یدالله رؤیایی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

طراوت بارانی در ‏۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۹:۰۱

2020-05-08T19:01:24Z

طراوت بارانی: طراوت بارانی صفحهٔ یدالله رویایی را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به یدالله رؤیایی که تغییرمسیر بود منتقل کرد

2020-05-08T18:58:05Z

طراوت بارانی صفحهٔ یدالله رویایی را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به یدالله رؤیایی که تغییرمسیر بود منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۲۸
(بدون تفاوت)

طراوت بارانی در ‏۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۴۰

2020-05-07T22:40:20Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۲۴

2020-05-06T10:24:23Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی: طراوت بارانی صفحهٔ یدالله رؤیایی را به یدالله رویایی منتقل کرد

2020-03-27T19:28:12Z

طراوت بارانی صفحهٔ یدالله رؤیایی را به یدالله رویایی منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۸ فروردین ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۵۸
(بدون تفاوت)

طراوت بارانی: طراوت بارانی صفحهٔ یدالله رویایی را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به یدالله رؤیایی منتقل کرد

2020-03-27T19:27:54Z

طراوت بارانی صفحهٔ یدالله رویایی را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به یدالله رؤیایی منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۸ فروردین ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۵۷
(بدون تفاوت)

آقای مستقیم در ‏۱۷ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۶:۲۹

2020-01-07T06:29:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۹:۵۹
خط ۱۹۳:		خط ۱۹۳:
	===سیاست در زندگی رویایی===		===سیاست در زندگی رویایی===
	یدالله رویایی بسیار از حزب توده، حزبی که زمانی در آن فعالیت می‌کرد، سرخورده‌است و باور دارد که حزب توده به‌او و هم‌نسلانش خیانت کرده‌است:		یدالله رویایی بسیار از حزب توده، حزبی که زمانی در آن فعالیت می‌کرد، سرخورده‌است و باور دارد که حزب توده به‌او و هم‌نسلانش خیانت کرده‌است:
	{{نقل‌قول\|آن جوان بیست‌ویک‌سالهٔ کمونیست که از کویرهای دامغان فرار کرده‌بود و در تهران منتظر دستوری از بالا و بشارتی از بالا بود، و در بالا بشارتی نبود. من و نسل من که در قاعدهٔ تشکیلات بودیم، قربانی فریب شدیم، من داغ و مارک آن خیانت از آن زمان تا کنون از آن سر عمر هنوز با خودم به‌این سر عمر آورده‌ام. گفتند که کمیتهٔ مرکزی به‌ ما خیانت کرد... شاعر خارج از این سازمان‌ها و گروه‌ها و کانون‌ها افق بازتری برای خودش و حتا و برای مبارزه - اگر مبارزه‌ای مطرح باشد - دارد، شاعر به‌جای این‌که با مبارزه‌کردن در یکی از این سازمان‌های بی‌شمار سیاسی خودش و سرنوشت خودش را شریک طبقه‌ای از مردم بکند و، به‌خاطر این‌که با طبقهٔ دیگری از مردم جدال بکند، یعنی به‌جای مبارزهٔ طبقاتی و خصومت ابدی بورژوازی و پرولتاریا باید کشف ارزش‌های فردی خودش، خودش را متعلق به‌تمام مردم بکند، یعنی خودش را متعلق نکند به‌هیچ‌کس و هیچ‌چیز، تعلق اصولاً برای شاعر قفس تنگی است. در قاعدهٔ هرم بودن یعنی تعلق به‌رأس هرم، و رأس هرم همیشهٔ قاعدهٔ هرم را قربانی می‌کند. در ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ به‌ما دروغ گفتند، سران حزب توده به‌ما دروغ گفتند، انقلاب سفید دروغ بود، رستاخیز دروغ بود... به قول [[کارو]] «غیر از مامان همه به‌ ما دروغ می‌گفتند.»}}		{{نقل‌قول\|آن جوان بیست‌ویک‌سالهٔ کمونیست که از کویرهای دامغان فرار کرده‌بود و در تهران منتظر دستوری از بالا و بشارتی از بالا بود، و در بالا بشارتی نبود. من و نسل من که در قاعدهٔ تشکیلات بودیم، قربانی فریب شدیم، من داغ و مارک آن خیانت از آن زمان تا کنون از آن سر عمر هنوز با خودم به‌این سر عمر آورده‌ام. گفتند که کمیتهٔ مرکزی به‌ ما خیانت کرد... شاعر خارج از این سازمان‌ها و گروه‌ها و کانون‌ها افق بازتری برای خودش و حتا و برای مبارزه - اگر مبارزه‌ای مطرح باشد - دارد، شاعر به‌جای این‌که با مبارزه‌کردن در یکی از این سازمان‌های بی‌شمار سیاسی خودش و سرنوشت خودش را شریک طبقه‌ای از مردم بکند و، به‌خاطر این‌که با طبقهٔ دیگری از مردم جدال بکند، یعنی به‌جای مبارزهٔ طبقاتی و خصومت ابدی بورژوازی و پرولتاریا باید کشف ارزش‌های فردی خودش، خودش را متعلق به‌تمام مردم بکند، یعنی خودش را متعلق نکند به‌هیچ‌کس و هیچ‌چیز، تعلق اصولاً برای شاعر قفس تنگی است. در قاعدهٔ هرم بودن یعنی تعلق به‌رأس هرم، و رأس هرم همیشهٔ قاعدهٔ هرم را قربانی می‌کند. در ۲۸ مرداد سال ۱۳۳۲ به‌ما دروغ گفتند، سران حزب توده به‌ما دروغ گفتند، انقلاب سفید دروغ بود، رستاخیز دروغ بود... به قول [[کارو]] «غیر از مامان همه به‌ ما دروغ می‌گفتند.» <ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = رویایی\|نام = یدالله\|عنوان = عبارت از چیست؟\|صص= ۲۶۹ و ۲۷۰}}</ref>}}
	===از نگاه دیگران===		===از نگاه دیگران===
	====[[محمد حقوقی]]====		====[[محمد حقوقی]]====

