محمد قاضی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

هوای تازه در ‏۶ اردیبهشت ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۴۱

2021-04-26T08:41:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اردیبهشت ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۱۱
خط ۲۴۷:		خط ۲۴۷:

	====زنده‌یاد [[اسلام کاظمیه]]====		====زنده‌یاد [[اسلام کاظمیه]]====
	کسی نیست که کتابخوان باشد و دقت در انتخاب و دقت در ترجمه، وجدان کار و تنوع کارهای قاضی را تایید نکند و حجم زیاد و اعجاب‌انگیزش را.<ref name="بخارا"/>		کسی نیست که کتابخوان باشد و دقت در انتخاب و دقت در ترجمه، وجدان کار و تنوع کارهای قاضی را تایید نکند و حجم زیاد و اعجاب‌انگیزش را.<ref name="بخارا">{{یادکرد وب\|نشانی=http://bukharamag.com/1396.12.22571.html\|عنوان=شب محمد قاضی برگزار شد}}</ref>


	====سعدون مازوجی====		====سعدون مازوجی====

هوای تازه: /* نظرات فرد دربارهٔ خودش و آثارش */

2021-04-26T08:33:34Z

نظرات فرد دربارهٔ خودش و آثارش

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اردیبهشت ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۰۳
خط ۲۶۱:		خط ۲۶۱:

	===نظرات فرد دربارهٔ خودش و آثارش===		===نظرات فرد دربارهٔ خودش و آثارش===
	پس از دن کیشوت از دو کتابم بسیار خوشم می آید؛ یکی شازده کوچولو یکی هم «آدم‌ها و خرچنگ‌ها» را بخاطر نکته‌هایی که در زمینهٔ دموکراسی و انسانیت دارد. از نظر موضوع، از میان کتاب‌هایی که ترجمه کرده ام «نان و شراب» و «جزیرهٔ پنگوئن‌ها» را دوست دارم.<ref name="دری وری"/>		پس از دن کیشوت از دو کتابم بسیار خوشم می آید؛ یکی شازده کوچولو یکی هم «آدم‌ها و خرچنگ‌ها» را بخاطر نکته‌هایی که در زمینهٔ دموکراسی و انسانیت دارد. از نظر موضوع، از میان کتاب‌هایی که ترجمه کرده ام «نان و شراب» و «جزیرهٔ پنگوئن‌ها» را دوست دارم.<ref name="دری وری">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.google.com/amp/s/www.khabaronline.ir/amp/255144/\|عنوان=هر دری وری که شعر نمی‌شود/ میزگردی که 41 سال پیش برگزار شد }}</ref>

	[[پرونده:Sharab.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:Sharab.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]


	===مجسمه و نگاره‌هایی که از او کشیده‌اند===		===مجسمه و نگاره‌هایی که از او کشیده‌اند===

هوای تازه در ‏۶ اردیبهشت ۱۴۰۰، ساعت ۰۸:۲۹

2021-04-26T08:29:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اردیبهشت ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۵۹
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	\|امضا =		\|امضا =
	}}		}}
	'''محمد قاضی''' (زادهٔ ۱۲مرداد۱۲۹۲ در مهاباد- درگذشتهٔ ۲۴دی۱۳۷۶ در تهران) مترجم برجسته، نویسندهٔ، شاعر و حقوق‌دان کرد ایرانی است.<ref name="~~محمد قاضی~~">{{یادکرد وب\|نشانی=https://fa.~~m.wikipedia.org/wiki~~/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%~~AF_~~%D9%82%D8%A7%D8%B6%DB%8C \|عنوان= ~~محمد قاضی~~}}</ref><ref name="~~کوچ~~">{{یادکرد وب\|نشانی= \|عنوان= ~~به بهانهٔ سالگرد کوچ دائمی~~ محمد قاضی ~~و سواره ایلخانی زاده~~}}</ref>		'''محمد قاضی''' (زادهٔ ۱۲مرداد۱۲۹۲ در مهاباد- درگذشتهٔ ۲۴دی۱۳۷۶ در تهران) مترجم برجسته، نویسندهٔ، شاعر و حقوق‌دان کرد ایرانی است.<ref name="کوچ">{{یادکرد وب\|نشانی= https://avaymarz.ir/%D8%A8%D9%87-%D8%A8%D9%87%D8%A7%D9%86%D9%87-%D8%B3%D8%A7%D9%84%DA%AF%D8%B1%D8%AF-%D9%83%D9%88%DA%86-%D8%AF%D8%A7%D8%A6%D9%85%D9%8A-%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D9%82%D8%A7%D8%B6%DB%8C-%D9%88/
			\|عنوان= به بهانه سالگرد کوچ دائمی «محمد قاضی» و «سواره ایلخانی زاده»}}</ref><ref name="امامی">{{یادکرد وب\|نشانی=https://fa.m.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%82%D8%A7%D8%B6%DB%8C\|عنوان= محمد قاضی}}</ref>




