عالیه عطایی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

هوای تازه در ‏۱۳ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۵۷

2021-11-04T10:57:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۲۷
خط ۳۲۸:		خط ۳۲۸:
	====[[غزاله علیزاده]]====		====[[غزاله علیزاده]]====
	[[پرونده:عطایی در سالگرد غزاله عایزاده.png\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]عالیه عطایی در سالگرد درگذشت غزاله علیزاده در صفحه شخصی خود نوشت: در روزگار ادبیات بی‌غلط و بی‌خاصیت است که جنون و هوش «غزاله علیزاده» می‌درخشد؛ عجیب نیست که در مرام این‌طور نویسنده‌ای «مرگ» هم آداب دارد.		[[پرونده:عطایی در سالگرد غزاله عایزاده.png\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]عالیه عطایی در سالگرد درگذشت غزاله علیزاده در صفحه شخصی خود نوشت: در روزگار ادبیات بی‌غلط و بی‌خاصیت است که جنون و هوش «غزاله علیزاده» می‌درخشد؛ عجیب نیست که در مرام این‌طور نویسنده‌ای «مرگ» هم آداب دارد.

	====[[رهنورد زریاب]]====		====[[رهنورد زریاب]]====
	اهمیت این نام در دوران به حاشیه راندن زبان فارسی در افغانستان می‌درخشد...این نام در زمانی می‌درخشد که با دیدن جنایات کمونیست‌ها و دعوت کارمل هرگز به حزب نپیوست...این نام وقتی مهم است که زبان فارسی را پالوده خواند و اصراری بر کلام دری/ فارسی نداشت...و بسیار مواضع درخشان دیگر در قبال موطن و زبان.		اهمیت این نام در دوران به حاشیه راندن زبان فارسی در افغانستان می‌درخشد...این نام در زمانی می‌درخشد که با دیدن جنایات کمونیست‌ها و دعوت کارمل هرگز به حزب نپیوست...این نام وقتی مهم است که زبان فارسی را پالوده خواند و اصراری بر کلام دری/ فارسی نداشت...و بسیار مواضع درخشان دیگر در قبال موطن و زبان.
خط ۳۴۵:		خط ۳۴۴:
	بعد از خواندن رمان فکر کردم می‌شود چیزی از افغانستان نوشت و جنگ در آن نباشد؟! نمی‌شود. صد سال جنگ، سایه افتاده بر زیست مردمی که مهم نیست حالا در ایران کارگر باشند یا در افغانستان معلم و محمدی در این سه‌گانه‌اش برعکس داستان‌های کوتاهش از مستقیم‌ حرف‌زدن دربارهٔ جنگ پرهیز می‌کند، مهاجرت را در لایهٔ دوم می‌گذارد و می‌خواهد حالا آنچه از ویرانهٔ جنگ بر انسان مانده را نمایش دهد.		بعد از خواندن رمان فکر کردم می‌شود چیزی از افغانستان نوشت و جنگ در آن نباشد؟! نمی‌شود. صد سال جنگ، سایه افتاده بر زیست مردمی که مهم نیست حالا در ایران کارگر باشند یا در افغانستان معلم و محمدی در این سه‌گانه‌اش برعکس داستان‌های کوتاهش از مستقیم‌ حرف‌زدن دربارهٔ جنگ پرهیز می‌کند، مهاجرت را در لایهٔ دوم می‌گذارد و می‌خواهد حالا آنچه از ویرانهٔ جنگ بر انسان مانده را نمایش دهد.
	محمدی نویسنده‌ای است که افغانستان را با زبان می‌سازد. با تاکیدش بر انتخاب کلمات دری، حتی کلمات مهجور دری و کاربست‌شان در جمله که واقعا هم در این کار استاد است.<ref name="زور">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ibna.ir/fa/note/269497/%D8%B2%D9%88%D8%B1-%D9%86%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D8%A8\|عنوان=زور نایاب}}</ref>		محمدی نویسنده‌ای است که افغانستان را با زبان می‌سازد. با تاکیدش بر انتخاب کلمات دری، حتی کلمات مهجور دری و کاربست‌شان در جمله که واقعا هم در این کار استاد است.<ref name="زور">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ibna.ir/fa/note/269497/%D8%B2%D9%88%D8%B1-%D9%86%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D8%A8\|عنوان=زور نایاب}}</ref>

			====دربارهٔ رمان [[عشق بدون تجریش]] اثر [[جواد ماه‌زاده]]====
			آنچه «عشق بدون تجریش» را برای من بارز می‌کند، نگاهی است که به شهر به‌منزلهٔ بستری جغرافیایی دارد. در این رمان شهر در نقش ماهیتی داستانی مطرح است. تهرانی بودن مزیت نیست بلکه ویژگی است. همچنین نگاه نویسنده به فقر را دوست داشتم. در داستان فقر به‌منزلهٔ عاملی استفاده نمی‌شود که چرک بشود، بلکه فقر هم مثل جغرافیا ویژگی این آدم‌هاست. طنز «جواد ماه‌زاده» نیز ویژگی پررنگی در کار اوست. این طنز هم موقعیت است و هم کلام. من فکر می‌کنم این اثر ممارست در ادبیات است.<ref name="معاصر">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ibna.ir/fa/report/309501/%D8%A8%D8%AE%D8%B4%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE-%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%B4-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%82%D8%B5%D9%87-%DA%AF%D9%88\|عنوان=بخشی از تاریخ معاصر در رمانی خوش‌خوان و قصه‌گو}}</ref>

	====یادداشت عالیه عطایی بر کتاب [[سفر به گرای ۲۷۰ درجه]] اثر [[احمد دهقان]]====		====یادداشت عالیه عطایی بر کتاب [[سفر به گرای ۲۷۰ درجه]] اثر [[احمد دهقان]]====
	[[پرونده:Safaba.png\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]تلفیق شگفتی از رئالیسم و ناتورالیسم که خواندنش کیف مطلق بود. روایت می‌کند شبیه خاطره. اما جاذبه اصلی داستان در روایت‌اش نیست و بیشتر همان وجوه ناتورالیستی‌اش است، درست که رمان نمی‌خواهد تعلیق بسازد اما با جزییات دقیقی از شهید شدن کسانی که پرتره‌شان را پررنگ نکرده (نرسیدن به شخصیت‌های فرعی هم از وجود محوریت مستندداستانی است) تصاویر را می‌سازد. تصویر خونسردی از یک برهه سخت؛ سردی در برابر شعار، خونسردی در برابر قدرت ایدئولوژی! این کتاب را بخوانید و مثل من به تعویقش نیندازید. حتما چیزهای زیادی خواهید فهمید مهمترینش برای من این بود که ما بدهکار هیچ کس در جهان نیستیم جز خودمان.		[[پرونده:Safaba.png\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]تلفیق شگفتی از رئالیسم و ناتورالیسم که خواندنش کیف مطلق بود. روایت می‌کند شبیه خاطره. اما جاذبه اصلی داستان در روایت‌اش نیست و بیشتر همان وجوه ناتورالیستی‌اش است، درست که رمان نمی‌خواهد تعلیق بسازد اما با جزییات دقیقی از شهید شدن کسانی که پرتره‌شان را پررنگ نکرده (نرسیدن به شخصیت‌های فرعی هم از وجود محوریت مستندداستانی است) تصاویر را می‌سازد. تصویر خونسردی از یک برهه سخت؛ سردی در برابر شعار، خونسردی در برابر قدرت ایدئولوژی! این کتاب را بخوانید و مثل من به تعویقش نیندازید. حتما چیزهای زیادی خواهید فهمید مهمترینش برای من این بود که ما بدهکار هیچ کس در جهان نیستیم جز خودمان.

	~~====دربارهٔ رمان [[عشق بدون تجریش]] اثر [[جواد ماه‌زاده]]====~~
	آنچه «عشق بدون تجریش» را برای من بارز می‌کند، نگاهی است که به شهر به‌منزلهٔ بستری جغرافیایی دارد. در این رمان شهر در نقش ماهیتی داستانی مطرح است. تهرانی بودن مزیت نیست بلکه ویژگی است. همچنین نگاه نویسنده به فقر را دوست داشتم. در داستان فقر به‌منزلهٔ عاملی استفاده نمی‌شود که چرک بشود، بلکه فقر هم مثل جغرافیا ویژگی این آدم‌هاست. طنز «جواد ماه‌زاده» نیز ویژگی پررنگی در کار اوست. این طنز هم موقعیت است و هم کلام. من فکر می‌کنم این اثر ممارست در ادبیات است.<ref name="معاصر">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ibna.ir/fa/report/309501/%D8%A8%D8%AE%D8%B4%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE-%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B5%D8%B1-%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%B4-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86-%D9%82%D8%B5%D9%87-%DA%AF%D9%88\|عنوان=بخشی از تاریخ معاصر در رمانی خوش‌خوان و قصه‌گو}}</ref>

	===نظر نویسنده دربارهٔ آثارش===		===نظر نویسنده دربارهٔ آثارش===

هوای تازه در ‏۱۳ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۵۰

2021-11-04T10:50:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده		{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده
	\|نام = عالیه عطایی		\|نام = عالیه عطایی
	\|تصویر = ~~250100056 2803404949951131 3581370321093828416 n(1)~~.~~jpg~~		\|تصویر = Sbtahval.png
	\|توضیح تصویر = '''من و خیلی از آدم‌های مثل من آدم‌هایی نیستیم که یکجا ثابت شویم. ریشه‌مان در خاک سست است اما هر جایی که باد ببردمان یادمان نمی‌رود که از کجا روییده‌ایم.<ref name="سرباز"/>'''		\|توضیح تصویر = '''من و خیلی از آدم‌های مثل من آدم‌هایی نیستیم که یکجا ثابت شویم. ریشه‌مان در خاک سست است اما هر جایی که باد ببردمان یادمان نمی‌رود که از کجا روییده‌ایم.<ref name="سرباز"/>'''
	\|نام اصلی =		\|نام اصلی =
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	\|همسر =		\|همسر =
	\|شریک زندگی =		\|شریک زندگی =
	\|فرزندان =		\|فرزندان = رسا
	\|تحصیلات = فوق لیسانس ادبیات نمایشی		\|تحصیلات = فوق لیسانس ادبیات نمایشی
	\|دانشگاه = دانشگاه هنر تهران		\|دانشگاه = دانشگاه هنر تهران
خط ۵۳:		خط ۵۳:

	در ۱۳خرداد۱۳۶۰ با اصالت افغانستانی در شهر هرات متولد شد. کودکی را در مرز ایران و افغانستان و منطقهٔ مرزی «درمیان» از توابع خراسان جنوبی گذرانده و مدرک دیپلم خود را در شهرستان بیرجند گرفته است. وی در هجده سالگی برای تحصیل به تهران رفت و مدرک فوق‌لیسانس خود را در حوزهٔ ادبیات نمایشی از دانشگاه هنر تهران دریافت نمود. عمده فعالیت‌های عالیه عطایی در زمینهٔ نویسندگی به ادبیات مهاجرت اختصاص دارد. او در کنار تالیف کتاب، با نشریاتی چون داستان همشهری، مجلهٔ تجربه، مجلهٔ سان و مجلهٔ ناداستان همکاری داشته و نیز آثاری را در نشریات انگلیسی‌زبان و فارسی‌زبان منتشر کرده است.<ref name="عالیه عطایی"/>		در ۱۳خرداد۱۳۶۰ با اصالت افغانستانی در شهر هرات متولد شد. کودکی را در مرز ایران و افغانستان و منطقهٔ مرزی «درمیان» از توابع خراسان جنوبی گذرانده و مدرک دیپلم خود را در شهرستان بیرجند گرفته است. وی در هجده سالگی برای تحصیل به تهران رفت و مدرک فوق‌لیسانس خود را در حوزهٔ ادبیات نمایشی از دانشگاه هنر تهران دریافت نمود. عمده فعالیت‌های عالیه عطایی در زمینهٔ نویسندگی به ادبیات مهاجرت اختصاص دارد. او در کنار تالیف کتاب، با نشریاتی چون داستان همشهری، مجلهٔ تجربه، مجلهٔ سان و مجلهٔ ناداستان همکاری داشته و نیز آثاری را در نشریات انگلیسی‌زبان و فارسی‌زبان منتشر کرده است.<ref name="عالیه عطایی"/>
	علاوه بر داستان‌نویسی در حوزهٔ نمایشنامه و فیلمنامه نیز فعالیت می‌کند. عالیه عطایی برای نگارش رمان [[کافورپوش]]، موفق به دریافت جایزهٔ مهرگان ادب شد. این رمان همچنین جایزه ادبی واو را برای رمان متفاوت سال دریافت کرد.<ref name="هابیل"/> همچنین جوایز متعددی ~~در حوزهٔ داستان کوتاه به دست آورده است~~ و دو دوره جایزهٔ داستان تهران را در کارنامه‌اش دارد. از عالیه عطایی داستان‌های کوتاهی به زبان‌های انگلیسی و فرانسه در مجلات معتبر خارجی منتشر شده است که همچنان با محوریت مهاجرت، مرز و هویت نوشته شده‌اند.<ref name="عالیه عطایی نویسنده">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.laklakbook.com/%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87/writersID5683_%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D8%B7%D8%A7%DB%8C%DB%8C\|عنوان= عالیه عطایی نویسنده}}</ref>		علاوه بر داستان‌نویسی در حوزهٔ نمایشنامه و فیلمنامه نیز فعالیت می‌کند. عالیه عطایی برای نگارش رمان [[کافورپوش]]، موفق به دریافت جایزهٔ مهرگان ادب شد. این رمان همچنین جایزه ادبی واو را برای رمان متفاوت سال دریافت کرد.<ref name="هابیل"/> همچنین جوایز متعددی مثل جایزهٔ ادبی مشهد و همچنین دو دوره جایزهٔ داستان تهران را در کارنامه‌اش دارد. از عالیه عطایی داستان‌های کوتاهی به زبان‌های انگلیسی و فرانسه در مجلات معتبر خارجی منتشر شده است که همچنان با محوریت مهاجرت، مرز و هویت نوشته شده‌اند.<ref name="عالیه عطایی نویسنده">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.laklakbook.com/%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87/writersID5683_%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D8%B7%D8%A7%DB%8C%DB%8C\|عنوان= عالیه عطایی نویسنده}}</ref>
	این نویسنده در زمینهٔ نگارش نمایشنامه نیز جوایزی به دست آورده است. منتقدان فارسی زبان او را از تاثیرگذارترین نویسندگان زن هم‌دورهٔ خودش می‌دانند. عالیه عطایی با محوریت مهاجرت می‌نویسد و از نسل دو مهاجر داستان می‌سازد. آدم‌هایی که خودش را جزوشان می‌داند و می‌گوید: «معلوم نیست اگر روزی حس کنم به خانه برگشته‌ام داستانی برای نوشتن داشته باشم.» او در حال حاضر رمانی با عنوان «سال مرزی» را آمادهٔ چاپ دارد که مثل دیگر آثارش در آن به نسل مهاجر افغانستانی پرداخته است.<ref name="هابیل">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.iranketab.ir/profile/9932-alieh-ataei\|عنوان=عالیه عطایی نویسنده کتاب مگر می شود قابیل هابیل را کشته باشد}}</ref>		این نویسنده در زمینهٔ نگارش نمایشنامه نیز جوایزی به دست آورده است. منتقدان فارسی زبان او را از تاثیرگذارترین نویسندگان زن هم‌دورهٔ خودش می‌دانند. عالیه عطایی با محوریت مهاجرت می‌نویسد و از نسل دو مهاجر داستان می‌سازد. آدم‌هایی که خودش را جزوشان می‌داند و می‌گوید: «معلوم نیست اگر روزی حس کنم به خانه برگشته‌ام داستانی برای نوشتن داشته باشم.» او در حال حاضر رمانی با عنوان «سال مرزی» را آمادهٔ چاپ دارد که مثل دیگر آثارش در آن به نسل مهاجر افغانستانی پرداخته است.<ref name="هابیل">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.iranketab.ir/profile/9932-alieh-ataei\|عنوان=عالیه عطایی نویسنده کتاب مگر می شود قابیل هابیل را کشته باشد}}</ref>
			[[پرونده:Prasaa.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>نام پسرم را رسا گذاشتم که روان و سیال و جاری باشد حتی اگر سد بزنند، معاهدهٔ صلح ببندند، جنگ بنندند ... او راه خودش را برود.</font></center>]]
	[[پرونده:Davarii.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>داوری جایزهٔ حوزهٔ هنری</font></center>]]		[[پرونده:Davarii.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>داوری جایزهٔ حوزهٔ هنری</font></center>]]
	[[پرونده:سومین خیریه اسفندگان کتاب.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>سومین خیریهٔ اسفندگان کتاب</font></center>]]		[[پرونده:سومین خیریه اسفندگان کتاب.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>سومین خیریهٔ اسفندگان کتاب</font></center>]]
خط ۶۹:		خط ۷۰:
	[[پرونده:همراه محمود دولت ابادی.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>در کنار [[محمود دولت آبادی]]</font></center>]]		[[پرونده:همراه محمود دولت ابادی.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>در کنار [[محمود دولت آبادی]]</font></center>]]
	[[پرونده:عالیه عطایی در نور.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>'''روزهایی که سایه‌های اطرافم زیاد می‌شود حتما در معرض نور مستقیم می‌نشینم. دمای هوای چهل درجه و آفتاب هم ندارد...سایه‌ها از تاریکی محض ترسناک‌ترند چون وقتی سایه می‌شود که شی‌ای، جانداری، چیزی مقابل تابش نور بایستد و فهم این تیره‌گی عمیقا هولناک و سرد است.'''</font></center>]]		[[پرونده:عالیه عطایی در نور.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>'''روزهایی که سایه‌های اطرافم زیاد می‌شود حتما در معرض نور مستقیم می‌نشینم. دمای هوای چهل درجه و آفتاب هم ندارد...سایه‌ها از تاریکی محض ترسناک‌ترند چون وقتی سایه می‌شود که شی‌ای، جانداری، چیزی مقابل تابش نور بایستد و فهم این تیره‌گی عمیقا هولناک و سرد است.'''</font></center>]]
	[[پرونده:~~Sbtahval~~.~~png~~\|210px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:250100056 2803404949951131 3581370321093828416 n(1).jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
	[[پرونده:Rozzan.png\|210px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:Rozzan.png\|210px\|thumb\|چپ]]
	[[پرونده:Aasabz.png\|210px\|thumb\|چپ\|<center><font color=darkred>«باید تاریخ‌ات را آن‌قدر بجوی که تمام و کمال هضمش کنی، وگرنه با یک گذر ِ سطحی از روی آن، و دل‌خوش‌کردن به این‌که آن را گذرانده‌ای‌، نه تنها از آن رها نمی‌شوی بلکه بالاخره در بزنگاهی نابهنگام و سخت، گریبانت را می‌گیرد و چنان گرفتارش می‌شوی که زمین‌گیرت می‌کند»</font></center>]]		[[پرونده:Aasabz.png\|210px\|thumb\|چپ\|<center><font color=darkred>«باید تاریخ‌ات را آن‌قدر بجوی که تمام و کمال هضمش کنی، وگرنه با یک گذر ِ سطحی از روی آن، و دل‌خوش‌کردن به این‌که آن را گذرانده‌ای‌، نه تنها از آن رها نمی‌شوی بلکه بالاخره در بزنگاهی نابهنگام و سخت، گریبانت را می‌گیرد و چنان گرفتارش می‌شوی که زمین‌گیرت می‌کند»</font></center>]]
خط ۳۰۴:		خط ۳۰۵:

	===عالیه عطایی از نگاه دیگران===		===عالیه عطایی از نگاه دیگران===
			[[پرونده:Maraali.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>همراه [[مریم حسینیان]]</font></center>]]
			[[پرونده:Mahali.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>[[چشم سگ]] با صدای «مهتاب کرامتی» در رادیو گوشه</font></center>]]
	====[[مریم حسینیان]]====		====[[مریم حسینیان]]====
	عالیه عطایی جسور است و تجربهٔ زیستی بسیار قدرتمندی دارد. تخیل او در داستان «شبیه گالیله» و «فیل بلخی» عالی است و بلد است مخاطب را در انبار باروت کلمه‌هایش بیندازد. ما در داستان‌های عالیه عطایی زنان و مردان افغان خوش‌پوش، عاشق، موفق، معمولی و حتی زِبِل را می‌بینیم که تا به حال نمی‌شناختیم و چیزی از فرهنگشان نمی‌دانستیم.<ref name="سگ"/>		عالیه عطایی جسور است و تجربهٔ زیستی بسیار قدرتمندی دارد. تخیل او در داستان «شبیه گالیله» و «فیل بلخی» عالی است و بلد است مخاطب را در انبار باروت کلمه‌هایش بیندازد. ما در داستان‌های عالیه عطایی زنان و مردان افغان خوش‌پوش، عاشق، موفق، معمولی و حتی زِبِل را می‌بینیم که تا به حال نمی‌شناختیم و چیزی از فرهنگشان نمی‌دانستیم.<ref name="سگ"/>
خط ۳۳۰:		خط ۳۳۳:
	این نام نشان داد که در نیم قرن جنگ و آوارگی باز هم می‌شود نوشت و راوی بود. زریاب نویسنده بزرگی بود چون بی‌شک می‌دانست تمدن زبانی ما ورای مرزهای سیاسی است و به جد و به قدر آدم زبان فارسی بود و روزگار مردمانش را می‌شناخت.		این نام نشان داد که در نیم قرن جنگ و آوارگی باز هم می‌شود نوشت و راوی بود. زریاب نویسنده بزرگی بود چون بی‌شک می‌دانست تمدن زبانی ما ورای مرزهای سیاسی است و به جد و به قدر آدم زبان فارسی بود و روزگار مردمانش را می‌شناخت.

	====اصغر عبداللهی====		====[[اصغر عبداللهی]]====
	سهم من از ایشان یک ویس بود که وعده دیدارمان بعد از ایام کرونا را می‌‌داد و حرف زدن از درام و داستان...و اقبالم کتابی که بهشان رساندم. زیاده‌خواهی اگر نکنم و طمع من‌من‌ام را مهار کنم «زیاد» هم بوده...		سهم من از ایشان یک ویس بود که وعده دیدارمان بعد از ایام کرونا را می‌‌داد و حرف زدن از درام و داستان...و اقبالم کتابی که بهشان رساندم. زیاده‌خواهی اگر نکنم و طمع من‌من‌ام را مهار کنم «زیاد» هم بوده...

			====[[جواد تهرانی]]====
			شما نور ما بودید، پادشاه بی‌نیاز از تاج و تخت. دل‌مان خوش بود که هستید، قرار است بمانید تا ما بزرگ شویم. شما بزرگ‌مان کردید اما ماندن را انگار فقط در سر ما ساخته بودید. در ذهن شما نماندن همانقدر قاعده بود که ماندن.

			====[[مهین تجدد]]====
			دکتر مهین تجدد را جزو اولین زنان نمایشنامه‌ نویس ایرانی می‌دانند. او بزرگترین سنگ محک‌اش بازآفرینی افسانه‌های ایرانی به نمایشنامه‌هایی با همان ساختار کلاسیک است.

	====بخشی از یادداشت عالیه عطایی بر رمان [[پایان روز]] اثر [[محمدحسین محمدی]]====		====بخشی از یادداشت عالیه عطایی بر رمان [[پایان روز]] اثر [[محمدحسین محمدی]]====
خط ۳۶۶:		خط ۳۷۵:

	==آثار و کتابشناسی==		==آثار و کتابشناسی==
			[[پرونده:کافورپوش.png\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Neskor.png\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Kolombi.png\|210px\|thumb\|چپ]]
	===کتاب‌ها===		===کتاب‌ها===
	* مجموعه داستان '''[[مگر می‌شود هابیل قابیل را کشته باشد؟]]'''/ نشر ققنوس، ۱۳۹۱.		* مجموعه داستان '''[[مگر می‌شود هابیل قابیل را کشته باشد؟]]'''/ نشر ققنوس، ۱۳۹۱.

