رضا امیرخانی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

محمد ایذجی در ‏۹ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۵۰

2021-10-01T10:50:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۲۰
خط ۴۸۵:		خط ۴۸۵:
	==آثار و کتاب‌شناسی==		==آثار و کتاب‌شناسی==
	===کارنامه و فهرست آثار===		===کارنامه و فهرست آثار===
	# ~~«ارمیا»~~ (رمان و مجموعه‌داستان): انتشارات سورهٔ مهر، رقعی، ۱۳۷۴		# «اِرمیا» (رمان و مجموعه‌داستان): انتشارات سورهٔ مهر، رقعی، ۱۳۷۴
	# «ناصر ارمنی» (مجموعه‌داستان‌های کوتاه): انتشارات کتاب نیستان، رقعی، ۱۳۷۸		# «ناصر ارمنی» (مجموعه‌داستان‌های کوتاه): انتشارات کتاب نیستان، رقعی، ۱۳۷۸
	# «منِ او»: انتشارات سورهٔ مهر، رقعی، ۱۳۷۸: سومین اثر رضا امیرخانی است که اغلب منتقدان این کتاب را شاهکار ادبی وی می‌‏دانند. امیرخانی برای نوشتن آن نزدیک دو سال از عمرش را وقف مطالعهٔ آثاری دربارهٔ تهران قدیم کرد.		# «منِ او»: انتشارات سورهٔ مهر، رقعی، ۱۳۷۸: سومین اثر رضا امیرخانی است که اغلب منتقدان این کتاب را شاهکار ادبی وی می‌‏دانند. امیرخانی برای نوشتن آن نزدیک دو سال از عمرش را وقف مطالعهٔ آثاری دربارهٔ تهران قدیم کرد.
خط ۴۹۴:		خط ۴۹۴:
	# «سرلوحه‌ها»: سرلوحه‌ها گزیده‌ای از یادداشت‌های پراکندهٔ سال‌های۸۱تا۸۴ در سایت لوح نوشته شده و توسط انتشارات «سپیده باوران» اسفند۱۳۸۷ به چاپ رسیده ‌است.		# «سرلوحه‌ها»: سرلوحه‌ها گزیده‌ای از یادداشت‌های پراکندهٔ سال‌های۸۱تا۸۴ در سایت لوح نوشته شده و توسط انتشارات «سپیده باوران» اسفند۱۳۸۷ به چاپ رسیده ‌است.
	# «نفحات نفت»: نشر افق، رقعی، ۱۳۸۹: جستاری در فرهنگ مدیریت نفتی و دولتی در جمهوری اسلامی ایران.		# «نفحات نفت»: نشر افق، رقعی، ۱۳۸۹: جستاری در فرهنگ مدیریت نفتی و دولتی در جمهوری اسلامی ایران.
	# «جانستان کابلستان»: نشر افق، ~~رقعی،۱۳۹۰~~: سفرنامه‌ای است که حاصل سفر به کشور افغانستان است.		# «جانستان کابلستان»: نشر افق، رقعی، ۱۳۹۰: سفرنامه‌ای است که حاصل سفر به کشور افغانستان است.
	# «قیدار» (رمان): نشر افق، رقعی، ۱۳۹۱		# «قیدار» (رمان): نشر افق، رقعی، ۱۳۹۱
	# «[[ره‌ش]]» (رمان)، نشر افق، زمستان۱۳۹۶		# «[[ره‌ش]]» (رمان)، نشر افق، زمستان۱۳۹۶
خط ۵۰۲:		خط ۵۰۲:

	===جوایز و افتخارات===		===جوایز و افتخارات===
	* '''اِرمیا''' برگزیدهٔ جشنوارهٔ آثار ۲۰سال دفاع مقدس است. این کتاب در اولین‌دورهٔ جشنوارهٔ مهر و دومین‌ جشنوارهٔ دفاع مقدس تقدیر شد.		* '''اِرمیا''' برگزیدهٔ جشنوارهٔ آثار ۲۰سال دفاع مقدس است. از این کتاب در اولین‌دورهٔ جشنوارهٔ مهر و دومین‌ جشنوارهٔ دفاع مقدس تقدیر شد.
	* '''منِ‌او''' که در دومین‌ جشنوارهٔ مهر مورد تقدیر قرار گرفت و به‌عنوان یکی از سه کتاب برگزیدهٔ منتقدان مطبوعات و سه کتاب برگزیدهٔ سال ۱۳۷۹ معرفی شد.		* '''منِ‌او''' که در دومین‌ جشنوارهٔ مهر مورد تقدیر قرار گرفت و به‌عنوان یکی از سه کتاب برگزیدهٔ منتقدان مطبوعات و سه کتاب برگزیدهٔ سال ۱۳۷۹ معرفی شد.
	* '''قیدار''' به‌عنوان برگزیدهٔ بخشِ داستانِ بیست‌ویکمین دورهٔ جایزهٔ کتابِ فصل انتخاب شد.		* '''قیدار''' به‌عنوان برگزیدهٔ بخشِ داستانِ بیست‌ویکمین دورهٔ جایزهٔ کتابِ فصل انتخاب شد.
خط ۵۱۰:		خط ۵۱۰:
	===بررسی چند اثر===		===بررسی چند اثر===
	[[حسن میرعابدینی]] منتقد معاصر ادبیات، در کتاب ''صدسال داستان‌نویسی'' در بررسی رمان‌های ژانر جنگ، '''ارمیا'''ی امیرخانی را اینگونه‌ توصیف می‌کند:{{سخ}}		[[حسن میرعابدینی]] منتقد معاصر ادبیات، در کتاب ''صدسال داستان‌نویسی'' در بررسی رمان‌های ژانر جنگ، '''ارمیا'''ی امیرخانی را اینگونه‌ توصیف می‌کند:{{سخ}}
	در داستان‌های جنگ به دو الگوی تکرارشونده برمی‌خوریم. یکی از این الگوها ساختار '''رویارویی''' است: با رودررو قرار گرفتنِ شخصیت‌های معتقد و مردد، نوعی کشمکش دراماتیک پدید می‌آید که علاقهٔ خواننده را برای دنبال کردن ماجرا جلب می‌کند... دومین الگو، ساختار '''نوآموزی''' نام دارد: افرادی که هر یک نمایندهٔ تیپ خاصی هستند، به‌لحاظ روانی تغییر می‌کنند و از ناآگاهی به آگاهی و از حالت انفعال به حالت فعال می‌رسند. در اغلب داستان‌های جنگ می‌توان شاهد پیروی از این دو الگو بود: در داستان‌های دههٔ۱۳۶۰، فردی ترسان و سست‌اعتقاد، و در نتیجه گریزان از خطرهای خط مقدم، در اثر رویارویی با «قهرمان اصول» که معتقد و نترس است، به خود می‌آید، روند نوآموزی را طی می‌کند و «دیگری» می‌شود تا دست از زندگی بشوید و به استقبال خطر و مرگ برود. در داستان‌های دههٔ۱۳۷۰ وضع از چه قرار است؟ [[~~قاسم‌علی~~ فراست]] در «گلاب خانم» (۱۳۷۴)، [[حسین فتاحی]] در «عشق سال‌های جنگ» (۱۳۷۳)، رضا امیرخانی در «ارمیا» (۱۳۷۴) و [[ابراهیم حسن‌بیگی]] در «ریشه در اعماق» (۱۳۷۳)، نگرانی و بیم و امید جانبازانی را شرح می‌دهند که در بازگشت از جنگ، ناگزیر از مواجهه با مسئولیت‌های زندگی روزمره‌اند... قهرمان رمان ارمیا دانشجویی که پس از شهادت هم‌رزمش، حاضر به خروج از سنگر نیست. حتی وقتی جنگ پایان می‌یابد، او تغییر وضع نمی‌دهد... برخوردهای اطرافیان که رفتارها و سرووضع ارمیا را به‌هنجار نمی‌دانند، بر دلزدگی او از زندگی روزمره می ‌افزاید. از شهر می‌گریزد، از جاده‌ای فرعی به درون جنگل‌های شمال می‌رود؛ به جایی پرت افتاده در میان چند معدنچی؛ ولی جمع آنان و محبت پدرانهٔ معدنچی پیر را هم تاب نمی‌آورد و...<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی= میرعابدینی\|نام= حسن\| عنوان = صدسال داستان‌نویسی ایران}}</ref>		در داستان‌های جنگ به دو الگوی تکرارشونده برمی‌خوریم. یکی از این الگوها ساختار '''رویارویی''' است: با رودررو قرار گرفتنِ شخصیت‌های معتقد و مردد، نوعی کشمکش دراماتیک پدید می‌آید که علاقهٔ خواننده را برای دنبال کردن ماجرا جلب می‌کند... دومین الگو، ساختار '''نوآموزی''' نام دارد: افرادی که هر یک نمایندهٔ تیپ خاصی هستند، به‌لحاظ روانی تغییر می‌کنند و از ناآگاهی به آگاهی و از حالت انفعال به حالت فعال می‌رسند. در اغلب داستان‌های جنگ می‌توان شاهد پیروی از این دو الگو بود: در داستان‌های دههٔ۱۳۶۰، فردی ترسان و سست‌اعتقاد، و در نتیجه گریزان از خطرهای خط مقدم، در اثر رویارویی با «قهرمان اصول» که معتقد و نترس است، به خود می‌آید، روند نوآموزی را طی می‌کند و «دیگری» می‌شود تا دست از زندگی بشوید و به استقبال خطر و مرگ برود. در داستان‌های دههٔ۱۳۷۰ وضع از چه قرار است؟ [[قاسمعلی فراست]] در «گلاب خانم» (۱۳۷۴)، [[حسین فتاحی]] در «عشق سال‌های جنگ» (۱۳۷۳)، رضا امیرخانی در «ارمیا» (۱۳۷۴) و [[ابراهیم حسن‌بیگی]] در «ریشه در اعماق» (۱۳۷۳)، نگرانی و بیم و امید جانبازانی را شرح می‌دهند که در بازگشت از جنگ، ناگزیر از مواجهه با مسئولیت‌های زندگی روزمره‌اند... قهرمان رمان ارمیا دانشجویی که پس از شهادت هم‌رزمش، حاضر به خروج از سنگر نیست. حتی وقتی جنگ پایان می‌یابد، او تغییر وضع نمی‌دهد... برخوردهای اطرافیان که رفتارها و سرووضع ارمیا را به‌هنجار نمی‌دانند، بر دلزدگی او از زندگی روزمره می ‌افزاید. از شهر می‌گریزد، از جاده‌ای فرعی به درون جنگل‌های شمال می‌رود؛ به جایی پرت افتاده در میان چند معدنچی؛ ولی جمع آنان و محبت پدرانهٔ معدنچی پیر را هم تاب نمی‌آورد و...<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی= میرعابدینی\|نام= حسن\| عنوان = صدسال داستان‌نویسی ایران}}</ref>

	====نفحات نفت====		====نفحات نفت====

محمد ایذجی در ‏۹ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۵۸

2021-10-01T09:58:44Z

محمد ایذجی در ‏۹ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۴۴

2021-10-01T09:44:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۱۴
خط ۳۸۷:		خط ۳۸۷:

	====[[مصطفی مستور]]====		====[[مصطفی مستور]]====
	امیرخانی در نوشتهٔ «دفاع از کیان مستور» از او دفاع می‌کند و او را نویسندهٔ داستان‌هایی «عمیقاً دینی» ~~می‌دااند~~:		امیرخانی در نوشتهٔ «دفاع از کیان مستور» از او دفاع می‌کند و او را نویسندهٔ داستان‌هایی «عمیقاً دینی» می‌داند:
	:«به‌هر‌رو مستور از معدود زحمت‌کشانی است که بارِ ادبیاتِ داستانیِ دینی را به دوش می‌کشد و این تلاشِ او قابل ستایش است. این‌که گفتم جزوِ اول کسانی بودم که بر کتابِ ''روی ماه...'' مطلب نوشتم، نه از سرِ ~~منت‌گزاری~~ بود و مثلِ بعضی طعنه‌زدن که «دیدی به چاپِ ده رسیده است!» و دوختنِ کیسه و یتقارضون الثنا و یتراقبون الجزا... نه! همه می‌دانیم که کتابِ خوب فارغ از مدح‌وذمِ ما و امثال ما راهِ خود را می‌رود و به اندازه‌ٔ توانایی‌هایش نفوذ پیدا می‌کند. اولین مطلب را نوشتم تا بدانیم «مادحِ خورشید، مداحِ خود است!» یعنی همین‌قدر که دیگران بدانند کور نیستیم برای ما در این شهرِ کوران کفایت می‌کند...»		:«به‌هر‌رو مستور از معدود زحمت‌کشانی است که بارِ ادبیاتِ داستانیِ دینی را به دوش می‌کشد و این تلاشِ او قابل ستایش است. این‌که گفتم جزوِ اول کسانی بودم که بر کتابِ ''روی ماه...'' مطلب نوشتم، نه از سرِ منت‌گذاری بود و مثلِ بعضی طعنه‌زدن که «دیدی به چاپِ ده رسیده است!» و دوختنِ کیسه و یتقارضون الثنا و یتراقبون الجزا... نه! همه می‌دانیم که کتابِ خوب فارغ از مدح‌وذمِ ما و امثال ما راهِ خود را می‌رود و به اندازه‌ٔ توانایی‌هایش نفوذ پیدا می‌کند. اولین مطلب را نوشتم تا بدانیم «مادحِ خورشید، مداحِ خود است!» یعنی همین‌قدر که دیگران بدانند کور نیستیم برای ما در این شهرِ کوران کفایت می‌کند...»

	====اکبر خلیلی====		====اکبر خلیلی====
	خلیلی در عرصهٔ ادبیات انقلاب اسلامی با تک کتاب [[ترکه‌های درخت آلبالو]] صاحب کسوت است. اصلاً کاری ندارم بعد در زندگی چه کرد، چگونه آزادانه و حر زیست، اینها را اصلاً می‌گذاریم کنار. به‌همین‌دلیل تک کار، صاحب کسوت است.<ref name="صاحبان کسوت">{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= امیرخانی\|تاریخ= آبان۱۳۹۱\|عنوان= با صاحبان کسوت چه کرده‌ایم\|ژورنال= ماهنامه ادبیات و داستان\|شماره= ۶\|صفحات= ۳۹}}</ref>		خلیلی در عرصهٔ ادبیات انقلاب اسلامی با تک کتاب [[ترکه‌های درخت آلبالو]] صاحب کسوت است. اصلاً کاری ندارم بعد در زندگی چه کرد، چگونه آزادانه و حر زیست، اینها را اصلاً می‌گذاریم کنار. به‌همین‌دلیل تک کار، صاحب کسوت است.<ref name="صاحبان کسوت">{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= امیرخانی\|تاریخ= آبان۱۳۹۱\|عنوان= با صاحبان کسوت چه کرده‌ایم\|ژورنال= ماهنامه ادبیات و داستان\|شماره= ۶\|صفحات= ۳۹}}</ref>

	====~~قاسم‌علی~~ فراست====		====[[قاسمعلی فراست]]====
	نویسندهٔ دیگری هم هست که شاید با آقای خلیلی فرق کند، اما به‌نظرم در ادبیات جنگ صاحب کسوت است؛ قاسم‌علی فراست. «نخل‌های بی‌سر» و «ترکه‌هاب درخت آلبالو»، دو کتاب و اولین کسوتی هستند که ادبیات جنگ و انقلاب ما پوشیده.<ref name="صاحبان کسوت"/>		نویسندهٔ دیگری هم هست که شاید با آقای خلیلی فرق کند، اما به‌نظرم در ادبیات جنگ صاحب کسوت است؛ قاسم‌علی فراست. «نخل‌های بی‌سر» و «ترکه‌هاب درخت آلبالو»، دو کتاب و اولین کسوتی هستند که ادبیات جنگ و انقلاب ما پوشیده.<ref name="صاحبان کسوت"/>

خط ۴۰۳:		خط ۴۰۳:

	====دربارهٔ اخراجی‌ها و ادبیات دفاع مقدس====		====دربارهٔ اخراجی‌ها و ادبیات دفاع مقدس====
	پدیده‌ای مثل '''اخراجی‌ها'''، دُمَلی است که از شدت چرکین‌شدن، ترکیده است. من این پدیده را برون‌رفت مناسبی نمی‌بینم. '''عقرب''' هم چنین ویژگی‌ای داشت. اگر در آن روزها رفتار درست و عاقلانه‌ای با کارهایی مثل هفت روز آخر یا سفر به گرای ۲۷۰درجه می‌شد، سیر درست ادبیات دفاع مقدس شکل می‌گرفت. امروز این مسیر به‌قدری کج شده که برای بازگشت به مسیر اصلی‌مان، مجبور شده‌ایم چنین هزینه‌هایی بدهیم. دولت دریافته که مسیر ادبیات و هنر جنگ از اعتدال خارج شده، اما سوراخ دعا را باز گم کرده‌اند؛ راهش اخراجی‌ها نیست؛ قطعاً راه دیگری داشته و دارد. اما خیلی از این راه‌ها را آرام‌آرام مسدود کرده‌ایم.<ref name="اخراجی‌ها">{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= امیرخانی\|عنوان= من عمیقاً یک آنارشیستم}}</ref>		پدیده‌ای مثل '''اخراجی‌ها'''، دُمَلی است که از شدت چرکین‌شدن، ترکیده است. من این پدیده را برون‌رفت مناسبی نمی‌بینم. '''عقرب''' هم چنین ویژگی‌ای داشت. اگر در آن روزها رفتار درست و عاقلانه‌ای با کارهایی مثل هفت روز آخر یا [[سفر به گرای ۲۷۰درجه]] می‌شد، سیر درست ادبیات دفاع مقدس شکل می‌گرفت. امروز این مسیر به‌قدری کج شده که برای بازگشت به مسیر اصلی‌مان، مجبور شده‌ایم چنین هزینه‌هایی بدهیم. دولت دریافته که مسیر ادبیات و هنر جنگ از اعتدال خارج شده، اما سوراخ دعا را باز گم کرده‌اند؛ راهش اخراجی‌ها نیست؛ قطعاً راه دیگری داشته و دارد. اما خیلی از این راه‌ها را آرام‌آرام مسدود کرده‌ایم.<ref name="اخراجی‌ها">{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= امیرخانی\|عنوان= من عمیقاً یک آنارشیستم}}</ref>