خط ۵۹:		خط ۶۲:
	از ابتدای دههٔ ۱۳۲۰ با ترجمهٔ اثری کوچک از ویکتو هوگو به نام «کلود ولگرد»، نخستین قدم را در راه ترجمه برداشت و پس از آن ۱۰ سال ترجمه را کنار گذاشت. در سال ۱۳۲۹ پس از صرف یک سال و نیم وقت برای ترجمهٔ «جزیرهٔ پنگوئن‌ها» اثر «آناتول فرانس» به زحمت توانست ناشری برای این کتاب پیدا کند اما سه سال بعد که این اثر انتشار یافت، به دلیل شیوایی و روانی و موضوع متفاوت کتاب، آناتول فرانس از ردیف نویسندگان بی‌بازاری که کتابشان در انبار کتاب‌فروشان خاک می‌خورد بیرون آمد. در سال ۱۳۳۳ کتاب شازده کوچولو را ترجمه کرد که بارها تجدید چاپ شد. محمد قاضی برای ترجمهٔ دورهٔ کامل «دن کیشوت» در سال‌های ۱۳۳۶ تا ۱۳۳۷ جایزهٔ بهترین ترجمهٔ سال را از دانشگاه تهران دریافت کرد.او دوبار ازدواج کرد. پس از درگذشت همسر نخست که ایران نام داشت با خواهر وی، کشور، ازدواج کرد.<ref name="ایساک"/>		از ابتدای دههٔ ۱۳۲۰ با ترجمهٔ اثری کوچک از ویکتو هوگو به نام «کلود ولگرد»، نخستین قدم را در راه ترجمه برداشت و پس از آن ۱۰ سال ترجمه را کنار گذاشت. در سال ۱۳۲۹ پس از صرف یک سال و نیم وقت برای ترجمهٔ «جزیرهٔ پنگوئن‌ها» اثر «آناتول فرانس» به زحمت توانست ناشری برای این کتاب پیدا کند اما سه سال بعد که این اثر انتشار یافت، به دلیل شیوایی و روانی و موضوع متفاوت کتاب، آناتول فرانس از ردیف نویسندگان بی‌بازاری که کتابشان در انبار کتاب‌فروشان خاک می‌خورد بیرون آمد. در سال ۱۳۳۳ کتاب شازده کوچولو را ترجمه کرد که بارها تجدید چاپ شد. محمد قاضی برای ترجمهٔ دورهٔ کامل «دن کیشوت» در سال‌های ۱۳۳۶ تا ۱۳۳۷ جایزهٔ بهترین ترجمهٔ سال را از دانشگاه تهران دریافت کرد.او دوبار ازدواج کرد. پس از درگذشت همسر نخست که ایران نام داشت با خواهر وی، کشور، ازدواج کرد.<ref name="ایساک"/>
	محمد قاضی پس از بازنشستگی به فعالیت در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان پرداخت که حاصل این دوره ترجمهٔ کتاب‌های «باخانمان»، «ماجراجوی جوان» و «زوربای یونانی» است. قاضی در سال ۱۳۵۴ به بیماری سرطان حنجره مبتلا شد و هنگامی که برای درمان به آلمان رفت بیماری تارهای صوتی و نای او را گرفته بود و پس از جراحی به علت از دست دادن تارهای صوتی، دیگر نمی‌توانست سخن بگوید و برای اینکار از دستگاهی استفاده می‌کرد. محمد قاضی گرچه بیش از سی سال از آخر عمر خود را تنها با عینک می‌دید، با سمعک می‌شنید و با صوتک سخن می‌گفت اما از کار و خلاقیت باز نایستاد.<ref name="تابوشکن"/> کار ترجمه را ادامه داد و تا آخرین سال حیاتش ترجمه‌های جدیدی از او انتشار می یافت. به علت همین مولد بودن در عین خاموشی‌ است که بسیاری تعبیر حنجرهٔ زبان فارسی یا حنجرهٔ ترجمه را برای او به می‌برند. وی ۵۰ سال ترجمه کرد و نوشت و نتیجهٔ تلاش او ۶۸ اثر اعم از ترجمهٔ ادبی و آثار خود او به زبان فارسی است. تعهد و وسواس او در انتخاب آثار باعث آشنایی خوانندگان ایرانی با بزرگان ادبیات جهان شد.		محمد قاضی پس از بازنشستگی به فعالیت در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان پرداخت که حاصل این دوره ترجمهٔ کتاب‌های «باخانمان»، «ماجراجوی جوان» و «زوربای یونانی» است. قاضی در سال ۱۳۵۴ به بیماری سرطان حنجره مبتلا شد و هنگامی که برای درمان به آلمان رفت بیماری تارهای صوتی و نای او را گرفته بود و پس از جراحی به علت از دست دادن تارهای صوتی، دیگر نمی‌توانست سخن بگوید و برای اینکار از دستگاهی استفاده می‌کرد. محمد قاضی گرچه بیش از سی سال از آخر عمر خود را تنها با عینک می‌دید، با سمعک می‌شنید و با صوتک سخن می‌گفت اما از کار و خلاقیت باز نایستاد.<ref name="تابوشکن"/> کار ترجمه را ادامه داد و تا آخرین سال حیاتش ترجمه‌های جدیدی از او انتشار می یافت. به علت همین مولد بودن در عین خاموشی‌ است که بسیاری تعبیر حنجرهٔ زبان فارسی یا حنجرهٔ ترجمه را برای او به می‌برند. وی ۵۰ سال ترجمه کرد و نوشت و نتیجهٔ تلاش او ۶۸ اثر اعم از ترجمهٔ ادبی و آثار خود او به زبان فارسی است. تعهد و وسواس او در انتخاب آثار باعث آشنایی خوانندگان ایرانی با بزرگان ادبیات جهان شد.
	از آثار مهم او می‌توان «دن کیشوت»، «نان و شراب»، «آزادی یا مرگ» و «در زیر یوغ را نام برد. قاضی از زبان فرانسه به فارسی ترجمه می‌کرد همچنین چند اثر را از کردی به فارسی برگردانده است. او در مقدمهٔ کتاب‌هایش تحلیل‌های عالی و عقاید جالبی را گنجاده است که ترجمه‌هایش را جذاب تر می‌کند. محمد قاضی در ۸۴ سالگی در تهران درگذشت و در زادگاه خود، مهاباد به خاک سپرده شد.<ref name="ایرنا~~"/><ref name="محمد قاضی~~">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.google.com/amp/s/www.irna.ir/amp/83632142/\|عنوان= دربارهٔ محمد قاضی}}</ref>		از آثار مهم او می‌توان «دن کیشوت»، «نان و شراب»، «آزادی یا مرگ» و «در زیر یوغ را نام برد. قاضی از زبان فرانسه به فارسی ترجمه می‌کرد همچنین چند اثر را از کردی به فارسی برگردانده است. او در مقدمهٔ کتاب‌هایش تحلیل‌های عالی و عقاید جالبی را گنجاده است که ترجمه‌هایش را جذاب تر می‌کند. محمد قاضی در ۸۴ سالگی در تهران درگذشت و در زادگاه خود، مهاباد به خاک سپرده شد.<ref name="ایرنا">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.google.com/amp/s/www.irna.ir/amp/83632142/\|عنوان= دربارهٔ محمد قاضی}}</ref><ref name="امامی"/>
	[[پرونده:Mghazi.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:Mghazi.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
	[[پرونده:Mghazipiry.jpg \|210px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:Mghazipiry.jpg \|210px\|thumb\|چپ]]
خط ۱۰۰:		خط ۱۰۳:

	===بوستان قاضی===		===بوستان قاضی===
	در ۲۷ مرداد سال ۱۳۹۴ انجمن صنفی مترجمان ایران به پاس قدردانی از پنجاه سال تلاش بی‌وقفهٔ قاضی در برگرداندن ارزشمندترین آثار ادبی و داستانی ادبیات فرانسه به زبان فارسی، توانست پس از یک سال و نیم تلاش و پیگیری، موافقت شورای شهر تهران را برای تغییر نام نزدیکترین بوستان به محل زندگی محمد قاضی در یکی از خیابان‌های منتهی به خیابان شریعتی در تهران، جلب کند و به این ترتیب بوستان سهیل به بوستان قاضی تغییر نام یافت.<ref name="~~محمد قاضی~~"/>		در ۲۷ مرداد سال ۱۳۹۴ انجمن صنفی مترجمان ایران به پاس قدردانی از پنجاه سال تلاش بی‌وقفهٔ قاضی در برگرداندن ارزشمندترین آثار ادبی و داستانی ادبیات فرانسه به زبان فارسی، توانست پس از یک سال و نیم تلاش و پیگیری، موافقت شورای شهر تهران را برای تغییر نام نزدیکترین بوستان به محل زندگی محمد قاضی در یکی از خیابان‌های منتهی به خیابان شریعتی در تهران، جلب کند و به این ترتیب بوستان سهیل به بوستان قاضی تغییر نام یافت.<ref name="امامی"/>

	===حرف زدن لزومی ندارد===		===حرف زدن لزومی ندارد===
خط ۱۲۶:		خط ۱۲۹:
	بانگ تو نارسا بود{{سخ}}		بانگ تو نارسا بود{{سخ}}
	اینک صدای تو در باد{{سخ}}		اینک صدای تو در باد{{سخ}}
	از گیسوان دلبر جانان رهاتر است{{سخ}}<ref name="~~محمد قاضی~~"/>		از گیسوان دلبر جانان رهاتر است{{سخ}}<ref name="امامی"/>

	[[پرونده:Sh.k.m.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:Sh.k.m.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
خط ۱۴۷:		خط ۱۵۰:
	۱۳۵۴ ابتلا به سرطان حنجره{{سخ}}		۱۳۵۴ ابتلا به سرطان حنجره{{سخ}}
	۱۳۵۵ بازنشستگی از خدمت دولتی{{سخ}}		۱۳۵۵ بازنشستگی از خدمت دولتی{{سخ}}
	۱۳۷۶ وداع<ref name="~~محمد قاضی~~"/>		۱۳۷۶ وداع<ref name="امامی"/>


خط ۲۱۷:		خط ۲۲۰:
	قلمت صاعقهٔ هر بد و هر بیدادا{{سخ}}		قلمت صاعقهٔ هر بد و هر بیدادا{{سخ}}
	همچنین شاد و هشیوار و سخن‌پیشه بزی{{سخ}}		همچنین شاد و هشیوار و سخن‌پیشه بزی{{سخ}}
	نیز هشتاد دگر بر سر این هشتادا{{سخ}}<ref name="~~محمد قاضی~~"/>		نیز هشتاد دگر بر سر این هشتادا{{سخ}}<ref name="امامی"/>

	====[[محمدرضا جعفری]]====		====[[محمدرضا جعفری]]====

هوای تازه در ‏۱۸ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۵:۵۵

2021-03-08T05:55:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۲۵
خط ۸۹:		خط ۸۹:

	===رشتهٔ دلخواه===		===رشتهٔ دلخواه===
	به سفارش و اجبار ~~عمویم~~ دورهٔ متوسطه را در رشتهٔ علمی ~~می‌گذراندم~~ اما ~~قلبم~~ برای رشتهٔ ادبی می‌تپید. سال آخر چهارم متوسطه با وجود اینکه معلم سرخانه ~~داشتم~~ در درس ریاضیات تجدید ~~شدم~~. ~~مدرسه‌ام~~ را عوض ~~کردم~~ ولی باز ~~دلم~~ چرکین بود از اینکه رشتهٔ علمی رشتهٔ دلخواه من نیست و از آن کامیاب		به سفارش و اجبار عمویش دورهٔ متوسطه را در رشتهٔ علمی می‌گذراند اما قلبش برای رشتهٔ ادبی می‌تپید. سال آخر چهارم متوسطه با وجود اینکه معلم سرخانه داشت در درس ریاضیات تجدید شد. مدرسه‌اش را عوض کرد ولی باز دل چرکین بود از اینکه رشتهٔ علمی رشتهٔ دلخواه او نیست و از آن کامیاب
	بیرون ~~نخواهم~~ آمد.<ref name="ایرنا"/> تجدید و بعد رفوزه ~~شدم~~ و ~~برگشتم~~ به رشتهٔ ادبی.<ref name="دری وری"/>		بیرون نخواهد آمد.<ref name="ایرنا"/> تجدید و بعد رفوزه شد و برگشت به رشتهٔ ادبی.<ref name="دری وری"/>

	===اولین ترجمه===		===اولین ترجمه===
	در دوران تحصیل در دانشکدهٔ حقوق و خدمت مترجمی در شرکت موتوردار بود که تصمیم ~~گرفتم~~ برای نخستین بار دست به آزمایشی برای ترجمهٔ ادبی ~~بزنم~~. در آن آثار زمان ویکتور هوگو بازار گرمی داشت.کتاب «کلود ولگرد» را که داستان کوتاهی بود ترجمه ~~کردم~~ و چهل تومان دستمزد ~~گرفتم~~.<ref name="کارنامه"/>		در دوران تحصیل در دانشکدهٔ حقوق و خدمت مترجمی در شرکت موتوردار بود که تصمیم گرفت برای نخستین بار دست به آزمایشی برای ترجمهٔ ادبی بزند. در آن آثار زمان ویکتور هوگو بازار گرمی داشت. کتاب «کلود ولگرد» را که داستان کوتاهی بود ترجمه کرد و چهل تومان دستمزد گرفت.<ref name="کارنامه"/>

	===حضور در کاخ مرمر===		===حضور در کاخ مرمر===
خط ۱۰۳:		خط ۱۰۳:

	===حرف زدن لزومی ندارد===		===حرف زدن لزومی ندارد===
	در سفر درمانی فرنگ، دوستان طبیب عالیقدری را معرفی کردند که متخصص گلو بود. گفتند که مرد خشنی است ولی کارشناس است و باید خشونتش را تحمل کنی. تحمل ~~کردم~~. او با صراحت گفت که گلوی تو سرطان دارد و ۲۴ ساعت فرصت ~~داری~~ که نوشته‌ای به ~~ما بدهی~~ که ~~معالجه‌ات~~ کرده و از شر دستگاه صوتی ~~راحتت کنیم~~. ~~گفتم~~ همین الان کاغذ را بیاورید ۲۴ ساعت لازم نیست. ~~چرسید~~ چرا؟ ~~گفتم~~: جایی که من می‌روم حرف زدن لزومی ندارد. چون در مملکت ما نمی‌توانیم حرف بزنیم و صدایمان را به گوش دیگران برسانیم.<ref name="بخارا"/>		در سفر درمانی فرنگ، دوستان طبیب عالیقدری را معرفی کردند که متخصص گلو بود. گفتند که مرد خشنی است ولی کارشناس است و باید خشونتش را تحمل کنی. او تحمل کرد. او با صراحت گفت که گلوی محمد قاضی سرطان دارد و ۲۴ ساعت فرصت دارد که نوشته‌ای به آن‌ها بدهد که معالجه‌اش کرده و از شر دستگاه صوتی راحتش کنید. گفت همین الان کاغذ را بیاورید ۲۴ ساعت لازم نیست. دکتر پرسید چرا؟ گفت: جایی که من می‌روم حرف زدن لزومی ندارد. چون در مملکت ما نمی‌توانیم حرف بزنیم و صدایمان را به گوش دیگران برسانیم.<ref name="بخارا"/>

	===دیدار [[پروین]]===		===دیدار [[پروین]]===
	در دوران دانشجویی اغلب به حضور شاعرهٔ ارجمند [[پروین اعتصامی]] ~~می‌رفتم~~ و او قطعه‌های لطیف تازه ~~شروده‌اش~~ را برای من می خواند و چون حس می‌کرد که شعر ~~میفهمم~~ همیشه ~~مرا~~ با آغوش باز در خانه‌اش می‌پذیرفت. من نیز گاهی جسارت ~~می‌کردم~~ و شعرهایی از ~~خودم~~ برای او ~~می‌خواندم~~. او از ~~شعرم~~ تعریف می‌کرد و ~~تشویقم~~ می کرد که ذوق و ~~قریحه‌ام~~ را مهمل ~~نگذارم~~ و به سرودن ادامه ~~دهم~~. هیچکدام فکر ~~نمی‌کردیم~~ که من روزی بهترین ~~شعرم~~ را در رثای ~~او خواهم~~ سرود.<ref name="کارنامه"/>		در دوران دانشجویی اغلب به حضور شاعرهٔ ارجمند [[پروین اعتصامی]] می‌رفت و او قطعه‌های لطیف تازه سروده‌اش را برای محمد می خواند و چون حس می‌کرد که قاضی شعر میفهمد همیشه او را با آغوش باز در خانه‌اش می‌پذیرفت. محمد نیز گاهی جسارت می‌کرد و شعرهایی از خودش برای او می‌خواند. او از شعر محمد تعریف می‌کرد و تشویقش می کرد که ذوق و قریحه‌اش را مهمل نگذارذ و به سرودن ادامه دهد. هیچکدام فکر نمی‌کردند که محمد قاضی روزی بهترین شعرش را در رثای پروین خواهد سرود.<ref name="کارنامه"/>
	[[پرونده:Tandiss.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:Tandiss.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]

هوای تازه در ‏۱۸ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۵:۴۳

2021-03-08T05:43:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۹:۱۳
خط ۱۰۵:		خط ۱۰۵:
	در سفر درمانی فرنگ، دوستان طبیب عالیقدری را معرفی کردند که متخصص گلو بود. گفتند که مرد خشنی است ولی کارشناس است و باید خشونتش را تحمل کنی. تحمل کردم. او با صراحت گفت که گلوی تو سرطان دارد و ۲۴ ساعت فرصت داری که نوشته‌ای به ما بدهی که معالجه‌ات کرده و از شر دستگاه صوتی راحتت کنیم. گفتم همین الان کاغذ را بیاورید ۲۴ ساعت لازم نیست. چرسید چرا؟ گفتم: جایی که من می‌روم حرف زدن لزومی ندارد. چون در مملکت ما نمی‌توانیم حرف بزنیم و صدایمان را به گوش دیگران برسانیم.<ref name="بخارا"/>		در سفر درمانی فرنگ، دوستان طبیب عالیقدری را معرفی کردند که متخصص گلو بود. گفتند که مرد خشنی است ولی کارشناس است و باید خشونتش را تحمل کنی. تحمل کردم. او با صراحت گفت که گلوی تو سرطان دارد و ۲۴ ساعت فرصت داری که نوشته‌ای به ما بدهی که معالجه‌ات کرده و از شر دستگاه صوتی راحتت کنیم. گفتم همین الان کاغذ را بیاورید ۲۴ ساعت لازم نیست. چرسید چرا؟ گفتم: جایی که من می‌روم حرف زدن لزومی ندارد. چون در مملکت ما نمی‌توانیم حرف بزنیم و صدایمان را به گوش دیگران برسانیم.<ref name="بخارا"/>

