مهدی آذریزدی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

پرواز: /* منبع‌شناسی */

2021-11-22T21:53:16Z

منبع‌شناسی

پرواز در ‏۲۸ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۳۵

2021-10-20T21:35:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۰۵
خط ۱۳۶:		خط ۱۳۶:
	از هفت هشت سالگی کار کردن را در باغ و صحرا، همراه پدر آغاز کرد. و تا سال‌های بعد ادامه داد آن زمان هم که به مدرسه خان می‌رفت، هم‌زمان مشغول کار بود. بیشتر کودکی‌اش را با کار کردن و بدون بازی گذراند. چون بنابر قوانین خانه، بیرون ماندن بعد از غروب برایش ممنوع بود. و شب‌ها اجازه بیرون رفتن را نداشت مگر برای مسجد رفتن یا روضه رفتن. پیش از آن هم سرکار بود پس فرصتی برای بازی نمی‌ماند.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۱۹}}</ref>		از هفت هشت سالگی کار کردن را در باغ و صحرا، همراه پدر آغاز کرد. و تا سال‌های بعد ادامه داد آن زمان هم که به مدرسه خان می‌رفت، هم‌زمان مشغول کار بود. بیشتر کودکی‌اش را با کار کردن و بدون بازی گذراند. چون بنابر قوانین خانه، بیرون ماندن بعد از غروب برایش ممنوع بود. و شب‌ها اجازه بیرون رفتن را نداشت مگر برای مسجد رفتن یا روضه رفتن. پیش از آن هم سرکار بود پس فرصتی برای بازی نمی‌ماند.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۱۹}}</ref>
	اولین دریچه‌ای که برای آذر باز شد تا در دنیای کتاب قدم بگذارد و با اهل کتاب و قلم مأنوس شود شاگردی در کتاب‌فروشی بود. درست در زمانی که کارِ باغ و صحرا در روستا کم شد تصمیم گرفت برای کار به شهر برود اما نه به قصد کار فرهنگی؛ مدتی به بنّایی اشتغال داشت اما پس از آن به کارگاه بافندگی و جوراب‌بافی رفت. صاحب کارگاه جوراب‌بافی کسی بود که با گلبهاری‌ها صاحبان تنها کتاب‌فروشی شهر آشنایی داشت و او هم جداگانه یک کتاب‌فروشی تأسیس کرد و آذر را از میان شاگردهای جوراب‌بافی جدا کرد و به کتاب‌فروشی برد. از همین جا بود که به قول خودش، به بهشت قدم گذاشت. و این اتفاق در ۱۸سالگی رخ داد.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۳۲}}</ref>		اولین دریچه‌ای که برای آذر باز شد تا در دنیای کتاب قدم بگذارد و با اهل کتاب و قلم مأنوس شود شاگردی در کتاب‌فروشی بود. درست در زمانی که کارِ باغ و صحرا در روستا کم شد تصمیم گرفت برای کار به شهر برود اما نه به قصد کار فرهنگی؛ مدتی به بنّایی اشتغال داشت اما پس از آن به کارگاه بافندگی و جوراب‌بافی رفت. صاحب کارگاه جوراب‌بافی کسی بود که با گلبهاری‌ها صاحبان تنها کتاب‌فروشی شهر آشنایی داشت و او هم جداگانه یک کتاب‌فروشی تأسیس کرد و آذر را از میان شاگردهای جوراب‌بافی جدا کرد و به کتاب‌فروشی برد. از همین جا بود که به قول خودش، به بهشت قدم گذاشت. و این اتفاق در ۱۸سالگی رخ داد.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۳۲}}</ref>
			====رفتم تهران که سعدی و بیهقی بشوم!====
			خودش می‌گوید:
			:زمانی خیال می‌کردم که یزد برای من کوچک است.{{سخ}} ''آمدم تهران که سعدی و بیهقی بشوم، ولی چیزی نشدم.''{{سخ}}
			برای گذراندن زندگی در تهران، شب و روز در چاپ‌خانه و کتاب‌فروشی کار می‌کرد. تنها در آمد او از این راه بود. او بخش عظیمی از زندگی خود را، ۴۸ سال را به کار چاپ و کتاب مشغول بود. او در کتاب‌فروشی‌ها و چاپ‌خانه‌هایی چون: چاپخانه حاج محمدعلی علمی دو سه نوبت، کتاب‌فروشی ابن‌سینا، خاور،‌روزنامهٔ آشفته، بنگاه ترجمه و نشر کتاب، روزنامه اطلاعات شعبه تصحیح، موسسه امیرکبیر اشتغال داشته است. البته در این سال‌ها تنها برای دیگران کار نکرده و خودش هم به فکر راه انداختن کار و کاسبی‌ای که با روحیاتش سازگار باشد، افتاد؛ دو بار کتاب‌فروشی باز کرد اما با سرمایهٔ کم نتوانست کاری از پیش ببرد و آن را بست. دو بار هم در عکاسی شریک شد و یک عکاس‌خانه خرید اما آن را رها کرد و دوباره به دنیای خودش بازگشت. بازگشت آذر همیشه به سوی کتاب بود.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهذی آذریزدی\|ص= ۳۴}}</ref>
	===برای حفظ اعتماد به نفس گوشه‌گیر شدم===		===برای حفظ اعتماد به نفس گوشه‌گیر شدم===
	با مردم حشر و نشر زیادی نداشت و میل بیشتری به تنهایی داشت. این علاقه به انزوا ریشه در کودکی او داشت؛ از همان دوران همیشه و همه جا با تحقیر رو به رو می‌شد. بعدها هم گوشه‌گیری را انتخاب کرد تا به قول خودش آن مختصر اعتماد به نفسی که داشت هم از بین نرود.<ref name= تنهایی/>		با مردم حشر و نشر زیادی نداشت و میل بیشتری به تنهایی داشت. این علاقه به انزوا ریشه در کودکی او داشت؛ از همان دوران همیشه و همه جا با تحقیر رو به رو می‌شد. بعدها هم گوشه‌گیری را انتخاب کرد تا به قول خودش آن مختصر اعتماد به نفسی که داشت هم از بین نرود.<ref name= تنهایی/>