هوای تازه در ‏۱۳ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۳۶

2021-11-04T10:36:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۰۶
خط ۷۱:		خط ۷۱:
	[[پرونده:Sbtahval.png\|210px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:Sbtahval.png\|210px\|thumb\|چپ]]
	[[پرونده:Rozzan.png\|210px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:Rozzan.png\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Aasabz.png\|210px\|thumb\|چپ\|<center><font color=darkred>«باید تاریخ‌ات را آن‌قدر بجوی که تمام و کمال هضمش کنی، وگرنه با یک گذر ِ سطحی از روی آن، و دل‌خوش‌کردن به این‌که آن را گذرانده‌ای‌، نه تنها از آن رها نمی‌شوی بلکه بالاخره در بزنگاهی نابهنگام و سخت، گریبانت را می‌گیرد و چنان گرفتارش می‌شوی که زمین‌گیرت می‌کند»</font></center>]]
			[[پرونده:Chesmwsag.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>چشم سگ، برندهٔ جایزهٔ مشهد در بخش مجموعه داستان</font></center>]]
	[[پرونده:Aarmnmeli.png\|210px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:Aarmnmeli.png\|210px\|thumb\|چپ]]
	~~[[پرونده:Safaba.png\|210px\|thumb\|چپ]]~~
	~~[[پرونده:Aasabz.png\|210px\|thumb\|چپ]]~~
	[[پرونده:Nqebdm.png\|210px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:Nqebdm.png\|210px\|thumb\|چپ]]
	[[پرونده:Peaa.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>پدرم دوست نداشت پیر شود و پیر نشد. پدرم بلد بود چطور بیاموزد که عاقبتت همان که می‌خواهی، خواهد شد پس همانی را زندگی کن که می‌خواهی.</font></center>]]		[[پرونده:Peaa.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>پدرم دوست نداشت پیر شود و پیر نشد. پدرم بلد بود چطور بیاموزد که عاقبتت همان که می‌خواهی، خواهد شد پس همانی را زندگی کن که می‌خواهی.</font></center>]]
خط ۹۱:		خط ۹۱:

	[[پرونده:Nvazlh.jpg\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkmagenta>'''ما وصلیم به آنچه که درونمان است؛ به آنچه که خودمان هستیم؛ حالا این وصل بودن خیلی وقت‌ها هم ناخودآگاه است و شاید به‌صورت ناخودآگاه دلمان بخواهد از آن دور شویم، اما ناخودآگاه ما به آن تجربه بسته است. اصولا در آثار همهٔ نویسنده‌ها، بخشی از خودشان را می‌توان در کتاب‌هایشان پیدا کرد، حالا اگر شده در حد یک جمله یا یک شخصیت فرعی.<ref name="کافه"/>'''</font></center>]]		[[پرونده:Nvazlh.jpg\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkmagenta>'''ما وصلیم به آنچه که درونمان است؛ به آنچه که خودمان هستیم؛ حالا این وصل بودن خیلی وقت‌ها هم ناخودآگاه است و شاید به‌صورت ناخودآگاه دلمان بخواهد از آن دور شویم، اما ناخودآگاه ما به آن تجربه بسته است. اصولا در آثار همهٔ نویسنده‌ها، بخشی از خودشان را می‌توان در کتاب‌هایشان پیدا کرد، حالا اگر شده در حد یک جمله یا یک شخصیت فرعی.<ref name="کافه"/>'''</font></center>]]
			[[پرونده:Biaban.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>اینجا منطقه مرزی درمیان در خراسان جنوبی است. در میان دو مرز ایران و افغانستان. همینقدر که می‌بینید برهوت و بیابان است. (جایی که بیشتر روایت‌های کتاب کورسرخی در آن می‌گذرد)</font></center>]]
	===عقرب‌ها و جوجه‌رنگی‌ها===		===عقرب‌ها و جوجه‌رنگی‌ها===
	بچه که بودم از جوجه‌رنگی‌ها می‌ترسیدم و نفسم بند می‌آمد اما از اینکه روی دیوار حیاط عقرب‌ها را بشمرم ترسی نداشتم. دایه‌ام می‌گفت «مغزش چرخیده». به چی و کجا نمی‌دانم اما توجیه‌اش همین بود خودم هم باورم بود که چیزی در من چرخیده که لوله خودکار را به تن عقرب‌ فرو می‌کنم و اگر کسی جوجه کف دستم بگذارم جان می‌دهم و اشکم بند نمی‌آید.		بچه که بودم از جوجه‌رنگی‌ها می‌ترسیدم و نفسم بند می‌آمد اما از اینکه روی دیوار حیاط عقرب‌ها را بشمرم ترسی نداشتم. دایه‌ام می‌گفت «مغزش چرخیده». به چی و کجا نمی‌دانم اما توجیه‌اش همین بود خودم هم باورم بود که چیزی در من چرخیده که لوله خودکار را به تن عقرب‌ فرو می‌کنم و اگر کسی جوجه کف دستم بگذارم جان می‌دهم و اشکم بند نمی‌آید.

			===باغچهٔ خانهٔ پدری===
			خانه‌ی ما در بیرجند یک باغچه کوچک داشت که بنا به صلاحدید پدرم مدام تغییر شکل می‌داد. از مربع به ذوزنقه، از ذوزنقه به لوزی، از لوزی به مستطیل...چیز غریبی بود با یک خطر جدی که انگار دل‌مان نمی‌خواست ببینیمش؛ باغچه نم پس می‌داد و هر آن بیم فرو افتادن سقف زیرزمین می‌رفت! در نهایت یک روز که هیچ‌کداممان خانه نبودیم، باغچه نشست کرد و خاطرات تلنبار کودکی‌مان در زیرزمین مدفون شد. به نظرم هیچ پایانی برای قصه ما که چاره‌ای جز حفظ ظاهر نداشتیم از این واقعی‌تر نمی‌توانست باشد.

	===خجالت نمی‌کشم===		===خجالت نمی‌کشم===
خط ۳۰۱:		خط ۳۰۴:

	===عالیه عطایی از نگاه دیگران===		===عالیه عطایی از نگاه دیگران===
	====[[مریم ~~حسنیان~~]]====		====[[مریم حسینیان]]====
	عالیه عطایی جسور است و تجربهٔ زیستی بسیار قدرتمندی دارد. تخیل او در داستان «شبیه گالیله» و «فیل بلخی» عالی است و بلد است مخاطب را در انبار باروت کلمه‌هایش بیندازد. ما در داستان‌های عالیه عطایی زنان و مردان افغان خوش‌پوش، عاشق، موفق، معمولی و حتی زِبِل را می‌بینیم که تا به حال نمی‌شناختیم و چیزی از فرهنگشان نمی‌دانستیم.<ref name="سگ"/>		عالیه عطایی جسور است و تجربهٔ زیستی بسیار قدرتمندی دارد. تخیل او در داستان «شبیه گالیله» و «فیل بلخی» عالی است و بلد است مخاطب را در انبار باروت کلمه‌هایش بیندازد. ما در داستان‌های عالیه عطایی زنان و مردان افغان خوش‌پوش، عاشق، موفق، معمولی و حتی زِبِل را می‌بینیم که تا به حال نمی‌شناختیم و چیزی از فرهنگشان نمی‌دانستیم.<ref name="سگ"/>

خط ۳۲۳:		خط ۳۲۶:
	[[پرونده:عطایی در سالگرد غزاله عایزاده.png\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]عالیه عطایی در سالگرد درگذشت غزاله علیزاده در صفحه شخصی خود نوشت: در روزگار ادبیات بی‌غلط و بی‌خاصیت است که جنون و هوش «غزاله علیزاده» می‌درخشد؛ عجیب نیست که در مرام این‌طور نویسنده‌ای «مرگ» هم آداب دارد.		[[پرونده:عطایی در سالگرد غزاله عایزاده.png\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]عالیه عطایی در سالگرد درگذشت غزاله علیزاده در صفحه شخصی خود نوشت: در روزگار ادبیات بی‌غلط و بی‌خاصیت است که جنون و هوش «غزاله علیزاده» می‌درخشد؛ عجیب نیست که در مرام این‌طور نویسنده‌ای «مرگ» هم آداب دارد.

	====[[رهنورد زریاب]]		====[[رهنورد زریاب]]====
	اهمیت این نام در دوران به حاشیه راندن زبان فارسی در افغانستان می‌درخشد...این نام در زمانی می‌درخشد که با دیدن جنایات کمونیست‌ها و دعوت کارمل هرگز به حزب نپیوست...این نام وقتی مهم است که زبان فارسی را پالوده خواند و اصراری بر کلام دری/ فارسی نداشت...و بسیار مواضع درخشان دیگر در قبال موطن و زبان.		اهمیت این نام در دوران به حاشیه راندن زبان فارسی در افغانستان می‌درخشد...این نام در زمانی می‌درخشد که با دیدن جنایات کمونیست‌ها و دعوت کارمل هرگز به حزب نپیوست...این نام وقتی مهم است که زبان فارسی را پالوده خواند و اصراری بر کلام دری/ فارسی نداشت...و بسیار مواضع درخشان دیگر در قبال موطن و زبان.
	این نام نشان داد که در نیم قرن جنگ و آوارگی باز هم می‌شود نوشت و راوی بود. زریاب نویسنده بزرگی بود چون بی‌شک می‌دانست تمدن زبانی ما ورای مرزهای سیاسی است و به جد و به قدر آدم زبان فارسی بود و روزگار مردمانش را می‌شناخت.		این نام نشان داد که در نیم قرن جنگ و آوارگی باز هم می‌شود نوشت و راوی بود. زریاب نویسنده بزرگی بود چون بی‌شک می‌دانست تمدن زبانی ما ورای مرزهای سیاسی است و به جد و به قدر آدم زبان فارسی بود و روزگار مردمانش را می‌شناخت.
خط ۳۳۵:		خط ۳۳۸:

	====یادداشت عالیه عطایی بر کتاب [[سفر به گرای ۲۷۰ درجه]] اثر [[احمد دهقان]]====		====یادداشت عالیه عطایی بر کتاب [[سفر به گرای ۲۷۰ درجه]] اثر [[احمد دهقان]]====
	تلفیق شگفتی از رئالیسم و ناتورالیسم که خواندنش کیف مطلق بود. روایت می‌کند شبیه خاطره. اما جاذبه اصلی داستان در روایت‌اش نیست و بیشتر همان وجوه ناتورالیستی‌اش است، درست که رمان نمی‌خواهد تعلیق بسازد اما با جزییات دقیقی از شهید شدن کسانی که پرتره‌شان را پررنگ نکرده (نرسیدن به شخصیت‌های فرعی هم از وجود محوریت مستندداستانی است) تصاویر را می‌سازد. تصویر خونسردی از یک برهه سخت؛ سردی در برابر شعار، خونسردی در برابر قدرت ایدئولوژی! این کتاب را بخوانید و مثل من به تعویقش نیندازید. حتما چیزهای زیادی خواهید فهمید مهمترینش برای من این بود که ما بدهکار هیچ کس در جهان نیستیم جز خودمان.		[[پرونده:Safaba.png\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]تلفیق شگفتی از رئالیسم و ناتورالیسم که خواندنش کیف مطلق بود. روایت می‌کند شبیه خاطره. اما جاذبه اصلی داستان در روایت‌اش نیست و بیشتر همان وجوه ناتورالیستی‌اش است، درست که رمان نمی‌خواهد تعلیق بسازد اما با جزییات دقیقی از شهید شدن کسانی که پرتره‌شان را پررنگ نکرده (نرسیدن به شخصیت‌های فرعی هم از وجود محوریت مستندداستانی است) تصاویر را می‌سازد. تصویر خونسردی از یک برهه سخت؛ سردی در برابر شعار، خونسردی در برابر قدرت ایدئولوژی! این کتاب را بخوانید و مثل من به تعویقش نیندازید. حتما چیزهای زیادی خواهید فهمید مهمترینش برای من این بود که ما بدهکار هیچ کس در جهان نیستیم جز خودمان.

	====دربارهٔ رمان [[عشق بدون تجریش]] اثر [[جواد ماه‌زاده]]====		====دربارهٔ رمان [[عشق بدون تجریش]] اثر [[جواد ماه‌زاده]]====

هوای تازه در ‏۱۳ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۲۵

2021-11-04T10:25:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۵۵
خط ۶۹:		خط ۶۹:
	[[پرونده:همراه محمود دولت ابادی.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>در کنار [[محمود دولت آبادی]]</font></center>]]		[[پرونده:همراه محمود دولت ابادی.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>در کنار [[محمود دولت آبادی]]</font></center>]]
	[[پرونده:عالیه عطایی در نور.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>'''روزهایی که سایه‌های اطرافم زیاد می‌شود حتما در معرض نور مستقیم می‌نشینم. دمای هوای چهل درجه و آفتاب هم ندارد...سایه‌ها از تاریکی محض ترسناک‌ترند چون وقتی سایه می‌شود که شی‌ای، جانداری، چیزی مقابل تابش نور بایستد و فهم این تیره‌گی عمیقا هولناک و سرد است.'''</font></center>]]		[[پرونده:عالیه عطایی در نور.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>'''روزهایی که سایه‌های اطرافم زیاد می‌شود حتما در معرض نور مستقیم می‌نشینم. دمای هوای چهل درجه و آفتاب هم ندارد...سایه‌ها از تاریکی محض ترسناک‌ترند چون وقتی سایه می‌شود که شی‌ای، جانداری، چیزی مقابل تابش نور بایستد و فهم این تیره‌گی عمیقا هولناک و سرد است.'''</font></center>]]
			[[پرونده:Sbtahval.png\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Rozzan.png\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Aarmnmeli.png\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Safaba.png\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Aasabz.png\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Nqebdm.png\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:Peaa.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>پدرم دوست نداشت پیر شود و پیر نشد. پدرم بلد بود چطور بیاموزد که عاقبتت همان که می‌خواهی، خواهد شد پس همانی را زندگی کن که می‌خواهی.</font></center>]]
			[[پرونده:Bjandark.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>با جمعی از نویسندگان در کیش</font></center>]]
	:<span style="color:#A2006D">'''''شب سمرقند از هر شبی در هرات طولانی‌تر،'''</span><noinclude>		:<span style="color:#A2006D">'''''شب سمرقند از هر شبی در هرات طولانی‌تر،'''</span><noinclude>
	:<span style="color:#A2006D">'''''از هر شبی در تهران خیلی طولانی‌تر بود. '''</span><noinclude>		:<span style="color:#A2006D">'''''از هر شبی در تهران خیلی طولانی‌تر بود. '''</span><noinclude>
خط ۳۰۹:		خط ۳۱۷:

	===نظر نویسنده دربارهٔ دیگران===		===نظر نویسنده دربارهٔ دیگران===
			====خاطره‌ای از [[سیمین دانشور]]====
			ویار بدی داشتم و با همان وضع نمایشنامه‌ای نوشته بودم به اقتباس از «جزیره سرگردانی»...بریده بریده حرف زدم و شرح نمایش را دادم. با همان لهجه شیرینشان گفتند«خوب کردی دختر که بچه‌دار شدی، صبوری کن با حالت...از مردها همین می‌ماند» خندیدیم. خیلی خندیدیم. اما بعد رفتنشان دیدم در خانه‌شان چیزهای زیادی از مرد زندگی‌شان مانده بود.