طراوت بارانی در ‏۱۳ دی ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۰۳

2020-01-03T17:03:59Z

نمایش تغییرات

آقای مستقیم در ‏۲ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۵:۲۳

2019-12-23T05:23:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۸:۵۳
خط ۲۹۸:		خط ۲۹۸:
	* بلانشو، موریس، «روز مجنون»، تهران: نشر افراز، ۱۳۹۸		* بلانشو، موریس، «روز مجنون»، تهران: نشر افراز، ۱۳۹۸
	* گارسیا لورکا، فدریو، «گزیدهٔ اشعار با شش افزودهٔ منثور»، تهران: امیرکبیر، ۱۳۴۷		* گارسیا لورکا، فدریو، «گزیدهٔ اشعار با شش افزودهٔ منثور»، تهران: امیرکبیر، ۱۳۴۷
	* «یرما: ~~نمایش‌نامه~~ در سه پرده ۱۶ تابلو»، ترجمهٔ پری صابری، ترجمهٔ اشعار یدالله رویایی، تهران: نشر قطره، ۱۳۸۷		* «یرما: نمایشنامه در سه پرده ۱۶ تابلو»، ترجمهٔ پری صابری، ترجمهٔ اشعار یدالله رویایی، تهران: نشر قطره، ۱۳۸۷
	====مقالات====		====مقالات====
	* «برای فاضل‌شدن وقت نداریم»،ادب‌نامهٔ شرق، شمارهٔ ۴، ۱۸ آبان ۱۳۸۴، ص ۷		* «برای فاضل‌شدن وقت نداریم»،ادب‌نامهٔ شرق، شمارهٔ ۴، ۱۸ آبان ۱۳۸۴، ص ۷