	====تولستوی====		====تولستوی====
خط ۴۰۹:		خط ۴۰۹:

	====[[سیمین دانشور]]====		====[[سیمین دانشور]]====
	شخصاً به ایشان مدیونم. شانزده‌هفده‌ساله بودم که [[سووشون]] را خواندم و به‌ محض اتمامش به خودم گفتم، من باید رمان بنویسم. ~~اولین‎بار~~ بود که با یک '''«رمان ایرانی»''' ~~روبه‎رو~~ شده بودم. پیش از آن هر رمان ایرانی را خوانده بودم، برایم این درخشش را نداشت.<ref name= "پشیمان"/>		شخصاً به ایشان مدیونم. شانزده‌هفده‌ساله بودم که [[سووشون]] را خواندم و به‌ محض اتمامش به خودم گفتم، من باید رمان بنویسم. اولین‌‎بار بود که با یک '''«رمان ایرانی»''' رو‌به‌‎رو شده بودم. پیش از آن هر رمان ایرانی را خوانده بودم، برایم این درخشش را نداشت.<ref name= "پشیمان"/>

	====[[حبیب احمدزاده]]====		====[[حبیب احمدزاده]]====
	دیشب خوابش را دیدم. خواب دیدم کسی ما را در ماشین دستگیر کرده بود و داشت در راه بازداشتگاه نصیحت‎‌مان ~~می‎کرد~~. به ما گفت: شما داستان '''آدم ثانی حبیب احمدزاده''' را ~~خوانده‎اید؟~~ من گفتم که با حبیب دوستم و او همهٔ ما را آزاد کرد! همین نشان ~~می‎دهد~~ که حتی در خوابِ آدم هم ارتباطاتی دارد!<ref name= "پشیمان"/>		دیشب خوابش را دیدم. خواب دیدم کسی ما را در ماشین دستگیر کرده بود و داشت در راه بازداشتگاه نصیحت‎‌مان می‎‌کرد. به ما گفت: شما داستان '''آدم ثانی حبیب احمدزاده''' را خوانده‎‌اید؟ من گفتم که با حبیب دوستم و او همهٔ ما را آزاد کرد! همین نشان می‎‌دهد که حتی در خوابِ آدم هم ارتباطاتی دارد!<ref name= "پشیمان"/>

	====[[محمود دولت‌آبادی]]====		====[[محمود دولت‌آبادی]]====
	تصویر بسته از انقلاب اسلامی، قاتل جان انقلاب است. یعنی واقعاً روح انقلاب اسلامی با نوشتهٔ آقای [[محمود دولت‌آبادی]] ضربه می‌خورد؟ من ~~اینچنین~~ فکر نمی‌کنم. روشن است که من هم‌نظر با آقای دولت‌آبادی نیستم. وقتی ''نون نوشتن'' را می‌خوانم غصه می‌خورم که چگونه جریان چپ، ذهن خلاق یک نویسنده حرفه‌ای را به انسداد کشانده است، اما این به‌آن معنا نیست که از عدم انتشار کتاب ایشان خوشحال شوم. من به ایشان و باقی نویسندگان به دلایل حرفه‌ای احترام می‌گذارم.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= امیرخانی\|عنوان= کشور به عقل نیاز دارد، نه اعتراض}}</ref>		تصویر بسته از انقلاب اسلامی، قاتل جان انقلاب است. یعنی واقعاً روح انقلاب اسلامی با نوشتهٔ آقای [[محمود دولت‌آبادی]] ضربه می‌خورد؟ من این‌چنین فکر نمی‌کنم. روشن است که من هم‌نظر با آقای دولت‌آبادی نیستم. وقتی ''نون نوشتن'' را می‌خوانم غصه می‌خورم که چگونه جریان چپ، ذهن خلاق یک نویسنده حرفه‌ای را به انسداد کشانده است، اما این به‌آن معنا نیست که از عدم انتشار کتاب ایشان خوشحال شوم. من به ایشان و باقی نویسندگان به دلایل حرفه‌ای احترام می‌گذارم.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= امیرخانی\|عنوان= کشور به عقل نیاز دارد، نه اعتراض}}</ref>

	====[[قیصر امین‌پور]]====		====[[قیصر امین‌پور]]====
	بعد از زلزلهٔ بم در یک جمع خصوصی از هنرمندان، مشغول توضیح و توصیف فضای بم بعد از زلزله بودم. ~~آقامصطفای~~ رحماندوست از دور اشاره ~~می‎کردند~~ نگو، نگو. متوجهٔ منظورشان ~~نمی‎شدم،~~ تا آن‎که دیدم قیصر حالش بد شده است... قیصر رقیق بود.<ref name= "پشیمان"/>		بعد از زلزلهٔ بم در یک جمع خصوصی از هنرمندان، مشغول توضیح و توصیف فضای بم بعد از زلزله بودم. آقا[[مصطفای رحماندوست\|مصطفی رحماندوست]] از دور اشاره می‎‌کردند نگو، نگو. متوجهٔ منظورشان نمی‎‌شدم، تا آن‎که دیدم قیصر حالش بد شده است... قیصر رقیق بود.<ref name= "پشیمان"/>

