رضا جولایی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

محمد ایذجی: /* رضا جولایی از نگاه دیگران */

2022-02-23T17:45:06Z

رضا جولایی از نگاه دیگران

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۱۵
خط ۱۶۲:		خط ۱۶۲:
	رمان ۱۵ فصل و چهار راوی دارد که از چهار زاویه دید متفاوت به ماجرای قتل میرزاجهانگیرخان صوراسرافیل در روز «یوم‌التوپ» می‌پردازد. زرین‌تاج، همسر میرزا جهانگیرخان، داوودخان، همکار او در روزنامه صوراسرافیل، قزاقی به نام «یاور طیفور» و یکی از قزاق‌های روس به نام «بوریس نیکولا‌یف»، چهار راوی هستند، که چهار جهت داستان را برای ما تکمیل می‌کنند و می‌توانیم سمت و سوی ۴ فرد از ۴ گروه مختلف که در آن روز شاهد ماجرا بودند، را داشته باشیم.		رمان ۱۵ فصل و چهار راوی دارد که از چهار زاویه دید متفاوت به ماجرای قتل میرزاجهانگیرخان صوراسرافیل در روز «یوم‌التوپ» می‌پردازد. زرین‌تاج، همسر میرزا جهانگیرخان، داوودخان، همکار او در روزنامه صوراسرافیل، قزاقی به نام «یاور طیفور» و یکی از قزاق‌های روس به نام «بوریس نیکولا‌یف»، چهار راوی هستند، که چهار جهت داستان را برای ما تکمیل می‌کنند و می‌توانیم سمت و سوی ۴ فرد از ۴ گروه مختلف که در آن روز شاهد ماجرا بودند، را داشته باشیم.
	ساختار رمان شامل چهار روایت از زرین‌تاج با فاصله‌های مختلف است، که عناوین هر چهار فصلی که از زبان زرین‌تاج روایت می‌شود، از مسمط دهخدا گرفته شده است. در ادامه ۴ روایت از داوودخان، ۴ روایت از یاور تیفور و سه روایت هم از نیکولای‌اف روسی داریم، که طولانی بودن فصل آخر از روایت این قزاق روس، در حقیقت دو فصل است که در هم ادغام شده است.		ساختار رمان شامل چهار روایت از زرین‌تاج با فاصله‌های مختلف است، که عناوین هر چهار فصلی که از زبان زرین‌تاج روایت می‌شود، از مسمط دهخدا گرفته شده است. در ادامه ۴ روایت از داوودخان، ۴ روایت از یاور تیفور و سه روایت هم از نیکولای‌اف روسی داریم، که طولانی بودن فصل آخر از روایت این قزاق روس، در حقیقت دو فصل است که در هم ادغام شده است.
	رمان «شکوفه‌های عناب» با توجه به ژانر آن که یک رمان تاریخی است، وامدار بسیاری از شخصیت‌های تاریخی در زمان رویداد داستان است؛ اما ذهن پویا و خلاق نویسنده توانسته زندگی این شخصیت‌ها را از آن فضا، به خوبی روایت کند و در ورای داستان، زندگی مردم ایران را از سال‌های تلخ مشروطیت می‌بینیم. همچنین یکی از جذابیت‌های رمان شکوفه‌های عناب، و اوج روایت‌های آن، صدای زنانه‌ای است که از زبان زرین‌تاج بلند می‌شود.<ref name="یزدانی خرم"/>
			رمان «شکوفه‌های عناب» با توجه به ژانر آن که یک رمان تاریخی است، وامدار بسیاری از شخصیت‌های تاریخی در زمان رویداد داستان است؛ اما ذهن پویا و خلاق نویسنده توانسته زندگی این شخصیت‌ها را از آن فضا، به خوبی روایت کند و در ورای داستان، زندگی مردم ایران را از سال‌های تلخ مشروطیت می‌بینیم. همچنین یکی از جذابیت‌های رمان شکوفه‌های عناب، و اوج روایت‌های آن، صدای زنانه‌ای است که از زبان زرین‌تاج بلند می‌شود.<ref name="یزدانی خرم"/>

	====[[مهدی یزدانی‌خرم]]====		====[[مهدی یزدانی‌خرم]]====
خط ۱۷۱:		خط ۱۷۲:
	رضا جولایی در دوره‌ای عملاً و به هر نحوی که هست شرایط دیده نشدن را تحمل می‌کند، تا بتواند جایگاه خودش را پیدا کند؛ که امروز این اتفاق می‌افتد و رمانی مثل شکوفه‌های عناب که در باره میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل است، بدون توجه به صوراسرافیل و فقط به خاطر رضا جولایی به چاپ چهارم می‌رسد.		رضا جولایی در دوره‌ای عملاً و به هر نحوی که هست شرایط دیده نشدن را تحمل می‌کند، تا بتواند جایگاه خودش را پیدا کند؛ که امروز این اتفاق می‌افتد و رمانی مثل شکوفه‌های عناب که در باره میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل است، بدون توجه به صوراسرافیل و فقط به خاطر رضا جولایی به چاپ چهارم می‌رسد.

	اینکه یک شخصیت تاریخی می‌تواند تبدیل به یک شخصیت داستانی شود، فوق‌العاده کار مشکل و دشواری است و اصولا کاری است که جولایی آن را بسیار خوب بلد است. رضا جولایی با ممارست روی استیل، سبک و استراتژی داستان‌نویسی خود، صاحب سبک شد. چون بی‌تردید فضایی که او در آن زندگی کرده و نویسندگان بزرگی که هم‌دوره‌اش بودند، می‌توانست او را از این نوع نگاه منصرف کند و به سمت دیگر سوق دهد، که مدل یا شکل دیگری بنویسد؛ اما اینکه بتوانی در ادبیات ایران و در تلاطم سیاسی و اجتماعی آن با این نوع نگاه به ادبیات دوام بیاوری، اتفاق بسیار مهمی است که جولایی آن را رقم زده است.		اینکه یک شخصیت تاریخی می‌تواند تبدیل به یک شخصیت داستانی شود، فوق‌العاده کار مشکل و دشواری است و اصولا کاری است که جولایی آن را بسیار خوب بلد است. رضا جولایی با ممارست روی استیل، سبک و استراتژی داستان‌نویسی خود، صاحب سبک شد. چون بی‌تردید فضایی که او در آن زندگی کرده و نویسندگان بزرگی که هم‌دوره‌اش بودند، می‌توانست او را از این نوع نگاه منصرف کند و به سمت دیگر سوق دهد، که مدل یا شکل دیگری بنویسد؛ اما اینکه بتوانی در ادبیات ایران و در تلاطم سیاسی و اجتماعی آن با این نوع نگاه به ادبیات دوام بیاوری، اتفاق بسیار مهمی است که جولایی آن را رقم زده است.

	الآن کارکرد رمان رضا جولایی دو چیز است، یکی بحث ادبی و زیبایی شناختی دارد، که کارکرد اصلی آن است و بحث دیگر کارکرد روشنفکری رمان رضا جولایی است. جولایی از آن نویسنده‌هایی است که رمان‌هایش کار روشنفکری انجام می‌دهد، یعنی باعث می‌شود که مخاطبش به برهه‌هایی از تاریخ ایران که درباره آن‌ها نوشته، فکر کند،بازگردد و به دنبال آن برود.		الآن کارکرد رمان رضا جولایی دو چیز است، یکی بحث ادبی و زیبایی شناختی دارد، که کارکرد اصلی آن است و بحث دیگر کارکرد روشنفکری رمان رضا جولایی است. جولایی از آن نویسنده‌هایی است که رمان‌هایش کار روشنفکری انجام می‌دهد، یعنی باعث می‌شود که مخاطبش به برهه‌هایی از تاریخ ایران که درباره آن‌ها نوشته، فکر کند،بازگردد و به دنبال آن برود.

محمد ایذجی در ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۴۴

2022-02-23T17:44:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۱۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده		{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده
	\|نام =رضا جولایی		\|نام =رضا جولایی
	\|تصویر =		\|تصویر = جولایی۳.jpg
	\|توضیح تصویر = ~~تا جایی به تاریخ وفادارم که رمان را از بین نبرد. با این‌که روانشناسی~~ و ~~فلسفه‌ای که درک کردم~~ در ~~آثارم هست، رمان را همیشه مقدم می‌دانم~~.<ref name="~~ایران~~"/>		\|توضیح تصویر = '''ادبيات بايد ديده و خوانده شود و هیچ اثر هنري و ادبي در برهوت خلق نمی‌شود.'''<ref name="برهوت"/>
	\|نام اصلی =		\|نام اصلی =
	\|زمینه فعالیت = رمان‌نویس و داستان‌نویس		\|زمینه فعالیت = رمان‌نویس و داستان‌نویس
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	}}		}}
	'''رضا جولایی'''، داستان‌نویس معاصر ایرانی است. در میان همه آثار داستانی او یک چیز مشترک است که مانند نخ تسبیحی کلیه قصه‌ها و داستان‌هایش را به هم مرتبط نگاه می‌دارد: تاریخ.		'''رضا جولایی'''، داستان‌نویس معاصر ایرانی است. در میان همه آثار داستانی او یک چیز مشترک است که مانند نخ تسبیحی کلیه قصه‌ها و داستان‌هایش را به هم مرتبط نگاه می‌دارد: تاریخ.
	~~ادبيات بايد ديده و خوانده شود و هیچ اثر هنري و ادبي در برهوت خلق نمی‌شود.<ref name="برهوت"/>~~