	====[[غزاله علیزاده]]====		====[[غزاله علیزاده]]====
	[[پرونده:عطایی در سالگرد غزاله عایزاده.png\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]عالیه عطایی در سالگرد درگذشت غزاله علیزاده در صفحه شخصی خود نوشت: در روزگار ادبیات بی‌غلط و بی‌خاصیت است که جنون و هوش «غزاله علیزاده» می‌درخشد؛ عجیب نیست که در مرام این‌طور نویسنده‌ای «مرگ» هم آداب دارد.		[[پرونده:عطایی در سالگرد غزاله عایزاده.png\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]عالیه عطایی در سالگرد درگذشت غزاله علیزاده در صفحه شخصی خود نوشت: در روزگار ادبیات بی‌غلط و بی‌خاصیت است که جنون و هوش «غزاله علیزاده» می‌درخشد؛ عجیب نیست که در مرام این‌طور نویسنده‌ای «مرگ» هم آداب دارد.

			====[[رهنورد زریاب]]
			اهمیت این نام در دوران به حاشیه راندن زبان فارسی در افغانستان می‌درخشد...این نام در زمانی می‌درخشد که با دیدن جنایات کمونیست‌ها و دعوت کارمل هرگز به حزب نپیوست...این نام وقتی مهم است که زبان فارسی را پالوده خواند و اصراری بر کلام دری/ فارسی نداشت...و بسیار مواضع درخشان دیگر در قبال موطن و زبان.
			این نام نشان داد که در نیم قرن جنگ و آوارگی باز هم می‌شود نوشت و راوی بود. زریاب نویسنده بزرگی بود چون بی‌شک می‌دانست تمدن زبانی ما ورای مرزهای سیاسی است و به جد و به قدر آدم زبان فارسی بود و روزگار مردمانش را می‌شناخت.

			====اصغر عبداللهی====
			سهم من از ایشان یک ویس بود که وعده دیدارمان بعد از ایام کرونا را می‌‌داد و حرف زدن از درام و داستان...و اقبالم کتابی که بهشان رساندم. زیاده‌خواهی اگر نکنم و طمع من‌من‌ام را مهار کنم «زیاد» هم بوده...

	====بخشی از یادداشت عالیه عطایی بر رمان [[پایان روز]] اثر [[محمدحسین محمدی]]====		====بخشی از یادداشت عالیه عطایی بر رمان [[پایان روز]] اثر [[محمدحسین محمدی]]====
	بعد از خواندن رمان فکر کردم می‌شود چیزی از افغانستان نوشت و جنگ در آن نباشد؟! نمی‌شود. صد سال جنگ، سایه افتاده بر زیست مردمی که مهم نیست حالا در ایران کارگر باشند یا در افغانستان معلم و محمدی در این سه‌گانه‌اش برعکس داستان‌های کوتاهش از مستقیم‌ حرف‌زدن دربارهٔ جنگ پرهیز می‌کند، مهاجرت را در لایهٔ دوم می‌گذارد و می‌خواهد حالا آنچه از ویرانهٔ جنگ بر انسان مانده را نمایش دهد.		بعد از خواندن رمان فکر کردم می‌شود چیزی از افغانستان نوشت و جنگ در آن نباشد؟! نمی‌شود. صد سال جنگ، سایه افتاده بر زیست مردمی که مهم نیست حالا در ایران کارگر باشند یا در افغانستان معلم و محمدی در این سه‌گانه‌اش برعکس داستان‌های کوتاهش از مستقیم‌ حرف‌زدن دربارهٔ جنگ پرهیز می‌کند، مهاجرت را در لایهٔ دوم می‌گذارد و می‌خواهد حالا آنچه از ویرانهٔ جنگ بر انسان مانده را نمایش دهد.
	محمدی نویسنده‌ای است که افغانستان را با زبان می‌سازد. با تاکیدش بر انتخاب کلمات دری، حتی کلمات مهجور دری و کاربست‌شان در جمله که واقعا هم در این کار استاد است.<ref name="زور">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ibna.ir/fa/note/269497/%D8%B2%D9%88%D8%B1-%D9%86%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D8%A8\|عنوان=زور نایاب}}</ref>		محمدی نویسنده‌ای است که افغانستان را با زبان می‌سازد. با تاکیدش بر انتخاب کلمات دری، حتی کلمات مهجور دری و کاربست‌شان در جمله که واقعا هم در این کار استاد است.<ref name="زور">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ibna.ir/fa/note/269497/%D8%B2%D9%88%D8%B1-%D9%86%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D8%A8\|عنوان=زور نایاب}}</ref>

			====یادداشت عالیه عطایی بر کتاب [[سفر به گرای ۲۷۰ درجه]] اثر [[احمد دهقان]]====
			تلفیق شگفتی از رئالیسم و ناتورالیسم که خواندنش کیف مطلق بود. روایت می‌کند شبیه خاطره. اما جاذبه اصلی داستان در روایت‌اش نیست و بیشتر همان وجوه ناتورالیستی‌اش است، درست که رمان نمی‌خواهد تعلیق بسازد اما با جزییات دقیقی از شهید شدن کسانی که پرتره‌شان را پررنگ نکرده (نرسیدن به شخصیت‌های فرعی هم از وجود محوریت مستندداستانی است) تصاویر را می‌سازد. تصویر خونسردی از یک برهه سخت؛ سردی در برابر شعار، خونسردی در برابر قدرت ایدئولوژی! این کتاب را بخوانید و مثل من به تعویقش نیندازید. حتما چیزهای زیادی خواهید فهمید مهمترینش برای من این بود که ما بدهکار هیچ کس در جهان نیستیم جز خودمان.

	====دربارهٔ رمان [[عشق بدون تجریش]] اثر [[جواد ماه‌زاده]]====		====دربارهٔ رمان [[عشق بدون تجریش]] اثر [[جواد ماه‌زاده]]====
خط ۳۳۵:		خط ۳۵۶:
	:<span style="color:#A2006D">'''''رانندهد همراهش، آشنایمان محمد عثمان، ساک کوچکی را از ماشین پیاده کرد و آورد داخل حیاط و گفت:'''</span><noinclude>		:<span style="color:#A2006D">'''''رانندهد همراهش، آشنایمان محمد عثمان، ساک کوچکی را از ماشین پیاده کرد و آورد داخل حیاط و گفت:'''</span><noinclude>
	:<span style="color:#A2006D">'''''«مردان طالب خدا زبان خانم را بریده کردند تا دگر انگلسی به بچوک‌ها یاد نکند.»<ref name="کور">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.iranketab.ir/book/49056-koorsorkhik\|عنوان=کتاب کورسرخی اثر عالیه عطایی \| ایران کتاب}}</ref>'''</span><noinclude>		:<span style="color:#A2006D">'''''«مردان طالب خدا زبان خانم را بریده کردند تا دگر انگلسی به بچوک‌ها یاد نکند.»<ref name="کور">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.iranketab.ir/book/49056-koorsorkhik\|عنوان=کتاب کورسرخی اثر عالیه عطایی \| ایران کتاب}}</ref>'''</span><noinclude>

			====[[کورسرخی]]====
			«کور سُرخی» تا به اینجای کار سخت‌ترین کتابی بوده که نوشته‌ام.
			شب‌های طولانی بیماری از به یادآوری و بازسازی برخی اتفاقات تا پروسه تحقیقی‌اش که من را واداشت به سفری که از کودکی طی کرده بودم و حالا باید می‌نوشتمش. کورسرخی فقط من نیستم که مای جمع است و برای ما نوشته شده.
			[[پرونده:Koorsorkh.png\|210px\|thumb\|چپ]]

	==آثار و کتابشناسی==		==آثار و کتابشناسی==

هوای تازه در ‏۱۲ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۳۷

2021-11-03T11:37:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۰۷
خط ۶۵:		خط ۶۵:
	[[پرونده:دورهمی نویسندگان در مکتب ادبی تهران.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>دورهمی نویسندگان در مکتب تهران</font></center>]]		[[پرونده:دورهمی نویسندگان در مکتب ادبی تهران.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>دورهمی نویسندگان در مکتب تهران</font></center>]]
	[[پرونده:عالیه عطاییی.png\|210px\|thumb\|چپ]]		[[پرونده:عالیه عطاییی.png\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:عالیه عطایی عبور.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>'''براى اينكه انسانى قوى باشيد، از ترسها، اضطرابها، اعتمادها، ناملايمت ها، بدبينى ها، حسادتها...نترسيد، بگذاريد اينها ريشه تان را از بيخ بزند و خرد و مچاله تان كند. خودِ ترسو و مضطرب و بى اعتماد به نفس شما نهايتا يك جور شخصيت است كه مى توانيد از آن عبور كنيد، اصلا عبور هم نكنيد بى شخصيت محسوب نمى شويد فقط دروغ نگوييد.'''</font></center>]]
			[[پرونده:تئاتر تجربی.png \|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>جشنوارهٔ تئاتر تجربی دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران سال ۱۳۷۹</font></center>]]
			[[پرونده:همراه محمود دولت ابادی.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>در کنار [[محمود دولت آبادی]]</font></center>]]
			[[پرونده:عالیه عطایی در نور.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>'''روزهایی که سایه‌های اطرافم زیاد می‌شود حتما در معرض نور مستقیم می‌نشینم. دمای هوای چهل درجه و آفتاب هم ندارد...سایه‌ها از تاریکی محض ترسناک‌ترند چون وقتی سایه می‌شود که شی‌ای، جانداری، چیزی مقابل تابش نور بایستد و فهم این تیره‌گی عمیقا هولناک و سرد است.'''</font></center>]]
	:<span style="color:#A2006D">'''''شب سمرقند از هر شبی در هرات طولانی‌تر،'''</span><noinclude>		:<span style="color:#A2006D">'''''شب سمرقند از هر شبی در هرات طولانی‌تر،'''</span><noinclude>
	:<span style="color:#A2006D">'''''از هر شبی در تهران خیلی طولانی‌تر بود. '''</span><noinclude>		:<span style="color:#A2006D">'''''از هر شبی در تهران خیلی طولانی‌تر بود. '''</span><noinclude>
خط ۷۹:		خط ۸۳:

	[[پرونده:Nvazlh.jpg\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkmagenta>'''ما وصلیم به آنچه که درونمان است؛ به آنچه که خودمان هستیم؛ حالا این وصل بودن خیلی وقت‌ها هم ناخودآگاه است و شاید به‌صورت ناخودآگاه دلمان بخواهد از آن دور شویم، اما ناخودآگاه ما به آن تجربه بسته است. اصولا در آثار همهٔ نویسنده‌ها، بخشی از خودشان را می‌توان در کتاب‌هایشان پیدا کرد، حالا اگر شده در حد یک جمله یا یک شخصیت فرعی.<ref name="کافه"/>'''</font></center>]]		[[پرونده:Nvazlh.jpg\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkmagenta>'''ما وصلیم به آنچه که درونمان است؛ به آنچه که خودمان هستیم؛ حالا این وصل بودن خیلی وقت‌ها هم ناخودآگاه است و شاید به‌صورت ناخودآگاه دلمان بخواهد از آن دور شویم، اما ناخودآگاه ما به آن تجربه بسته است. اصولا در آثار همهٔ نویسنده‌ها، بخشی از خودشان را می‌توان در کتاب‌هایشان پیدا کرد، حالا اگر شده در حد یک جمله یا یک شخصیت فرعی.<ref name="کافه"/>'''</font></center>]]

			===عقرب‌ها و جوجه‌رنگی‌ها===
			بچه که بودم از جوجه‌رنگی‌ها می‌ترسیدم و نفسم بند می‌آمد اما از اینکه روی دیوار حیاط عقرب‌ها را بشمرم ترسی نداشتم. دایه‌ام می‌گفت «مغزش چرخیده». به چی و کجا نمی‌دانم اما توجیه‌اش همین بود خودم هم باورم بود که چیزی در من چرخیده که لوله خودکار را به تن عقرب‌ فرو می‌کنم و اگر کسی جوجه کف دستم بگذارم جان می‌دهم و اشکم بند نمی‌آید.