پرواز در ‏۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۱۸

2021-10-18T22:18:15Z

نمایش تغییرات

پرواز در ‏۲۵ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۲:۴۷

2021-10-17T22:47:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۲:۱۷
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	}}		}}
	[[پرونده:Yazdi.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''مهدی آذریزدی: '''یادم نمی‌آید پدرم یا مادرم مرا بوسیده باشند!</center>]]		[[پرونده:Yazdi.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''مهدی آذریزدی: '''یادم نمی‌آید پدرم یا مادرم مرا بوسیده باشند!</center>]]
	'''مهدی آذریزدی''' که بچه‌های فرهنگی یزد او را '''آذر''' صدا می‌زدند '''پدر ادبیات کودک و نوجوان''' و نویسنده کودک و نوجوانِ ایران بود.		'''مهدی آذریزدی''' که بچه‌های فرهنگی یزد او را '''آذر''' صدا می‌زدند '''پدر ادبیات کودک و نوجوان'''، و نویسنده کودک و نوجوانِ ایران بود.
	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>
	او اثرگذارترین کسی بود که به بازآفرینی قصه‌های کهن ادبیات برای کودکان امروز پرداخت.<ref name= افسانه>{{یادکرد وب\|نشانی= http://ensani.ir/file/download/article/20140723093133-9324-1590.pdf\|عنوان= پایان افسانه۱۳۰۰ و تنهایی بچه آدم}}</ref> مجموعهٔ ۸جلدی [[«قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب»]] در شمار مهم‌ترین آثار نویسنده قرار دارد.{{سخ}}از دیگر آثار وی هستند: ''قصه‌های تازه از کتاب‌های کهن''، ''گربه ناقلا''، ''گربه تنبل''، ''مثنوی برای بچه‌ها''، حکایتی منظوم به نام شعر ''قند و عسل''.{{سخ}}همچنین دو کتاب آموزشی به نام‌های ''خودآموز عکاسی'' و ''خودآموز شطرنج'' به قلم این نویسنده هستند.{{سخ}}		او اثرگذارترین کسی بود که به بازآفرینی قصه‌های کهن ادبیات برای کودکان امروز پرداخت.<ref name= افسانه>{{یادکرد وب\|نشانی= http://ensani.ir/file/download/article/20140723093133-9324-1590.pdf\|عنوان= پایان افسانه۱۳۰۰ و تنهایی بچه آدم}}</ref> مجموعهٔ ۸جلدی [[«قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب»]] در شمار مهم‌ترین آثار نویسنده قرار دارد.{{سخ}}از دیگر آثار وی هستند: ''قصه‌های تازه از کتاب‌های کهن''، ''گربه ناقلا''، ''گربه تنبل''، ''مثنوی برای بچه‌ها''، حکایتی منظوم به نام شعر ''قند و عسل''.{{سخ}}همچنین دو کتاب آموزشی به نام‌های ''خودآموز عکاسی'' و ''خودآموز شطرنج'' به قلم این نویسنده هستند.{{سخ}}
	آذر را باید از نخستین پایه گذاران نقد کتاب به شیوهٔ امروزی دانست زیرا او با چاپ مجموعهٔ «راهنمای کتاب» نخستین گام را در راه نقد کتاب برداشت.		آذر را باید از نخستین پایه گذاران نقد کتاب به شیوهٔ امروزی دانست زیرا او با چاپ مجموعهٔ «راهنمای کتاب» نخستین گام را در راه نقد کتاب برداشت.
	وی در طول سال‌های فعالیت خود موفق شد جایزه یونسکو و جایزه سلطنتی کتاب سال را از آنِ خود کند.<ref name= جایزه>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۲۳}}</ref>{{سخ}}		وی در طول سال‌های فعالیت خود موفق شد جایزه یونسکو و جایزه سلطنتی کتاب سال را از آنِ خود کند.<ref name= جایزه>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۲۳}}</ref>{{سخ}}
			نکته جالب درباره نویسنده این است که علم و دانسته‌هایش را از مدرسه دانشگاه کسب نکرده است!حتی بر سر کلاس درس هم ننشسته است. و با مطالعه کتاب به صورت جدّ توانسته سواد دست و پا شکسته خود را ترمیم و تقویت کند.
			نخستین باری که به قصد سرودن و نوشتن قلم زد، در سال‌های ۱۳۱۹ تا ۱۳۲۲ بود. با اثر پذیرفتن از محیط و هم‌نشینی با اهل ادب. اولین سروده او ترجمه یک عبارت عربی بود، شعری درباره کتاب. آذر همان اثر را برای مجله اطلاعات هفتگی فرستاد و اتفاقاً چاپ هم شد! همین انگیزه‌ای شده برای ادامه مسیر نوشتن. البته وی گرایش زیادی به شعر نداشت و بیشتر به داستان نویسی و روایت برای کودکان و نوجوانان اشتغال داشت.<ref name= انگیزه>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۳۲}}</ref>{{سخ}}
	==از میان یادها==		==از میان یادها==
	===عقدهٔ کتاب===		===عقدهٔ کتاب===
خط ۹۱:		خط ۹۳:
	در سن ۷۰ سالگی می‌نویسد:		در سن ۷۰ سالگی می‌نویسد:
	{{گفتاورد تزیینی\|بعد از این از زندگی هیچ نمی‌خواهم. زندگی گذشته، گر چه خیلی بد، به هر حال گذشته است. در آینده هم امید این که وضع بهتری پیدا کنم ندارم. فقط آرزو داشتم که بعضی کارهای نیمه کاره‌ام را کامل کنم و چاپ شود و بعضی سوژه‌هایی که فکر کرده‌ام باز هم برای بچه‌ها بنویسم ولی وقتی قرار باشد که به چاپ نرسد می‌بینم نوشتنش بی‌فایده است. و بهتر است بنشینم و کتاب بخوانم و اقلاً خودم از آن خوشحال باشم.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۲۶}}</ref>}}		{{گفتاورد تزیینی\|بعد از این از زندگی هیچ نمی‌خواهم. زندگی گذشته، گر چه خیلی بد، به هر حال گذشته است. در آینده هم امید این که وضع بهتری پیدا کنم ندارم. فقط آرزو داشتم که بعضی کارهای نیمه کاره‌ام را کامل کنم و چاپ شود و بعضی سوژه‌هایی که فکر کرده‌ام باز هم برای بچه‌ها بنویسم ولی وقتی قرار باشد که به چاپ نرسد می‌بینم نوشتنش بی‌فایده است. و بهتر است بنشینم و کتاب بخوانم و اقلاً خودم از آن خوشحال باشم.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۲۶}}</ref>}}