	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>
خط ۶۱:		خط ۶۱:
	هنوز هم رضا جولایی آن روابطِ عمومیِ اهالی امروز ادبیات را ندارد، مثالش این‌که عضو هیچ دسته و گروه ادبی و شبکه‌های مجازی نیز نیست و حتی صفحه‌ی ویکی‌پدیایی برای او ثبت نشده است. با این‌‌‌حال در سال ۱۳۹۵ انتشار رمان تازه او «[[یک پرونده کهنه]]» با تجدید چاپ آثار قبلی او «سوءقصد به ذات همایونی»، «شب ظلمانی یلدا» و ... همراه شد.		هنوز هم رضا جولایی آن روابطِ عمومیِ اهالی امروز ادبیات را ندارد، مثالش این‌که عضو هیچ دسته و گروه ادبی و شبکه‌های مجازی نیز نیست و حتی صفحه‌ی ویکی‌پدیایی برای او ثبت نشده است. با این‌‌‌حال در سال ۱۳۹۵ انتشار رمان تازه او «[[یک پرونده کهنه]]» با تجدید چاپ آثار قبلی او «سوءقصد به ذات همایونی»، «شب ظلمانی یلدا» و ... همراه شد.
	رمان «ماه غمگین، ماه سرخ» این نویسنده در چهاردهمین دورهٔ [[جایزه ادبی جلال آل‌احمد]] به طور مشترک با رمان [[بی‌نام پدر]] اثر [[سید میثم موسویان]]، اثر شایسته تقدیر شناخته شد.<ref name="ساربوک"/><ref name="بنیان"/>		رمان «ماه غمگین، ماه سرخ» این نویسنده در چهاردهمین دورهٔ [[جایزه ادبی جلال آل‌احمد]] به طور مشترک با رمان [[بی‌نام پدر]] اثر [[سید میثم موسویان]]، اثر شایسته تقدیر شناخته شد.<ref name="ساربوک"/><ref name="بنیان"/>
			[[پرونده:رضا جولایی۱.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center><font color=darkmagenta>تا جایی به تاریخ وفادارم که رمان را از بین نبرد. با این‌که روانشناسی و فلسفه‌ای که درک کردم در آثارم هست، رمان را همیشه مقدم می‌دانم.<ref name="ایران"/></font></center>]]

	==آیینه‌ای از رضا جولایی==		==آیینه‌ای از رضا جولایی==
			[[پرونده:سوءقصد به ذات.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:شب رضا جولایی.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:شکوفه‌های عناب.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:شب ظلمانی یلدا.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:یک پرونده کهنه.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:کارگاه جولایی.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:جولایی ۲.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:پاییز ۳۲دو.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:مونس و مردخای.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:نسترن‌های صورتی.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:باران‌های سبز.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
			[[پرونده:سیماب و کیمیای جان.jpg\|210px\|thumb\|چپ]]
	===کتابخوان بودم===		===کتابخوان بودم===
	من از بچگی به شدت به کتاب خواندن علاقه داشتم و این علاقه را خانواده در من ایجاد کرد. جایزه من همیشه کتاب بود. کلاس پنجم که شاگرد اول شدم پدرم برایم ١٠ کیلو کتاب خرید. آن زمان گوتنبرگ کتاب را کیلویی می‌فروخت خیلی‌ها با این مسئله مخالف بودند ولی بنظر من خدمت خیلی بزرگی کرد، به نسلی امثال من که به این واسطه توانستیم کتاب بخوانیم. «جنگ و صلح» را من در سن ١٢ سالگی خواندم و١٤ ساله بودم که شروع کردم به نوشتن. دوره‌ای که انتخاب کردم جنگ‌های ایران و روس و لشگرکشی‌های عباس میرزا بود. ٥٠ صفحه نوشتم که مهر ماه شد، مدارس باز شد و نتوانستم ادامه بدهم ولی به یادگار دارمش. به گمانم خواندن «شازده احتجاب» خیلی موثر بود. پتانسیلی در این فرا رفتن از این زمان حال وجود دارد. خیلی مبتلا شده بودیم به زمان حال‌نویسی و من چیز جدیدی در آن نمی‌دید.<ref name="ایران">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ion.ir/news/360398/ \|عنوان=روایت رضا جولایی از نوشتن و زندگی‌اش \| ایران آنلاین}}</ref>		من از بچگی به شدت به کتاب خواندن علاقه داشتم و این علاقه را خانواده در من ایجاد کرد. جایزه من همیشه کتاب بود. کلاس پنجم که شاگرد اول شدم پدرم برایم ١٠ کیلو کتاب خرید. آن زمان گوتنبرگ کتاب را کیلویی می‌فروخت خیلی‌ها با این مسئله مخالف بودند ولی بنظر من خدمت خیلی بزرگی کرد، به نسلی امثال من که به این واسطه توانستیم کتاب بخوانیم. «جنگ و صلح» را من در سن ١٢ سالگی خواندم و١٤ ساله بودم که شروع کردم به نوشتن. دوره‌ای که انتخاب کردم جنگ‌های ایران و روس و لشگرکشی‌های عباس میرزا بود. ٥٠ صفحه نوشتم که مهر ماه شد، مدارس باز شد و نتوانستم ادامه بدهم ولی به یادگار دارمش. به گمانم خواندن «شازده احتجاب» خیلی موثر بود. پتانسیلی در این فرا رفتن از این زمان حال وجود دارد. خیلی مبتلا شده بودیم به زمان حال‌نویسی و من چیز جدیدی در آن نمی‌دید.<ref name="ایران">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ion.ir/news/360398/ \|عنوان=روایت رضا جولایی از نوشتن و زندگی‌اش \| ایران آنلاین}}</ref>

محمد ایذجی در ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۲۲

2022-02-23T17:22:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۵۲
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	\|سال‌های نویسندگی =		\|سال‌های نویسندگی =
	\|سبک نوشتاری =		\|سبک نوشتاری =
	\|کتاب‌ها = [[[حکایت سلسله‌ی پشت‌کمانان]]، [[جامه به خوناب]]،[[شب ظلمانی یلدا]]، [[حدیث دردکشان،]]، [[تالار طربخانه]]، [[سوءقصد به ذات همایونی]]، [[جاودانگان]]، [[نسترن‌های صورتی]]، [[باران‌های سبز]]، [[سیمیاب و کیمیای جان]]، [[برکه‌های باد]]، [[یک پرونده کهنه]]،[[شکوفه‌های عناب]]، [[ماه غمگین، ماه سرخ]]		\|کتاب‌ها = [[حکایت سلسله‌ی پشت‌کمانان]]، [[جامه به خوناب]]،[[شب ظلمانی یلدا]]، [[حدیث دردکشان،]]، [[تالار طربخانه]]، [[سوءقصد به ذات همایونی]]، [[جاودانگان]]، [[نسترن‌های صورتی]]، [[باران‌های سبز]]، [[سیمیاب و کیمیای جان]]، [[برکه‌های باد]]، [[یک پرونده کهنه]]،[[شکوفه‌های عناب]]، [[ماه غمگین، ماه سرخ]]
	\|مقاله‌ها =		\|مقاله‌ها =
	\|نمایشنامه‌ها =		\|نمایشنامه‌ها =