آقای مستقیم در ‏۳۰ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۰۹

2019-12-21T19:09:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۳۹
خط ۷۷:		خط ۷۷:
	{{گفتاورد تزیینی\|[[صادق هدایت]] بختش در این است که کارش به‌نثر است، و یا شاهکارش [[بوف کور]] که می‌تواند چهره‌ای جهانی از او بسازد به‌نثر است. [نثر] چیزی را در ترجمه ازدست‌نمی‌دهد. قربانی تکنیک‌های زبانی و کمپوزیسیون و تشکل ذهنی نمی‌شود و حتی گاه نثر یک‌اثر در دست مترجمی کاردیده و رمزآشنا، اعتبار بیشتری پیدا می‌کند تا در زبان اصلی... مثل پاساژهایی از همین بوف کور در ترجمهٔ فرانسه «روژه لسکو» که قوی‌تر از متن فارسی آن درآمده‌اند که هم او و هم کتاب را به‌شهرت و به‌ چاپ‌های بعدی رساند. ترجمهٔ ایتالیایی بوف کور هم همین‌طور بود، قوی‌تر از اصل آن. این را بعدها از خیلی‌ها شنیدم، ولی در همان ماهی که ترجمهٔ این کتاب در ایتالیا درآمده‌بود، یادم می‌آید که یک‌بار من و [[احمد شاملو\|شاملو]] در رم، به‌عصرانه‌ای در خانهٔ «آلبرتو موراویا» دعوت‌ بودیم و اولین‌بار خبر انتشار این ترجمه‌ را طوری به‌ما می‌داد که به‌حیرت و ناباوری می‌مانست.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام‌خانوادگی= عباس‌علی‌زاده\|نام=غلام‌رضا\|عنوان=گفتگو با یدالله رویایی (۳)\|ص= ۱۷۲}}		{{گفتاورد تزیینی\|[[صادق هدایت]] بختش در این است که کارش به‌نثر است، و یا شاهکارش [[بوف کور]] که می‌تواند چهره‌ای جهانی از او بسازد به‌نثر است. [نثر] چیزی را در ترجمه ازدست‌نمی‌دهد. قربانی تکنیک‌های زبانی و کمپوزیسیون و تشکل ذهنی نمی‌شود و حتی گاه نثر یک‌اثر در دست مترجمی کاردیده و رمزآشنا، اعتبار بیشتری پیدا می‌کند تا در زبان اصلی... مثل پاساژهایی از همین بوف کور در ترجمهٔ فرانسه «روژه لسکو» که قوی‌تر از متن فارسی آن درآمده‌اند که هم او و هم کتاب را به‌شهرت و به‌ چاپ‌های بعدی رساند. ترجمهٔ ایتالیایی بوف کور هم همین‌طور بود، قوی‌تر از اصل آن. این را بعدها از خیلی‌ها شنیدم، ولی در همان ماهی که ترجمهٔ این کتاب در ایتالیا درآمده‌بود، یادم می‌آید که یک‌بار من و [[احمد شاملو\|شاملو]] در رم، به‌عصرانه‌ای در خانهٔ «آلبرتو موراویا» دعوت‌ بودیم و اولین‌بار خبر انتشار این ترجمه‌ را طوری به‌ما می‌داد که به‌حیرت و ناباوری می‌مانست.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام‌خانوادگی= عباس‌علی‌زاده\|نام=غلام‌رضا\|عنوان=گفتگو با یدالله رویایی (۳)\|ص= ۱۷۲}}
	</ref>}}		</ref>}}
	===با ~~شاملود~~ در رم===		===با شاملو در رم===
	برای نوروز سال ۱۳۵۴ تعدادی از پژوهشگران ادبیات فارسی از جمله [[سید جعفر شهیدی]]، [[عبدالحسین زرّین‌کوب]] و [[ذبیح‌الله صفا]] به کنگرهٔ نظامی در رم دعوت شده‌بودند. سرپرست هیئت [[شجاع‌الدین شفا]] بود. رویایی نیز دعوت شده‌بود:		برای نوروز سال ۱۳۵۴ تعدادی از پژوهشگران ادبیات فارسی از جمله [[سید جعفر شهیدی]]، [[عبدالحسین زرّین‌کوب]] و [[ذبیح‌الله صفا]] به کنگرهٔ نظامی در رم دعوت شده‌بودند. سرپرست هیئت [[شجاع‌الدین شفا]] بود. رویایی نیز دعوت شده‌بود:
	{{گفتاورد تزیینی\|قطبی، مدیر تلویزیون، در آخرین لحظه‌های سال ۱۳۵۳ تلفن کرد که: «رویایی، در فرصت کمی که مانده در کنگرهٔ رم شرکت کن و یکی‌دو چهره‌ٔ دیگر هم با خود ببر. و در فرصت کمی که مانده‌بود، چهره‌ای نزدیک‌تر از [[احمد شاملو\|شاملو]] با من نبود. راه افتادیم. توی راه [[حسن هنرمندی]] را دیدیم، سوارش کردیم. آن‌قدر ترکیب این‌ سه‌تا کنار آن فضلا نامتجانس بود که از شاملو پرسیدم:« میان این‌ها چه می‌کنیم؟» {{سخ}}		{{گفتاورد تزیینی\|قطبی، مدیر تلویزیون، در آخرین لحظه‌های سال ۱۳۵۳ تلفن کرد که: «رویایی، در فرصت کمی که مانده در کنگرهٔ رم شرکت کن و یکی‌دو چهره‌ٔ دیگر هم با خود ببر. و در فرصت کمی که مانده‌بود، چهره‌ای نزدیک‌تر از [[احمد شاملو\|شاملو]] با من نبود. راه افتادیم. توی راه [[حسن هنرمندی]] را دیدیم، سوارش کردیم. آن‌قدر ترکیب این‌ سه‌تا کنار آن فضلا نامتجانس بود که از شاملو پرسیدم:« میان این‌ها چه می‌کنیم؟» {{سخ}}
خط ۱۵۵:		خط ۱۵۵:
	===کودکی و نوجوانی، جوانی، پیری===		===کودکی و نوجوانی، جوانی، پیری===
	یدالله رویایی در هفده اردیبهشت سال ۱۳۱۱ در دامغان به دنیا آمد. آموزش‌های دبستانی و دبیرستانی خود را ابتدا در زادگاهش، و از آن پس در تهران در دانش‌سرای شبانه‌روزی تربیت معلم به پایان رساند. وی مدتی به کار تدریس و سرپرستی امور اوقاف دامغان اشتغال داشت. نوجوانی و جوانی او به تمایلات مارکسیستی و مبارزه در حزب توده‌ٔ ایران گذشت. <ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = رویایی\|نام = یدالله\|عنوان =مجموعهٔ اشعار یدالله رویایی\|ص=۶۸۵}}</ref>{{سخ}}		یدالله رویایی در هفده اردیبهشت سال ۱۳۱۱ در دامغان به دنیا آمد. آموزش‌های دبستانی و دبیرستانی خود را ابتدا در زادگاهش، و از آن پس در تهران در دانش‌سرای شبانه‌روزی تربیت معلم به پایان رساند. وی مدتی به کار تدریس و سرپرستی امور اوقاف دامغان اشتغال داشت. نوجوانی و جوانی او به تمایلات مارکسیستی و مبارزه در حزب توده‌ٔ ایران گذشت. <ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = رویایی\|نام = یدالله\|عنوان =مجموعهٔ اشعار یدالله رویایی\|ص=۶۸۵}}</ref>{{سخ}}
	[[پرونده:~~Artworks-000558070797-wsphpv-t500x500~~.jpg\|200px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''یدالله رویایی در جوانی'''</center>]]		[[پرونده:Royaeidarjavani.jpg\|200px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''یدالله رویایی در جوانی'''</center>]]