	===دیدار پروین===		===دیدار [[پروین]]===
	در دوران دانشجویی اغلب به حضور شاعرهٔ ارجمند پروین اعتصامی می‌رفتم و او قطعه‌های لطیف تازه شروده‌اش را برای من می خواند و چون حس می‌کرد که شعر میفهمم همیشه مرا با آغوش باز در خانه‌اش می‌پذیرفت. من نیز گاهی جسارت می‌کردم و شعرهایی از خودم برای او می‌خواندم. او از شعرم تعریف می‌کرد و تشویقم می کرد که ذوق و قریحه‌ام را مهمل نگذارم و به سرودن ادامه دهم. هیچکدام فکر نمی‌کردیم که من روزی بهترین شعرم را در رثای او خواهم سرود.<ref name="کارنامه"/>		در دوران دانشجویی اغلب به حضور شاعرهٔ ارجمند [[پروین اعتصامی]] می‌رفتم و او قطعه‌های لطیف تازه شروده‌اش را برای من می خواند و چون حس می‌کرد که شعر میفهمم همیشه مرا با آغوش باز در خانه‌اش می‌پذیرفت. من نیز گاهی جسارت می‌کردم و شعرهایی از خودم برای او می‌خواندم. او از شعرم تعریف می‌کرد و تشویقم می کرد که ذوق و قریحه‌ام را مهمل نگذارم و به سرودن ادامه دهم. هیچکدام فکر نمی‌کردیم که من روزی بهترین شعرم را در رثای او خواهم سرود.<ref name="کارنامه"/>
	[[پرونده:Tandiss.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:Tandiss.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]

خط ۱۴۶:		خط ۱۴۶:
	دریافت جایزهٔ بهترین ترجمهٔ سال از دانشگاه تهران{{سخ}}		دریافت جایزهٔ بهترین ترجمهٔ سال از دانشگاه تهران{{سخ}}
	۱۳۵۴ ابتلا به سرطان حنجره{{سخ}}		۱۳۵۴ ابتلا به سرطان حنجره{{سخ}}
	۱۳۵۵ بازنشستگی از خدمت دولتی		۱۳۵۵ بازنشستگی از خدمت دولتی{{سخ}}
	۱۳۷۶ وداع<ref name="محمد قاضی"/>		۱۳۷۶ وداع<ref name="محمد قاضی"/>

خط ۱۷۳:		خط ۱۷۳:
	در همین زمان به او پیشنهاد شد که در قبال ماهی پانزده تومان و مزایا و اضافه حقوق آموزگار دبستان نوبنیاد شود؛ پانزده تومان در آن زمان پول سرشاری بود و در قیاس با بیکاری و بلاتکلیفی، موقعیت ممتازی به شمار می‌رفت. ولی محمد آموزگاری را کمال مطلوب نمی‌دانست. او هنوز از عمویش قطع امید نکرده بود حتی حاضر بود به نحوی هزینهٔ سفر را فراهم کند و به تهران بیاید.<ref>{{پک\|محمد قاضی\|۱۳۷۱\|ک=خاطرات یک مترجم\|ص= ۸۷}}</ref>		در همین زمان به او پیشنهاد شد که در قبال ماهی پانزده تومان و مزایا و اضافه حقوق آموزگار دبستان نوبنیاد شود؛ پانزده تومان در آن زمان پول سرشاری بود و در قیاس با بیکاری و بلاتکلیفی، موقعیت ممتازی به شمار می‌رفت. ولی محمد آموزگاری را کمال مطلوب نمی‌دانست. او هنوز از عمویش قطع امید نکرده بود حتی حاضر بود به نحوی هزینهٔ سفر را فراهم کند و به تهران بیاید.<ref>{{پک\|محمد قاضی\|۱۳۷۱\|ک=خاطرات یک مترجم\|ص= ۸۷}}</ref>
	شاید این بلندپروازی بخاطر آموخته‌های اطرافیانش بود که معتقد بودند از هیچ راهی جز درس‌ خواندن نمی‌توان «آدم» شد مخصوصا که محمد جزء افراد فقیر و بی‌آتیهٔ خانواده قاضی بود نه دستمایه‌ای داشت که به کاری جز تحصیل بپردازد نه ملکی که به اربابی و دهداری دل خوش کند. اما در مهاباد نه ادامه تحصیل در دبیرستان برایش میسر بود نه ادامه دادن زبان فرانسه.<ref>{{پک\|محمد قاضی\|۱۳۷۱\|ک=خاطرات یک مترجم\|ص= ۸۷و۸۸}}</ref>		شاید این بلندپروازی بخاطر آموخته‌های اطرافیانش بود که معتقد بودند از هیچ راهی جز درس‌ خواندن نمی‌توان «آدم» شد مخصوصا که محمد جزء افراد فقیر و بی‌آتیهٔ خانواده قاضی بود نه دستمایه‌ای داشت که به کاری جز تحصیل بپردازد نه ملکی که به اربابی و دهداری دل خوش کند. اما در مهاباد نه ادامه تحصیل در دبیرستان برایش میسر بود نه ادامه دادن زبان فرانسه.<ref>{{پک\|محمد قاضی\|۱۳۷۱\|ک=خاطرات یک مترجم\|ص= ۸۷و۸۸}}</ref>

	~~====نامهٔ گستاخانه====~~
	[[پرونده:Tmgh.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:Tmgh.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
	علاقه به تحصیل زبان فرانسه موجب شد تا محمد نامه‌ٔ پنجم را به عمویش بنویسد اما این‌بار با لحنی تند و گستاخانه. یک کاغذ و پاکت سفید با شش شاهی تمبر پست نیز همراه نامه فرستاد و نوشت: «عموجان، اگر کاغذ و پاکت برای نوشتن جواب نامهٔ من و پول برای پست کردن آن نداری این هر دو را ضمیمه کردم ...». این نامه چون خاری به دل عمویش خلیده و خشمگینش کرده بود. مهین خان که زنی مهربان و فهمیده بود نامه را خوانده و با لحنی ملایم به شوهرش گفته بود: در نزد ما رسم است که عمو برای برادرزادهٔ یتیم حکم پدر را دارد... . بناریان تشویق و جانبداری خانم از محمد باعث شد که عموی خشمگین و زودرنج نرم شود و شرحی مختصر به قاضی بزرگ در مهاباد بنویسد تا محمد را پیش او به تهران بفرستند.<ref>{{پک\|محمد قاضی\|۱۳۷۱\|ک=خاطرات یک مترجم\|ص= ۹۱و۹۲}}</ref>[[پرونده:Donkish.jpg\|210px\|thumb\|چپ]] محمد یک سال بعد به کمک عمویش به تهران آمد و در سال ۱۳۱۵ از دارالفنون در رشتهٔ ادبی دیپلم گرفت. در سال ۱۳۱۸ دورهٔ دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تهران را در رشتهٔ قضایی به پایان برد. او در طول این دوران همیشه جزو بهترین شاگردان زبان فرانسه بود. از ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۰ دورهٔ خدمت نظام را با درجهٔ ستوان دومی در دادرسی ارتش گذراند. در سال ۱۳۲۰ مدت کوتاهی در وزارت خارجه و سپس در وزارت دارایی و در دههٔ ۴۰ هم در ادارهٔ دخانیات مشغول کار شد و در سال ۱۳۵۵ از خدمت دولتی بازنشسته شد. وی از اعضای حزب تودهٔ ایران بود و به عقاید خودش وفادار ماند. او دوبار ازدواج کرد. پس از درگذشت همسر نخست که ایران نام داشت با خواهر وی، کشور، ازدواج کرد. قاضی در سال ۱۳۵۴ به بیماری سرطان حنجره مبتلا شد و هنگامی که برای درمان به آلمان رفت بیماری تارهای صوتی و نای او را گرفته بود و پس از جراحی به علت از دست دادن تارهای صوتی، دیگر نمی‌توانست سخن بگوید و برای اینکار از دستگاهی استفاده می‌کرد. محمد قاضی پس از صرف بیش از ۵۰ سال از عمرش در راه ترجمه و نگاشتن، در ۸۴ سالگی پس از تحمل سال‌ها بیماری در تهران درگذشت و در زادگاه خود، مهاباد به خاک سپرده شد.		علاقه به تحصیل زبان فرانسه موجب شد تا محمد نامه‌ٔ پنجم را به عمویش بنویسد اما این‌بار با لحنی تند و گستاخانه. یک کاغذ و پاکت سفید با شش شاهی تمبر پست نیز همراه نامه فرستاد و نوشت: «عموجان، اگر کاغذ و پاکت برای نوشتن جواب نامهٔ من و پول برای پست کردن آن نداری این هر دو را ضمیمه کردم ...». این نامه چون خاری به دل عمویش خلیده و خشمگینش کرده بود. مهین خان که زنی مهربان و فهمیده بود نامه را خوانده و با لحنی ملایم به شوهرش گفته بود: در نزد ما رسم است که عمو برای برادرزادهٔ یتیم حکم پدر را دارد... . بناریان تشویق و جانبداری خانم از محمد باعث شد که عموی خشمگین و زودرنج نرم شود و شرحی مختصر به قاضی بزرگ در مهاباد بنویسد تا محمد را پیش او به تهران بفرستند.<ref>{{پک\|محمد قاضی\|۱۳۷۱\|ک=خاطرات یک مترجم\|ص= ۹۱و۹۲}}</ref>[[پرونده:Donkish.jpg\|210px\|thumb\|چپ]] محمد یک سال بعد به کمک عمویش به تهران آمد و در سال ۱۳۱۵ از دارالفنون در رشتهٔ ادبی دیپلم گرفت. در سال ۱۳۱۸ دورهٔ دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تهران را در رشتهٔ قضایی به پایان برد. او در طول این دوران همیشه جزو بهترین شاگردان زبان فرانسه بود. از ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۰ دورهٔ خدمت نظام را با درجهٔ ستوان دومی در دادرسی ارتش گذراند. در سال ۱۳۲۰ مدت کوتاهی در وزارت خارجه و سپس در وزارت دارایی و در دههٔ ۴۰ هم در ادارهٔ دخانیات مشغول کار شد و در سال ۱۳۵۵ از خدمت دولتی بازنشسته شد. وی از اعضای حزب تودهٔ ایران بود و به عقاید خودش وفادار ماند. او دوبار ازدواج کرد. پس از درگذشت همسر نخست که ایران نام داشت با خواهر وی، کشور، ازدواج کرد. قاضی در سال ۱۳۵۴ به بیماری سرطان حنجره مبتلا شد و هنگامی که برای درمان به آلمان رفت بیماری تارهای صوتی و نای او را گرفته بود و پس از جراحی به علت از دست دادن تارهای صوتی، دیگر نمی‌توانست سخن بگوید و برای اینکار از دستگاهی استفاده می‌کرد. محمد قاضی پس از صرف بیش از ۵۰ سال از عمرش در راه ترجمه و نگاشتن، در ۸۴ سالگی پس از تحمل سال‌ها بیماری در تهران درگذشت و در زادگاه خود، مهاباد به خاک سپرده شد.