محمد ایذجی در ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۲۱

2022-02-23T17:21:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۵۱
خط ۴:		خط ۴:
	\|توضیح تصویر = تا جایی به تاریخ وفادارم که رمان را از بین نبرد. با این‌که روانشناسی و فلسفه‌ای که درک کردم در آثارم هست، رمان را همیشه مقدم می‌دانم.<ref name="ایران"/>		\|توضیح تصویر = تا جایی به تاریخ وفادارم که رمان را از بین نبرد. با این‌که روانشناسی و فلسفه‌ای که درک کردم در آثارم هست، رمان را همیشه مقدم می‌دانم.<ref name="ایران"/>
	\|نام اصلی =		\|نام اصلی =
	\|زمینه فعالیت =		\|زمینه فعالیت = رمان‌نویس و داستان‌نویس
	\|ملیت =		\|ملیت = ایرانی
	\|تاریخ تولد = ۸مرداد۱۳۲۹		\|تاریخ تولد = ۸مرداد۱۳۲۹
	\|محل تولد = تهران		\|محل تولد = تهران
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	\|سال‌های نویسندگی =		\|سال‌های نویسندگی =
	\|سبک نوشتاری =		\|سبک نوشتاری =
	\|کتاب‌ها =		\|کتاب‌ها = [[[حکایت سلسله‌ی پشت‌کمانان]]، [[جامه به خوناب]]،[[شب ظلمانی یلدا]]، [[حدیث دردکشان،]]، [[تالار طربخانه]]، [[سوءقصد به ذات همایونی]]، [[جاودانگان]]، [[نسترن‌های صورتی]]، [[باران‌های سبز]]، [[سیمیاب و کیمیای جان]]، [[برکه‌های باد]]، [[یک پرونده کهنه]]،[[شکوفه‌های عناب]]، [[ماه غمگین، ماه سرخ]]
	\|مقاله‌ها =		\|مقاله‌ها =
	\|نمایشنامه‌ها =		\|نمایشنامه‌ها =
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	\|شریک زندگی =		\|شریک زندگی =
	\|فرزندان =		\|فرزندان =
	\|تحصیلات =		\|تحصیلات = کارشناسی اقتصاد
	\|دانشگاه =		\|دانشگاه =
	\|حوزه =		\|حوزه =
خط ۵۹:		خط ۵۹:
	انتخاب مضمونی از تاریخ معاصر، ویژگی‌ کلی داستان‌های جولایی است. او شخصیت‌های خیالی خود را در کنار افراد واقعی تاریخ قرار می‌دهد و داستان‌های خاص خود را روایت می‌کند. جولایی پیش‌ از هر چیز، خواننده‌ حرفه‌ای تاریخ ایران است. تسلط بر تاریخ، این امکان را به او می‌دهد که تخیلات داستانی‌اش را در فضایی آشنا و باورپذیر به مخاطب عرضه کند. رمان «[[سوءقصد به ذات همایونی]]»، از آثار مهم این نویسنده است که در شهرت او تأثیر بسیاری داشت. «[[جامه به خوناب]]»، «[[شب ظلمانی یلدا]]» و «[[حدیث دردکشان]]»، «[[تالار طربخانه]]»، «[[جاودانگان]]»، «[[نسترن‌های صورتی]]»، «[[باران‌های سبز]]»، «[[سیماب و کیمیای جان]]»، «[[برکه‌های باد]]»، «[[یک پرونده کهنه]]»، «[[شکوفه‌های عناب]]»، «[[پاییز ۳۲]]» و «[[ماه غمگین، ماه سرخ]]» اسامی آثار دیگر این نویسنده پرکار است. رضا جولایی برای مجموعه داستان «جامه به خوناب» توانست لوح زرین و گواهی افتخار بهترین مجموعه داستان پس از انقلاب را از آن خود کند. او همچنین در سال ۱۳۸۱ جایزه ادبی یلدا را برای مجموعه داستان «باران‌های سبز» به دست آورد و در سال ۱۳۸۲ برای رمان «سیماب و کیمیای جان» برنده دو جایزه ادبی اصفهان و مهرگان شد. همین‌طور در سال ۱۳۹۶، رمان «یک پرونده کهنه» از این نویسنده توانست جایزه ادبی احمد محمود را کسب کند.		انتخاب مضمونی از تاریخ معاصر، ویژگی‌ کلی داستان‌های جولایی است. او شخصیت‌های خیالی خود را در کنار افراد واقعی تاریخ قرار می‌دهد و داستان‌های خاص خود را روایت می‌کند. جولایی پیش‌ از هر چیز، خواننده‌ حرفه‌ای تاریخ ایران است. تسلط بر تاریخ، این امکان را به او می‌دهد که تخیلات داستانی‌اش را در فضایی آشنا و باورپذیر به مخاطب عرضه کند. رمان «[[سوءقصد به ذات همایونی]]»، از آثار مهم این نویسنده است که در شهرت او تأثیر بسیاری داشت. «[[جامه به خوناب]]»، «[[شب ظلمانی یلدا]]» و «[[حدیث دردکشان]]»، «[[تالار طربخانه]]»، «[[جاودانگان]]»، «[[نسترن‌های صورتی]]»، «[[باران‌های سبز]]»، «[[سیماب و کیمیای جان]]»، «[[برکه‌های باد]]»، «[[یک پرونده کهنه]]»، «[[شکوفه‌های عناب]]»، «[[پاییز ۳۲]]» و «[[ماه غمگین، ماه سرخ]]» اسامی آثار دیگر این نویسنده پرکار است. رضا جولایی برای مجموعه داستان «جامه به خوناب» توانست لوح زرین و گواهی افتخار بهترین مجموعه داستان پس از انقلاب را از آن خود کند. او همچنین در سال ۱۳۸۱ جایزه ادبی یلدا را برای مجموعه داستان «باران‌های سبز» به دست آورد و در سال ۱۳۸۲ برای رمان «سیماب و کیمیای جان» برنده دو جایزه ادبی اصفهان و مهرگان شد. همین‌طور در سال ۱۳۹۶، رمان «یک پرونده کهنه» از این نویسنده توانست جایزه ادبی احمد محمود را کسب کند.
	رضا جولایی در سال ۱۳۸۱، با نگارش و انتشار رمان «[[سیماب و کیمیای جان]]» برنده‌ی جایزه ادبی جشنواره اصفهان، تقدیرشده‌ی جشنواره مهرگان و نامزد جایزه منتقدان مطبوعات شد و پس از آن در سکوتی سیزده ساله فرو رفت. سکوت ادبی او شاید از جایی شروع شد که آن‌چنان که انتظار داشت، کارهایش دیده نشد.		رضا جولایی در سال ۱۳۸۱، با نگارش و انتشار رمان «[[سیماب و کیمیای جان]]» برنده‌ی جایزه ادبی جشنواره اصفهان، تقدیرشده‌ی جشنواره مهرگان و نامزد جایزه منتقدان مطبوعات شد و پس از آن در سکوتی سیزده ساله فرو رفت. سکوت ادبی او شاید از جایی شروع شد که آن‌چنان که انتظار داشت، کارهایش دیده نشد.
	هنوز هم رضا جولایی آن روابطِ عمومیِ اهالی امروز ادبیات را ندارد، مثالش این‌که عضو هیچ دسته و گروه ادبی و شبکه‌های مجازی نیز نیست و حتی صفحه‌ی ویکی‌پدیایی برای او ثبت نشده است. با این‌‌‌حال در سال ۱۳۹۵ انتشار رمان تازه او «[[یک پرونده کهنه]]» با تجدید چاپ آثار قبلی او «سوءقصد به ذات همایونی»، «شب ظلمانی یلدا» و ... همراه شد~~. رمان «یک پرونده کهنه» جایزهٔ ادبی [[احمد محمود]] را برای جولایی به ارمغان آورد~~.		هنوز هم رضا جولایی آن روابطِ عمومیِ اهالی امروز ادبیات را ندارد، مثالش این‌که عضو هیچ دسته و گروه ادبی و شبکه‌های مجازی نیز نیست و حتی صفحه‌ی ویکی‌پدیایی برای او ثبت نشده است. با این‌‌‌حال در سال ۱۳۹۵ انتشار رمان تازه او «[[یک پرونده کهنه]]» با تجدید چاپ آثار قبلی او «سوءقصد به ذات همایونی»، «شب ظلمانی یلدا» و ... همراه شد.
	رمان «ماه غمگین، ماه سرخ» این نویسنده در چهاردهمین دورهٔ [[جایزه ادبی جلال آل‌احمد]] به طور مشترک با رمان [[بی‌نام پدر]] اثر [[سید میثم موسویان]]، اثر شایسته تقدیر شناخته شد.<ref name="ساربوک"/><ref name="بنیان"/>		رمان «ماه غمگین، ماه سرخ» این نویسنده در چهاردهمین دورهٔ [[جایزه ادبی جلال آل‌احمد]] به طور مشترک با رمان [[بی‌نام پدر]] اثر [[سید میثم موسویان]]، اثر شایسته تقدیر شناخته شد.<ref name="ساربوک"/><ref name="بنیان"/>


	==آیینه‌ای از رضا جولایی==		==آیینه‌ای از رضا جولایی==
خط ۱۲۵:		خط ۱۲۶:
	در روزگاری هستیم که از مرگ رمان سخن می‌گویند. دوستی، همین دور و برها با شرم‌زدگی به من تسلیت می‌گفت که شماها آخرین نسل قصه‌نویسان هستید و دنیای دیجیتالی و مجازی همه شما را به آخر می‌رساند. شاید راست گفته باشد. شاید به زودی خاطره نویسندگان را در موزه‌ها بگذارند. در این صورت داریم تقلا می‌کنیم تا مرگ رمان را به تعویق بیندازیم تا جایی هم برای ما در آن موزه‌ها در نظر بگیرند!<ref name="گفت"/>		در روزگاری هستیم که از مرگ رمان سخن می‌گویند. دوستی، همین دور و برها با شرم‌زدگی به من تسلیت می‌گفت که شماها آخرین نسل قصه‌نویسان هستید و دنیای دیجیتالی و مجازی همه شما را به آخر می‌رساند. شاید راست گفته باشد. شاید به زودی خاطره نویسندگان را در موزه‌ها بگذارند. در این صورت داریم تقلا می‌کنیم تا مرگ رمان را به تعویق بیندازیم تا جایی هم برای ما در آن موزه‌ها در نظر بگیرند!<ref name="گفت"/>

			===جوایز و افتخارات===
			* دریافت لوح زرین و گواهی افتخار بهترین مجموعه‌داستان پس از انقلاب برای مجموعه‌داستان [[جامه به خوناب]]
			* برنده جایزه ادبی یلدا سال ۱۳۸۱ برای مجموعه داستان [[باران‌های سبز]]
			* برنده جایزه ادبی اصفهان و جایزه ادبی مهرگان سال ۱۳۸۲ برای رمان [[سیماب و کیمیای جان]]
			* برنده جایزه ادبی احمد محمود سال ۱۳۹۶ برای رمان [[یک پرونده کهنه]]
			* رمان [[ماه غمگین، ماه سرخ]]، اثر مشترک شایسته تقدیر در چهاردهمین دوره [[جایزه ادبی جلال آل‌احمد]]
	===رضا جولایی از نگاه دیگران===		===رضا جولایی از نگاه دیگران===
	====نقد [[حسن ميرعابدينی]] بر آثار جولایی====		====نقد [[حسن ميرعابدينی]] بر آثار جولایی====

محمد ایذجی در ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۱۱

2022-02-23T17:11:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۴۱
خط ۴۸:		خط ۴۸:
	\|امضا =		\|امضا =
	}}		}}
	'''رضا جولایی'''، داستان‌نویس معاصر ایرانی است. در میان همه آثار داستانی او یک چیز مشترک است که مانند نخ تسبیحی کلیه قصه‌ها و داستان‌هایش را به هم مرتبط نگاه می‌دارد: تاریخ.~~<ref name="">{{یادکرد وب\|نشانی= \|عنوان=}}</ref>~~		'''رضا جولایی'''، داستان‌نویس معاصر ایرانی است. در میان همه آثار داستانی او یک چیز مشترک است که مانند نخ تسبیحی کلیه قصه‌ها و داستان‌هایش را به هم مرتبط نگاه می‌دارد: تاریخ.

	ادبيات بايد ديده و خوانده شود و هیچ اثر هنري و ادبي در برهوت خلق نمی‌شود.<ref name="برهوت"/>		ادبيات بايد ديده و خوانده شود و هیچ اثر هنري و ادبي در برهوت خلق نمی‌شود.<ref name="برهوت"/>

خط ۱۲۸:		خط ۱۲۷:

	===رضا جولایی از نگاه دیگران===		===رضا جولایی از نگاه دیگران===
	====نقد [[حسن ميرعابدينی]] بر ~~کتاب~~ آثار جولایی====		====نقد [[حسن ميرعابدينی]] بر آثار جولایی====
	اين اثر به حوادث دوران قاجاري مي‌پردازد. داستان‌هاي جولايي، داستان‌هايي متكي بر طرح و توطئه هستند و نويسنده چارچوبي براي داستان دارد كه خاطرات را در آن جاي مي‌دهد. وسوسه‌ي پرداختن به جنگ‌هاي ايران و روسيه در ذهن جولايي غلبه دارد. همچنين عنصر شک نقش اساسي را در داستان‌هاي اين داستان‌نويس بازي مي‌كند. او با جنبه‌ي تخيلي نوعي جنبه‌ي بازي‌وار به داستان‌ها مي‌دهد.		اين اثر به حوادث دوران قاجاري مي‌پردازد. داستان‌هاي جولايي، داستان‌هايي متكي بر طرح و توطئه هستند و نويسنده چارچوبي براي داستان دارد كه خاطرات را در آن جاي مي‌دهد. وسوسه‌ي پرداختن به جنگ‌هاي ايران و روسيه در ذهن جولايي غلبه دارد. همچنين عنصر شک نقش اساسي را در داستان‌هاي اين داستان‌نويس بازي مي‌كند. او با جنبه‌ي تخيلي نوعي جنبه‌ي بازي‌وار به داستان‌ها مي‌دهد.
	جولايي در داستان «شب ظلماني يلدا» نيز ما را به دوران قاجار مي‌برد و با محور قرار دادن جنگ ايران و روسيه، بازگوي عشق و جنگ مي‌شود. او در اين اثر به شيوه‌ي داستان‌هاي كهن روايت مي‌كند. همچنين در «حديث درد‌كشان» جولايي به جنگ‌هاي ايران و روسيه مي‌پردازد. او در اغلب داستان‌هايش با نثري كهن‌گرا به توصيف مشروطه مي‌پردازد. انتخاب زمان قديم و نثر تاريخي ناشي از داستاني كه حاوي طرح و توطئه است، از شاخص‌هاي داستان اوست.		جولايي در داستان «شب ظلماني يلدا» نيز ما را به دوران قاجار مي‌برد و با محور قرار دادن جنگ ايران و روسيه، بازگوي عشق و جنگ مي‌شود. او در اين اثر به شيوه‌ي داستان‌هاي كهن روايت مي‌كند. همچنين در «حديث درد‌كشان» جولايي به جنگ‌هاي ايران و روسيه مي‌پردازد. او در اغلب داستان‌هايش با نثري كهن‌گرا به توصيف مشروطه مي‌پردازد. انتخاب زمان قديم و نثر تاريخي ناشي از داستاني كه حاوي طرح و توطئه است، از شاخص‌هاي داستان اوست.
	در ادامه، رضا جولايي درباره‌ي نظرات حسن ميرعابديني متذكر شد: نظرات ميرعابديني هميشه برايم محترم بوده و احتمالا غرضي هم در كارشان نيست. درباره‌ي ساير منتقدان هم همين نظر را دارم. اصولا هرگز به جبهه‌گيري عادت نداشتم.<ref name="مدرنیسم"/>		در ادامه، رضا جولايي درباره‌ي نظرات حسن ميرعابديني متذكر شد: نظرات ميرعابديني هميشه برايم محترم بوده و احتمالا غرضي هم در كارشان نيست. درباره‌ي ساير منتقدان هم همين نظر را دارم. اصولا هرگز به جبهه‌گيري عادت نداشتم.<ref name="مدرنیسم"/>

	====[[مجتبي گلستاني]] در جلسهٔ نقد رمان [[سوءقصد به ذات همایونی گفت:====		====[[مجتبي گلستاني]] در جلسهٔ نقد رمان [[سوءقصد به ذات همایونی]] گفت:====
	بدون شک «سو قصد به ذات همايوني» جزو ۱۰رمان برتر تاريخ ادبيات ايران قرار دارد، چرا كه علي‌رغم انتشار اين اثر در نيمه دهه ۷۰ دو دهه دیگر با سربلندي دوام آورده است. این اثر اكنون مورد توجه بسياري از منتقدان و مخاطبان قرار گرفته و اين خود اولا نشانه كار ماندگار و بزرگ رضا جولايي است و ثانیاً رشد و بالندگي نقد كتاب در دو دهه اخير را نشان می‌دهد.		بدون شک «سو قصد به ذات همايوني» جزو ۱۰رمان برتر تاريخ ادبيات ايران قرار دارد، چرا كه علي‌رغم انتشار اين اثر در نيمه دهه ۷۰ دو دهه دیگر با سربلندي دوام آورده است. این اثر اكنون مورد توجه بسياري از منتقدان و مخاطبان قرار گرفته و اين خود اولا نشانه كار ماندگار و بزرگ رضا جولايي است و ثانیاً رشد و بالندگي نقد كتاب در دو دهه اخير را نشان می‌دهد.
	این اثر يك فرا داستان تاريخ‌گرا است. در شروع داستان راوي داناي كل است و صحنه وقوع ترور را با تمام جزئيات و در زواياي گوناگون براي خواننده كاملا تشريح مي كند. در اينجا نويسنده با روايت قطعي و غير قابل تغيير تاريخ، ما را آماده مي‌كند تا در فصل‌های بعدي بتوانيم همه اتفاقات و شخصيت‌ها را دنبال کنیم و روايت استادانه فرا داستان او را پي بگيريم.		این اثر يك فرا داستان تاريخ‌گرا است. در شروع داستان راوي داناي كل است و صحنه وقوع ترور را با تمام جزئيات و در زواياي گوناگون براي خواننده كاملا تشريح مي كند. در اينجا نويسنده با روايت قطعي و غير قابل تغيير تاريخ، ما را آماده مي‌كند تا در فصل‌های بعدي بتوانيم همه اتفاقات و شخصيت‌ها را دنبال کنیم و روايت استادانه فرا داستان او را پي بگيريم.
	حضور شخصيت هاي مهم و برجسته تاريخي با قهرمانان و شخصيت هاي داستان، توانسته حضور آنها را در رمان باور پذير كند و آنان را در تار و پود داستان قرار دهد و جزئي از روايت نويسنده از تاريخ شوند.<ref name="برهوت">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ibna.ir/fa/report/205677/%D8%AC%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A7%D8%AB%D8%B1-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D9%87%D9%88%D8%AA-%D8%AE%D9%84%D9%82-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF \|عنوان=جولایی: اثر ادبی در برهوت خلق نمی‌شود}}</ref>		حضور شخصيت هاي مهم و برجسته تاريخي با قهرمانان و شخصيت هاي داستان، توانسته حضور آنها را در رمان باور پذير كند و آنان را در تار و پود داستان قرار دهد و جزئي از روايت نويسنده از تاريخ شوند.<ref name="برهوت">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ibna.ir/fa/report/205677/%D8%AC%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A7%D8%AB%D8%B1-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D9%87%D9%88%D8%AA-%D8%AE%D9%84%D9%82-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF \|عنوان=جولایی: اثر ادبی در برهوت خلق نمی‌شود}}</ref>

			====[[مریم حسینی]] دربارهٔ رمان «[[شکوفه‌های عناب]]» گفت:====
			روایت رمان «شکوفه‌های عناب» به شعر «یاد آر ز شمع مرده یاد آر» علی‌اکبر دهخدا اشاره دارد. این مسمط مایه‌های اصلی روایت میرزاجهانگیرخان صوراسرافیل را در درون خود دارد، که دهخدا آن را از زبان صوراسرافیل سروده است. درواقع روایت روزی را برای ما دارد، که در تاریخ کشور ما یکی از سهمگین‌ترین صحنه‌هاست.

			«شکوفه‌های عناب» از سمبل‌های تکرارشونده در کتاب است و نویسنده بسیار خوب از تصویر شکوفه‌های عناب در روایت استفاده کرده است. صفحه تقدیم کتاب هم با عبارت «یاد آر ز شمع مرده» مسمط دهخدا است و گویی نویسنده در این رمان دوباره به جای علی‌اکبر دهخدا می‌نشیند و از زبان میرزاجهانگیرخان، با تکنیک‌های بسیار جذاب داستانی به سراغ این ماجرا می‌رود.

			رمان ۱۵ فصل و چهار راوی دارد که از چهار زاویه دید متفاوت به ماجرای قتل میرزاجهانگیرخان صوراسرافیل در روز «یوم‌التوپ» می‌پردازد. زرین‌تاج، همسر میرزا جهانگیرخان، داوودخان، همکار او در روزنامه صوراسرافیل، قزاقی به نام «یاور طیفور» و یکی از قزاق‌های روس به نام «بوریس نیکولا‌یف»، چهار راوی هستند، که چهار جهت داستان را برای ما تکمیل می‌کنند و می‌توانیم سمت و سوی ۴ فرد از ۴ گروه مختلف که در آن روز شاهد ماجرا بودند، را داشته باشیم.
			ساختار رمان شامل چهار روایت از زرین‌تاج با فاصله‌های مختلف است، که عناوین هر چهار فصلی که از زبان زرین‌تاج روایت می‌شود، از مسمط دهخدا گرفته شده است. در ادامه ۴ روایت از داوودخان، ۴ روایت از یاور تیفور و سه روایت هم از نیکولای‌اف روسی داریم، که طولانی بودن فصل آخر از روایت این قزاق روس، در حقیقت دو فصل است که در هم ادغام شده است.
			رمان «شکوفه‌های عناب» با توجه به ژانر آن که یک رمان تاریخی است، وامدار بسیاری از شخصیت‌های تاریخی در زمان رویداد داستان است؛ اما ذهن پویا و خلاق نویسنده توانسته زندگی این شخصیت‌ها را از آن فضا، به خوبی روایت کند و در ورای داستان، زندگی مردم ایران را از سال‌های تلخ مشروطیت می‌بینیم. همچنین یکی از جذابیت‌های رمان شکوفه‌های عناب، و اوج روایت‌های آن، صدای زنانه‌ای است که از زبان زرین‌تاج بلند می‌شود.<ref name="یزدانی خرم"/>

			====[[مهدی یزدانی‌خرم]]====
			رضا جولایی راه بسیار سختی را در ادبیات ایران پیمود. یعنی شروع نوشتن او با دهه ۶۰ و ۷۰ تاریخ و ادبیات ایران و مشکلاتی که وجود داشته، مصادف می‌شود. از طرفی هم، او در سنتی می‌نوشت که به صداهای غالب ادبیات آن زمان نزدیک نبود. اگر جریانی که «[[هوشنگ گلشیری]]» و مکتب موسوم به «اصفهان» داشتند و دیگر جریان‌های ادبی و داستانی آن دوره را نگاه کنیم، متوجه می‌شویم کار رضا جولایی بسیار سخت بوده است و از این جهت که بتواند بین این حجم از صداهای غالب، صدای خودش را داشته باشد، نویسنده تنهایی بوده است. کارهای اولیه رضا جولایی به سند منتقدان و گزارش‌هایی که از آن زمان وجود دارد، آن‌چنان اقبالی نداشته؛ حتی به عنوان، نوعی تاریخ‌نویسی، کپی از تاریخ و تعریف کردن جعلی تاریخ هم تاخته می‌شود.