	یدالله رویایی در سن‌ بیست‌ویک‌سالگی، یعنی در سال ۱۳۳۲، از دامغان به تهران مهاجرت می‌کند.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = رویایی\|نام = یدالله\|عنوان = عبارت از چیست؟\|ص=۲۶۹}}</ref> به دنبال کودتای ۲۸ مرداد و فرار از دامغان چندی به زندگی مخفی، و ترک و گریز، گذرانید و سرانجام در اسفندماه همان سال دستگیر شد و به زندان افتاد. از جمله زندان‌هایی که او در آن حبس بوده‌است، می‌توان از زندان باغشاه، زندان زیرطاقی (زیرزمین مخوف پلیس تهران)، زندان موقت، و یک‌بار دیگر، در سال ۱۳۳۶، زندان لشگر ۲ زرهی سلطنت‌آباد نام برد.		یدالله رویایی در سن‌ بیست‌ویک‌سالگی، یعنی در سال ۱۳۳۲، از دامغان به تهران مهاجرت می‌کند.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = رویایی\|نام = یدالله\|عنوان = عبارت از چیست؟\|ص=۲۶۹}}</ref> به دنبال کودتای ۲۸ مرداد و فرار از دامغان چندی به زندگی مخفی، و ترک و گریز، گذرانید و سرانجام در اسفندماه همان سال دستگیر شد و به زندان افتاد. از جمله زندان‌هایی که او در آن حبس بوده‌است، می‌توان از زندان باغشاه، زندان زیرطاقی (زیرزمین مخوف پلیس تهران)، زندان موقت، و یک‌بار دیگر، در سال ۱۳۳۶، زندان لشگر ۲ زرهی سلطنت‌آباد نام برد.
	رؤیائی پس از خروج از زندان اولین شعرهای خود را در ۲۲‌سالگی نوشت و در مجلات آن زمان با نام مستعار «رویا» منتشر کرد و هم‌زمان به تحصیلات خود در رشته‌ٔ حقوق سیاسی تا اخذ درجه‌ٔ دکترای حقوق بین‌الملل عمومی ادامه داد و از آن پس در وزارت دارایی به استخدام درآمد و به‌عنوان ذی‌حساب و سرپرست امور مالی در ادارات و مراکز دیگر دولتی از جمله وزارت آب و برق، سازمان تلویزیون ملی ایران و ... به کار پرداخت.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = رویایی\|نام = یدالله\|عنوان =مجموعهٔ اشعار یدالله رویایی\|صص= ۶۸۵ و ۶۸۶}}</ref> {{سخ}}		رؤیائی پس از خروج از زندان اولین شعرهای خود را در ۲۲‌سالگی نوشت و در مجلات آن زمان با نام مستعار «رویا» منتشر کرد و هم‌زمان به تحصیلات خود در رشته‌ٔ حقوق سیاسی تا اخذ درجه‌ٔ دکترای حقوق بین‌الملل عمومی ادامه داد و از آن پس در وزارت دارایی به استخدام درآمد و به‌عنوان ذی‌حساب و سرپرست امور مالی در ادارات و مراکز دیگر دولتی از جمله وزارت آب و برق، سازمان تلویزیون ملی ایران و ... به کار پرداخت.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = رویایی\|نام = یدالله\|عنوان =مجموعهٔ اشعار یدالله رویایی\|صص= ۶۸۵ و ۶۸۶}}</ref> {{سخ}}
خط ۱۸۴:		خط ۱۸۴:
	[[عبدالجبار کاکایی]]، دبیر هشتمین [[جشنوارهٔ شعر فجر]] حضور یدالله رویایی را در حد یک دعوت می‌دانست. با این حال او آمدن رویایی را به‌تأییدش از سوی وزارت خارجه و روادید حضور وی در ایران مشروط می‌دانست. در میان جامعهٔ شعر کشور هم دو جریان پیرامون حضور رویایی و دیگر شاعرانی که در خارج از ایران زندگی می‌کنند، وجود داشت. [[علی‌رضا قزوه]] در زمرهٔ مخالفان قرار داشت و می‌گفت که به‌بهانهٔ توجه به رویکرد ادبی نمی‌توان از یک شاعر سیاسی دعوت کرد. از سوی دیگر، برخی دیگر از شاعران، موافق حضور شاعران خارج‌نشین بودند. [[محمدعلی بهمنی]] در همین رابطه گفته بود: «یدالله رویایی شیوه‌دار شکلی از شعر است و ما نمی‌توانیم دربارهٔ این شکل شعر صحبت کنیم و از کسی که پایه‌گذار این شیوه و شکل است در جشنواره دعوت نکنیم.» از سوی دیگر، کاکایی