	====علی پروین====		====علی پروین====
	همان که مردم انتخاب ~~کرده‎اند~~: سلطان.<ref name= "پشیمان"/>		همان که مردم انتخاب کرده‎‌اند: سلطان.<ref name= "پشیمان"/>

	====[[ابوالفضل زرویی نصرآباد]]====		====[[ابوالفضل زرویی نصرآباد]]====
	~~به‎خلاف~~ طنزش و شادیِ ~~جوان‌مردانه‎اش،~~ غمخوارِ عالم؛ و ~~به‎خلاف~~ ظاهرش ~~مردانه‎اش،~~ لطیف‎ترین کودکی که ~~می‎توان~~ تصور کرد.<ref name= "پشیمان"/>		به‌‎خلاف طنزش و شادیِ جوان‌مردانه‎‌اش، غمخوارِ عالم؛ و به‌‎خلاف ظاهرش مردانه‎‌اش، لطیف‎ترین کودکی که می‌‎توان تصور کرد.<ref name= "پشیمان"/>

	====[[مرتضی سرهنگی]]====		====[[مرتضی سرهنگی]]====
	مرتضی سرهنگی در یک دوره‌ای ~~یک‌‌تنه~~ به اردوگاه‌های اسرای عراقی رفت و شروع کرد به سندسازی خاطرات اسرا. امروز دیگر دسترسی به آن اسرا امکان‌پذیر نیست؛اما اسناد بسیار باارزشی حدود نودهزارصفحه خاطرهٔ مستند از آنان در ایران مانده و همهٔ این‌ها را شخص مرتضی تهیه و تدوین کرده است. اصلاً در آن دوره به فکر کسی نمی‌رسید که امکان دارد نزد اسرای عراقی خاطراتی باشد که بعدها به‌درد بخورد. وقتی یک نویسنده از زمانش جلوتر باشد، می‌شود این.<ref name= "پشیمان"/>		مرتضی سرهنگی در یک دوره‌ای یک‌‌‌‌تنه به اردوگاه‌های اسرای عراقی رفت و شروع کرد به سندسازی خاطرات اسرا. امروز دیگر دسترسی به آن اسرا امکان‌پذیر نیست؛اما اسناد بسیار باارزشی حدود نودهزارصفحه خاطرهٔ مستند از آنان در ایران مانده و همهٔ این‌ها را شخص مرتضی تهیه و تدوین کرده است. اصلاً در آن دوره به فکر کسی نمی‌رسید که امکان دارد نزد اسرای عراقی خاطراتی باشد که بعدها به‌درد بخورد. وقتی یک نویسنده از زمانش جلوتر باشد، می‌شود این.<ref name= "پشیمان"/>

	===همراهی‌های سیاسی و مخالفت‌های سیاسی===		===همراهی‌های سیاسی و مخالفت‌های سیاسی===

محمد ایذجی در ‏۸ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۵۹

2021-09-30T10:59:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۲۹
خط ۲۶۲:		خط ۲۶۲:

	===شخصیت و اندیشه===		===شخصیت و اندیشه===
	رضا امیرخانی، نویسنده‎‌ای باهوش و صاحب‎‌رأی است که ~~موضع‎گیری‎‎‌های~~ سیاسی و فرهنگی‎‌اش هم به‌اندازهٔ داستان‌‎هایش اهمیت دارد. نویسنده‎‌ای که با صدای بلند می‌‎گوید «از نسل فرزندان خمینی است و آمده است بگوید اتفاقاً آب عقل و عشق در یک جوی روان است.» نویسنده‎‌ای فروتن که به‌قول دوستانش «اسیر محبت است و خراب رفاقت.»{{سخ}}		رضا امیرخانی، نویسنده‎‌ای باهوش و صاحب‎‌رأی است که موضع‌‎گیری‎‎‌های سیاسی و فرهنگی‎‌اش هم، به‌اندازهٔ داستان‌‎هایش اهمیت دارد. نویسنده‎‌ای که با صدای بلند می‌‎گوید «از نسل فرزندان خمینی است و آمده است بگوید اتفاقاً آب عقل و عشق در یک جوی روان است.» نویسنده‎‌ای فروتن که به‌قول دوستانش «اسیر محبت است و خراب رفاقت.»{{سخ}}
	وی اعتقادش به شریعت و طریقت را اینگونه بیان می‌کند: «من جوان مسلمان در دنیای امروز، اگر بخواهم تنها شریعت را بگیرم، هیچ تضمینی وجود ندارد عضو القاعده نشوم یا وهابی و سلفی از کار درنیایم. شریعت بدون طریقت و خالی از مرام‌ومشرب چنین خطراتی دارد. شریعتی که از روح خالی می‌شود و امروز داریم نمونه‌هایش را در جامعهٔ خودمان به‌وفور می‌بینیم. رُک و راستش را بگویم؟ اگر امام نبود، قطعاً من داستان‌نویس نمی‌شدم. برای اینکه زندگی‌ام هیچ‌چیز قابل افتخاری نداشت. شاید من آدمی مسلمان می‌بودم که بامرام زندگی می‌کردم، اما هیچ‌وقت نمی‌توانستم، جرأتش را نداشتم که آن را برای مردم نمایش بدهم. اصلاً شما چرا از اقبال مخاطب به کتاب «منِ‌او» حرف می‌زنی؟ چرا «قیصر و گوزن‌ها» را تحلیل نمی‌کنی؟ «مسعود کیمیایی» دست روی مرام‌ومشرب گذاشت و این مرام‌ومشرب ذاتاً امری برخاسته از جامعهٔ دینیِ ما بود. به‌خاطر همین است که فرهنگ‌ لغات سیدرسول در گوزن‌ها یا قیصر، به‌شدت فرهنگ‌ لغات یک آدم مذهبی است. این‌ها برمی‌گردد به سابقه‌ای از دین‌ورزی در جامعهٔ ما که شریعت خشک‌وخالی نمی‌تواند آن را برتابد و تو اسمش را می‌گذاری مرام‌ومشرب، من می‌گویم طریقت.«<ref name="اخراجی‌ها"/>		وی اعتقادش به شریعت و طریقت را اینگونه بیان می‌کند: «من جوان مسلمان در دنیای امروز، اگر بخواهم تنها شریعت را بگیرم، هیچ تضمینی وجود ندارد عضو القاعده نشوم یا وهابی و سلفی از کار درنیایم. شریعت بدون طریقت و خالی از مرام‌ومشرب چنین خطراتی دارد. شریعتی که از روح خالی می‌شود و امروز داریم نمونه‌هایش را در جامعهٔ خودمان به‌وفور می‌بینیم. رُک و راستش را بگویم؟ اگر امام نبود، قطعاً من داستان‌نویس نمی‌شدم. برای اینکه زندگی‌ام هیچ‌چیز قابل افتخاری نداشت. شاید من آدمی مسلمان می‌بودم که بامرام زندگی می‌کردم، اما هیچ‌وقت نمی‌توانستم، جرأتش را نداشتم که آن را برای مردم نمایش بدهم. اصلاً شما چرا از اقبال مخاطب به کتاب «منِ‌او» حرف می‌زنی؟ چرا «قیصر و گوزن‌ها» را تحلیل نمی‌کنی؟ «مسعود کیمیایی» دست روی مرام‌ومشرب گذاشت و این مرام‌ومشرب ذاتاً امری برخاسته از جامعهٔ دینیِ ما بود. به‌خاطر همین است که فرهنگ‌ لغات سیدرسول در گوزن‌ها یا قیصر، به‌شدت فرهنگ‌ لغات یک آدم مذهبی است. این‌ها برمی‌گردد به سابقه‌ای از دین‌ورزی در جامعهٔ ما که شریعت خشک‌وخالی نمی‌تواند آن را برتابد و تو اسمش را می‌گذاری مرام‌ومشرب، من می‌گویم طریقت.«<ref name="اخراجی‌ها"/>