			رضا جولایی عملاً در نیمه دهه ۸۰ متولد می‌شود، یعنی رمان شگفت‌انگیزی مثل «سوءقصد به ذات همایونی» که در میانه دهه ۷۰ منتشر شده بود و قدر ندیده بود، ناگهان به دست نسل جدید کشف می‌شود؛ چرا که از سال ۸۰ به بعد توجه به تاریخ برای نویسندگان نسل جدید خیلی مهم‌تر می‌شود و شروع به بازخوانی تاریخ می‌کنند. اینجا ناگهان رضا جولایی با «سوء قصد به ذات همایونی» کشف می‌شود و انگار نویسنده به جایگاه خودش برمی‌گردد.

			رضا جولایی در دوره‌ای عملاً و به هر نحوی که هست شرایط دیده نشدن را تحمل می‌کند، تا بتواند جایگاه خودش را پیدا کند؛ که امروز این اتفاق می‌افتد و رمانی مثل شکوفه‌های عناب که در باره میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل است، بدون توجه به صوراسرافیل و فقط به خاطر رضا جولایی به چاپ چهارم می‌رسد.

			اینکه یک شخصیت تاریخی می‌تواند تبدیل به یک شخصیت داستانی شود، فوق‌العاده کار مشکل و دشواری است و اصولا کاری است که جولایی آن را بسیار خوب بلد است. رضا جولایی با ممارست روی استیل، سبک و استراتژی داستان‌نویسی خود، صاحب سبک شد. چون بی‌تردید فضایی که او در آن زندگی کرده و نویسندگان بزرگی که هم‌دوره‌اش بودند، می‌توانست او را از این نوع نگاه منصرف کند و به سمت دیگر سوق دهد، که مدل یا شکل دیگری بنویسد؛ اما اینکه بتوانی در ادبیات ایران و در تلاطم سیاسی و اجتماعی آن با این نوع نگاه به ادبیات دوام بیاوری، اتفاق بسیار مهمی است که جولایی آن را رقم زده است.

			الآن کارکرد رمان رضا جولایی دو چیز است، یکی بحث ادبی و زیبایی شناختی دارد، که کارکرد اصلی آن است و بحث دیگر کارکرد روشنفکری رمان رضا جولایی است. جولایی از آن نویسنده‌هایی است که رمان‌هایش کار روشنفکری انجام می‌دهد، یعنی باعث می‌شود که مخاطبش به برهه‌هایی از تاریخ ایران که درباره آن‌ها نوشته، فکر کند،بازگردد و به دنبال آن برود.

			یزدانی‌خرم در ادامه ضمن اشاره به تعذیب چهار پاره کردن در دوران قاجار که دو دست و دو پای مجرم را می‌بستند و به چهار جهت می‌کشیدند، تا در نهایت بدن منهدم می‌شد؛ گفت: من «شکوفه‌های عناب» را برآمده از این فرم می‌دانم. این رمان ۴ راوی دارد که هر کدام سعی می‌کنند نقطه ثقل تاریخی رمان که بدن میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل و هویت آن هست، را از آن خود کنند و به سمت خود بکشند. تا انجا که آخر این بدن منهدم می‌شود در جایی از تاریخ گم می‌شود و عملاً به بی بدنی می‌رسد؛ این مهم‌ترین کار فرمی است که نویسنده در رمان انجام می‌دهد.

			اگر رمان شکوفه‌های عناب به سمت روایت صرفاً توصیفی می‌رفت، ما یک روایت بر انبوه روایت‌های دیگری داشتیم، که درباره میرزا جهانگیرخان نوشته شده است. بنابراین اینجاست که رمان متولد می‌شود و تفاوت رمان و گزارش تاریخی همین‌جا است؛ چون تاریخ نفرین‌کننده نویسنده است و نویسنده‌هایی که سراغ نوشتن روایت تاریخی می‌روند، پوستشان کنده می‌شود، چرا که تاریخ خودش یک روایت دارد، که آن را غالب و تحکیم کرده است؛ اما این رمان‌نویس است که می‌تواند با خزیدن به بزنگاه‌های تاریخی، به آدم‌های تاریخ وجود روایی بدهد و بگذارد نفس بکشند؛ چون تاریخ آن‌ها را حبس، فریز و تبدیل به مجسمه می‌کند. بنابراین شکوفه‌های عناب یا نمونه رمان‌هایی مثل آن، در سطح تاریخی خودشان باقی نمی‌مانند.<ref name="یزدانی خرم">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ibna.ir/fa/report/277697/%D8%AC%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%B9%D9%86%D8%A7%D8%B5%D8%B1-%D9%85%D9%87%D9%85-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%B5%D9%88%D8%B1%D8%AA-%D9%86%D8%A7%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%A2%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%AA%D8%B4%D8%AE%DB%8C%D8%B5-%D9%85%DB%8C-%D8%AF%D9%87%D9%85 \|عنوان=جولایی: عناصر مهم داستان را به صورت ناخودآگاه تشخیص می‌دهم}}</ref>

	===نظر نویسنده درباره آثارش===		===نظر نویسنده درباره آثارش===

محمد ایذجی در ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۶:۵۷

2022-02-23T16:57:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۲۷
خط ۵۸:		خط ۵۸:

	اما اولین چاپ و انتشار آثار او در قالب کتاب به سال ۱۳۶۲بازمی‌گردد. نخستین کتاب چاپ شده‌‌ی جولایی، مجموعه داستان «[[حکایت سلسله‌ٔ پشت ‌کمانان]]» است.		اما اولین چاپ و انتشار آثار او در قالب کتاب به سال ۱۳۶۲بازمی‌گردد. نخستین کتاب چاپ شده‌‌ی جولایی، مجموعه داستان «[[حکایت سلسله‌ٔ پشت ‌کمانان]]» است.
			انتخاب مضمونی از تاریخ معاصر، ویژگی‌ کلی داستان‌های جولایی است. او شخصیت‌های خیالی خود را در کنار افراد واقعی تاریخ قرار می‌دهد و داستان‌های خاص خود را روایت می‌کند. جولایی پیش‌ از هر چیز، خواننده‌ حرفه‌ای تاریخ ایران است. تسلط بر تاریخ، این امکان را به او می‌دهد که تخیلات داستانی‌اش را در فضایی آشنا و باورپذیر به مخاطب عرضه کند. رمان «[[سوءقصد به ذات همایونی]]»، از آثار مهم این نویسنده است که در شهرت او تأثیر بسیاری داشت. «[[جامه به خوناب]]»، «[[شب ظلمانی یلدا]]» و «[[حدیث دردکشان]]»، «[[تالار طربخانه]]»، «[[جاودانگان]]»، «[[نسترن‌های صورتی]]»، «[[باران‌های سبز]]»، «[[سیماب و کیمیای جان]]»، «[[برکه‌های باد]]»، «[[یک پرونده کهنه]]»، «[[شکوفه‌های عناب]]»، «[[پاییز ۳۲]]» و «[[ماه غمگین، ماه سرخ]]» اسامی آثار دیگر این نویسنده پرکار است. رضا جولایی برای مجموعه داستان «جامه به خوناب» توانست لوح زرین و گواهی افتخار بهترین مجموعه داستان پس از انقلاب را از آن خود کند. او همچنین در سال ۱۳۸۱ جایزه ادبی یلدا را برای مجموعه داستان «باران‌های سبز» به دست آورد و در سال ۱۳۸۲ برای رمان «سیماب و کیمیای جان» برنده دو جایزه ادبی اصفهان و مهرگان شد. همین‌طور در سال ۱۳۹۶، رمان «یک پرونده کهنه» از این نویسنده توانست جایزه ادبی احمد محمود را کسب کند.
	رضا جولایی در سال ۱۳۸۱، با نگارش و انتشار رمان «[[سیماب و کیمیای جان]]» برنده‌ی جایزه ادبی جشنواره اصفهان، تقدیرشده‌ی جشنواره مهرگان و نامزد جایزه منتقدان مطبوعات شد و پس از آن در سکوتی سیزده ساله فرو رفت. سکوت ادبی او شاید از جایی شروع شد که آن‌چنان که انتظار داشت، کارهایش دیده نشد.		رضا جولایی در سال ۱۳۸۱، با نگارش و انتشار رمان «[[سیماب و کیمیای جان]]» برنده‌ی جایزه ادبی جشنواره اصفهان، تقدیرشده‌ی جشنواره مهرگان و نامزد جایزه منتقدان مطبوعات شد و پس از آن در سکوتی سیزده ساله فرو رفت. سکوت ادبی او شاید از جایی شروع شد که آن‌چنان که انتظار داشت، کارهایش دیده نشد.
	هنوز هم رضا جولایی آن روابطِ عمومیِ اهالی امروز ادبیات را ندارد، مثالش این‌که عضو هیچ دسته و گروه ادبی و شبکه‌های مجازی نیز نیست و حتی صفحه‌ی ویکی‌پدیایی برای او ثبت نشده است. با این‌‌‌حال در سال ۱۳۹۵ انتشار رمان تازه او «[[یک پرونده کهنه]]» با تجدید چاپ آثار قبلی او «سوءقصد به ذات همایونی»، «شب ظلمانی یلدا» و ... همراه شد. رمان «یک پرونده کهنه» جایزهٔ ادبی [[احمد محمود]] را برای جولایی به ارمغان آورد.<ref name="ساربوک"/>		هنوز هم رضا جولایی آن روابطِ عمومیِ اهالی امروز ادبیات را ندارد، مثالش این‌که عضو هیچ دسته و گروه ادبی و شبکه‌های مجازی نیز نیست و حتی صفحه‌ی ویکی‌پدیایی برای او ثبت نشده است. با این‌‌‌حال در سال ۱۳۹۵ انتشار رمان تازه او «[[یک پرونده کهنه]]» با تجدید چاپ آثار قبلی او «سوءقصد به ذات همایونی»، «شب ظلمانی یلدا» و ... همراه شد. رمان «یک پرونده کهنه» جایزهٔ ادبی [[احمد محمود]] را برای جولایی به ارمغان آورد.
			رمان «ماه غمگین، ماه سرخ» این نویسنده در چهاردهمین دورهٔ [[جایزه ادبی جلال آل‌احمد]] به طور مشترک با رمان [[بی‌نام پدر]] اثر [[سید میثم موسویان]]، اثر شایسته تقدیر شناخته شد.<ref name="ساربوک"/><ref name="بنیان"/>