	===خجالت نمی‌کشم===		===خجالت نمی‌کشم===
	شاید در کودکی و نوجوانی خجالت می‌کشیدم که به افغانستان منتسب باشم اما از وقتی ازدواج کردم و به‌ویژه از وقتی بچه‌دار شدم دیگر آن خجالت کودکی با من نبود.<ref name="سرباز">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.google.com/amp/s/akharinkhabar.ir/amp/book/5149578/%25D8%25B9%25D8%25A7%25D9%2584%25DB%258C%25D9%2587-%25D8%25B9%25D8%25B7%25D8%25A7%25DB%258C%25DB%258C-%25D9%2585%25D9%2586-%25D9%2586%25D9%2588%25DB%258C%25D8%25B3%25D9%2586%25D8%25AF%25D9%2587%25E2%2580%258C%25D8%25A7%25D9%2585-%25D9%2586%25D9%2587-%25D8%25B3%25D8%25B1%25D8%25A8%25D8%25A7%25D8%25B2\|عنوان=من نویسنده‌ام نه سرباز}}</ref>		شاید در کودکی و نوجوانی خجالت می‌کشیدم که به افغانستان منتسب باشم اما از وقتی ازدواج کردم و به‌ویژه از وقتی بچه‌دار شدم دیگر آن خجالت کودکی با من نبود.<ref name="سرباز">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.google.com/amp/s/akharinkhabar.ir/amp/book/5149578/%25D8%25B9%25D8%25A7%25D9%2584%25DB%258C%25D9%2587-%25D8%25B9%25D8%25B7%25D8%25A7%25DB%258C%25DB%258C-%25D9%2585%25D9%2586-%25D9%2586%25D9%2588%25DB%258C%25D8%25B3%25D9%2586%25D8%25AF%25D9%2587%25E2%2580%258C%25D8%25A7%25D9%2585-%25D9%2586%25D9%2587-%25D8%25B3%25D8%25B1%25D8%25A8%25D8%25A7%25D8%25B2\|عنوان=من نویسنده‌ام نه سرباز}}</ref>
خط ۱۹۶:		خط ۲۰۴:
	دلیل‌ علاقه‌ام به لاهیری، توجه ویژهٔ‌ او به مسالهٔ مهاجرت است. در غالب داستان‌های لاهیری با نسل دوم مهاجرت و مسائلی که به دلیل این کوچ، گریبان‌گیرشان می‌شود، هستیم.<ref name="حق"/>		دلیل‌ علاقه‌ام به لاهیری، توجه ویژهٔ‌ او به مسالهٔ مهاجرت است. در غالب داستان‌های لاهیری با نسل دوم مهاجرت و مسائلی که به دلیل این کوچ، گریبان‌گیرشان می‌شود، هستیم.<ref name="حق"/>

	====تئاتر کاغذی===		===تئاتر کاغذی===
	تئاتر برای من خیلی جذاب است اما روی کاغذ، همیشه پژوهش تئاتر و خواندن نمایشنامه را دوست داشتم اما به همان اندازه کار کردن در گروه‌های تئاتری از روحیهٔ من دور بوده است. در تمام مدتی که در رشتهٔ تئاتر تحصیل می‌کردم، ادبیات تئاتر خوانده ام.<ref name="عالیه"/>		تئاتر برای من خیلی جذاب است اما روی کاغذ، همیشه پژوهش تئاتر و خواندن نمایشنامه را دوست داشتم اما به همان اندازه کار کردن در گروه‌های تئاتری از روحیهٔ من دور بوده است. در تمام مدتی که در رشتهٔ تئاتر تحصیل می‌کردم، ادبیات تئاتر خوانده ام.<ref name="عالیه"/>

خط ۳۰۱:		خط ۳۰۹:

	===نظر نویسنده دربارهٔ دیگران===		===نظر نویسنده دربارهٔ دیگران===
			====[[غزاله علیزاده]]====
			[[پرونده:عطایی در سالگرد غزاله عایزاده.png\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]عالیه عطایی در سالگرد درگذشت غزاله علیزاده در صفحه شخصی خود نوشت: در روزگار ادبیات بی‌غلط و بی‌خاصیت است که جنون و هوش «غزاله علیزاده» می‌درخشد؛ عجیب نیست که در مرام این‌طور نویسنده‌ای «مرگ» هم آداب دارد.

	====بخشی از یادداشت عالیه عطایی بر رمان [[پایان روز]] اثر [[محمدحسین محمدی]]====		====بخشی از یادداشت عالیه عطایی بر رمان [[پایان روز]] اثر [[محمدحسین محمدی]]====
	بعد از خواندن رمان فکر کردم می‌شود چیزی از افغانستان نوشت و جنگ در آن نباشد؟! نمی‌شود. صد سال جنگ، سایه افتاده بر زیست مردمی که مهم نیست حالا در ایران کارگر باشند یا در افغانستان معلم و محمدی در این سه‌گانه‌اش برعکس داستان‌های کوتاهش از مستقیم‌ حرف‌زدن دربارهٔ جنگ پرهیز می‌کند، مهاجرت را در لایهٔ دوم می‌گذارد و می‌خواهد حالا آنچه از ویرانهٔ جنگ بر انسان مانده را نمایش دهد.		بعد از خواندن رمان فکر کردم می‌شود چیزی از افغانستان نوشت و جنگ در آن نباشد؟! نمی‌شود. صد سال جنگ، سایه افتاده بر زیست مردمی که مهم نیست حالا در ایران کارگر باشند یا در افغانستان معلم و محمدی در این سه‌گانه‌اش برعکس داستان‌های کوتاهش از مستقیم‌ حرف‌زدن دربارهٔ جنگ پرهیز می‌کند، مهاجرت را در لایهٔ دوم می‌گذارد و می‌خواهد حالا آنچه از ویرانهٔ جنگ بر انسان مانده را نمایش دهد.

هوای تازه در ‏۱۲ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۰۹

2021-11-03T11:09:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۳۹
خط ۵۵:		خط ۵۵:
	علاوه بر داستان‌نویسی در حوزهٔ نمایشنامه و فیلمنامه نیز فعالیت می‌کند. عالیه عطایی برای نگارش رمان [[کافورپوش]]، موفق به دریافت جایزهٔ مهرگان ادب شد. این رمان همچنین جایزه ادبی واو را برای رمان متفاوت سال دریافت کرد.<ref name="هابیل"/> همچنین جوایز متعددی در حوزهٔ داستان کوتاه به دست آورده است و دو دوره جایزهٔ داستان تهران را در کارنامه‌اش دارد. از عالیه عطایی داستان‌های کوتاهی به زبان‌های انگلیسی و فرانسه در مجلات معتبر خارجی منتشر شده است که همچنان با محوریت مهاجرت، مرز و هویت نوشته شده‌اند.<ref name="عالیه عطایی نویسنده">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.laklakbook.com/%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87/writersID5683_%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D8%B7%D8%A7%DB%8C%DB%8C\|عنوان= عالیه عطایی نویسنده}}</ref>		علاوه بر داستان‌نویسی در حوزهٔ نمایشنامه و فیلمنامه نیز فعالیت می‌کند. عالیه عطایی برای نگارش رمان [[کافورپوش]]، موفق به دریافت جایزهٔ مهرگان ادب شد. این رمان همچنین جایزه ادبی واو را برای رمان متفاوت سال دریافت کرد.<ref name="هابیل"/> همچنین جوایز متعددی در حوزهٔ داستان کوتاه به دست آورده است و دو دوره جایزهٔ داستان تهران را در کارنامه‌اش دارد. از عالیه عطایی داستان‌های کوتاهی به زبان‌های انگلیسی و فرانسه در مجلات معتبر خارجی منتشر شده است که همچنان با محوریت مهاجرت، مرز و هویت نوشته شده‌اند.<ref name="عالیه عطایی نویسنده">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.laklakbook.com/%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87/writersID5683_%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D8%B7%D8%A7%DB%8C%DB%8C\|عنوان= عالیه عطایی نویسنده}}</ref>
	این نویسنده در زمینهٔ نگارش نمایشنامه نیز جوایزی به دست آورده است. منتقدان فارسی زبان او را از تاثیرگذارترین نویسندگان زن هم‌دورهٔ خودش می‌دانند. عالیه عطایی با محوریت مهاجرت می‌نویسد و از نسل دو مهاجر داستان می‌سازد. آدم‌هایی که خودش را جزوشان می‌داند و می‌گوید: «معلوم نیست اگر روزی حس کنم به خانه برگشته‌ام داستانی برای نوشتن داشته باشم.» او در حال حاضر رمانی با عنوان «سال مرزی» را آمادهٔ چاپ دارد که مثل دیگر آثارش در آن به نسل مهاجر افغانستانی پرداخته است.<ref name="هابیل">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.iranketab.ir/profile/9932-alieh-ataei\|عنوان=عالیه عطایی نویسنده کتاب مگر می شود قابیل هابیل را کشته باشد}}</ref>		این نویسنده در زمینهٔ نگارش نمایشنامه نیز جوایزی به دست آورده است. منتقدان فارسی زبان او را از تاثیرگذارترین نویسندگان زن هم‌دورهٔ خودش می‌دانند. عالیه عطایی با محوریت مهاجرت می‌نویسد و از نسل دو مهاجر داستان می‌سازد. آدم‌هایی که خودش را جزوشان می‌داند و می‌گوید: «معلوم نیست اگر روزی حس کنم به خانه برگشته‌ام داستانی برای نوشتن داشته باشم.» او در حال حاضر رمانی با عنوان «سال مرزی» را آمادهٔ چاپ دارد که مثل دیگر آثارش در آن به نسل مهاجر افغانستانی پرداخته است.<ref name="هابیل">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.iranketab.ir/profile/9932-alieh-ataei\|عنوان=عالیه عطایی نویسنده کتاب مگر می شود قابیل هابیل را کشته باشد}}</ref>
			[[پرونده:Davarii.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>داوری جایزهٔ حوزهٔ هنری</font></center>]]
			[[پرونده:سومین خیریه اسفندگان کتاب.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>سومین خیریهٔ اسفندگان کتاب</font></center>]]
			[[پرونده:انجمن صنفی نویسندگان.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>انجمن صنفی نویسندگان</font></center>]]
			[[پرونده:با ایران درودی در شب نمایش دو دلقک و نصفی.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>با «ایران درودی» در شب نمایش دو دلقک و نصفی</font></center>]]
			[[پرونده:همراه بلقیس سلیمانی.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>همراه [[بلقیس سلیمانی]]</font></center>]]
			[[پرونده:کارگاه‌های مکتب تهران.png\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:دریافت جایزهٔ مهرگان ادب.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>آدریافت جایزهٔ مهرگان ادب</font></center>]]
			[[پرونده:با نهال تجدد.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>همراه [[نهال تجدد]]</font></center>]]
			[[پرونده:دورهمی نویسندگان در مکتب ادبی تهران.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>دورهمی نویسندگان در مکتب تهران</font></center>]]
			[[پرونده:عالیه عطاییی.png\|210px\|thumb\|چپ]]
	:<span style="color:#A2006D">'''''شب سمرقند از هر شبی در هرات طولانی‌تر،'''</span><noinclude>		:<span style="color:#A2006D">'''''شب سمرقند از هر شبی در هرات طولانی‌تر،'''</span><noinclude>
	:<span style="color:#A2006D">'''''از هر شبی در تهران خیلی طولانی‌تر بود. '''</span><noinclude>		:<span style="color:#A2006D">'''''از هر شبی در تهران خیلی طولانی‌تر بود. '''</span><noinclude>

هوای تازه در ‏۱۲ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۰۷:۳۹

2021-11-03T07:39:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۰۹
خط ۲۸۹:		خط ۲۸۹:

	====[[مسعود بُربُر]]====		====[[مسعود بُربُر]]====
	[[کورسرخی]] روایتی از جان و جنگ است، پیرامون مرز. روایتی ژرف از خشونت و آسیب، از آنچه آنسو و اینسوی مرز، و درست روی مرز، بر آدمیان رفته و می‌رود؛ از جوانی افغان که با شنیدن خبر مرگ پدر، خود را به ایران رسانده تا دست‌کم پدری مرده داشته باشد، از معشوقی که با بودای بامیان از دست رفته، از عبور پنهانی از مرز و دست‌خالی رها شدن در خاکی که نمی شناسی و از امید به بازسازی میهن جنگ‌زده؛ و کجاست این میهن؟ انگار وطن برای «مهاجر» و «مرزنشین» فرمی دارد بدون محتوا و از این روست که مدام گرفتار تولید محتوا می‌شود.<ref name="">{{یادکرد وب\|نشانی=https://masoudborbor.com/wp/1400/03/28/7223/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DA%A9%D9%88%D8%B1%D8%B3%D8%B1%D8%AE%DB%8C-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87%E2%80%8C%DB%8C-%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D8%B7%D8%A7%DB%8C%DB%8C\|عنوان=دربارهٔ کورسرخی نوشتهٔ عالیه عطایی}}</ref>		[[کورسرخی]] روایتی از جان و جنگ است، پیرامون مرز. روایتی ژرف از خشونت و آسیب، از آنچه آنسو و اینسوی مرز، و درست روی مرز، بر آدمیان رفته و می‌رود؛ از جوانی افغان که با شنیدن خبر مرگ پدر، خود را به ایران رسانده تا دست‌کم پدری مرده داشته باشد، از معشوقی که با بودای بامیان از دست رفته، از عبور پنهانی از مرز و دست‌خالی رها شدن در خاکی که نمی شناسی و از امید به بازسازی میهن جنگ‌زده؛ و کجاست این میهن؟ انگار وطن برای «مهاجر» و «مرزنشین» فرمی دارد بدون محتوا و از این روست که مدام گرفتار تولید محتوا می‌شود.<ref name="کورسرخی">{{یادکرد وب\|نشانی=https://masoudborbor.com/wp/1400/03/28/7223/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DA%A9%D9%88%D8%B1%D8%B3%D8%B1%D8%AE%DB%8C-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87%E2%80%8C%DB%8C-%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D8%B7%D8%A7%DB%8C%DB%8C\|عنوان=دربارهٔ کورسرخی نوشتهٔ عالیه عطایی}}</ref>

	===نظر نویسنده دربارهٔ دیگران===		===نظر نویسنده دربارهٔ دیگران===
خط ۳۰۷:		خط ۳۰۷:
	====[[سال مرزی]]====		====[[سال مرزی]]====
	آغاز این رمان از روزی است که «محمد نجیب الله» در افغانستان اعدام می‌شود. دغدغهٔ اصلی من در نگارش این رمان مسالهٔ مهاجرت بوده است. من خودم نسل دوم مهاجرت محسوب می‌شوم. به نظر من نسل مهاجرت، نسل مهمی است چون حق انتخاب از او گرفته شده است و به‌نوعی قربانی انتخاب نسل اول است. حتی نسل سوم مهاجرت هم آزادی عمل بیشتری نسبت به نسل دوم دارد. در این رمان، عامدانه به این مساله پرداخته‌ام و فضای این رمان بین ایران و افغانستان می‌گذرد. این اثر با [[کافوروش]] از نظر درون‌مایه شباهت دارد. مهاجرت اجباری، مرز، تفاوت‌های فرهنگی و اقلیمی همواره دغدغهٔ من در نوشتن بوده است. در [[سال مرزی]] سیم‌خاردارهای روی مرزها را به تصویر کشیده‌ام و به تبعاتی که مهاجرت اجباری می‌تواند داشته باشد، توجه ویژه‌ای داشته‌ام.<ref name="حق">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ibna.ir/fa/shortint/254226\|عنوان=حق انتخاب از نسل مهاجرت گرفته شده است.}}</ref>		آغاز این رمان از روزی است که «محمد نجیب الله» در افغانستان اعدام می‌شود. دغدغهٔ اصلی من در نگارش این رمان مسالهٔ مهاجرت بوده است. من خودم نسل دوم مهاجرت محسوب می‌شوم. به نظر من نسل مهاجرت، نسل مهمی است چون حق انتخاب از او گرفته شده است و به‌نوعی قربانی انتخاب نسل اول است. حتی نسل سوم مهاجرت هم آزادی عمل بیشتری نسبت به نسل دوم دارد. در این رمان، عامدانه به این مساله پرداخته‌ام و فضای این رمان بین ایران و افغانستان می‌گذرد. این اثر با [[کافوروش]] از نظر درون‌مایه شباهت دارد. مهاجرت اجباری، مرز، تفاوت‌های فرهنگی و اقلیمی همواره دغدغهٔ من در نوشتن بوده است. در [[سال مرزی]] سیم‌خاردارهای روی مرزها را به تصویر کشیده‌ام و به تبعاتی که مهاجرت اجباری می‌تواند داشته باشد، توجه ویژه‌ای داشته‌ام.<ref name="حق">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ibna.ir/fa/shortint/254226\|عنوان=حق انتخاب از نسل مهاجرت گرفته شده است.}}</ref>
			:<span style="color:#A2006D">'''قاچاق‌بر آشنایی پیدا کردند و فرستادند سراغ انار و دو هفته بعد،'''''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''در خانهٔ ما در بیرجند، انار از یک ۴۰۵ خاکستری پیاده شد.'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''سروصورتش را پوشیده بود و دستمال سفیدی دورتادور فکش بسته بود، شبیه دهان‌بند.'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''همه‌مان از شوق پریدیم توی حیاط. ما را که دید، چشم‌هایش خندید و با انگشت به دهانش اشاره کرد.'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''صداهای نامفهومی از دهانش خارج می‌شد، واضح نبود چی، آواهایی بم و زوزه‌مانند که با فشار زیاد بیرون می‌داد.'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''زور می‌زد که چیزی بگوید و نمی‌شد.'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''رانندهد همراهش، آشنایمان محمد عثمان، ساک کوچکی را از ماشین پیاده کرد و آورد داخل حیاط و گفت:'''</span><noinclude>
			:<span style="color:#A2006D">'''''«مردان طالب خدا زبان خانم را بریده کردند تا دگر انگلسی به بچوک‌ها یاد نکند.»<ref name="کور">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.iranketab.ir/book/49056-koorsorkhik\|عنوان=کتاب کورسرخی اثر عالیه عطایی \| ایران کتاب}}</ref>'''</span><noinclude>

	==آثار و کتابشناسی==		==آثار و کتابشناسی==

هوای تازه: /* زندگی روی مرز */

2021-11-03T07:27:19Z

زندگی روی مرز

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۵۷
خط ۷۸:		خط ۷۸:
	===زندگی روی مرز===		===زندگی روی مرز===
	من هیچوقت در کشور افغانستان زندگی نکرده‌ام بلکه روی مرز ایران و افغانستان بوده ام. یعنی در یک فضای مرزی و این خود روی مرز بودن، آدمی را دچار عدم تعادل می‌کند.<ref name="اختصاصی"/>		من هیچوقت در کشور افغانستان زندگی نکرده‌ام بلکه روی مرز ایران و افغانستان بوده ام. یعنی در یک فضای مرزی و این خود روی مرز بودن، آدمی را دچار عدم تعادل می‌کند.<ref name="اختصاصی"/>
	~~Nvazlh.jpg~~

	====زیست دوگانه====		====زیست دوگانه====

هوای تازه در ‏۱۲ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۰۷:۲۶

2021-11-03T07:26:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۵۶
خط ۸۶:		خط ۸۶:
	دغدغه‌های من برای نوشتن همیشه با این بی‌خانمانی‌ام گره خورده و فکر می‌کنم هر چه زمان می‌گذرد بالغ‌تر می‌شود اما از لحاظ ماهوی تغییر نمی‌کند. این سستی خاک، برای من همیشه معنی داشته و معنی‌اش را هم در داستان‌هایم نوشته‌ام.<ref name="سرباز"/>		دغدغه‌های من برای نوشتن همیشه با این بی‌خانمانی‌ام گره خورده و فکر می‌کنم هر چه زمان می‌گذرد بالغ‌تر می‌شود اما از لحاظ ماهوی تغییر نمی‌کند. این سستی خاک، برای من همیشه معنی داشته و معنی‌اش را هم در داستان‌هایم نوشته‌ام.<ref name="سرباز"/>

	[[پرونده:Bhbznm.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkmagenta>باید حرف بزنم به جای افراد زیادی که نمی‌توانند حرف بزنند. صداهای زیادی دارم که صدای خودم نیست.</font></center>]]		[[پرونده:Bhbznm.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkmagenta>'''باید حرف بزنم به جای افراد زیادی که نمی‌توانند حرف بزنند. صداهای زیادی دارم که صدای خودم نیست.'''</font></center>]]

	===باید نویسنده می‌شدم===		===باید نویسنده می‌شدم===
خط ۱۰۵:		خط ۱۰۵:
	====من نویسنده‌ام نه سرباز====		====من نویسنده‌ام نه سرباز====
	مسالهٔ من با دوستان نویسندهٔ افغانستانی‌ام این است که من نویسنده‌ام، نه سرباز. من سرباز حامی حقوق افغانستان و ایران نیستم و می‌دانم که اگر در افغانستان باشی و به هر کاری مشغول، اگر کارکردت، کارکرد سرباز نباشد مقبول نخواهی بود و فکر می‌کنند موضعت معلوم نیست. دوست دارند با هر چه که باعث رنجش آن سرزمین است فقط بجنگی.<ref name="سرباز"/>		مسالهٔ من با دوستان نویسندهٔ افغانستانی‌ام این است که من نویسنده‌ام، نه سرباز. من سرباز حامی حقوق افغانستان و ایران نیستم و می‌دانم که اگر در افغانستان باشی و به هر کاری مشغول، اگر کارکردت، کارکرد سرباز نباشد مقبول نخواهی بود و فکر می‌کنند موضعت معلوم نیست. دوست دارند با هر چه که باعث رنجش آن سرزمین است فقط بجنگی.<ref name="سرباز"/>
			[[پرونده:Nbjan.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkmagenta>'''نویسنده همین که بتواند مشاهداتش را درست منتقل کند و برای مخاطبانش پرسش طرح کند به نظر من در نوشتن به جواب رسیده است یک نویسنده قرار نیست بجنگد.<ref name="عالیه"/>'''</font></center>]]
	====وطن====		====وطن====
	هرچه از زندگی‌ام می‌گذردبه افغانستان حس بیشتری پیدا می‌کنم. اسم افغانستان مترادف با جایی بود که از آن به ما زنگ می‌زدند و خبر مرگ کسی را می‌دادند. این اسم با روحیهٔ پر شر و شور آن زمان من سازگاری نداشت. در نوجوانی سعی می‌کردم اصلا از کشورم حرف نزنم اما الان هرچه می‌گذرد بیشتر به آن کشور حس پیدا می‌کنم. بعد از سقوط طالبان در چند سال اخیر توانستم به این سرزمین بروم و متاسفانه حس خوبی هم پیدا نکردم. وقتی به سرزمین مادری‌ات می‌روی و تنها رنج و درد و حسرت می‌بینی نمی‌توانی حس خوبی داشته باشی.<ref name="سرباز"/>		هرچه از زندگی‌ام می‌گذردبه افغانستان حس بیشتری پیدا می‌کنم. اسم افغانستان مترادف با جایی بود که از آن به ما زنگ می‌زدند و خبر مرگ کسی را می‌دادند. این اسم با روحیهٔ پر شر و شور آن زمان من سازگاری نداشت. در نوجوانی سعی می‌کردم اصلا از کشورم حرف نزنم اما الان هرچه می‌گذرد بیشتر به آن کشور حس پیدا می‌کنم. بعد از سقوط طالبان در چند سال اخیر توانستم به این سرزمین بروم و متاسفانه حس خوبی هم پیدا نکردم. وقتی به سرزمین مادری‌ات می‌روی و تنها رنج و درد و حسرت می‌بینی نمی‌توانی حس خوبی داشته باشی.<ref name="سرباز"/>
خط ۳۳۹:		خط ۳۳۹:
	کافورپوش داستان گم شدن است. مانی رفعت مهندس جوانی است که خواهر دوقلویش را گم کرده و برای یافتن خواهر گم‌شده‌اش وارد ماجراهایی می‌شود که نیمهٔ دیگری از حقیقت همیشه در غبار مانده را بر او آشکار می‌کند. حقایقی که به زعم او همان اضطرابی است که در نیمهٔ دیگر وجودش شکل گرفته و همیشه با او همراه بوده است. این رمان برخلاف دو اثر بعدی نویسنده، فضایی شاعرانه‌تر دارد و در عین حال وجوه نمادین در آن نقش مهم و موثری بازی می‌کنند. در این کتاب، قصهٔ ناکامی، نارس بودن و البته دوشقه‌شدن قهرمان اصلی اش در کنار شخصیت‌های دیگری که دچار سرگشتگی‌های خود هستند، فضایی ساخته تا رمان بتواند مخاطب را دچار پرسش‌های متعددی کند.<ref name="گم شدن">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.khabargozarisaba.com/216863/%DA%A9%D8%A7%D9%81%D9%88%D8%B1%D9%BE%D9%88%D8%B4-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%DA%AF%D9%85-%E2%80%8C%D8%B4%D8%AF%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%AA/\|عنوان=کافورپوش داستان گم شدن است}}</ref>		کافورپوش داستان گم شدن است. مانی رفعت مهندس جوانی است که خواهر دوقلویش را گم کرده و برای یافتن خواهر گم‌شده‌اش وارد ماجراهایی می‌شود که نیمهٔ دیگری از حقیقت همیشه در غبار مانده را بر او آشکار می‌کند. حقایقی که به زعم او همان اضطرابی است که در نیمهٔ دیگر وجودش شکل گرفته و همیشه با او همراه بوده است. این رمان برخلاف دو اثر بعدی نویسنده، فضایی شاعرانه‌تر دارد و در عین حال وجوه نمادین در آن نقش مهم و موثری بازی می‌کنند. در این کتاب، قصهٔ ناکامی، نارس بودن و البته دوشقه‌شدن قهرمان اصلی اش در کنار شخصیت‌های دیگری که دچار سرگشتگی‌های خود هستند، فضایی ساخته تا رمان بتواند مخاطب را دچار پرسش‌های متعددی کند.<ref name="گم شدن">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.khabargozarisaba.com/216863/%DA%A9%D8%A7%D9%81%D9%88%D8%B1%D9%BE%D9%88%D8%B4-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%DA%AF%D9%85-%E2%80%8C%D8%B4%D8%AF%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%AA/\|عنوان=کافورپوش داستان گم شدن است}}</ref>