	===تنها دلخوشی===		===دارایی===
			====تنها دلخوشی====
	به زندگیِ ساده و با قناعت عادت کرده بود و بیش‌ترین دارایی او کتاب‌هایش بودند همان معشوقه‌ای که تنهایی‌اش را پر می‌کرد. چنان که خودش می‌گوید:{{سخ}}		به زندگیِ ساده و با قناعت عادت کرده بود و بیش‌ترین دارایی او کتاب‌هایش بودند همان معشوقه‌ای که تنهایی‌اش را پر می‌کرد. چنان که خودش می‌گوید:{{سخ}}
	:معمولاً با حداقل درآمد و با قناعت و مرتاضانه زندگی می‌کنم و در تنها چیزی که قناعت نمی‌کنم، خریدن کتاب و مجله است. تاکنون چندبار کتابخانه نسبتاً مطلوبی برای خود جمع‌آوری کردم و وقتی بی‌کار و بی‌پول شدم، آن‌ها را فروخته‌ام و دوباره شروع کرده‌ام. تنها دل‌خوشی‌ام این است که یک کتاب تازه‌شناخته‌ای که لازم دارم بخرم و آن را شب به خانه ببرم. خانه‌ای که نمی‌دانم یک ماه بعد در آن هستم یا نه. تاکنون پنج بار خانه‌های کوچکی از ۳۵متری تا ۱۰۰ متری خریده‌ام و به ضرر فروخته‌ام چون که در کار معامله بی‌عرضه‌ام و آخرین بار که در سال ۱۳۵۴ یک خانه ۴۰ متری را در نازی‌آباد فروختم دیگر نتوانستم چیزی بخرم و حسرت این که یک اتاق مناسب برای کار داشته باشم، شریک عمرم شده، عمری که دیگر سال‌های آخرش فرا رسیده است.<ref name= تنهایی/>		:معمولاً با حداقل درآمد و با قناعت و مرتاضانه زندگی می‌کنم و در تنها چیزی که قناعت نمی‌کنم، خریدن کتاب و مجله است. تاکنون چندبار کتابخانه نسبتاً مطلوبی برای خود جمع‌آوری کردم و وقتی بی‌کار و بی‌پول شدم، آن‌ها را فروخته‌ام و دوباره شروع کرده‌ام. تنها دل‌خوشی‌ام این است که یک کتاب تازه‌شناخته‌ای که لازم دارم بخرم و آن را شب به خانه ببرم. خانه‌ای که نمی‌دانم یک ماه بعد در آن هستم یا نه. تاکنون پنج بار خانه‌های کوچکی از ۳۵متری تا ۱۰۰ متری خریده‌ام و به ضرر فروخته‌ام چون که در کار معامله بی‌عرضه‌ام و آخرین بار که در سال ۱۳۵۴ یک خانه ۴۰ متری را در نازی‌آباد فروختم دیگر نتوانستم چیزی بخرم و حسرت این که یک اتاق مناسب برای کار داشته باشم، شریک عمرم شده، عمری که دیگر سال‌های آخرش فرا رسیده است.<ref name= تنهایی/>
			====سهم آن مرد====
			خانه قدیمی بسیار کوچک با اتاق‌هایی در اطراف و حوضی در وسط و چند باغچه نه چندان پر رونق در اطرافش. برای زندگی اتاقی را در انتهای خانه کوچکش برگزیده بود. با در چوبی دیرسال و اتاق کاهگلی بود. بدون فرشی بر کف. یک میز کار محقر فلزی که روی آن اشیای مختلفی از جمله قلمدانی پر از قلم، کتاب، مجله و یک شیشه عسل و یک کاسه کوچک که محتوی آن چند دانه رطب بود پر کرده بود. چند صندلی فلزی کهنه به ردیف در کنار میز چیده شده بود. تلفنش روی کرسی کوچکی قرار گرفته بود یک تخت خواب باریک با چند پتو پشت صندلی‌ها قرار داشت که محل خواب او را تشکیل می داد. یک بخاری گازی که روشن بود و دودکش آن از روزنه سقف هلالی اتاقش به پشت بام رفته بود. یک تلویزیون کوچک سیاه و سفید قدیمی با آرم بِلِر مال سال‌های زندگی او در تهران. می‌گفت سه سال است آنتن پشت بام ندارد و خش خش می‌کند و برفک دارد و او را از شنیدن درست خبرها محروم کرده است. یک پنکه روی طاقچه‌اش خاک می‌خورد تعدادی قفسه در اطراف اتاقش نصب شده بود که پر از ظرف‌های کوچک دربسته بود و گویی خواربارش را در آن نگهداری می‌کرد. تعداد زیادی مجله و روزنامه در گوشه و کنار اتاق انباشته شده بود کتاب‌هایش را در قفسه‌هایی قرار داده بود و بیشتر شامل کتاب‌‌های مرجع مثل فرهنگ معین بود. البته قبل از این صاحب کتاب‌های بسیاری بوده که همه آن‌ها را به کتاب‌خانه‌ای با نام خودش اهدا کرده بود. از این خانه کوچک قدیمی که خودش می‌گفت میراث پدری او است و حالا متعلق به او و هشت نفر دیگر از میراث برندگان است، یک اتاق نیمه تاریک نصیب او شده بود و همان اتاق با مقداری خرت و پرت دیگر همه زندگی مردی بود که عمری را به عشق کتاب و خواندن و نوشتن نفس کشیده بود.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.noormags.ir/view/fa/search?q=%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C%20%D8%A2%D8%B0%D8%B1%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C&origin=start&index=\|عنوان =آیا به راستی مهدی آذریزدی در میان ما است}}</ref>
	===ترجیحم تنهایی بود===		===ترجیحم تنهایی بود===
	هیچ ~~وقت~~ کار دولتی ~~نداشتم~~ چون مدرک تحصیلی ~~نداشتم.~~ حتی راه استخدام شدن را بلد ~~نبودم~~. ~~تنهایی را ترجیح دادم~~ و ~~ازدواج نکردم چون~~ از پسِ اداره زندگی خانوادگی ~~بر نمی‌آمدم و همیشه~~ از ~~بی‌کاری~~ و ~~بی‌پولی می‌ترسیدم~~.<ref name= تنهایی>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۲۲}}</ref>		هیچ گاه به کار دولتی اشتغال نداشت چون مدرک تحصیلی نداشت! حتی راه استخدام شدن را بلد نبود.
			ترس از بی‌کاری و بی‌پولی سبب شد تا خیال کند، نمی‌تواند از پسِ اداره زندگی خانوادگی برآید در نهایت از ازدواج دوری کرد و تنهایی را ترجیح داد.<ref name= تنهایی>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۲۲}}</ref>
	===ماجرای برخی خاله‌زنکی‌های شیرین===		===ماجرای برخی خاله‌زنکی‌های شیرین===
	===ماجرای شکایت‌هایی از دیگران کرده به محاکم و شکایتهایی که از او شده===		===ماجرای شکایت‌هایی از دیگران کرده به محاکم و شکایتهایی که از او شده===