	==آیینه‌ای از رضا جولایی==		==آیینه‌ای از رضا جولایی==
خط ۲۴۷:		خط ۲۴۸:
	====دربارهٔ [[پاییز ۳۲]]====		====دربارهٔ [[پاییز ۳۲]]====
	پاییز ۳۲ داستان محذوفان و به حاشیه‌ رانده‌شدگان تاریخ است. رضا جولایی در این کتاب نیز به رسم و آیین نویسندگی‌اش، سراغ تاریخ رفته اما تاریخ از آن‌گونه که گفته نشده. تاریخ از آن‌گونه که مال آدم‌های گمنام اما زخم‌دیده باشد. رضا جولایی ذهنش با تاریخ گره خورده و معتقد است ناگفته‌هایی از زندگی مردم در پس حوادث تاریخی جا مانده‌اند و هنرمند وظیفه دارد آن‌ها‌ را به گوش نسل‌های بعد و بعدترش برساند. آدم‌های داستان‌های جولایی گرفتار تقدیر، سیاست و ایدئولوژی هستند. این آدم‌ها هر چقدر هم که تلاش می‌کنند سرنوشت‌شان را خودشان رقم بزنند و به صحنه‌ی زندگی برگردند، دستی آن‌ها را به حاشیه می‌راند و فعلیتشان نادیده انگاشته می‌شود.<ref name="وینیش"/>		پاییز ۳۲ داستان محذوفان و به حاشیه‌ رانده‌شدگان تاریخ است. رضا جولایی در این کتاب نیز به رسم و آیین نویسندگی‌اش، سراغ تاریخ رفته اما تاریخ از آن‌گونه که گفته نشده. تاریخ از آن‌گونه که مال آدم‌های گمنام اما زخم‌دیده باشد. رضا جولایی ذهنش با تاریخ گره خورده و معتقد است ناگفته‌هایی از زندگی مردم در پس حوادث تاریخی جا مانده‌اند و هنرمند وظیفه دارد آن‌ها‌ را به گوش نسل‌های بعد و بعدترش برساند. آدم‌های داستان‌های جولایی گرفتار تقدیر، سیاست و ایدئولوژی هستند. این آدم‌ها هر چقدر هم که تلاش می‌کنند سرنوشت‌شان را خودشان رقم بزنند و به صحنه‌ی زندگی برگردند، دستی آن‌ها را به حاشیه می‌راند و فعلیتشان نادیده انگاشته می‌شود.<ref name="وینیش"/>

			این مجموعه داستان از تازه‌ترین آثار رضا جولایی است که در سال ۱۳۹۸ از سوی نشر «چشمه» به چاپ رسید. این مجموعه، هشت داستان دارد: «ریگ جن»، «فصل بادهای یخ‌زده»، «هجوم»، «شامگاه برفی»، «سبزپری، زردپری»، «پاییز ۳۲»، «سحرگاه بیست‌وهشتم» و «همه جهان‌های ممکن» که عموماً در دو دهه‌ ۲۰ و ۳۰ شمسی می‌گذرند. این مجموعه مانند سایر آثار جولایی، تاریخ معاصر و حوادثش را دست‌مایه و بستر وقوع رخدادهای خود قرار داده است. نویسنده در این کتاب حوادث تاریخی کلان را با روایت‌هایی کوچک از مردم عادی می‌آمیزد. اغلب داستان‌های این مجموعه از ساختار رایج داستان کوتاه سر باز می‌زنند و بازه‌های زمانی طولانی را در برمی‌گیرند، اغلب نمی‌توان داستان تک‌خطی آن‌ها را بازگو کرد، پیرنگ‌ قصه‌ها ناواضح و پایان‌بندی‌ها گاه دور از انتظار است، اما تمام داستان‌ها در همین ساختارگریزی به‌خوبی روایت می‌شوند. رضا جولایی در داستان‌هایش تنها بر وقایع تاریخی تکیه نمی‌کند، بلکه فراتر می‌رود و چنان به جزییات می‌پردازد که زندگی شخصیت‌ها برای خواننده ملموس به نظر می‌رسد.

			از دیگر نقاط قوت این مجموعه داستان، به‌اندازه بودن داستان‌ها است. نوشتن داستان کوتاه، حساسیت‌ها و دقت‌های ویژه خود را دارد. گاهی با داستان کوتاهی مواجه می‌شویم که ابتر است، قصه‌اش چفت‌وبست ندارد و پس از اتمام خوانش، چیزی عاید مخاطب نمی‌شود. در مقابل، ممکن است با داستان‌ کوتاهی روبه‌رو شویم که تفصیل بی‌دلیل و بی‌فایده‌ای دارد که اصلاً مناسب فرم و قاعده‌ داستان کوتاه نیست. داستان‌های مجموعه «پاییز ۳۲» از این افراط‌وتفریط به دور هستند. هر داستان به فراخور نوع محتوا، به‌درستی شروع می‌شود، به‌اندازه ادامه می‌یابد و در زمان مناسب به پایان می‌رسد. به‌عنوان‌مثال داستان «ریگ جن» که یک داستان وهمی در قلعه‌ای کویری است و به شیوه‌ مستندنگاری حادثه‌ای را شرح می‌دهد، با بیش از 50 صفحه طولانی‌ترین داستان مجموعه است؛ چراکه درون‌مایه حادثه محور و فرم گزارش‌گونه روایت، این حجم را می‌طلبد. در مقابل، داستان «همه‌ جهان‌های ممکن» که فضایی بی‌زمان، بی‌مکان و کابوس‌وار دارد، تنها با شش صفحه به‌درستی ارائه شده و به انجام رسیده است.

			در دو داستان «سحرگاه بیست‌وهشتم» و «پاییز ۳۲» که عنوان کتاب نیز هست، ماجرایی عاشقانه در زمان سقوط دولت مصدق روایت می‌شود. داستان «شامگاه برفی» شرح پسرکشی پدران در تیرگی و تکرار تاریخ سرزمین ما است. داستان «سبزپری، زردپری» وصف تاجرزاده‌ای است که قصد رفتن به تبریز دارد و میهمان دو خواهر می‌شود. «فصل بادهای یخ‌زده» قصه مردی از تبار قاجار است که رفتارش شباهتی به خاندان قجری‌اش ندارد. برعکس، در داستان «هجوم» وصف شاهزاده‌ای را می‌خوانیم که اگرچه از سیاست فاصله گرفته، اما تکبر قاجار در منش او هویداست. می‌توان گفت که فصل مشترک داستان‌های این مجموعه، اضطراب است؛ اضطرابی که از کالبد حوادث تاریخی و تجربه‌شده، به روایت تزریق می‌شود.

			قصه‌های تاریخی معمولاً در قالب رمان، پر کشش، پر فراز و نشیب و با شخصیت‌های متعدد دیده می‌شوند. رضا جولایی در این مجموعه نشان می‌دهد که علاوه بر رمان‌های تاریخی‌اش، این هنر را دارد که قاب‌های تاریخی تأثیرگذاری را در پوشش داستان کوتاه، به مخاطب ارائه دهد. در خواندن آثار این نویسنده، داشتن اطلاعات تاریخی، لذت کشف و تخیل بیشتر را برای مخاطب فراهم می‌کند تا در گذشته و خاطرات شخصیت‌های تاریخی غرق شود و از خیال‌پردازی واقع‌نمای نویسنده لذت ببرد.<ref name="بنیان">{{یادکرد وب\|نشانی=https://setaresobhonline.ir/content/315676/%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D9%85%D8%AC%D9%85%D9%88%D8%B9%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%C2%AB%D9%BE%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%B2-%DB%B3%DB%B2%C2%BB-%D9%86%D9%88%D8%B4%D8%AA%D9%87-%D8%B1%D8%B6%D8%A7-%D8%AC%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%7C-%D8%A8%D9%86%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%B1-%D8%A8%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE \|عنوان=نگاهی به مجموعه داستان «پاییز ۳۲» نوشته رضا جولایی \| بنای داستان بر بنیان تاریخ}}</ref>


	====[[ماه غمگین، ماه سرخ]]====		====[[ماه غمگین، ماه سرخ]]====

محمد ایذجی در ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۴۰

2022-02-23T15:40:51Z

نمایش تغییرات

محمد ایذجی در ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۳۰

2022-02-23T15:30:09Z

نمایش تغییرات

محمد ایذجی در ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۳۵

2022-02-23T14:35:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۸:۰۵
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	}}		}}
	'''رضا جولایی'''، داستان‌نویس معاصر ایرانی است. در میان همه آثار داستانی او یک چیز مشترک است که مانند نخ تسبیحی کلیه قصه‌ها و داستان‌هایش را به هم مرتبط نگاه می‌دارد: تاریخ.<ref name="">{{یادکرد وب\|نشانی= \|عنوان=}}</ref>		'''رضا جولایی'''، داستان‌نویس معاصر ایرانی است. در میان همه آثار داستانی او یک چیز مشترک است که مانند نخ تسبیحی کلیه قصه‌ها و داستان‌هایش را به هم مرتبط نگاه می‌دارد: تاریخ.<ref name="">{{یادکرد وب\|نشانی= \|عنوان=}}</ref>

			ادبيات بايد ديده و خوانده شود و هیچ اثر هنري و ادبي در برهوت خلق نمی‌شود.<ref name="برهوت"/>