خط ۲۷۳:		خط ۲۷۳:
	# یادداشت برداشتن کار مهم و پیچیده‌ای نیست، اما به نویسنده کمک می‌کند. اگر جایی نکته‌ای ببینم که فکر کنم بعد به دردم می‌خورد، حتما یادداشت می‌کنم. کمتر از یک‌درصد این یادداشت‌ها به‌دردم می خورد. یعنی کاری با بازدهی این یک‌درصد انجام می‌دهم. خیلی از یادداشت‌ها هیچ‌وقت به‌دردم نمی‌خورد و بعضی‌ها وقتی به‌دردم می‌خورد که اصلا به آن‌ها فکر نمی‌کنم.<ref name="وضعیت نویسندگی"/>		# یادداشت برداشتن کار مهم و پیچیده‌ای نیست، اما به نویسنده کمک می‌کند. اگر جایی نکته‌ای ببینم که فکر کنم بعد به دردم می‌خورد، حتما یادداشت می‌کنم. کمتر از یک‌درصد این یادداشت‌ها به‌دردم می خورد. یعنی کاری با بازدهی این یک‌درصد انجام می‌دهم. خیلی از یادداشت‌ها هیچ‌وقت به‌دردم نمی‌خورد و بعضی‌ها وقتی به‌دردم می‌خورد که اصلا به آن‌ها فکر نمی‌کنم.<ref name="وضعیت نویسندگی"/>
	# نویسندهٔ مرد می‌تواند از زبان راوی زن بنویسد؟ کسی که جنگ را ندیده، می‌تواند درباره آن بنویسد؟ نویسنده می‌تواند دربارهٔ تجربه‌ای بنویسد که آن را زیست نکرده؟ جواب آسان به سؤال، «نه» است.<ref name="وضعیت نویسندگی"/>		# نویسندهٔ مرد می‌تواند از زبان راوی زن بنویسد؟ کسی که جنگ را ندیده، می‌تواند درباره آن بنویسد؟ نویسنده می‌تواند دربارهٔ تجربه‌ای بنویسد که آن را زیست نکرده؟ جواب آسان به سؤال، «نه» است.<ref name="وضعیت نویسندگی"/>
	# دلیل اینکه کتاب‌های حوزه‌های انقلاب ~~ضعیفند،~~ این است که نویسنده‌ها دنبال تجربه‌های تازه نیستند. مثلا دربارهٔ جنگ، همه در «روایت فتح» مشترکیم. اگر نویسنده‌ای سراغ تجربهٔ مشترک برود، نمی‌تواند کاری بکند. چون روایت فتح را یک‌بار دیده‌ایم. نویسنده باید بتواند برای مخاطب حرف تازه‌ای از جنگ بنویسد. اگر نمی‌تواند، نباید بنویسد.<ref name="وضعیت نویسندگی"/>		# دلیل اینکه کتاب‌های حوزه‌های انقلاب ضعیف‌اند، این است که نویسنده‌ها دنبال تجربه‌های تازه نیستند. مثلا دربارهٔ جنگ، همه در «روایت فتح» مشترکیم. اگر نویسنده‌ای سراغ تجربهٔ مشترک برود، نمی‌تواند کاری بکند. چون روایت فتح را یک‌بار دیده‌ایم. نویسنده باید بتواند برای مخاطب حرف تازه‌ای از جنگ بنویسد. اگر نمی‌تواند، نباید بنویسد.<ref name="وضعیت نویسندگی"/>
	# زمانی یک زبان را زنده می‌نامند که ادیب‌ها و عالم‌ها، آن زبان را زنده نگه دارند، نه این‌که فقط در فرهنگستان‌ها درباره آن حرف بزنند. زبان فارسی زمانی زنده می‌ماند که بتواند زایا باشد. یعنی وقتی کلمه‌ای وارد این زبان شد، بتواند آن را از آنِ خودش بکند.<ref name="وضعیت نویسندگی"/>		# زمانی یک زبان را زنده می‌نامند که ادیب‌ها و عالم‌ها، آن زبان را زنده نگه دارند، نه این‌که فقط در فرهنگستان‌ها درباره آن حرف بزنند. زبان فارسی زمانی زنده می‌ماند که بتواند زایا باشد. یعنی وقتی کلمه‌ای وارد این زبان شد، بتواند آن را از آنِ خودش بکند.<ref name="وضعیت نویسندگی"/>