هوای تازه در ‏۱۸ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۵:۳۹

2021-03-08T05:39:37Z

نمایش تغییرات

هوای تازه در ‏۱۸ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۵:۱۶

2021-03-08T05:16:26Z

نمایش تغییرات

هوای تازه در ‏۱۸ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۳:۳۷

2021-03-08T03:37:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۰۷:۰۷
خط ۸۵:		خط ۸۵:
	به سفارش و اجبار عمویم دورهٔ متوسطه را در رشتهٔ علمی می‌گذراندم اما قلبم برای رشتهٔ ادبی می‌تپید. سال آخر چهارم متوسطه با وجود اینکه معلم سرخانه داشتم در درس ریاضیات تجدید شدم. مدرسه‌ام را عوض کردم ولی باز دلم چرکین بود از اینکه رشتهٔ علمی رشتهٔ دلخواه من نیست و از آن کامیاب		به سفارش و اجبار عمویم دورهٔ متوسطه را در رشتهٔ علمی می‌گذراندم اما قلبم برای رشتهٔ ادبی می‌تپید. سال آخر چهارم متوسطه با وجود اینکه معلم سرخانه داشتم در درس ریاضیات تجدید شدم. مدرسه‌ام را عوض کردم ولی باز دلم چرکین بود از اینکه رشتهٔ علمی رشتهٔ دلخواه من نیست و از آن کامیاب
	بیرون نخواهم آمد.<ref name="ایرنا"/> تجدید و بعد رفوزه شدم و برگشتم به رشتهٔ ادبی.<ref name="دری وری"/>		بیرون نخواهم آمد.<ref name="ایرنا"/> تجدید و بعد رفوزه شدم و برگشتم به رشتهٔ ادبی.<ref name="دری وری"/>

			===اولین ترجمه===
			در دوران تحصیل در دانشکدهٔ حقوق و خدمت مترجمی در شرکت موتوردار بود که تصمیم گرفتم برای نخستین بار دست به آزمایشی برای ترجمهٔ ادبی بزنم. در آن آثار زمان ویکتور هوگو بازار گرمی داشت.کتاب «کلود ولگرد» را که داستان کوتاهی بود ترجمه کردم و چهل تومان دستمزد گرفتم.<ref name="کارنامه"/>

	===حضور در کاخ مرمر===		===حضور در کاخ مرمر===
خط ۹۵:		خط ۹۸:
	===حرف زدن لزومی ندارد===		===حرف زدن لزومی ندارد===
	در سفر درمانی فرنگ، دوستان طبیب عالیقدری را معرفی کردند که متخصص گلو بود. گفتند که مرد خشنی است ولی کارشناس است و باید خشونتش را تحمل کنی. تحمل کردم. او با صراحت گفت که گلوی تو سرطان دارد و ۲۴ ساعت فرصت داری که نوشته‌ای به ما بدهی که معالجه‌ات کرده و از شر دستگاه صوتی راحتت کنیم. گفتم همین الان کاغذ را بیاورید ۲۴ ساعت لازم نیست. چرسید چرا؟ گفتم: جایی که من می‌روم حرف زدن لزومی ندارد. چون در مملکت ما نمی‌توانیم حرف بزنیم و صدایمان را به گوش دیگران برسانیم.<ref name="بخارا"/>		در سفر درمانی فرنگ، دوستان طبیب عالیقدری را معرفی کردند که متخصص گلو بود. گفتند که مرد خشنی است ولی کارشناس است و باید خشونتش را تحمل کنی. تحمل کردم. او با صراحت گفت که گلوی تو سرطان دارد و ۲۴ ساعت فرصت داری که نوشته‌ای به ما بدهی که معالجه‌ات کرده و از شر دستگاه صوتی راحتت کنیم. گفتم همین الان کاغذ را بیاورید ۲۴ ساعت لازم نیست. چرسید چرا؟ گفتم: جایی که من می‌روم حرف زدن لزومی ندارد. چون در مملکت ما نمی‌توانیم حرف بزنیم و صدایمان را به گوش دیگران برسانیم.<ref name="بخارا"/>

			===دیدار پروین===
			در دوران دانشجویی اغلب به حضور شاعرهٔ ارجمند پروین اعتصامی می‌رفتم و او قطعه‌های لطیف تازه شروده‌اش را برای من می خواند و چون حس می‌کرد که شعر میفهمم همیشه مرا با آغوش باز در خانه‌اش می‌پذیرفت. من نیز گاهی جسارت می‌کردم و شعرهایی از خودم برای او می‌خواندم. او از شعرم تعریف می‌کرد و تشویقم می کرد که ذوق و قریحه‌ام را مهمل نگذارم و به سرودن ادامه دهم. هیچکدام فکر نمی‌کردیم که من روزی بهترین شعرم را در رثای او خواهم سرود.<ref name="کارنامه"/>