پرواز در ‏۱۹ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۹:۴۴

2021-10-11T19:44:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۳:۱۴
خط ۱۱۲:		خط ۱۱۲:
	۲۷اسفند سال ۱۳۰۰شمسی در آبادی خرّمشاه در حومهٔ یزد، حاجی علی‌اکبر صاحب فرزندِ پسری شد و نام او را '''مهدی''' گذاشت. وی در خانواده‌ای جدیدالاسلام، یعنی اجدادشان چندین نسل پیش مسلمان شدند و پیش از آن زردشتی بودند، و زیر دستِ پدری کم سواد، خشک، وسواسی و متعصب بزرگ شد. حساسیت پدرش به قدری بود که مثلاً زردشتیان را نجس می‌دانست. مدرسه دولتی، کار دولتی و لباس کت و شلوار را هم حرام می‌دانست. به همین دلیل هیچ‌گاه پسرش را به مدرسه نفرستاد.		۲۷اسفند سال ۱۳۰۰شمسی در آبادی خرّمشاه در حومهٔ یزد، حاجی علی‌اکبر صاحب فرزندِ پسری شد و نام او را '''مهدی''' گذاشت. وی در خانواده‌ای جدیدالاسلام، یعنی اجدادشان چندین نسل پیش مسلمان شدند و پیش از آن زردشتی بودند، و زیر دستِ پدری کم سواد، خشک، وسواسی و متعصب بزرگ شد. حساسیت پدرش به قدری بود که مثلاً زردشتیان را نجس می‌دانست. مدرسه دولتی، کار دولتی و لباس کت و شلوار را هم حرام می‌دانست. به همین دلیل هیچ‌گاه پسرش را به مدرسه نفرستاد.
	مادرش نیز بی‌سواد و عامی بود و فقط خواندن قرآن را می‌دانست. آذر که اجازه مدرسه رفتن نداشت خواندن و نوشتن را در حد مختصر از پدر آموخت و قرآن خواندن را نزد مادربزرگ فراگرفت. او همیشه شکایت داشت که چرا فقط چند جلد کتابِ مذهبی در خانه دارند و در گریه و زاری بود تا پدر برایش کتاب‌های جدید بخرد چون می‌خواست بداند در دنیا چه خبر است!		مادرش نیز بی‌سواد و عامی بود و فقط خواندن قرآن را می‌دانست. آذر که اجازه مدرسه رفتن نداشت خواندن و نوشتن را در حد مختصر از پدر آموخت و قرآن خواندن را نزد مادربزرگ فراگرفت. او همیشه شکایت داشت که چرا فقط چند جلد کتابِ مذهبی در خانه دارند و در گریه و زاری بود تا پدر برایش کتاب‌های جدید بخرد چون می‌خواست بداند در دنیا چه خبر است!
	او هیچ وقت مانند بچه‌های دیگر به طور معمول به مدرسه نرفت! جز در سن ۱۴ ۱۵ سالگی، به اصرار پدر برای آموختن عربی حدود یک سال و نیم به مدرسه ~~خان~~ که واقع در شهر بود، می‌رفت. اما به دلیل سختی‌هایی که در رفت و آمدش بود پس از مدت مذکور آن را رها کرد. اذان صبح راه می افتاد پیاده می رفت تا شهر که نیم ساعت راه داشت. راه از صحرا می گذشت. سگ و شغال داشت، و این باعث ترس او می‌شد. پس از اتمام کلاس هم باید بلافاصله بازمی‌گشت و به سر کار روزمره می‌رفت. این برنامه برایش طاقت‌فرسا بود. و در نهایت آموزش عربی را رها کرد. با وجود تمام مشکلات و سختی‌هااین کلاس عربی یک و نیم‌ساله برایش نتیجه‌های مثبتی هم داشت چنان که عنوان می‌کند:		او هیچ وقت مانند بچه‌های دیگر به طور معمول به مدرسه نرفت! جز در سن ۱۴ ۱۵ سالگی، به اصرار پدر برای آموختن عربی حدود یک سال و نیم به مدرسه «خان» که واقع در شهر بود، می‌رفت. اما به دلیل سختی‌هایی که در رفت و آمدش بود پس از مدت مذکور آن را رها کرد. اذان صبح راه می افتاد پیاده می رفت تا شهر که نیم ساعت راه داشت. راه از صحرا می گذشت. سگ و شغال داشت، و این باعث ترس او می‌شد. پس از اتمام کلاس هم باید بلافاصله بازمی‌گشت و به سر کار روزمره می‌رفت. این برنامه برایش طاقت‌فرسا بود. و در نهایت آموزش عربی را رها کرد. با وجود تمام مشکلات و سختی‌هااین کلاس عربی یک و نیم‌ساله برایش نتیجه‌های مثبتی هم داشت چنان که عنوان می‌کند:
	:همین اندازه که نصاب را حفظ کردم بعدها خیلی به کارم آمد و از این جهت نسبت به بچه‌هایی که در دبستان درس‌های رسمی امروزی را می‌خواندند تجربه ممتازی بود و این سبب شد که بتوانم کتاب‌های مختلف را بخوانم و هوس سر و همسری با باسوادها را پیدا کنم.{{سخ}}		:همین اندازه که نصاب را حفظ کردم بعدها خیلی به کارم آمد و از این جهت نسبت به بچه‌هایی که در دبستان درس‌های رسمی امروزی را می‌خواندند تجربه ممتازی بود و این سبب شد که بتوانم کتاب‌های مختلف را بخوانم و هوس سر و همسری با باسوادها را پیدا کنم.{{سخ}}
	از هفت هشت سالگی کار کردن را در باغ و صحرا، همراه پدر آغاز کرد. و تا سال‌های بعد ادامه داد آن زمان هم که به مدرسه خان می‌رفت، هم‌زمان مشغول کار بود. بیشتر کودکی‌اش را با کار کردن و بدون بازی گذراند. چون بنابر قوانین خانه، بیرون ماندن بعد از غروب برایش ممنوع ~~بود،~~ و شب‌ها اجازه بیرون رفتن را نداشت مگر برای مسجد رفتن یا روضه رفتن. پیش از آن هم سرکار بود پس فرصتی برای بازی نمی‌ماند.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۱۹}}</ref>		از هفت هشت سالگی کار کردن را در باغ و صحرا، همراه پدر آغاز کرد. و تا سال‌های بعد ادامه داد آن زمان هم که به مدرسه خان می‌رفت، هم‌زمان مشغول کار بود. بیشتر کودکی‌اش را با کار کردن و بدون بازی گذراند. چون بنابر قوانین خانه، بیرون ماندن بعد از غروب برایش ممنوع بود. و شب‌ها اجازه بیرون رفتن را نداشت مگر برای مسجد رفتن یا روضه رفتن. پیش از آن هم سرکار بود پس فرصتی برای بازی نمی‌ماند.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۱۹}}</ref>
	اولین دریچه‌ای که برای آذر باز شد تا در دنیای کتاب قدم ~~بزند~~ و با اهل کتاب و قلم مأنوس شود شاگردی در کتاب‌فروشی بود. درست در زمانی که کارِ باغ و صحرا در روستا کم شد تصمیم گرفت برای کار به شهر برود اما نه به قصد کار فرهنگی؛ مدتی به بنّایی اشتغال داشت اما پس از آن به کارگاه بافندگی و جوراب‌بافی رفت. صاحب کارگاه جوراب‌بافی کسی بود که با گلبهاری‌ها صاحبان تنها کتاب‌فروشی شهر ~~خویشی~~ داشت و او هم جداگانه یک کتاب‌فروشی تأسیس کرد و آذر را از میان شاگردهای جوراب‌بافی جدا کرد و به کتاب‌فروشی برد. از همین جا بود که به قول خودش، ~~بهشتش شروع شد~~.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۳۲}}</ref>		اولین دریچه‌ای که برای آذر باز شد تا در دنیای کتاب قدم بگذارد و با اهل کتاب و قلم مأنوس شود شاگردی در کتاب‌فروشی بود. درست در زمانی که کارِ باغ و صحرا در روستا کم شد تصمیم گرفت برای کار به شهر برود اما نه به قصد کار فرهنگی؛ مدتی به بنّایی اشتغال داشت اما پس از آن به کارگاه بافندگی و جوراب‌بافی رفت. صاحب کارگاه جوراب‌بافی کسی بود که با گلبهاری‌ها صاحبان تنها کتاب‌فروشی شهر آشنایی داشت و او هم جداگانه یک کتاب‌فروشی تأسیس کرد و آذر را از میان شاگردهای جوراب‌بافی جدا کرد و به کتاب‌فروشی برد. از همین جا بود که به قول خودش، به بهشت قدم گذاشت. و این اتفاق در ۱۸سالگی رخ داد.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۳۲}}</ref>
	===برای حفظ اعتماد به نفس گوشه‌گیر شدم===		===برای حفظ اعتماد به نفس گوشه‌گیر شدم===
	با مردم حشر و نشر زیادی نداشت و میل بیشتری به تنهایی داشت. این علاقه به انزوا ریشه در کودکی او داشت؛ از همان دوران همیشه و همه جا با تحقیر رو به رو می‌شد. بعدها هم گوشه‌گیری را انتخاب کرد تا به قول خودش آن مختصر اعتماد به نفسی که داشت هم از بین نرود.<ref name= تنهایی/>		با مردم حشر و نشر زیادی نداشت و میل بیشتری به تنهایی داشت. این علاقه به انزوا ریشه در کودکی او داشت؛ از همان دوران همیشه و همه جا با تحقیر رو به رو می‌شد. بعدها هم گوشه‌گیری را انتخاب کرد تا به قول خودش آن مختصر اعتماد به نفسی که داشت هم از بین نرود.<ref name= تنهایی/>