بر این باور بود که یدالله رویایی بعد از انقلاب کم حاشیه بوده، در تشکیلات سیاسی خاصی عضویت نداشته و اساساً هیچ موضع‌گیری سیاسی بارزی نداشته‌است. این بحث ها و جبهه‌گیری تا مدتی همچنان ادامه‌داشت. تا این‌که جلسهٔ شورای سیاست‌گذاری شعر فجر برگزار شد و یکی از تصمیماتی که در این جلسه گرفته‌شد چنین بود:		[[عبدالجبار کاکایی]]، دبیر هشتمین [[جشنوارهٔ شعر فجر]] حضور یدالله رویایی را در حد یک دعوت می‌دانست. با این حال او آمدن رویایی را به‌تأییدش از سوی وزارت خارجه و روادید حضور وی در ایران مشروط می‌دانست. در میان جامعهٔ شعر کشور هم دو جریان پیرامون حضور رویایی و دیگر شاعرانی که در خارج از ایران زندگی می‌کنند، وجود داشت. [[علی‌رضا قزوه]] در زمرهٔ مخالفان قرار داشت و می‌گفت که به‌بهانهٔ توجه به رویکرد ادبی نمی‌توان از یک شاعر سیاسی دعوت کرد. از سوی دیگر، برخی دیگر از شاعران، موافق حضور شاعران خارج‌نشین بودند. [[محمدعلی بهمنی]] در همین رابطه گفته بود: «یدالله رویایی شیوه‌دار شکلی از شعر است و ما نمی‌توانیم دربارهٔ این شکل شعر صحبت کنیم و از کسی که پایه‌گذار این شیوه و شکل است در جشنواره دعوت نکنیم.» از سوی دیگر، کاکایی بر این باور بود که یدالله رویایی بعد از انقلاب کم حاشیه بوده، در تشکیلات سیاسی خاصی عضویت نداشته و اساساً هیچ موضع‌گیری سیاسی بارزی نداشته‌است. این بحث ها و جبهه‌گیری تا مدتی همچنان ادامه‌داشت. تا این‌که جلسهٔ شورای سیاست‌گذاری شعر فجر برگزار شد و یکی از تصمیماتی که در این جلسه گرفته‌شد چنین بود:
	درخصوص دعوت از شاعران ایرانی خارج از کشور، بنا به‌محدودیت‌های زمانی و اولویت‌های داخلی، مقرر شد که در این جشنواره تنها از شاعران ساکن در داخل کشور دعوت به‌عمل آید و لذا دعوت از یدالله رویایی منتفی شد. <ref>{{یادکرد ژورنال\|نام‌خانوادگی=بامداد\|نام=بیدار\|عنوان=پروندهٔ حواشی شعر بسته‌شد\|}}</ref>		درخصوص دعوت از شاعران ایرانی خارج از کشور، بنا به‌محدودیت‌های زمانی و اولویت‌های داخلی، مقرر شد که در این جشنواره تنها از شاعران ساکن در داخل کشور دعوت به‌عمل آید و لذا دعوت از یدالله رویایی منتفی شد. <ref>{{یادکرد ژورنال\|نام‌خانوادگی=بامداد\|نام=بیدار\|عنوان=پروندهٔ حواشی شعر بسته‌شد\|}}</ref>
	[[پرونده:~~Royaei-2~~.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''بزرگداشت یدالله رویایی در جشن تیرگان سال ۲۰۱۹'''</center>]]		[[پرونده:royaeidartirgan.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''بزرگداشت یدالله رویایی در جشن تیرگان سال ۲۰۱۹'''</center>]]
	====نمایش آثار هنری رویایی====		====نمایش آثار هنری رویایی====
	[[پرونده:Artnetroyaei.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نمایشگاه آثار هنری شاعر'''</center>]]		[[پرونده:Artnetroyaei.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''نمایشگاه آثار هنری شاعر'''</center>]]
خط ۲۴۰:		خط ۲۴۰:
	====دربارهٔ [[اسماعیل شاهرودی]]====		====دربارهٔ [[اسماعیل شاهرودی]]====