خط ۴۰۸:		خط ۴۱۴:
	====دربارهٔ ترجمهٔ دن کیشوت====		====دربارهٔ ترجمهٔ دن کیشوت====
	محمد قاضی با خوانشی چندین‌باره توانسته است به طرز شگفت‌انگیزی رگه‌های ذهنی نهفته در متن رمان را کشف کند و با حوصله و باریک‌بینیِ مسئولیت‌شناسانه نسبت به انتقال جامع و مانع مفاهیم مبادرت ورزد. با بررسیِ دیباچهٔ کتاب سروانتس درمی‌یابیم محمد قاضی در نگاهی اندیشمندانه و دو‌ سویه، نویسندهٔ اسپانیایی زبان را با مجموعه‌ای از فرهنگ‌ها، باورها و اندیشه‌ها بازشناخته و سپس بنابر آموزه‌های فرانسوی‌اش متن را نخست از طول و عرضِ عینی و سپس از فراز و فرود درونی و محتوایی آمادهٔ عرضه به مخاطب فارسی زبان کرده است. برای حفظ اثر، کاوش‌های درونی خود به متن را از مطالعه در این سوی مرزها پی گرفته و متون بسیاری را از نظر گذرانده است.<ref>{{یادکرد ژورنال\|تاریخ= ۱۳۹۲\|عنوان= ویژهٔ شادروان محمد قاضی\|ژورنال= فصلنامهٔ علمی پژوهشی زبان وادب فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج \|شماره=۱۵}}</ref>		محمد قاضی با خوانشی چندین‌باره توانسته است به طرز شگفت‌انگیزی رگه‌های ذهنی نهفته در متن رمان را کشف کند و با حوصله و باریک‌بینیِ مسئولیت‌شناسانه نسبت به انتقال جامع و مانع مفاهیم مبادرت ورزد. با بررسیِ دیباچهٔ کتاب سروانتس درمی‌یابیم محمد قاضی در نگاهی اندیشمندانه و دو‌ سویه، نویسندهٔ اسپانیایی زبان را با مجموعه‌ای از فرهنگ‌ها، باورها و اندیشه‌ها بازشناخته و سپس بنابر آموزه‌های فرانسوی‌اش متن را نخست از طول و عرضِ عینی و سپس از فراز و فرود درونی و محتوایی آمادهٔ عرضه به مخاطب فارسی زبان کرده است. برای حفظ اثر، کاوش‌های درونی خود به متن را از مطالعه در این سوی مرزها پی گرفته و متون بسیاری را از نظر گذرانده است.<ref>{{یادکرد ژورنال\|تاریخ= ۱۳۹۲\|عنوان= ویژهٔ شادروان محمد قاضی\|ژورنال= فصلنامهٔ علمی پژوهشی زبان وادب فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج \|شماره=۱۵}}</ref>

			====خاطرات یک مترجم====
			اولین بار در سال ۱۳۷۱ منتشر و در سال ۱۳۹۷ توسط نشر کارنامه تجدید چاپ شد. این کتاب بیشتر از آنکه خاطرات یک مترجم باشد، خاطرات محمد قاضی است. خاطراتی از زندگی شخصی، زندگی کارمندی، سفرها و ... . کتاب از زمان کودکی محمد قاضی آغاز می‌شود سپس سختی‌های دوران کودکی پس از فوت پدر و نحوهٔ آمدن قاضی به تهران برای ادامهٔ تحصیل بیان می‌شود. خاطراتی از دوران پرماجرای کارمندی و در ادامه خاطراتی از ترجمهٔ شاهکارهای ادبیات جهان و سفرهای خارجی بیان می‌شود. قاضی در کتاب خاطراتش، بدون ترس از اینکه شاید چهره‌اش خدشه‌دار شود خاطرات زیادی از شیطنت‌ها و بازیگوشی‌های خود بیان می‌کند و برخی جنبه‌های پنهان شخصیت خود را به مخاطب نشان می‌دهد.<ref name="کارنامه">{{یادکرد وب\|نشانی=https://kafebook.ir/%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%DB%8C%DA%A9-%D9%85%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85/\|عنوان= خاطرات یک مترجم اثر محد قاضی \| اتشارات کارنامه}}</ref>
			====نان و شراب====
			«نان و شراب» یادآور مراسم عشاء ربانی کاتولیک‌ها و شام آخر عیسی مسیح است. داستان مبارزی است که تنها مانده و برای نجات جان خودش مجبور به پوشیدن لباس دشمنانش یعنی کشیشان می‌شود که مملکت را در پشت پرده حکومت می‌کنند. داستان در زمن موسیلینی اتفاق می‌افتد، زمانی که کلیسا طرفدار حکومت است نه ملت. توده‌های مردم تحت تاثیر خرافات و تعصبات مذهبی هستند. نویسندهٔ ایتالیایی در این رمان کلیسایی را که به زم او مروج جهل و خرافه است را به نقد می‌کشد. این کتاب با تحلیل همراه با طنزی از سوسیالیسم، فاشیسم و کلیسا است. «پیترو سپینا» که می‌خواهد کشیش بشود حالا ی فرد سوسیالیست شده که در صدد راه‌اندازی انقلابی بر علیه فاشیسم است. او به ایتالیا بر‌می‌گردد و در کسوت یک کشیش و با تغییر نام سعی می‌کند زمینه‌های انقلاب را فراهم کند. محمد قاضی این رمان را در سال ۱۳۵۳ به فارسی ترجمه کرد.<ref name="نان و شراب">{{یادکرد وب\|نشانی=http://meisamroudaki.ir/bread-and-wine.html/\|عنوان= نگاهی به رمان نان و شراب نوشتهٔ اینیاتسیو سیلونه}}</ref><ref name="متخلف">{{یادکرد وب\|نشانی=http://www.ibna.ir/fa/book/255434/%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B1%DA%A9%D8%A8%DB%8C%D8%B1-%D9%86%D8%A7%D8%B4%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%AA%D8%AE%D9%84%D9%81-%D8%B4%DA%A9%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D8%AF\|عنوان= امیرکبیر از ناشران متخلف شکایت می‌کند}}</ref>

			====زوربای یونانی====
			این کتاب از زبان یک نویسنده و روشنفکر جوان روایت می‌شود. کسی که در جست‌وجوی حقیقت است و به دنبال یافتن معنای زندگی. شخصیت زوربا متفاوت است و با آدم‌های عادی بسیار فرق دارد. زوربا کسی است که به معنای واقعی کلمه در لحظه زندگی می کند و در مورد آینده هیچ فکری نمی‌کند و حوادث گذشته را به سرعت از یاد می‌برد. محمد قاضی این کتاب را در سال ۱۳۵۷ ترجمه کرد و مقدمهٔ بی‌نظیری برای آن نوشته و چند خاطره از زندگی ودش تعریف می‌کند و می‌گوید که بسیار به زوربا شبیه است. و در آخر مقدمه می‌نویسد: زوربای یونانی به ترجمهٔ زوربای ایرانی.<ref name="زوربا">{{یادکرد وب\|نشانی=https://kafebook.ir/%D8%B2%D9%88%D8%B1%D8%A8%D8%A7%DB%8C-%DB%8C%D9%88%D9%86%D8%A7%D9%86%DB%8C/\|عنوان= زوربای یونانی به ترجمهٔ محمد قاضی}}</ref>


	===ناشرانی که با او کار کرده‌اند===		===ناشرانی که با او کار کرده‌اند===

هوای تازه در ‏۱۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۰۸

2021-03-07T22:08:05Z

@@ خط ۱۹۰: / خط ۱۹۰: @@
 ===زمینهٔ فعالیت===
 ===یادمان و بزرگداشت‌ها===
 ===از نگاه دیگران (چند دیدگاه مثبت و منفی)===
 ====[[عبدالله کوثری]]====
@@ خط ۲۸۷: / خط ۲۹۰: @@
 ===ده تا بیست مطلب نقل‌شده از نمونه‌های فوق از مجلات آن دوره===
 ===برگه‌هایی از مصاحبه‌های فرد===
@@ خط ۳۲۱: / خط ۳۳۳: @@
 {{بلی}}خاطرات یک مترجم ۱۳۶۱ نشر زنده‌رود
 {{بلی}}سرگذشت ترجمه‌های من
-{{بلی}}زارا، عشق چوپان
+{{بلی}}زارا، عشق چوپان<ref name="زندگی‌نامه"/>
-{{بلی}}طلا، نوشتهٔ بلز ساندرار<ref name="زندگی‌نامه"/>
 ===جوایز و افتخارات===
@@ خط ۳۲۸: / خط ۴۰۶: @@
 ===بررسی چند اثر===
 ===ناشرانی که با او کار کرده‌اند===
 ===تعداد چاپ‌ها و تجدیدچاپ‌های کتاب‌ها===