			====دربارهٔ [[کورسرخی]]====
			کورسرخی از مهاجرت می‌گوید، مهاجرت آدم‌هایی که نه این سمت خط مرز خانه‌شان است و نه آن‌‌سو. اگرچه ممکن مهاجرت همیشه هم بد نباشد، اما در کورسرخی این چهره از ماجرت را نمی‌بینیم؛ بلکه با چهره‌ای از مهاجرت مواجه هستیم که با جنگ و نابودی همراه است و با تنهایی و فقدان.
			این کتاب شامل نُه روایت داستانی ملموس و مجزاست که بین سال‌های ۱۳۶۵ تا ۱۳۹۵ اتفاق افتاده و به‌نوعی به زندگی خود نویسنده مربوط است. داستان‌ها از کودکی تا بزرگسالی و زندگی کنونی عالیه عطایی را شامل می‌شوند. نویسنده در این اثر، بر خاطرات خود و نقد اجتماعی بر موضوعاتی نظیر هویت، جنگ، مهاجرت و مرزنشینی در کنار معنا و مفهوم وطن تمرکز دارد. یکی از جنبه‌های خوب نگارش نویسنده در کورسرخی این است که او هرگز از این‌که خود حقیقی‌اش باشد نترسیده و هرگز در دام خودسانسوری گرفتار نشده است. در این اثر، کمتر نتیجه‌گیری و داوری اخلاقی وجود دارد. شاید دلیل اصلی آن این باشد که راوی هیچ ادعای سیاسی ندارد و به‌سادگی سعی می‌کند آنچه را که به‌عنوان یک فرد آسیب‌دیده از جنگ می‌داند در کنار روایت‌هایی از جان و جنگ ارائه دهد. در این کتاب، مرزنشینی با تمام جزئیاتش بیان شده، نه‌تنها آن چیزی که ما متصور هستیم، بلکه آن چیزی که شاید در مخیلهٔ انسان آرام نگنجد.<ref name="آرمان">{{یادکرد وب\|نشانی=https://ketabnews.com/fa/news/11312/%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B1%DB%8C-%D8%A8%D8%B1-%DA%A9%D9%88%D8%B1%D8%B3%D8%B1%D8%AE%DB%8C-%D9%85%D8%B1%DB%8C%D9%85-%D8%B7%D8%A8%D8%A7%D8%B7%D8%A8%D8%A7%D8%A6%DB%8C%D9%87%D8%A7\|عنوان=جنگی که زندگی نیست\|ارمان ملی}}</ref><ref name="کور"/>

	==منبع‌شناسی==		==منبع‌شناسی==
	==پانویس==		==پانویس==

هوای تازه در ‏۱۲ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۰۷:۱۶

2021-11-03T07:16:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۴۶
خط ۸۶:		خط ۸۶:
	دغدغه‌های من برای نوشتن همیشه با این بی‌خانمانی‌ام گره خورده و فکر می‌کنم هر چه زمان می‌گذرد بالغ‌تر می‌شود اما از لحاظ ماهوی تغییر نمی‌کند. این سستی خاک، برای من همیشه معنی داشته و معنی‌اش را هم در داستان‌هایم نوشته‌ام.<ref name="سرباز"/>		دغدغه‌های من برای نوشتن همیشه با این بی‌خانمانی‌ام گره خورده و فکر می‌کنم هر چه زمان می‌گذرد بالغ‌تر می‌شود اما از لحاظ ماهوی تغییر نمی‌کند. این سستی خاک، برای من همیشه معنی داشته و معنی‌اش را هم در داستان‌هایم نوشته‌ام.<ref name="سرباز"/>

			[[پرونده:Bhbznm.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkmagenta>باید حرف بزنم به جای افراد زیادی که نمی‌توانند حرف بزنند. صداهای زیادی دارم که صدای خودم نیست.</font></center>]]

	===باید نویسنده می‌شدم===		===باید نویسنده می‌شدم===
خط ۱۸۳:		خط ۱۸۴:
	پس از انتشار رمانم خیلی تغییر کردم. حس می‌کنم از کارهای قبلی‌ام خیلی دور شده‌ام و وسواس بیشتری برای نوشتن داشتم. دیده شدن رمانم باعث شد جان تازه‌ای برای نوشتن بگیرم. کار تازه‌ام (چشم سگ) را پانزده بار بازنویسی کردم.<ref name="سرباز"/>		پس از انتشار رمانم خیلی تغییر کردم. حس می‌کنم از کارهای قبلی‌ام خیلی دور شده‌ام و وسواس بیشتری برای نوشتن داشتم. دیده شدن رمانم باعث شد جان تازه‌ای برای نوشتن بگیرم. کار تازه‌ام (چشم سگ) را پانزده بار بازنویسی کردم.<ref name="سرباز"/>

			===علاقه به آثار «جومپا لاهیری»===
			دلیل‌ علاقه‌ام به لاهیری، توجه ویژهٔ‌ او به مسالهٔ مهاجرت است. در غالب داستان‌های لاهیری با نسل دوم مهاجرت و مسائلی که به دلیل این کوچ، گریبان‌گیرشان می‌شود، هستیم.<ref name="حق"/>

			====تئاتر کاغذی===
			تئاتر برای من خیلی جذاب است اما روی کاغذ، همیشه پژوهش تئاتر و خواندن نمایشنامه را دوست داشتم اما به همان اندازه کار کردن در گروه‌های تئاتری از روحیهٔ من دور بوده است. در تمام مدتی که در رشتهٔ تئاتر تحصیل می‌کردم، ادبیات تئاتر خوانده ام.<ref name="عالیه"/>

	==زندگی و یادگار==		==زندگی و یادگار==
خط ۱۹۰:		خط ۱۹۶:

	===دایه‌ام===		===دایه‌ام===
	دایه‌ای داشتم که در مزار خواجه عبدالله انصاری معتکف می‌شد و همهٔ اشعار او را حفظ بود و هر وقت از او سوالی می‌کردیم با اشعار و امثال او پاسخمان می‌داد.<ref name="سرباز"/>		دایه‌ای داشتم دایه‌ای داشتم که همه چیز را با قصه به من می‌آموخت. او در مزار خواجه عبدالله انصاری معتکف می‌شد و همهٔ اشعار او را حفظ بود و هر وقت از او سوالی می‌کردیم با اشعار و امثال او پاسخمان می‌داد.<ref name="سرباز"/>

	===دیدگاه و اندیشه===		===دیدگاه و اندیشه===
خط ۲۲۵:		خط ۲۳۱:
	====یک توصیه====		====یک توصیه====
	داستان‌ها باید از زیست خودمان باشد. مال هر جای دنیا باشیم فرقی نمی‌کند. قصه‌هایمان را باید از زیست‌مان پیدا کنیم و بعد بسط دهیم حتی در ژانر فانتزی.<ref name="گپ"/>		داستان‌ها باید از زیست خودمان باشد. مال هر جای دنیا باشیم فرقی نمی‌کند. قصه‌هایمان را باید از زیست‌مان پیدا کنیم و بعد بسط دهیم حتی در ژانر فانتزی.<ref name="گپ"/>

			====اول تکنیک====
			اول از همه به تکنیک اعتقاد دارم حتی قبل از تخیل و زیست. به دانش آکادمیک خیلی معتقدم و چندان به نویسنده های غریزی اعتماد نمی‌کنم. اگر نویسنده‌ای بتواند صدای خودش را پیدا کند و فضای منحصر به فرد خودش را، این را از طریق داشتن تکنیک می‌تواند منتقل کند. در نوشتن کمی صداقت لازم است با خودت، با وجود اینکه آدم می‌تواند از تمام چیزهای خوبی که خوانده تاثیر بگیرد.<ref name="عالیه">{{یادکرد وب\|نشانی=https://vinesh.ir/cast/%D9%87%D9%86%D9%88%D8%B2-%D8%B9%D8%A7%D8%AF%D8%AA-%D8%A8%D9%87-%D9%85%D9%84%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D9%88%DA%AF%D8%A7%D9%86%D9%87-%D9%86%D8%AF%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D9%85/\|عنوان=گفت و گو با عالیه عطایی}}</ref>

			=====همه می‌توانند====
			هر آدمی با هر هویت و ملیتی، تجربهٔ زیستی منحصر به فردی دارد که با صداقت می‌تواند آن را در خودش کشف کند و با تکنیک می‌تواند منتقلش کند.<ref name="عالیه"/>

	====تجربهٔ زیسته====		====تجربهٔ زیسته====
خط ۲۵۷:		خط ۲۶۹:
	* داوری جایزهٔ [[احمد محمود]]، ۱۳۹۹.		* داوری جایزهٔ [[احمد محمود]]، ۱۳۹۹.
	* داوری جایزهٔ فرشته، ۱۳۹۹.<ref name="عالیه عطایی"/>		* داوری جایزهٔ فرشته، ۱۳۹۹.<ref name="عالیه عطایی"/>
	* حضور در اولین دورهٔ کارگاه «به روایت نویسنده» به عنوان استاد.<ref name="پنج">{{یادکرد وب\|نشانی=		* حضور در اولین دورهٔ کارگاه «به روایت نویسنده» به عنوان استاد.<ref name="پنج">{{یادکرد وب\|نشانی=
	http://www.honaronline.ir/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA-8/154822-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%AD%D8%B6%D9%88%D8%B1-%D9%BE%D9%86%D8%AC-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3-%D8%B2%D9%86\|عنوان=کارگاه‌ "به روایت نویسنده" با حضور پنج داستان‌نویس زن}}</ref>		http://www.honaronline.ir/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AA-8/154822-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%A8%D8%A7-%D8%AD%D8%B6%D9%88%D8%B1-%D9%BE%D9%86%D8%AC-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3-%D8%B2%D9%86\|عنوان=کارگاه‌ "به روایت نویسنده" با حضور پنج داستان‌نویس زن}}</ref>
	* داوری سوگوارهٔ تعزیه در خراسان.		* داوری سوگوارهٔ تعزیه در خراسان.
	* نمایشنامه‌نویسی برای رادیو فرهنگ و رادیو نمایش.<ref name="گپ"/>		* نمایشنامه‌نویسی برای رادیو فرهنگ و رادیو نمایش.<ref name="گپ"/>
			* برگزاری کارگاه داستان برای کودکان.<ref name="حق"/>