	{{نقل‌قول\|[[پرونده:Ayandehshahroudi.jpg\|80px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]] ضمناً همین‌جا بگویم که ما سهم اسماعیل شاهرودی را در زبان فولکلور و یا به‌ قولی زبان توده در شعر نباید ندیده بگیریم. ما نباید زبان گفتار را در شعر با ساده‌گویی در شعر و شعر سطح اشتباه کنیم. یک شعر کوتاه از او که در یادم مانده برایتان می‌خوانم: نام این قطعه، «شعر بی‌پایان» است:{{سخ}} '''دیگر من{{سخ}} باور نخواهم‌کرد{{سخ}} خرطوم فیل و پاندول ساعت را {{سخ}} چون آن آب روی آب‌نبات‌‌های ساعتی‌ قناد ریخته{{سخ}}و این هنوز دنبا{{سخ}} لهٔ تیک‌تاک تیک‌تاک تیک‌تاک{{سخ}}تیک‌تاک تیک‌تاک تیک‌تاک تیک‌تاک تیک‌تاک تیک‌تاک{{سخ}}''' چه‌قدر زیباست! استقرار رابطه‌ها و اقتصاد کلمه‌ها محشر است. مهم‌ نیست شما به‌ کلاس سوم ابتدایی برمی‌گردید یا نه. مهم این است که خرطوم و پاندول و قناد و من از انسان و از دنیا بریده‌اند تا ترکیبی از زبان دنیا و انسان بیافرینند.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = رویایی\|نام = یدالله\|عنوان = عبارت از چیست؟\|صص=۵۲ و ۵۳}}</ref>}}		{{نقل‌قول\|[[پرونده:Ayandehshahroudi.jpg\|80px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]] ضمناً همین‌جا بگویم که ما سهم اسماعیل شاهرودی را در زبان فولکلور و یا به‌ قولی زبان توده در شعر نباید ندیده بگیریم. ما نباید زبان گفتار را در شعر با ساده‌گویی در شعر و شعر سطح اشتباه کنیم. یک شعر کوتاه از او که در یادم مانده برایتان می‌خوانم: نام این قطعه، «شعر بی‌پایان» است:{{سخ}} '''دیگر من{{سخ}} باور نخواهم‌کرد{{سخ}} خرطوم فیل و پاندول ساعت را {{سخ}} چون آن آب روی آب‌نبات‌‌های ساعتی‌ قناد ریخته{{سخ}}و این هنوز دنبا{{سخ}} لهٔ تیک‌تاک تیک‌تاک تیک‌تاک{{سخ}}تیک‌تاک تیک‌تاک تیک‌تاک تیک‌تاک تیک‌تاک تیک‌تاک{{سخ}}''' چه‌قدر زیباست! استقرار رابطه‌ها و اقتصاد کلمه‌ها محشر است. مهم‌ نیست شما به‌ کلاس سوم ابتدایی برمی‌گردید یا نه. مهم این است که خرطوم و پاندول و قناد و من از انسان و از دنیا بریده‌اند تا ترکیبی از زبان دنیا و انسان بیافرینند.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = رویایی\|نام = یدالله\|عنوان = عبارت از چیست؟\|صص=۵۲ و ۵۳}}</ref>}}
	[[پرونده:~~Royaeibyforough~~.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''پرترهٔ یدالله رویایی، اثر [[فروغ فرخزاد]]'''</center>]]		[[پرونده:Royaeiportraitbyforough.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''پرترهٔ یدالله رویایی، اثر [[فروغ فرخزاد]]'''</center>]]
	====دربارهٔ [[فروغ فرخزاد]] و مرگ او====		====دربارهٔ [[فروغ فرخزاد]] و مرگ او====