	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>
خط ۹۴:		خط ۹۶:
	====جامعهٔ امروز ما به پست‌مدرنیسم مبتلا شده است====		====جامعهٔ امروز ما به پست‌مدرنیسم مبتلا شده است====
	چيزي كه امروز با آن درگير هستيم، پيروي از سنت متداول غرب است. گاهي فكر مي‌كنم اين اتفاقاتي كه در غرب افتاده و تازه دارد به ما مي‌رسد، تنها گوشه‌هايي از آن بوده است. موجي كه در ابتداي دهه‌ي ۷۰در كشور ما اتفاق افتاد، اين بود كه گروهي شناساي پست‌مدرنيسم در ايران به راه افتادند و آثار زيادي در اين‌باره ترجمه شد. بعضي با خواندن ناقص اين آثار شروع به نوشتن كردند؛ در حالي‌كه اين ويرانگر بود و بخصوص شعر ما را ويران كرد. حتا امروز عده‌اي كه موسفيد هستند و سر پيري دارند، شعرهاي پست‌مدرن مي‌گويند، كه واقعا شعرهاي مزخرفي است. پست‌مدرنيسم ايراني نيست. به ما چه كه آن‌جا دارد پست‌مدرن اتفاق مي‌افتد! اين‌ها مرحله‌هايي است كه برابر نويسنده و شاعر دهن باز كرده و پريدن از فراز آن‌ها بسيار مشكل است.<ref name="مدرنیسم">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.isna.ir/amp/8605-16811/ \|عنوان=پست مدرنیسم به ما چه ربطی دارد؟}}</ref>		چيزي كه امروز با آن درگير هستيم، پيروي از سنت متداول غرب است. گاهي فكر مي‌كنم اين اتفاقاتي كه در غرب افتاده و تازه دارد به ما مي‌رسد، تنها گوشه‌هايي از آن بوده است. موجي كه در ابتداي دهه‌ي ۷۰در كشور ما اتفاق افتاد، اين بود كه گروهي شناساي پست‌مدرنيسم در ايران به راه افتادند و آثار زيادي در اين‌باره ترجمه شد. بعضي با خواندن ناقص اين آثار شروع به نوشتن كردند؛ در حالي‌كه اين ويرانگر بود و بخصوص شعر ما را ويران كرد. حتا امروز عده‌اي كه موسفيد هستند و سر پيري دارند، شعرهاي پست‌مدرن مي‌گويند، كه واقعا شعرهاي مزخرفي است. پست‌مدرنيسم ايراني نيست. به ما چه كه آن‌جا دارد پست‌مدرن اتفاق مي‌افتد! اين‌ها مرحله‌هايي است كه برابر نويسنده و شاعر دهن باز كرده و پريدن از فراز آن‌ها بسيار مشكل است.<ref name="مدرنیسم">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.isna.ir/amp/8605-16811/ \|عنوان=پست مدرنیسم به ما چه ربطی دارد؟}}</ref>
	~~<ref name="مدرنیسم"/>~~
	===دیدگاه و اندیشه===		===دیدگاه و اندیشه===
	====دلایل کم‌تعداد شدن فیلم‌های اقتباسی در سینمای ایران====		====دلایل کم‌تعداد شدن فیلم‌های اقتباسی در سینمای ایران====
خط ۱۱۸:		خط ۱۲۰:
	جولايي در داستان «شب ظلماني يلدا» نيز ما را به دوران قاجار مي‌برد و با محور قرار دادن جنگ ايران و روسيه، بازگوي عشق و جنگ مي‌شود. او در اين اثر به شيوه‌ي داستان‌هاي كهن روايت مي‌كند. همچنين در «حديث درد‌كشان» جولايي به جنگ‌هاي ايران و روسيه مي‌پردازد. او در اغلب داستان‌هايش با نثري كهن‌گرا به توصيف مشروطه مي‌پردازد. انتخاب زمان قديم و نثر تاريخي ناشي از داستاني كه حاوي طرح و توطئه است، از شاخص‌هاي داستان اوست.		جولايي در داستان «شب ظلماني يلدا» نيز ما را به دوران قاجار مي‌برد و با محور قرار دادن جنگ ايران و روسيه، بازگوي عشق و جنگ مي‌شود. او در اين اثر به شيوه‌ي داستان‌هاي كهن روايت مي‌كند. همچنين در «حديث درد‌كشان» جولايي به جنگ‌هاي ايران و روسيه مي‌پردازد. او در اغلب داستان‌هايش با نثري كهن‌گرا به توصيف مشروطه مي‌پردازد. انتخاب زمان قديم و نثر تاريخي ناشي از داستاني كه حاوي طرح و توطئه است، از شاخص‌هاي داستان اوست.
	در ادامه، رضا جولايي درباره‌ي نظرات حسن ميرعابديني متذكر شد: نظرات ميرعابديني هميشه برايم محترم بوده و احتمالا غرضي هم در كارشان نيست. درباره‌ي ساير منتقدان هم همين نظر را دارم. اصولا هرگز به جبهه‌گيري عادت نداشتم.<ref name="مدرنیسم"/>		در ادامه، رضا جولايي درباره‌ي نظرات حسن ميرعابديني متذكر شد: نظرات ميرعابديني هميشه برايم محترم بوده و احتمالا غرضي هم در كارشان نيست. درباره‌ي ساير منتقدان هم همين نظر را دارم. اصولا هرگز به جبهه‌گيري عادت نداشتم.<ref name="مدرنیسم"/>

			====[[مجتبي گلستاني]] در جلسهٔ نقد رمان [[سوءقصد به ذات همایونی گفت:====
			بدون شک «سو قصد به ذات همايوني» جزو ۱۰رمان برتر تاريخ ادبيات ايران قرار دارد، چرا كه علي‌رغم انتشار اين اثر در نيمه دهه ۷۰ دو دهه دیگر با سربلندي دوام آورده است. این اثر اكنون مورد توجه بسياري از منتقدان و مخاطبان قرار گرفته و اين خود اولا نشانه كار ماندگار و بزرگ رضا جولايي است و ثانیاً رشد و بالندگي نقد كتاب در دو دهه اخير را نشان می‌دهد.
			این اثر يك فرا داستان تاريخ‌گرا است. در شروع داستان راوي داناي كل است و صحنه وقوع ترور را با تمام جزئيات و در زواياي گوناگون براي خواننده كاملا تشريح مي كند. در اينجا نويسنده با روايت قطعي و غير قابل تغيير تاريخ، ما را آماده مي‌كند تا در فصل‌های بعدي بتوانيم همه اتفاقات و شخصيت‌ها را دنبال کنیم و روايت استادانه فرا داستان او را پي بگيريم.
			حضور شخصيت هاي مهم و برجسته تاريخي با قهرمانان و شخصيت هاي داستان، توانسته حضور آنها را در رمان باور پذير كند و آنان را در تار و پود داستان قرار دهد و جزئي از روايت نويسنده از تاريخ شوند.<ref name="برهوت">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.ibna.ir/fa/report/205677/%D8%AC%D9%88%D9%84%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%A7%D8%AB%D8%B1-%D8%A7%D8%AF%D8%A8%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D9%87%D9%88%D8%AA-%D8%AE%D9%84%D9%82-%D9%86%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF \|عنوان=جولایی: اثر ادبی در برهوت خلق نمی‌شود}}</ref>

	===نظر نویسنده درباره آثارش===		===نظر نویسنده درباره آثارش===
خط ۱۳۳:		خط ۱۴۰:
	سال ۷۲ کتاب را خودم چاپ کردم. خیلی مصیبت سرش کشیدم و داستانش مفصل است. آن زمان در دو مرحله باید از ارشاد اجازه می‌گرفتیم. در فاصله خروج کتاب از چاپخانه تا مجوز بعدی وزیر عوض شد و کتاب شش هفت ماه بدون هیچ دلیلی گیر کرد و کار به جایی رسید که گفتند باید خمیرش کنی. اما بالاخره درآمد و خوشبختانه بدون سانسور هم منتشر شد. سال ۷۲ دوره اوج سخت‌گیری‌های ارشاد هم بود.		سال ۷۲ کتاب را خودم چاپ کردم. خیلی مصیبت سرش کشیدم و داستانش مفصل است. آن زمان در دو مرحله باید از ارشاد اجازه می‌گرفتیم. در فاصله خروج کتاب از چاپخانه تا مجوز بعدی وزیر عوض شد و کتاب شش هفت ماه بدون هیچ دلیلی گیر کرد و کار به جایی رسید که گفتند باید خمیرش کنی. اما بالاخره درآمد و خوشبختانه بدون سانسور هم منتشر شد. سال ۷۲ دوره اوج سخت‌گیری‌های ارشاد هم بود.
	همیشه سخت‌گیر بودند. من دائم با ارشاد سروکار داشتم، هیچ‌وقت نبود که بی‌مورد اذیت نکنند. بعد از عوض شدن وزیر هفته‌ای یک روز یا دو روز در ارشاد بودم و از این اتاق به آن اتاق. آن موقع چهار هزارتا تیراژ برای این کتاب زده بودم که دویست سیصدتاش بیشتر فروش نرفت. هنوز از نسخه قدیمی آن دارم. این کتاب سال ۹۱ یک بار چاپ هم با نشر افکار داشت و بعد کتاب را دادم نشر چشمه.<ref name="وینیش"/>		همیشه سخت‌گیر بودند. من دائم با ارشاد سروکار داشتم، هیچ‌وقت نبود که بی‌مورد اذیت نکنند. بعد از عوض شدن وزیر هفته‌ای یک روز یا دو روز در ارشاد بودم و از این اتاق به آن اتاق. آن موقع چهار هزارتا تیراژ برای این کتاب زده بودم که دویست سیصدتاش بیشتر فروش نرفت. هنوز از نسخه قدیمی آن دارم. این کتاب سال ۹۱ یک بار چاپ هم با نشر افکار داشت و بعد کتاب را دادم نشر چشمه.<ref name="وینیش"/>

			خلق این رمان علی‌رغم ساختار اوليه آنچنان به جلو رفت و شكل گرفت كه شايد بتوانم ناخودآگاهم را باعث شكل گيري و ادامه اين داستان بدانم. چرا كه بسياري از وقايع و حكايت ها و برخوردها در طول داستان خود به خود به‌وجود آمد.
			بسياري از كتاب‌هاي تاريخ معاصر را خوانده‌ام و اتفاقات و تاريخ آن را در ذهن خود ثبت كرده‌ام. آنگاه شخصيت‌ها را وارد اين عرصه تاريخي كردم. نوشتن آن دو سال طول كشيد و چيزي در همين حدود نيز مقدمات چاپ انتشار آن زمان برد.<ref name="برهوت"/>