خط ۳۰۷:		خط ۳۰۷:

	====[[یوسفعلی میرشکاک]]====		====[[یوسفعلی میرشکاک]]====
	مشکلی که امیرخانی دارد، مشکل همهٔ ماست. مشکل ممیزیِ درونی است. ما چند نوع ممیزی داریم. یکی ممیز و مفتش بزرگی است که درون ماست. ممیز بعدی وزارت ارشاد است. ممیز بعدی بقیهٔ ارگان‎هایی هستند که همه‎شان حق مداخله در ادبیات دارند و اگر در شعر خیلی ~~نمی‎توانند~~ مداخله کنند، برای این‎ است که شعر خیلی اجمالی است، ولی در رمان، شما اگر بند ~~کفش‎های~~ یک پلیس را باز توصیف کرده باشید، نیروی انتظامی به خودش اجازه ~~می‎دهد~~ که اعتراض کند.<ref name="ممیزی درونی">{{یادکرد وب\|نشانی= http://www.amirkhani.ir/contents.aspx?id=457\|عنوان= آنچه گفت بگو، گفته‌ام}}</ref>		مشکلی که امیرخانی دارد، مشکل همهٔ ماست. مشکل ممیزیِ درونی است. ما چند نوع ممیزی داریم. یکی ممیز و مفتش بزرگی است که درون ماست. ممیز بعدی وزارت ارشاد است. ممیز بعدی بقیهٔ ارگان‎هایی هستند که همه‎شان حق مداخله در ادبیات دارند و اگر در شعر خیلی نمی‎‌توانند مداخله کنند، برای این‎ است که شعر خیلی اجمالی است، ولی در رمان، شما اگر بند کفش‎‌های یک پلیس را باز توصیف کرده باشید، نیروی انتظامی به خودش اجازه می‌‎دهد که اعتراض کند.<ref name="ممیزی درونی">{{یادکرد وب\|نشانی= http://www.amirkhani.ir/contents.aspx?id=457\|عنوان= آنچه گفت بگو، گفته‌ام}}</ref>

	====میثم امیری====		====[[میثم امیری]]====
	امیرخانی می‌گوید: «کسی که درد دارد می‌تواند بنویسد.» نمی‌گویم عرفان درد ندارد؛ ولی لااقل اندازهٔ‌ [[مصطفی مستور]] به‌دنبالِ جواب نیست، بلکه به‌معنای دقیق‌تر، آن‌قدر سؤالِ حل‌نشده ندارد. امیرخانی تُویِ «منِ‌او» تهِ دام پهن‌کردن بود. آخرش می‌دیدی همه‌چیز را خوانده‌ای. هم نواب را دوست داری، هم ابوراصف را... اما نگار هم دوست‌داشتنی است...<ref name="ممیزی درونی"/>		امیرخانی می‌گوید: «کسی که درد دارد می‌تواند بنویسد.» نمی‌گویم عرفان درد ندارد؛ ولی لااقل اندازهٔ‌ [[مصطفی مستور]] به‌دنبالِ جواب نیست، بلکه به‌معنای دقیق‌تر، آن‌قدر سؤالِ حل‌نشده ندارد. امیرخانی تُویِ «منِ‌او» تهِ دام پهن‌کردن بود. آخرش می‌دیدی همه‌چیز را خوانده‌ای. هم نواب را دوست داری، هم ابوراصف را... اما نگار هم دوست‌داشتنی است...<ref name="ممیزی درونی"/>

	====[[محمدرضا بایرامی]]====		====[[محمدرضا بایرامی]]====
	از همان وقتی که «ارمیا» منتشر شد خوانندگان رضا امیرخانی دریافتند نویسندهٔ توانایی متولد شده، گویی از جنس سالینجر که می‌تواند دغدغه‌هایی مثل رستگاری را با قوت‌وقدرت و بدون شعارزدگی و کاملاً خلاقانه و داستانی، به وادی ادبیات بکشاند. البته دغدغهٔ رستگاری در «منِ‌او» و «بیوتن» و سایر آثار امیرخانی عمده‌تر و پررنگ‌تر است تا وقتی که برسد به [[ره‌ش]]؛ آن‌هم وقتی که نویسنده، در حال ~~تبدیل شدن~~ بیشتر از آرمان‌گرا به واقع‌گراست؛ و دقیقاً به‌همین‌دلیل، هم تلخ‌تر است و هم کم‌حوصله‌تر. شاید هم این ویژگی آدم‌هایی است که زیادی بزرگ شده‌اند. یعنی کاملاً آدم بزرگ محسوب می‌شوند و دل‌شان می‌خواهد حرف‌شان را رُک بزنند؛ به‌جای حاشیه رفتن. شاید برای همین است که سیر داستان‌نویسی امیرخانی روزبه‌روز به سمت سادگی بیشتر می‌رود. از «منِ‌او» تا «رهش» فاصله زیادی است از این منظر. فرق رهش با آثار قبلی نویسنده شاید در این باشد که در آثار قبلی، او سعی در ساخت دنیای مطلوب خود دارد و در رهش، سعی در ویران کردن دنیایی که ساخته‌شده اما مطلوب نیست؛ بنابراین با شدت بیشتری، گام در وادی ادبیات اعتراضی می‌گذارد.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= بایرامی\|عنوان= آیا رهش امکان دارد؟}}</ref>		از همان وقتی که «ارمیا» منتشر شد خوانندگان رضا امیرخانی دریافتند نویسندهٔ توانایی متولد شده، گویی از جنس سالینجر که می‌تواند دغدغه‌هایی مثل رستگاری را با قوت‌وقدرت و بدون شعارزدگی و کاملاً خلاقانه و داستانی، به وادی ادبیات بکشاند. البته دغدغهٔ رستگاری در «منِ‌او» و «بیوتن» و سایر آثار امیرخانی عمده‌تر و پررنگ‌تر است تا وقتی که برسد به [[ره‌ش]]؛ آن‌هم وقتی که نویسنده، در حال تبدیل‌شدن بیشتر از آرمان‌گرا به واقع‌گراست؛ و دقیقاً به‌همین‌دلیل، هم تلخ‌تر است و هم کم‌حوصله‌تر. شاید هم این ویژگی آدم‌هایی است که زیادی بزرگ شده‌اند. یعنی کاملاً آدم بزرگ محسوب می‌شوند و دل‌شان می‌خواهد حرف‌شان را رُک بزنند؛ به‌جای حاشیه رفتن. شاید برای همین است که سیر داستان‌نویسی امیرخانی روزبه‌روز به سمت سادگی بیشتر می‌رود. از «منِ‌او» تا «رهش» فاصله زیادی است از این منظر. فرق رهش با آثار قبلی نویسنده شاید در این باشد که در آثار قبلی، او سعی در ساخت دنیای مطلوب خود دارد و در رهش، سعی در ویران کردن دنیایی که ساخته‌شده اما مطلوب نیست؛ بنابراین با شدت بیشتری، گام در وادی ادبیات اعتراضی می‌گذارد.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= بایرامی\|عنوان= آیا رهش امکان دارد؟}}</ref>