پرواز در ‏۱۸ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۱۳

2021-10-10T11:13:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۴۳
خط ۱۱۰:		خط ۱۱۰:
	</span><noinclude></center>\|تراز=چپ\|عرض=۲۱%\|رنگ پس‌زمینه=#d5fdf4}}		</span><noinclude></center>\|تراز=چپ\|عرض=۲۱%\|رنگ پس‌زمینه=#d5fdf4}}
	===کودکی و نوجوانی، جوانی، پیری===		===کودکی و نوجوانی، جوانی، پیری===
	۲۷اسفند سال ۱۳۰۰شمسی در آبادی خرّمشاه در حومهٔ یزد، حاجی علی‌اکبر صاحب فرزندِ پسری شد و نام او را '''مهدی''' گذاشت. وی در خانواده‌ای جدیدالاسلام، اجدادشان چندین نسل پیش مسلمان شدند و پیش از آن زردشتی بودند، و زیر دستِ پدری کم ~~سواد اما~~ خشک، وسواسی و متعصب بزرگ شد. حساسیت پدرش به قدری بود که مثلاً زردشتیان را نجس می‌دانست. مدرسه دولتی، کار دولتی و لباس کت و شلوار را هم حرام می‌دانست. به همین دلیل هیچ‌گاه پسرش را به مدرسه نفرستاد.		۲۷اسفند سال ۱۳۰۰شمسی در آبادی خرّمشاه در حومهٔ یزد، حاجی علی‌اکبر صاحب فرزندِ پسری شد و نام او را '''مهدی''' گذاشت. وی در خانواده‌ای جدیدالاسلام، یعنی اجدادشان چندین نسل پیش مسلمان شدند و پیش از آن زردشتی بودند، و زیر دستِ پدری کم سواد، خشک، وسواسی و متعصب بزرگ شد. حساسیت پدرش به قدری بود که مثلاً زردشتیان را نجس می‌دانست. مدرسه دولتی، کار دولتی و لباس کت و شلوار را هم حرام می‌دانست. به همین دلیل هیچ‌گاه پسرش را به مدرسه نفرستاد.
	مادرش نیز بی‌سواد و عامی بود و فقط خواندن قرآن را می‌دانست. آذر که اجازه مدرسه رفتن نداشت خواندن و نوشتن را در حد مختصر از پدر آموخت و قرآن خواندن را نزد مادربزرگ فراگرفت. او همیشه شکایت داشت که چرا فقط چند جلد کتابِ مذهبی در خانه دارند و در گریه و زاری بود تا پدر برایش کتاب‌های جدید بخرد چون می‌خواست بداند در دنیا چه خبر است!		مادرش نیز بی‌سواد و عامی بود و فقط خواندن قرآن را می‌دانست. آذر که اجازه مدرسه رفتن نداشت خواندن و نوشتن را در حد مختصر از پدر آموخت و قرآن خواندن را نزد مادربزرگ فراگرفت. او همیشه شکایت داشت که چرا فقط چند جلد کتابِ مذهبی در خانه دارند و در گریه و زاری بود تا پدر برایش کتاب‌های جدید بخرد چون می‌خواست بداند در دنیا چه خبر است!
	او هیچ وقت مانند بچه‌های دیگر ~~با روال~~ به مدرسه نرفت! جز در سن ۱۴ ۱۵ سالگی، به اصرار پدر برای آموختن عربی حدود یک سال و نیم به مدرسه خان که واقع در شهر بود، می‌رفت.به دلیل سختی‌هایی که در رفت و آمدش بود پس از مدت مذکور آن را رها کرد. اذان صبح راه می افتاد پیاده می رفت تا شهر که نیم ساعت راه داشت. راه از صحرا می گذشت. سگ و شغال داشت، ~~می‌ترسید~~. پس از اتمام کلاس هم باید بلافاصله بازمی‌گشت و به سر کار روزمره می‌رفت. این برنامه برایش طاقت‌فرسا بود. و در نهایت آموزش عربی را رها کرد. با وجود تمام مشکلات و ~~سختی‌ها این~~ کلاس عربی یک و نیم‌ساله برایش نتیجه‌های مثبتی هم داشت چنان که عنوان می‌کند:		او هیچ وقت مانند بچه‌های دیگر به طور معمول به مدرسه نرفت! جز در سن ۱۴ ۱۵ سالگی، به اصرار پدر برای آموختن عربی حدود یک سال و نیم به مدرسه خان که واقع در شهر بود، می‌رفت. اما به دلیل سختی‌هایی که در رفت و آمدش بود پس از مدت مذکور آن را رها کرد. اذان صبح راه می افتاد پیاده می رفت تا شهر که نیم ساعت راه داشت. راه از صحرا می گذشت. سگ و شغال داشت، و این باعث ترس او می‌شد. پس از اتمام کلاس هم باید بلافاصله بازمی‌گشت و به سر کار روزمره می‌رفت. این برنامه برایش طاقت‌فرسا بود. و در نهایت آموزش عربی را رها کرد. با وجود تمام مشکلات و سختی‌هااین کلاس عربی یک و نیم‌ساله برایش نتیجه‌های مثبتی هم داشت چنان که عنوان می‌کند:
	:همین اندازه که نصاب را حفظ کردم بعدها خیلی به کارم آمد و از این جهت نسبت به بچه‌هایی که در دبستان درس‌های رسمی امروزی را می‌خواندند تجربه ممتازی بود و این سبب شد که بتوانم کتاب‌های مختلف را بخوانم و هوس سر و همسری با باسوادها را پیدا کنم.{{سخ}}		:همین اندازه که نصاب را حفظ کردم بعدها خیلی به کارم آمد و از این جهت نسبت به بچه‌هایی که در دبستان درس‌های رسمی امروزی را می‌خواندند تجربه ممتازی بود و این سبب شد که بتوانم کتاب‌های مختلف را بخوانم و هوس سر و همسری با باسوادها را پیدا کنم.{{سخ}}
	از هفت هشت سالگی کار کردن را در باغ و صحرا، همراه پدر آغاز کرد. و تا سال‌های بعد ادامه داد آن زمان هم که به مدرسه خان ~~می‌رفت~~ هم‌زمان مشغول کار بود. بیشتر کودکی‌اش را با ~~همان~~ کار و بدون بازی گذراند. چون بنابر قوانین خانه، بیرون ماندن بعد از غروب برایش ممنوع بود، ~~پیش از ان هم که سرکار بود پس فرصتی برای بازی نمی‌ماند.~~ و شب‌ها اجازه بیرون رفتن را نداشت مگر برای مسجد رفتن یا روضه رفتن. و او هم ~~تا نزدیک شب سرکار~~ بود.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۱۹}}</ref>		از هفت هشت سالگی کار کردن را در باغ و صحرا، همراه پدر آغاز کرد. و تا سال‌های بعد ادامه داد آن زمان هم که به مدرسه خان می‌رفت، هم‌زمان مشغول کار بود. بیشتر کودکی‌اش را با کار کردن و بدون بازی گذراند. چون بنابر قوانین خانه، بیرون ماندن بعد از غروب برایش ممنوع بود، و شب‌ها اجازه بیرون رفتن را نداشت مگر برای مسجد رفتن یا روضه رفتن. پیش از آن هم سرکار بود پس فرصتی برای بازی نمی‌ماند.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۱۹}}</ref>
			اولین دریچه‌ای که برای آذر باز شد تا در دنیای کتاب قدم بزند و با اهل کتاب و قلم مأنوس شود شاگردی در کتاب‌فروشی بود. درست در زمانی که کارِ باغ و صحرا در روستا کم شد تصمیم گرفت برای کار به شهر برود اما نه به قصد کار فرهنگی؛ مدتی به بنّایی اشتغال داشت اما پس از آن به کارگاه بافندگی و جوراب‌بافی رفت. صاحب کارگاه جوراب‌بافی کسی بود که با گلبهاری‌ها صاحبان تنها کتاب‌فروشی شهر خویشی داشت و او هم جداگانه یک کتاب‌فروشی تأسیس کرد و آذر را از میان شاگردهای جوراب‌بافی جدا کرد و به کتاب‌فروشی برد. از همین جا بود که به قول خودش، بهشتش شروع شد.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۳۲}}</ref>
	===برای حفظ اعتماد به نفس گوشه‌گیر شدم===		===برای حفظ اعتماد به نفس گوشه‌گیر شدم===
	با مردم حشر و نشر زیادی نداشت و میل بیشتری به تنهایی داشت. این علاقه به انزوا ریشه در کودکی او داشت؛ از همان دوران همیشه و همه جا با تحقیر رو به رو می‌شد. بعدها هم گوشه‌گیری را انتخاب کرد تا به قول خودش آن مختصر اعتماد به نفسی که داشت هم از بین نرود.<ref name= تنهایی/>		با مردم حشر و نشر زیادی نداشت و میل بیشتری به تنهایی داشت. این علاقه به انزوا ریشه در کودکی او داشت؛ از همان دوران همیشه و همه جا با تحقیر رو به رو می‌شد. بعدها هم گوشه‌گیری را انتخاب کرد تا به قول خودش آن مختصر اعتماد به نفسی که داشت هم از بین نرود.<ref name= تنهایی/>