هوای تازه در ‏۱۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۱۹:۳۸

2021-03-07T19:38:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اسفند ۱۳۹۹، ساعت ۲۳:۰۸
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	<center>* * * * * </center>		<center>* * * * * </center>
	در سال ۱۳۰۷ تصدیق ششم ابتدایی را از دبستان نوبنیاد در مهاباد کسب کرد و آموختن زبان فرانسه را در مهاباد نزد ادیب کُرد، «گیو مکریانی» آغاز کرد. یک سال بعد به کمک عمویش که از آلمان دیپلم حقوق گرفته بود و در وزارت دادگستری کار می‌کرد، به تهران آمد و در سال ۱۳۱۵ از دارالفنون در رشتهٔ ادبی دیپلم گرفت. در سال ۱۳۱۸ دورهٔ دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تهران را در رشتهٔ قضایی به پایان برد. او در طول این دوران همیشه جزو بهترین شاگردان زبان فرانسه بود. از ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۰ دورهٔ خدمت نظام را با درجهٔ ستوان دومی در دادرسی ارتش گذراند. در سال ۱۳۲۰ مدت کوتاهی در وزارت خارجه و سپس در وزارت دارایی و در دههٔ ۴۰ هم در ادارهٔ دخانیات مشغول کار شد و در سال ۱۳۵۵ از خدمت دولتی بازنشسته شد. وی از اعضای حزب تودهٔ ایران بود و به عقاید خودش وفادار ماند.		در سال ۱۳۰۷ تصدیق ششم ابتدایی را از دبستان نوبنیاد در مهاباد کسب کرد و آموختن زبان فرانسه را در مهاباد نزد ادیب کُرد، «گیو مکریانی» آغاز کرد. یک سال بعد به کمک عمویش که از آلمان دیپلم حقوق گرفته بود و در وزارت دادگستری کار می‌کرد، به تهران آمد و در سال ۱۳۱۵ از دارالفنون در رشتهٔ ادبی دیپلم گرفت. در سال ۱۳۱۸ دورهٔ دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تهران را در رشتهٔ قضایی به پایان برد. او در طول این دوران همیشه جزو بهترین شاگردان زبان فرانسه بود. از ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۰ دورهٔ خدمت نظام را با درجهٔ ستوان دومی در دادرسی ارتش گذراند. در سال ۱۳۲۰ مدت کوتاهی در وزارت خارجه و سپس در وزارت دارایی و در دههٔ ۴۰ هم در ادارهٔ دخانیات مشغول کار شد و در سال ۱۳۵۵ از خدمت دولتی بازنشسته شد. وی از اعضای حزب تودهٔ ایران بود و به عقاید خودش وفادار ماند.
	از ابتدای دههٔ ۱۳۲۰ با ترجمهٔ اثری کوچک از ویکتو هوگو به نام «کلود ولگرد»، نخستین قدم را در راه ترجمه برداشت و پس از آن ۱۰ سال ترجمه را کنار گذاشت. در سال ۱۳۲۹ پس از صرف یک سال و نیم وقت برای ترجمهٔ «جزیرهٔ پنگوئن‌ها» اثر «آناتول فرانس» به زحمت توانست ناشری برای این کتاب پیدا کند اما سه سال بعد که این اثر انتشار یافت، به دلیل شیوایی و روانی و موضوع متفاوت کتاب، آناتول فرانس از ردیف نویسندگان بی‌بازاری که کتابشان در انبار کتاب‌فروشان خاک می‌خورد بیرون آمد. در سال ۱۳۳۳ کتاب شازده کوچولو را ترجمه کرد که بارها تجدید چاپ شد. محمد قاضی ا ترجمهٔ دورهٔ کامل «دن کیشوت» در سال‌های ۱۳۳۶ تا ۱۳۳۷ جایزهٔ بهترین ترجمهٔ سال را از دانشگاه تهران دریافت کرد.		از ابتدای دههٔ ۱۳۲۰ با ترجمهٔ اثری کوچک از ویکتو هوگو به نام «کلود ولگرد»، نخستین قدم را در راه ترجمه برداشت و پس از آن ۱۰ سال ترجمه را کنار گذاشت. در سال ۱۳۲۹ پس از صرف یک سال و نیم وقت برای ترجمهٔ «جزیرهٔ پنگوئن‌ها» اثر «آناتول فرانس» به زحمت توانست ناشری برای این کتاب پیدا کند اما سه سال بعد که این اثر انتشار یافت، به دلیل شیوایی و روانی و موضوع متفاوت کتاب، آناتول فرانس از ردیف نویسندگان بی‌بازاری که کتابشان در انبار کتاب‌فروشان خاک می‌خورد بیرون آمد. در سال ۱۳۳۳ کتاب شازده کوچولو را ترجمه کرد که بارها تجدید چاپ شد. محمد قاضی برای ترجمهٔ دورهٔ کامل «دن کیشوت» در سال‌های ۱۳۳۶ تا ۱۳۳۷ جایزهٔ بهترین ترجمهٔ سال را از دانشگاه تهران دریافت کرد.او دوبار ازدواج کرد. پس از درگذشت همسر نخست که ایران نام داشت با خواهر وی، کشور، ازدواج کرد.<ref name="ایساک"/>
	محمد قاضی پس از بازنشستگی به فعالیت در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان پرداخت که حاصل این دوره ترجمهٔ کتاب‌های «باخانمان»، «ماجراجوی جوان» و «زوربای یونانی» است. قاضی در سال ۱۳۵۴ به بیماری سرطان حنجره مبتلا شد و هنگامی که برای درمان به آلمان رفت بیماری تارهای صوتی و نای او را گرفته بود و پس از جراحی به عل از دست دادن تارهای صوتی، دیگر نمی‌توانست سخن بگوید و برای اینکار از دستگاهی استفاده می‌کرد. محمد قاضی گرچه بیش از سی سال از آخر عمر خود را تنها با عینک می‌دید، با سمعک می‌شنید و با صوتک سخن می‌گفت اما از کار و خلاقیت باز نایستاد.<ref name="تابوشکن"/> کار ترجمه را ادامه داد و تا آخرین سال حیاتش ترجمه‌های جدیدی از او انتشار می یافت. به علت همین مولد بودن در عین خاموشی‌ است که بسیاری تعبیر حنجرهٔ زبان فارسی یا حنجرهٔ ترجمه را برای او به می‌برند. وی ۵۰ سال ترجمه کرد و نوشت و نتیجهٔ تلاش او ۶۸ اثر اعم از ترجمهٔ ادبی و آثار خود او به زبان فارسی است. تعهد و وسواس او در انتخاب آثار باعث آشنایی خوانندگان ایرانی با بزرگان ادبیات جهان شد..		محمد قاضی پس از بازنشستگی به فعالیت در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان پرداخت که حاصل این دوره ترجمهٔ کتاب‌های «باخانمان»، «ماجراجوی جوان» و «زوربای یونانی» است. قاضی در سال ۱۳۵۴ به بیماری سرطان حنجره مبتلا شد و هنگامی که برای درمان به آلمان رفت بیماری تارهای صوتی و نای او را گرفته بود و پس از جراحی به عل از دست دادن تارهای صوتی، دیگر نمی‌توانست سخن بگوید و برای اینکار از دستگاهی استفاده می‌کرد. محمد قاضی گرچه بیش از سی سال از آخر عمر خود را تنها با عینک می‌دید، با سمعک می‌شنید و با صوتک سخن می‌گفت اما از کار و خلاقیت باز نایستاد.<ref name="تابوشکن"/> کار ترجمه را ادامه داد و تا آخرین سال حیاتش ترجمه‌های جدیدی از او انتشار می یافت. به علت همین مولد بودن در عین خاموشی‌ است که بسیاری تعبیر حنجرهٔ زبان فارسی یا حنجرهٔ ترجمه را برای او به می‌برند. وی ۵۰ سال ترجمه کرد و نوشت و نتیجهٔ تلاش او ۶۸ اثر اعم از ترجمهٔ ادبی و آثار خود او به زبان فارسی است. تعهد و وسواس او در انتخاب آثار باعث آشنایی خوانندگان ایرانی با بزرگان ادبیات جهان شد.
	از آثار مهم او می‌توان «دن کیشوت»، «نان و شراب»، «آزادی یا مرگ» و «در زیر یوغ را نام برد. قاضی از زبان فرانسه به فارسی ترجمه می‌کرد همچنین چند اثر را از کردی به فارسی برگردانده است. او در مقدمهٔ کتاب‌هایش تحلیل‌های عالی و عقاید جالبی را گنجاده است که ترجمه‌هایش را جذاب تر می‌کند. محمد قاضی در ۸۴ سالگی در تهران درگذشت و در زادگاه خود، مهاباد به خاک سپرده شد.<ref name="ایرنا"/><ref name="محمد قاضی">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.google.com/amp/s/www.irna.ir/amp/83632142/\|عنوان= دربارهٔ محمد قاضی}}</ref>		از آثار مهم او می‌توان «دن کیشوت»، «نان و شراب»، «آزادی یا مرگ» و «در زیر یوغ را نام برد. قاضی از زبان فرانسه به فارسی ترجمه می‌کرد همچنین چند اثر را از کردی به فارسی برگردانده است. او در مقدمهٔ کتاب‌هایش تحلیل‌های عالی و عقاید جالبی را گنجاده است که ترجمه‌هایش را جذاب تر می‌کند. محمد قاضی در ۸۴ سالگی در تهران درگذشت و در زادگاه خود، مهاباد به خاک سپرده شد.<ref name="ایرنا"/><ref name="محمد قاضی">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.google.com/amp/s/www.irna.ir/amp/83632142/\|عنوان= دربارهٔ محمد قاضی}}</ref>