	==آثار و کتابشناسی==		==آثار و کتابشناسی==

محمد ایذجی در ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۲۴

2022-02-23T14:24:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اسفند ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۵۴
خط ۸۲:		خط ۸۲:
	===در گذشته زندگی می‌کنم===		===در گذشته زندگی می‌کنم===
	او با بیان این‌که در دهه ۷۰ مشاغل متعددی که پایدار نبودند را داشته گفت: ترک‌های زیادی روی شخصیت آدم پیدا می‌شود، دوام آوردم ولی خیلی ضربه خوردم. بخاطر «بی فردایی»!! الآن هم مشکل من همین است. همش در گذشته زندگی می‌کنم. بعضی اوقات حیرت می‌کنم چقدر خاطرات گذشته را به وضوح به خاطر می‌آورم! ولی در مقابل هیچ وقت به آینده فکر نمی‌کنم! شاید به این دلیل که آینده‌ای برای خودم متصور نیستم و به گذشته پناه می‌برم. در حالی که آن زمان هم سخت بود. کارم را به خاطر رمان «سوقصد» رها کردم که حدود دو سال طول کشید.<ref name="ایران"/>		او با بیان این‌که در دهه ۷۰ مشاغل متعددی که پایدار نبودند را داشته گفت: ترک‌های زیادی روی شخصیت آدم پیدا می‌شود، دوام آوردم ولی خیلی ضربه خوردم. بخاطر «بی فردایی»!! الآن هم مشکل من همین است. همش در گذشته زندگی می‌کنم. بعضی اوقات حیرت می‌کنم چقدر خاطرات گذشته را به وضوح به خاطر می‌آورم! ولی در مقابل هیچ وقت به آینده فکر نمی‌کنم! شاید به این دلیل که آینده‌ای برای خودم متصور نیستم و به گذشته پناه می‌برم. در حالی که آن زمان هم سخت بود. کارم را به خاطر رمان «سوقصد» رها کردم که حدود دو سال طول کشید.<ref name="ایران"/>

			===دورهٔ قاجار را کنار می‌گذارم===
			وقتي درباره‌ي قاجاريه مي‌نوشتم، دنبال نثري مي‌گشتم كه متناسب با آن دوره باشد. احساس مي‌كردم براي آن نوع داستان، به آن نوع نثر احتياج است و نمي‌توان آن را با نثر امروزي نوشت. من آرام‌آرام دوره‌ي قاجار را دارم كنار مي‌گذارم. قصه‌هايم امروزي‌تر شده‌اند. آن دوره كه درباره‌ي قاجار مي‌نوشتم، دليل داشت كه پي‌جوي علت و معلول‌هاي تاريخي بود. اعتقادم اين بود كه يك‌سري وقايع تاريخي دارد پشت سر هم تكرار مي‌شود. سلطنت آغامحمدخان قاجار پيامدش سلطنت فتحعلي‌شاه است. در زماني‌كه اروپا در حال پيشرفت بود، ما در سنت دست و پا مي‌زديم. جنگ‌هاي ايران با روسيه تبعاتي داشت كه يكي از آن‌ها مشروطيت بود. دليل دیگر پرداختن به سرگذشت قاجاري در داستان‌هایم، اعتماد به آشنازدايي است؛ آشنازدايي در ادبيات و هنر ما ناديده گرفته شده و به اين دليل، ما به تكرار افتاده‌ايم. آثارمان تكراري‌اند و در آن‌ها نوجويي وجود ندارد.<ref name="مدرنیسم"/>

	==زندگی و یادگار==		==زندگی و یادگار==
			====داستان‌های رئالیستی ایرانی====
			نويسندگان ما كه رئاليستي مي‌نويسند، عوامل روزمره را عينا كپي‌برداري مي‌كنند، و به اين دليل در داستان‌ها اتفاقي نمي‌افتد و خواننده‌ي ايراني را از داستان‌هاي رئاليستي دور مي‌كند.
			‌امروز داستان‌نويسان دنيا از سوژه‌هاي عادي، داستان‌هاي بكري مي‌نويسند و يا فيلم‌هاي بكري مي‌سازند؛ اما ما هنوز به آن‌جا نرسيده‌ايم. من مي‌خواستم از اين موضوع فرار كنم. دوره‌ي قاجار براي اين بود كه به رئاليسم حاكم نيافتم.
			هميشه تلاشم اين بود كه داستاني بنويسم كه چندلايه باشد و در آن چيزهايي را بيان كنم كه به صورت علني و عام نمي‌توان در جامعه‌ي امروز بيان كرد.<ref name="مدرنیسم"/>

			====جامعهٔ امروز ما به پست‌مدرنیسم مبتلا شده است====
			چيزي كه امروز با آن درگير هستيم، پيروي از سنت متداول غرب است. گاهي فكر مي‌كنم اين اتفاقاتي كه در غرب افتاده و تازه دارد به ما مي‌رسد، تنها گوشه‌هايي از آن بوده است. موجي كه در ابتداي دهه‌ي ۷۰در كشور ما اتفاق افتاد، اين بود كه گروهي شناساي پست‌مدرنيسم در ايران به راه افتادند و آثار زيادي در اين‌باره ترجمه شد. بعضي با خواندن ناقص اين آثار شروع به نوشتن كردند؛ در حالي‌كه اين ويرانگر بود و بخصوص شعر ما را ويران كرد. حتا امروز عده‌اي كه موسفيد هستند و سر پيري دارند، شعرهاي پست‌مدرن مي‌گويند، كه واقعا شعرهاي مزخرفي است. پست‌مدرنيسم ايراني نيست. به ما چه كه آن‌جا دارد پست‌مدرن اتفاق مي‌افتد! اين‌ها مرحله‌هايي است كه برابر نويسنده و شاعر دهن باز كرده و پريدن از فراز آن‌ها بسيار مشكل است.<ref name="مدرنیسم">{{یادکرد وب\|نشانی=https://www.isna.ir/amp/8605-16811/ \|عنوان=پست مدرنیسم به ما چه ربطی دارد؟}}</ref>
			<ref name="مدرنیسم"/>
	===دیدگاه و اندیشه===		===دیدگاه و اندیشه===
	====دلایل کم‌تعداد شدن فیلم‌های اقتباسی در سینمای ایران====		====دلایل کم‌تعداد شدن فیلم‌های اقتباسی در سینمای ایران====
خط ۱۰۱:		خط ۱۱۲:
	====آدم‌های دورهٔ قاجار هستیم====		====آدم‌های دورهٔ قاجار هستیم====
	ما همان آدم‌های دوره قاجار هستیم، کمی رنگ‌ورو، لباس و فرم زندگی‌مان تغییر کرده. آثار آن دوره در ما هنوز باقی است. دورانی که همبستگی عاطفی و خانوادگی خیلی زیاد بوده، خیلی نکات منفی هم در زندگی‌ها بوده. با یک عقب‌ماندگی شدید روبرو بوده‌ایم. مردم دسته دسته بر اثر گرسنگی می‌مردند یا به خاطر وبا و تیفوس و بیماری‌هایی از این دست. یک عده می‌گفتند نوستالژی خاصی به دوره قاجار داری. اگر به معنی علاقه به این دوران باشد، باید بگویم نه. اما این دوران برای من فوق‌العاده جالب است. تاثیرات انقلاب مشروطه روی امروز ما واضح است یا جنگ‌های ایران و روس که روی کل تاریخ معاصر ما اثر گذاشته و تا جایی اذهان عمومی از آن متاثر است که هر پیمان نامناسبی را به ترکمانچای منسوب می‌کنیم یا ضرب‌المثل‌هایی که هنوز در زبان ما حفظ شده‌اند. به دلیل تاثیری که روی زمان ما گذاشته و قرابتی که با آن احساس می‌کنم، بیشتر به این دوران پرداخته‌ام.<ref name="وینیش"/>		ما همان آدم‌های دوره قاجار هستیم، کمی رنگ‌ورو، لباس و فرم زندگی‌مان تغییر کرده. آثار آن دوره در ما هنوز باقی است. دورانی که همبستگی عاطفی و خانوادگی خیلی زیاد بوده، خیلی نکات منفی هم در زندگی‌ها بوده. با یک عقب‌ماندگی شدید روبرو بوده‌ایم. مردم دسته دسته بر اثر گرسنگی می‌مردند یا به خاطر وبا و تیفوس و بیماری‌هایی از این دست. یک عده می‌گفتند نوستالژی خاصی به دوره قاجار داری. اگر به معنی علاقه به این دوران باشد، باید بگویم نه. اما این دوران برای من فوق‌العاده جالب است. تاثیرات انقلاب مشروطه روی امروز ما واضح است یا جنگ‌های ایران و روس که روی کل تاریخ معاصر ما اثر گذاشته و تا جایی اذهان عمومی از آن متاثر است که هر پیمان نامناسبی را به ترکمانچای منسوب می‌کنیم یا ضرب‌المثل‌هایی که هنوز در زبان ما حفظ شده‌اند. به دلیل تاثیری که روی زمان ما گذاشته و قرابتی که با آن احساس می‌کنم، بیشتر به این دوران پرداخته‌ام.<ref name="وینیش"/>

			===رضا جولایی از نگاه دیگران===
			====نقد [[حسن ميرعابدينی]] بر کتاب آثار جولایی====
			اين اثر به حوادث دوران قاجاري مي‌پردازد. داستان‌هاي جولايي، داستان‌هايي متكي بر طرح و توطئه هستند و نويسنده چارچوبي براي داستان دارد كه خاطرات را در آن جاي مي‌دهد. وسوسه‌ي پرداختن به جنگ‌هاي ايران و روسيه در ذهن جولايي غلبه دارد. همچنين عنصر شک نقش اساسي را در داستان‌هاي اين داستان‌نويس بازي مي‌كند. او با جنبه‌ي تخيلي نوعي جنبه‌ي بازي‌وار به داستان‌ها مي‌دهد.
			جولايي در داستان «شب ظلماني يلدا» نيز ما را به دوران قاجار مي‌برد و با محور قرار دادن جنگ ايران و روسيه، بازگوي عشق و جنگ مي‌شود. او در اين اثر به شيوه‌ي داستان‌هاي كهن روايت مي‌كند. همچنين در «حديث درد‌كشان» جولايي به جنگ‌هاي ايران و روسيه مي‌پردازد. او در اغلب داستان‌هايش با نثري كهن‌گرا به توصيف مشروطه مي‌پردازد. انتخاب زمان قديم و نثر تاريخي ناشي از داستاني كه حاوي طرح و توطئه است، از شاخص‌هاي داستان اوست.
			در ادامه، رضا جولايي درباره‌ي نظرات حسن ميرعابديني متذكر شد: نظرات ميرعابديني هميشه برايم محترم بوده و احتمالا غرضي هم در كارشان نيست. درباره‌ي ساير منتقدان هم همين نظر را دارم. اصولا هرگز به جبهه‌گيري عادت نداشتم.<ref name="مدرنیسم"/>

	===نظر نویسنده درباره آثارش===		===نظر نویسنده درباره آثارش===