پرواز در ‏۱۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۳۸

2021-10-08T17:38:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۰۸
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	\|مختصات محل زندگی =		\|مختصات محل زندگی =
	\|مدفن =		\|مدفن =
	\|تقارن زندگی با نظام‌های سیاسی=		\|تقارن زندگی با نظام‌های سیاسی= جنگ جهانی دوم
	\|اتفاقات مهم =		\|اتفاقات مهم =
	\|نام‌های دیگر =		\|نام‌های دیگر =
خط ۱۱۰:		خط ۱۱۰:
	</span><noinclude></center>\|تراز=چپ\|عرض=۲۱%\|رنگ پس‌زمینه=#d5fdf4}}		</span><noinclude></center>\|تراز=چپ\|عرض=۲۱%\|رنگ پس‌زمینه=#d5fdf4}}
	===کودکی و نوجوانی، جوانی، پیری===		===کودکی و نوجوانی، جوانی، پیری===
	۲۷اسفند سال ۱۳۰۰شمسی در آبادی خرّمشاه در حومهٔ ~~یزد~~ حاجی علی‌اکبر صاحب فرزندِ پسری شد و نام او را '''مهدی''' گذاشت. وی در خانواده‌ای جدیدالاسلام، ~~یعنی~~ اجدادشان چندین نسل پیش مسلمان شدند و پیش از آن زردشتی بودند، و زیر دستِ پدری کم سواد اما ~~خیلی~~ خشک، وسواسی و متعصب بزرگ شد. حساسیت پدرش به قدری بود که مثلاً زردشتیان را نجس می‌دانست. مدرسه دولتی، کار دولتی و لباس کت و شلوار را هم حرام می‌دانست. به همین دلیل هیچ‌گاه پسرش را به مدرسه نفرستاد. ~~مهدی آذریزدی هیچ وقت به مدرسه نرفت!~~		۲۷اسفند سال ۱۳۰۰شمسی در آبادی خرّمشاه در حومهٔ یزد، حاجی علی‌اکبر صاحب فرزندِ پسری شد و نام او را '''مهدی''' گذاشت. وی در خانواده‌ای جدیدالاسلام، اجدادشان چندین نسل پیش مسلمان شدند و پیش از آن زردشتی بودند، و زیر دستِ پدری کم سواد اما خشک، وسواسی و متعصب بزرگ شد. حساسیت پدرش به قدری بود که مثلاً زردشتیان را نجس می‌دانست. مدرسه دولتی، کار دولتی و لباس کت و شلوار را هم حرام می‌دانست. به همین دلیل هیچ‌گاه پسرش را به مدرسه نفرستاد.
	مادرش نیز بی‌سواد و عامی بود و فقط خواندن قرآن را می‌دانست. آذر که اجازه مدرسه رفتن نداشت خواندن و نوشتن را در حد مختصر از پدر آموخت و قرآن خواندن را ~~هم از~~ مادربزرگ. او همیشه شکایت داشت که چرا فقط چند ~~جلدی~~ کتابِ مذهبی در خانه دارند و در گریه و زاری بود که پدر برایش کتاب‌های جدید بخرد چون می‌خواست بداند که در دنیا چه خبر است!		مادرش نیز بی‌سواد و عامی بود و فقط خواندن قرآن را می‌دانست. آذر که اجازه مدرسه رفتن نداشت خواندن و نوشتن را در حد مختصر از پدر آموخت و قرآن خواندن را نزد مادربزرگ فراگرفت. او همیشه شکایت داشت که چرا فقط چند جلد کتابِ مذهبی در خانه دارند و در گریه و زاری بود تا پدر برایش کتاب‌های جدید بخرد چون می‌خواست بداند در دنیا چه خبر است!
	===برای حفظ اعتماد به ~~نفش~~ گوشه‌گیر شدم===		او هیچ وقت مانند بچه‌های دیگر با روال به مدرسه نرفت! جز در سن ۱۴ ۱۵ سالگی، به اصرار پدر برای آموختن عربی حدود یک سال و نیم به مدرسه خان که واقع در شهر بود، می‌رفت.به دلیل سختی‌هایی که در رفت و آمدش بود پس از مدت مذکور آن را رها کرد. اذان صبح راه می افتاد پیاده می رفت تا شهر که نیم ساعت راه داشت. راه از صحرا می گذشت. سگ و شغال داشت، می‌ترسید. پس از اتمام کلاس هم باید بلافاصله بازمی‌گشت و به سر کار روزمره می‌رفت. این برنامه برایش طاقت‌فرسا بود. و در نهایت آموزش عربی را رها کرد. با وجود تمام مشکلات و سختی‌ها این کلاس عربی یک و نیم‌ساله برایش نتیجه‌های مثبتی هم داشت چنان که عنوان می‌کند:
			:همین اندازه که نصاب را حفظ کردم بعدها خیلی به کارم آمد و از این جهت نسبت به بچه‌هایی که در دبستان درس‌های رسمی امروزی را می‌خواندند تجربه ممتازی بود و این سبب شد که بتوانم کتاب‌های مختلف را بخوانم و هوس سر و همسری با باسوادها را پیدا کنم.{{سخ}}
			از هفت هشت سالگی کار کردن را در باغ و صحرا، همراه پدر آغاز کرد. و تا سال‌های بعد ادامه داد آن زمان هم که به مدرسه خان می‌رفت هم‌زمان مشغول کار بود. بیشتر کودکی‌اش را با همان کار و بدون بازی گذراند. چون بنابر قوانین خانه، بیرون ماندن بعد از غروب برایش ممنوع بود، پیش از ان هم که سرکار بود پس فرصتی برای بازی نمی‌ماند. و شب‌ها اجازه بیرون رفتن را نداشت مگر برای مسجد رفتن یا روضه رفتن. و او هم تا نزدیک شب سرکار بود.<ref>{{پک\|بالازاده\|ک= پسر شهرزاد: نامه‌ها و گفتارهایی از مهدی آذریزدی\|ص= ۱۹}}</ref>
			===برای حفظ اعتماد به نفس گوشه‌گیر شدم===
	با مردم حشر و نشر زیادی نداشت و میل بیشتری به تنهایی داشت. این علاقه به انزوا ریشه در کودکی او داشت؛ از همان دوران همیشه و همه جا با تحقیر رو به رو می‌شد. بعدها هم گوشه‌گیری را انتخاب کرد تا به قول خودش آن مختصر اعتماد به نفسی که داشت هم از بین نرود.<ref name= تنهایی/>		با مردم حشر و نشر زیادی نداشت و میل بیشتری به تنهایی داشت. این علاقه به انزوا ریشه در کودکی او داشت؛ از همان دوران همیشه و همه جا با تحقیر رو به رو می‌شد. بعدها هم گوشه‌گیری را انتخاب کرد تا به قول خودش آن مختصر اعتماد به نفسی که داشت هم از بین نرود.<ref name= تنهایی/>
	===زمینه فعالیت===		===زمینه فعالیت===

پرواز: /* ناشرینی که با او کار کرده‌اند */

2021-09-24T21:52:21Z

ناشرینی که با او کار کرده‌اند

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۲۲
خط ۲۲۴:		خط ۲۲۴:
	===بررسی موردی چند اثر===		===بررسی موردی چند اثر===
	===ناشرینی که با او کار کرده‌اند===		===ناشرینی که با او کار کرده‌اند===
	تعداد چاپ‌ها و تجدید چاپ‌های کتاب‌ها===		===تعداد چاپ‌ها و تجدید چاپ‌های کتاب‌ها===

	==نوا، نما و نگاه==		==نوا، نما و نگاه==
	===خواندنی و شنیداری و تصویری و قطعاتی از کارهای وی===		===خواندنی و شنیداری و تصویری و قطعاتی از کارهای وی===

پرواز: /* نوا، نما و نگاه */

2021-09-24T21:51:52Z

نوا، نما و نگاه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۲۱
خط ۲۲۶:		خط ۲۲۶:
	تعداد چاپ‌ها و تجدید چاپ‌های کتاب‌ها===		تعداد چاپ‌ها و تجدید چاپ‌های کتاب‌ها===
	==نوا، نما و نگاه==		==نوا، نما و نگاه==
	===خواندنی و شنیداری و تصویری و قطعاتی از کارهای وی ~~)بدون محدودیت و بر اساس جذابیت موارد~~		===خواندنی و شنیداری و تصویری و قطعاتی از کارهای وی===
	~~شنیداری و تصویری انتخاب شود(~~===