خط ۲۴۶:		خط ۲۴۶:
	محمد قاضی با آثارش توانست تاثیر مستقیمی بر ادبیات ترجمه در زبان فارسی و حتی مترجمان هم‌دوره و حتی دوره‌های بعد نیز داشته باشد و هرچند به زبان فارسی می‌نوشت اما نوعی از تاثیرات زبان مادری(کُردی) در آثار وی دیده می‌شود.<ref name="تابوشکن"/>		محمد قاضی با آثارش توانست تاثیر مستقیمی بر ادبیات ترجمه در زبان فارسی و حتی مترجمان هم‌دوره و حتی دوره‌های بعد نیز داشته باشد و هرچند به زبان فارسی می‌نوشت اما نوعی از تاثیرات زبان مادری(کُردی) در آثار وی دیده می‌شود.<ref name="تابوشکن"/>

	====یعقوب خضری====		====[[یعقوب خضری]]====
	سنتی که قاضی آن را با ترجمهٔ کتاب‌های «باخانمان» و «شازده کوچولو» به چالش کشید سنتی که کودک را در دیدگاه‌های انفعال‌محور و اتوریتهٔ خانوادگی محبوس کرده و در این سنت کودک نه یک کودک یا نوجوان مبتکر و مفسر بلکه موجودی ابزاری و مکانیکی پنداشته می‌شود. قاضی نمایندهٔ یک دیدگاه نوین و خوانشی انتقادی از مسالهٔ کودک در ایران و مفهوم کودکی در جامعهٔ ایرانی بود.<ref name="تابوشکن">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.google.com/amp/s/www.irna.ir/amp/83376206/\|عنوان= محمد قاضی مترجمی تابوشکن}}</ref>		سنتی که قاضی آن را با ترجمهٔ کتاب‌های «باخانمان» و «شازده کوچولو» به چالش کشید سنتی که کودک را در دیدگاه‌های انفعال‌محور و اتوریتهٔ خانوادگی محبوس کرده و در این سنت کودک نه یک کودک یا نوجوان مبتکر و مفسر بلکه موجودی ابزاری و مکانیکی پنداشته می‌شود. قاضی نمایندهٔ یک دیدگاه نوین و خوانشی انتقادی از مسالهٔ کودک در ایران و مفهوم کودکی در جامعهٔ ایرانی بود.<ref name="تابوشکن">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.google.com/amp/s/www.irna.ir/amp/83376206/\|عنوان= محمد قاضی مترجمی تابوشکن}}</ref>

			====ایساک یونانسیان====
			محمد قاضی را به حق می‌توان پدر ترجمهٔ نوین ایران نامید. نسل من و نسل‌های پیش از من نخستین رمان‌های معروف دنیا را با ترجمهٔ قاضی خوانده‌ایم. محمد قاضی نخستین مترجم ایرانی است که به موضوع تاریخ ارمنستان و مسئلهٔ نژادکشی ارمنیان پرداخته و جامعهٔ ایران از طریق این ترجمه‌ها به گوشه‌هایی از این واقعهٔ شوم تاریخی پی برده است.<ref name="ایساک">{{یادکرد وب\|نشانی=https://kurdpress.com/fa/news/3036/%D8%A8%D9%87-%DB%8C%D8%A7%D8%AF-%C2%AB%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D9%82%D8%A7%D8%B6%DB%8C%C2%BB-%D9%BE%D8%AF%D8%B1-%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85%DB%80-%D9%86%D9%88%DB%8C%D9%86-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D8%A7%DA%A9-%DB%8C%D9%88%D9%86%D8%A7%D9%86%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D9%86/\|عنوان=به یاد محمد قاضی پدر ترجمهٔ نوین ایران}}</ref>


خط ۳۰۲:		خط ۳۰۵:
	====زیبا و وفادار====		====زیبا و وفادار====
	من کوشیده‌ام ترجمه‌ام هم زیبا باشد هم وفادار؛ برخلاف ضرب‌المثل معروف که ترجمه مثل زن است و اگر زیبا باشد وفادار نیست اگر وفادار باشد زیبا نیست.<ref name="ورزش">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.google.com/amp/s/www.isna.ir/amp/97102412807\|عنوان= ورزش مفصلی کرده بود و پدر ترجمه شد}}</ref>		من کوشیده‌ام ترجمه‌ام هم زیبا باشد هم وفادار؛ برخلاف ضرب‌المثل معروف که ترجمه مثل زن است و اگر زیبا باشد وفادار نیست اگر وفادار باشد زیبا نیست.<ref name="ورزش">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.google.com/amp/s/www.isna.ir/amp/97102412807\|عنوان= ورزش مفصلی کرده بود و پدر ترجمه شد}}</ref>

			====امانت‌دار====
			در ترجمه رعایت امانت را می‌کرد به مفهوم درست کلمه و هیچ قسمتی از آن را تا مجبور نمی‌شد حذف نمی‌کرد. در نتیجه نه چیزی از متن کم می‌کرد و نه چیزی به آن می‌افزود. سبک و سیاق نویسنده را به تمام معنی حفظ می‌کرد.<ref name="گفتاورد"/>

			====توصیه به مترجمان جوان====
			از همه چیز واجب‌تر این است که بکوشند مطلبی را که می‌خواهند ترجمه کنند خوب بفهمند. سپس آن را به فارسی روان و مطلوب درآورند و در این راه تا می‌توانند از واژ‌ه‌های فارسی بیشتر استفاده کنند. سبک نویسنده را رعایت کنند و آن روحی او را که اگر ظریف یا طنز یا روشن‌بیان است حفظ کنند.<ref name="گفتاورد"/>

			====وضعیت و کیفیت ترجمه در ایران====
			به جز چند تایی از مترجمان خوب که می‌شود فهمید چه می‌نویسند و چه می‌گویند نوشته‌های بقیه با مقیاس‌های سنتی و معیارهای اصیل زبان فارسی تطبیق نمی‌کند و به زحمت می‌توان آن‌ها را درک کرد. علت این امر را تنها این است که آن چند مترجم معدود و خوب، زبان شیرین فارسی دری را از استادانی چون ابوالفضل بیهقی، نصرالله منشی، فردوسی، عنصری، منوچهری، خیام، سعدی و حافظ آموخته‌اند ولی اکثر مترجمان خلق‌الساعه به جای فارسی دری فارسی دری‌وری می‌دانند و می‌نویسند و آن را هم از فرهنگ‌های لغات خارجی به فارسی آموخته‌اند و لاجرم ثمرهٔ کارشان همین ترجمه‌های غلط و نامفهوم است که می بینیم.<ref name="گفتاورد">{{یادکرد وب\|نشانی=https://fa.m.wikiquote.org/wiki/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%82%D8%A7%D8%B6%DB%8C \|عنوان= محمد قاضی-ویکی گفتاورد}}</ref>



	===کارنامه و فهرست آثار===		===کارنامه و فهرست آثار===