	{{نقل‌قول\|[[پرونده: Foroogh farokhzad.png\|80px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]] پایان ناگهانی او، پایان ناگهانی کارهایی است که پایان ندارند. باور نمی‌کنم. باور نمی‌کنم. در این روزهای آخر چه جوانیِ زنده و پرشوری ارائه می‌کرد. شب آخرین شنبه‌اش، یعنی دو روز پیش‌ از مرگ جان‌گدازش، در خانه‌اش بودیم و او در بحث و گفتگویی که با [[فریدون رهنما]] می‌کرد، به‌یاد دارم آن‌چنان هوش وحشتناکی در کلامش به‌ خرج داد که من و [[سیروس طاهباز\|طاهباز]] و [[پوران صلح‌کل\|پوران]] در آن‌سوی اتاق یک‌لحظه با اعجاب به‌هم نگاه کردیم، و چیزهایی گفتیم که در آن حیرت عظیم‌مان نجوا می‌شد. شب‌های شنبه، جمع ما در خانهٔ او خانواده‌ای می‌شد. با او ماها همدیگر را بیشتر دوست می‌داشتیم. و وقتی در خانهٔ من بود، من او را به‌اندازهٔ تمام خواهرانم دوست می‌داشتم. روحیهٔ او به‌ کرم باز می‌شد، و او کریمی استثنایی بود. به‌ویژه لحظه‌هایی که با هم می‌زیستیم و هنگامی که شاعران جوان‌تر را داوری می‌کرد، انگار جوانی را به‌داوری می‌نشاند، با نگاه کبوتر و دهان ماهی حرف می‌زد که معنای بی‌گناهی بود، و در سینهٔ او عصمت، مدی عظیم داشت.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = رویایی\|نام = یدالله\|عنوان =هلاک عقل به‌وقت اندیشیدن\|صص=۱۸۷ تا ۱۹۰}}</ref> و فروغ، حشمت مضاعف مرگ است، و مرگ مضاعف زندگی است! «زنده‌بودن» است. حسش می‌کنم، می‌دانمش، می‌دارمش.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = رویایی\|نام = یدالله\|عنوان =هلاک عقل به‌وقت اندیشیدن\|ص=۱۹۸}}</ref>}}		{{نقل‌قول\|[[پرونده: Foroogh farokhzad.png\|80px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]] پایان ناگهانی او، پایان ناگهانی کارهایی است که پایان ندارند. باور نمی‌کنم. باور نمی‌کنم. در این روزهای آخر چه جوانیِ زنده و پرشوری ارائه می‌کرد. شب آخرین شنبه‌اش، یعنی دو روز پیش‌ از مرگ جان‌گدازش، در خانه‌اش بودیم و او در بحث و گفتگویی که با [[فریدون رهنما]] می‌کرد، به‌یاد دارم آن‌چنان هوش وحشتناکی در کلامش به‌ خرج داد که من و [[سیروس طاهباز\|طاهباز]] و [[پوران صلح‌کل\|پوران]] در آن‌سوی اتاق یک‌لحظه با اعجاب به‌هم نگاه کردیم، و چیزهایی گفتیم که در آن حیرت عظیم‌مان نجوا می‌شد. شب‌های شنبه، جمع ما در خانهٔ او خانواده‌ای می‌شد. با او ماها همدیگر را بیشتر دوست می‌داشتیم. و وقتی در خانهٔ من بود، من او را به‌اندازهٔ تمام خواهرانم دوست می‌داشتم. روحیهٔ او به‌ کرم باز می‌شد، و او کریمی استثنایی بود. به‌ویژه لحظه‌هایی که با هم می‌زیستیم و هنگامی که شاعران جوان‌تر را داوری می‌کرد، انگار جوانی را به‌داوری می‌نشاند، با نگاه کبوتر و دهان ماهی حرف می‌زد که معنای بی‌گناهی بود، و در سینهٔ او عصمت، مدی عظیم داشت.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = رویایی\|نام = یدالله\|عنوان =هلاک عقل به‌وقت اندیشیدن\|صص=۱۸۷ تا ۱۹۰}}</ref> و فروغ، حشمت مضاعف مرگ است، و مرگ مضاعف زندگی است! «زنده‌بودن» است. حسش می‌کنم، می‌دانمش، می‌دارمش.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = رویایی\|نام = یدالله\|عنوان =هلاک عقل به‌وقت اندیشیدن\|ص=۱۹۸}}</ref>}}