	===عالیه عطایی از نگاه دیگران===		===عالیه عطایی از نگاه دیگران===
خط ۲۷۴:		خط ۲۸۷:
	====[[عباس باباعلی]]====		====[[عباس باباعلی]]====
	در [[چشم سگ]] با مجموعه‌ای خوش‌خوان از هفت داستان خواندنی روبه‌رو هستیم، داستان‌های پرکششی که نویسندهٔ آن‌ها هم ایران و هم افغانستان را خوب می‌شناسد. گواه آن هم مکان‌ها، آدم‌ها، آداب و رسوم و کد-نشانه‌هایی است که در جای جای داستان‌ها دیده می‌شود و این در کنار کد-نشانه‌هایی از آداب، گفتار و کلام مردم افغان در داستان‌ها خوب نشسته است.<ref name="بابا">{{یادکرد وب\|نشانی=http://www.cafedastan.com/1399/02/19/%D8%A8%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D9%85%D9%88%D8%B9%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%DA%86%D8%B4%D9%85-%D8%B3%DA%AF-%D8%B9%D8%A7%D9%84/\|عنوان=سایه‌روشن‌های خاکستری مهاجرت/ عباس باباعلی}}</ref>		در [[چشم سگ]] با مجموعه‌ای خوش‌خوان از هفت داستان خواندنی روبه‌رو هستیم، داستان‌های پرکششی که نویسندهٔ آن‌ها هم ایران و هم افغانستان را خوب می‌شناسد. گواه آن هم مکان‌ها، آدم‌ها، آداب و رسوم و کد-نشانه‌هایی است که در جای جای داستان‌ها دیده می‌شود و این در کنار کد-نشانه‌هایی از آداب، گفتار و کلام مردم افغان در داستان‌ها خوب نشسته است.<ref name="بابا">{{یادکرد وب\|نشانی=http://www.cafedastan.com/1399/02/19/%D8%A8%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D9%85%D8%B9%D8%B1%D9%81%DB%8C-%D9%85%D8%AC%D9%85%D9%88%D8%B9%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%DA%86%D8%B4%D9%85-%D8%B3%DA%AF-%D8%B9%D8%A7%D9%84/\|عنوان=سایه‌روشن‌های خاکستری مهاجرت/ عباس باباعلی}}</ref>

			====[[مسعود بُربُر]]====
			[[کورسرخی]] روایتی از جان و جنگ است، پیرامون مرز. روایتی ژرف از خشونت و آسیب، از آنچه آنسو و اینسوی مرز، و درست روی مرز، بر آدمیان رفته و می‌رود؛ از جوانی افغان که با شنیدن خبر مرگ پدر، خود را به ایران رسانده تا دست‌کم پدری مرده داشته باشد، از معشوقی که با بودای بامیان از دست رفته، از عبور پنهانی از مرز و دست‌خالی رها شدن در خاکی که نمی شناسی و از امید به بازسازی میهن جنگ‌زده؛ و کجاست این میهن؟ انگار وطن برای «مهاجر» و «مرزنشین» فرمی دارد بدون محتوا و از این روست که مدام گرفتار تولید محتوا می‌شود.<ref name="">{{یادکرد وب\|نشانی=https://masoudborbor.com/wp/1400/03/28/7223/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%DA%A9%D9%88%D8%B1%D8%B3%D8%B1%D8%AE%DB%8C-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87%E2%80%8C%DB%8C-%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D8%B7%D8%A7%DB%8C%DB%8C\|عنوان=دربارهٔ کورسرخی نوشتهٔ عالیه عطایی}}</ref>

	===نظر نویسنده دربارهٔ دیگران===		===نظر نویسنده دربارهٔ دیگران===
خط ۲۸۸:		خط ۳۰۴:

	شاید در یک بازهٔ سنی، آدم جسارت نکند که به خودش نزدیک شود و از خودش بنویسد. من با کافورپوش به این جسارت رسیدم. کافورپوش من را به خودم نزدیک کرد و در رمان بعدی‌ام، بیشتر به خودم نزدیک شدم و از خودم نوشتم. البته خروجی کار در هر حال داستان است.<ref name="">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ana.press/news/165954/%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D8%B7%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D9%81%D9%88%D8%B1%D9%BE%D9%88%D8%B4-%D9%85%D9%86-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D9%85-%D9%86%D8%B2%D8%AF%DB%8C%DA%A9-%DA%A9%D8%B1%D8%AF-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%D8%B2%D9%87-%D9%85%D9%87%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%86\|عنوان=عالیه عطایی: «کافورپوش» من را به خودم نزدیک کرد/ جایزه مهرگان باعث دلگرمی‌ام شد}}</ref>		شاید در یک بازهٔ سنی، آدم جسارت نکند که به خودش نزدیک شود و از خودش بنویسد. من با کافورپوش به این جسارت رسیدم. کافورپوش من را به خودم نزدیک کرد و در رمان بعدی‌ام، بیشتر به خودم نزدیک شدم و از خودم نوشتم. البته خروجی کار در هر حال داستان است.<ref name="">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ana.press/news/165954/%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D8%B7%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D8%A7%D9%81%D9%88%D8%B1%D9%BE%D9%88%D8%B4-%D9%85%D9%86-%D8%B1%D8%A7-%D8%A8%D9%87-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D9%85-%D9%86%D8%B2%D8%AF%DB%8C%DA%A9-%DA%A9%D8%B1%D8%AF-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%D8%B2%D9%87-%D9%85%D9%87%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%86\|عنوان=عالیه عطایی: «کافورپوش» من را به خودم نزدیک کرد/ جایزه مهرگان باعث دلگرمی‌ام شد}}</ref>

			====[[سال مرزی]]====
			آغاز این رمان از روزی است که «محمد نجیب الله» در افغانستان اعدام می‌شود. دغدغهٔ اصلی من در نگارش این رمان مسالهٔ مهاجرت بوده است. من خودم نسل دوم مهاجرت محسوب می‌شوم. به نظر من نسل مهاجرت، نسل مهمی است چون حق انتخاب از او گرفته شده است و به‌نوعی قربانی انتخاب نسل اول است. حتی نسل سوم مهاجرت هم آزادی عمل بیشتری نسبت به نسل دوم دارد. در این رمان، عامدانه به این مساله پرداخته‌ام و فضای این رمان بین ایران و افغانستان می‌گذرد. این اثر با [[کافوروش]] از نظر درون‌مایه شباهت دارد. مهاجرت اجباری، مرز، تفاوت‌های فرهنگی و اقلیمی همواره دغدغهٔ من در نوشتن بوده است. در [[سال مرزی]] سیم‌خاردارهای روی مرزها را به تصویر کشیده‌ام و به تبعاتی که مهاجرت اجباری می‌تواند داشته باشد، توجه ویژه‌ای داشته‌ام.<ref name="حق">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ibna.ir/fa/shortint/254226\|عنوان=حق انتخاب از نسل مهاجرت گرفته شده است.}}</ref>

	==آثار و کتابشناسی==		==آثار و کتابشناسی==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ آبان ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۳۹
خط ۵۵:		خط ۵۵:
	علاوه بر داستان‌نویسی در حوزهٔ نمایشنامه و فیلمنامه نیز فعالیت می‌کند. عالیه عطایی برای نگارش رمان [[کافورپوش]]، موفق به دریافت جایزهٔ مهرگان ادب شد. این رمان همچنین جایزه ادبی واو را برای رمان متفاوت سال دریافت کرد.<ref name="هابیل"/> همچنین جوایز متعددی در حوزهٔ داستان کوتاه به دست آورده است و دو دوره جایزهٔ داستان تهران را در کارنامه‌اش دارد. از عالیه عطایی داستان‌های کوتاهی به زبان‌های انگلیسی و فرانسه در مجلات معتبر خارجی منتشر شده است که همچنان با محوریت مهاجرت، مرز و هویت نوشته شده‌اند.<ref name="عالیه عطایی نویسنده">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.laklakbook.com/%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87/writersID5683_%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D8%B7%D8%A7%DB%8C%DB%8C\|عنوان= عالیه عطایی نویسنده}}</ref>		علاوه بر داستان‌نویسی در حوزهٔ نمایشنامه و فیلمنامه نیز فعالیت می‌کند. عالیه عطایی برای نگارش رمان [[کافورپوش]]، موفق به دریافت جایزهٔ مهرگان ادب شد. این رمان همچنین جایزه ادبی واو را برای رمان متفاوت سال دریافت کرد.<ref name="هابیل"/> همچنین جوایز متعددی در حوزهٔ داستان کوتاه به دست آورده است و دو دوره جایزهٔ داستان تهران را در کارنامه‌اش دارد. از عالیه عطایی داستان‌های کوتاهی به زبان‌های انگلیسی و فرانسه در مجلات معتبر خارجی منتشر شده است که همچنان با محوریت مهاجرت، مرز و هویت نوشته شده‌اند.<ref name="عالیه عطایی نویسنده">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.laklakbook.com/%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87/writersID5683_%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C%D9%87-%D8%B9%D8%B7%D8%A7%DB%8C%DB%8C\|عنوان= عالیه عطایی نویسنده}}</ref>
	این نویسنده در زمینهٔ نگارش نمایشنامه نیز جوایزی به دست آورده است. منتقدان فارسی زبان او را از تاثیرگذارترین نویسندگان زن هم‌دورهٔ خودش می‌دانند. عالیه عطایی با محوریت مهاجرت می‌نویسد و از نسل دو مهاجر داستان می‌سازد. آدم‌هایی که خودش را جزوشان می‌داند و می‌گوید: «معلوم نیست اگر روزی حس کنم به خانه برگشته‌ام داستانی برای نوشتن داشته باشم.» او در حال حاضر رمانی با عنوان «سال مرزی» را آمادهٔ چاپ دارد که مثل دیگر آثارش در آن به نسل مهاجر افغانستانی پرداخته است.<ref name="هابیل">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.iranketab.ir/profile/9932-alieh-ataei\|عنوان=عالیه عطایی نویسنده کتاب مگر می شود قابیل هابیل را کشته باشد}}</ref>		این نویسنده در زمینهٔ نگارش نمایشنامه نیز جوایزی به دست آورده است. منتقدان فارسی زبان او را از تاثیرگذارترین نویسندگان زن هم‌دورهٔ خودش می‌دانند. عالیه عطایی با محوریت مهاجرت می‌نویسد و از نسل دو مهاجر داستان می‌سازد. آدم‌هایی که خودش را جزوشان می‌داند و می‌گوید: «معلوم نیست اگر روزی حس کنم به خانه برگشته‌ام داستانی برای نوشتن داشته باشم.» او در حال حاضر رمانی با عنوان «سال مرزی» را آمادهٔ چاپ دارد که مثل دیگر آثارش در آن به نسل مهاجر افغانستانی پرداخته است.<ref name="هابیل">{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.iranketab.ir/profile/9932-alieh-ataei\|عنوان=عالیه عطایی نویسنده کتاب مگر می شود قابیل هابیل را کشته باشد}}</ref>
			[[پرونده:Davarii.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>داوری جایزهٔ حوزهٔ هنری</font></center>]]
			[[پرونده:سومین خیریه اسفندگان کتاب.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>سومین خیریهٔ اسفندگان کتاب</font></center>]]
			[[پرونده:انجمن صنفی نویسندگان.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>انجمن صنفی نویسندگان</font></center>]]
			[[پرونده:با ایران درودی در شب نمایش دو دلقک و نصفی.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>با «ایران درودی» در شب نمایش دو دلقک و نصفی</font></center>]]
			[[پرونده:همراه بلقیس سلیمانی.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>همراه [[بلقیس سلیمانی]]</font></center>]]
			[[پرونده:کارگاه‌های مکتب تهران.png\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:دریافت جایزهٔ مهرگان ادب.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>آدریافت جایزهٔ مهرگان ادب</font></center>]]
			[[پرونده:با نهال تجدد.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>همراه [[نهال تجدد]]</font></center>]]
			[[پرونده:دورهمی نویسندگان در مکتب ادبی تهران.png\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkred>دورهمی نویسندگان در مکتب تهران</font></center>]]
			[[پرونده:عالیه عطاییی.png\|210px\|thumb\|چپ]]
	:<span style="color:#A2006D">'''''شب سمرقند از هر شبی در هرات طولانی‌تر،'''</span><noinclude>		:<span style="color:#A2006D">'''''شب سمرقند از هر شبی در هرات طولانی‌تر،'''</span><noinclude>
	:<span style="color:#A2006D">'''''از هر شبی در تهران خیلی طولانی‌تر بود. '''</span><noinclude>		:<span style="color:#A2006D">'''''از هر شبی در تهران خیلی طولانی‌تر بود. '''</span><noinclude>