	== پانویس ==		== پانویس ==

پرواز در ‏۲ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۵۰

2021-09-24T21:50:47Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ آذر ۱۴۰۰، ساعت ۰۱:۲۳
خط ۲۵۱:		خط ۲۵۱:
	===جوایز و افتخارات===		===جوایز و افتخارات===
	===منبع‌شناسی===		===منبع‌شناسی===
	* «تحلیلی بر بازنویسی قصه‌های کلیله و دمنه اثر مهدی آذریزدی»، به قلم زهره حدادی مجمومرد و سید محمدباقر کمال‌الدینی، منتشر شده در نشریه فرهنگ یزد پاییز ۱۳۹۸، شماره۳، طی صفحات ۶۹ تا ۸۴		# «تحلیلی بر بازنویسی قصه‌های کلیله و دمنه اثر مهدی آذریزدی»، به قلم زهره حدادی مجمومرد و سید محمدباقر کمال‌الدینی، منتشر شده در نشریه فرهنگ یزد پاییز ۱۳۹۸، شماره۳، طی صفحات ۶۹ تا ۸۴<ref name= آثار>{{یادکرد وب\|نشانی= http://ensani.ir/fa/article?ArticleSearch%5Btitle%5D=%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C-%D8%A2%D8%B0%D8%B1%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C&ArticleSearch%5BsortBy%5D=relevance\|عنوان= مهدی آذریزدی}}</ref>
	* «همیشه پدربزرگ برای مهدی آذریزدی»، به کوشش فریدون عموزاده خلیلی، انتشار در نشریه آیین، بهمن و اسفند ۱۳۸۸، شماره ۲۶ و ۲۷		# «همیشه پدربزرگ برای مهدی آذریزدی»، به کوشش فریدون عموزاده خلیلی، انتشار در نشریه آیین، بهمن و اسفند ۱۳۸۸، شماره ۲۶ و ۲۷<ref name=آثار/>
	* «پایان افسانه ۱۳۰۰ و تنهایی بچه آدم، برای رفتن مهدی آذریزدی»، به قلم حسین نوروزی، انتشار توسط کتاب ماه کودک و نوجوان، تیر ۱۳۸۸ شماره ۱۴۱		# «پایان افسانه ۱۳۰۰ و تنهایی بچه آدم، برای رفتن مهدی آذریزدی»، به قلم حسین نوروزی، انتشار توسط کتاب ماه کودک و نوجوان، تیر ۱۳۸۸ شماره ۱۴۱<ref name=آثار/>
	* «بررسی عنصر زبان و ویژگی های آن در اشعار کودک و نوجوان مهدی آذریزدی»، به قلم زهرا دهقان دهنوی و یدالله جلالی پندری، مجله مطالعات ادبیات کودک، سال چهارم، بهار و تابستان ۱۳۹۲، شماره ۷		# «بررسی عنصر زبان و ویژگی های آن در اشعار کودک و نوجوان مهدی آذریزدی»، به قلم زهرا دهقان دهنوی و یدالله جلالی پندری، مجله مطالعات ادبیات کودک، سال چهارم، بهار و تابستان ۱۳۹۲، شماره ۷<ref name=آثار/>
	* «نقش و کارکرد داستانی قهرمانان، شریران و یاریگران در قصه های مهدی آذریزدی بر اساس نظریه پراپ»، نویسنده: زینب سرمدی و جنگی قهرمان، نشریه شفای دل، سال دوم، بهار و تابستان ۱۳۹۸، شماره ۳، طی صفحات ۱ تا ۳۸.		# «نقش و کارکرد داستانی قهرمانان، شریران و یاریگران در قصه های مهدی آذریزدی بر اساس نظریه پراپ»، نویسنده: زینب سرمدی و جنگی قهرمان، نشریه شفای دل، سال دوم، بهار و تابستان ۱۳۹۸، شماره ۳، طی صفحات ۱ تا ۳۸.<ref name=آثار/>
	* «تصویرهای خوب برای بچه های خوب»؛ نگاهی به تصویرگری مجموعه کتاب های «قصه های خوب برای بچه های خوب» نوشته مهدی آذریزدی، به کوشش جمال الدین اکرمی، کتاب ماه کودک و نوجوان، شهریور ۱۳۸۸، شماره ۱۴۳.<ref~~>{{یادکرد وب\|نشانی= http://ensani.ir/fa/article?ArticleSearch%5Btitle%5D=%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C-%D8%A2%D8%B0%D8%B1%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C&ArticleSearch%5BsortBy%5D=relevance\|عنوان~~= ~~مهدی آذریزدی}}<~~/~~ref~~>		# «تصویرهای خوب برای بچه های خوب»؛ نگاهی به تصویرگری مجموعه کتاب های «قصه های خوب برای بچه های خوب» نوشته مهدی آذریزدی، به کوشش جمال الدین اکرمی، کتاب ماه کودک و نوجوان، شهریور ۱۳۸۸، شماره ۱۴۳.<ref name=آثار/>
	* «تحلیل گونه‌های روایتی و ویژگی های راوی در مجموعه داستانی «قصه های تازه از کتاب های کهن» مهدی آذریزدی»، به قلم یوسف نیک روز و سودابه کشاورزی، مجله پژوهش زبان و ادبیات فارسی، بهار ۱۳۹۲، شماره ۲۸، علمی و پزوهشی، طی صفحات ۱۵۹ تا ۱۸۴<ref>{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.noormags.ir/view/fa/search?q=%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C%20%D8%A2%D8%B0%D8%B1%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C&origin=start&index=\| عنوان= مهدی آذریزدی}}</ref>		# «تحلیل گونه‌های روایتی و ویژگی های راوی در مجموعه داستانی «قصه های تازه از کتاب های کهن» مهدی آذریزدی»، به قلم یوسف نیک روز و سودابه کشاورزی، مجله پژوهش زبان و ادبیات فارسی، بهار ۱۳۹۲، شماره ۲۸، علمی و پزوهشی، طی صفحات ۱۵۹ تا ۱۸۴<ref>{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.noormags.ir/view/fa/search?q=%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C%20%D8%A2%D8%B0%D8%B1%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C&origin=start&index=\| عنوان= مهدی آذریزدی}}</ref>
	====رمانی به نام او====		====رمانی به نام او====
	رمان نوجوان «من مهدی آذریزدی هستم» به قلم هادی حکیمیان توسط نشر صاد منتشر شده است. آذریزدی یکی از شخصیت‌های این رمان است.		رمان نوجوان «من مهدی آذریزدی هستم» به قلم هادی حکیمیان توسط نشر صاد منتشر شده است. آذریزدی یکی از شخصیت‌های این رمان است.
خط ۲۶۵:		خط ۲۶۵:
	در بخشی از کتاب چنین آمده: «پاسبان هیکل قلچماق و گنده‌ای داشت، طوری که با یک دست پس گردن من را گرفت و با دست دیگر پس گردن حسینعلی. بعد هم توی هوا بلندمان کرد و چنان فشار می‌داد که نگو و نپرس. راستش اول من گریه افتادم. این‌جور وقت‌ها حسینعلی پوست کلفت‌تر بود، طوری که تا آن روز گریه او را ندیده بودم اما همچین که جناب حائری‌زاده اسم زندان را آورد، حسینعلی هم بنا کرد به گریه‌کردن.»		در بخشی از کتاب چنین آمده: «پاسبان هیکل قلچماق و گنده‌ای داشت، طوری که با یک دست پس گردن من را گرفت و با دست دیگر پس گردن حسینعلی. بعد هم توی هوا بلندمان کرد و چنان فشار می‌داد که نگو و نپرس. راستش اول من گریه افتادم. این‌جور وقت‌ها حسینعلی پوست کلفت‌تر بود، طوری که تا آن روز گریه او را ندیده بودم اما همچین که جناب حائری‌زاده اسم زندان را آورد، حسینعلی هم بنا کرد به گریه‌کردن.»
	<ref>{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.mehrnews.com/news/5328855/%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%86%D9%88%D8%AC%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%85%D9%86-%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C-%D8%A2%D8%B0%D8%B1%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C-%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%85-%D9%85%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%B1-%D8%B4%D8%AF\|عنوان= من مهدی آذریزدی هستم}}</ref>		<ref>{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.mehrnews.com/news/5328855/%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D9%86%D9%88%D8%AC%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%85%D9%86-%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C-%D8%A2%D8%B0%D8%B1%DB%8C%D8%B2%D8%AF%DB%8C-%D9%87%D8%B3%D8%AA%D9%85-%D9%85%D9%86%D8%AA%D8%B4%D8%B1-%D8%B4%D8%AF\|عنوان= من مهدی آذریزدی هستم}}</ref>

	===بررسی موردی چند اثر===		===بررسی موردی چند اثر===
	===ناشرینی که با او کار کرده‌اند===		===ناشرینی که با او کار کرده‌اند===