	====[[ابراهیم زاهدی مطلق]]====		====[[ابراهیم زاهدی مطلق]]====
خط ۳۶۱:		خط ۳۶۱:

	====[[علی معلم دامغانی]]====		====[[علی معلم دامغانی]]====
	اگر جویی انصاف بود، ~~در می‌یافتیم~~ که انقلابِ معلم در شعر بسی اصیل‌تر و باشکوه‌تر است از آشوبِ شعر نو. آشوبِ شعرِ نو، جوابی است به ابتذالِ بازگشت. اما کارِ معلم انقلابی است استوار بر شانهٔ قدما. انقلابی که دقیقاً مانندهٔ انقلابِ اسلامی، تفکیک می‌کند میانِ ماضی و مستقبل. و البته پر واضح است که مجلهٔ شعر و سایتِ لوح و جلسهٔ حوزه و مثلِ این‌ها را حوصلهٔ دریایی نیست که پخته شود در آتشِ شعر معلم و کیست آن لایی الایی یک لا جامه، که کند گرم به هنگامِ دعا هنگامه... پس همان به که به شعرِ فرانو بپردازیم و پست‌مدرنیسم در حافظ و ایماژ در صندلی و فلسفهٔ زبانی و... که اگر این‌ها اقتضاء شعر است، بدانید معلم حکیم است و نه شاعر...		اگر جویی انصاف بود، درمی‌یافتیم که انقلابِ معلم در شعر بسی اصیل‌تر و باشکوه‌تر است از آشوبِ شعر نو. آشوبِ شعرِ نو، جوابی است به ابتذالِ بازگشت. اما کارِ معلم انقلابی است استوار بر شانهٔ قدما. انقلابی که دقیقاً مانندهٔ انقلابِ اسلامی، تفکیک می‌کند میانِ ماضی و مستقبل. و البته پر واضح است که مجلهٔ شعر و سایتِ لوح و جلسهٔ حوزه و مثلِ این‌ها را حوصلهٔ دریایی نیست که پخته شود در آتشِ شعر معلم و کیست آن لایی الایی یک لا جامه، که کند گرم به هنگامِ دعا هنگامه... پس همان به که به شعرِ فرانو بپردازیم و پست‌مدرنیسم در حافظ و ایماژ در صندلی و فلسفهٔ زبانی و... که اگر این‌ها اقتضاء شعر است، بدانید معلم حکیم است و نه شاعر...

	====[[محمدرضا بایرامی]]====		====[[محمدرضا بایرامی]]====

محمد ایذجی در ‏۵ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۰۴

2021-09-27T21:04:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۳۴
خط ۲۶۲:		خط ۲۶۲:

	===شخصیت و اندیشه===		===شخصیت و اندیشه===
	رضا امیرخانی، ~~نویسنده‎ای~~ باهوش و ~~صاحب‎رأی~~ است که ~~موضع‎گیری‎‎های~~ سیاسی و ~~فرهنگی‎اش~~ هم به‌اندازهٔ ~~داستان‎هایش~~ اهمیت دارد. ~~نویسنده‎ای~~ که با صدای بلند ~~می‎گوید~~ «از نسل فرزندان خمینی است و آمده است بگوید اتفاقاً آب عقل و عشق در یک جوی روان است.» ~~نویسنده‎ای~~ فروتن که به‌قول دوستانش «اسیر محبت است و خراب رفاقت.»{{سخ}}		رضا امیرخانی، نویسنده‎‌ای باهوش و صاحب‎‌رأی است که موضع‎گیری‎‎‌های سیاسی و فرهنگی‎‌اش هم به‌اندازهٔ داستان‌‎هایش اهمیت دارد. نویسنده‎‌ای که با صدای بلند می‌‎گوید «از نسل فرزندان خمینی است و آمده است بگوید اتفاقاً آب عقل و عشق در یک جوی روان است.» نویسنده‎‌ای فروتن که به‌قول دوستانش «اسیر محبت است و خراب رفاقت.»{{سخ}}
	وی اعتقادش به شریعت و طریقت را اینگونه بیان می‌کند: «من جوان مسلمان در دنیای امروز، اگر بخواهم تنها شریعت را بگیرم، هیچ تضمینی وجود ندارد عضو القاعده نشوم یا وهابی و سلفی از کار ~~در نیایم~~. شریعت بدون طریقت و خالی از مرام‌ومشرب چنین خطراتی دارد. شریعتی که از روح خالی می‌شود و امروز داریم نمونه‌هایش را در جامعهٔ خودمان به‌وفور می‌بینیم. رُک و راستش را بگویم؟ اگر امام نبود، قطعاً من داستان‌نویس نمی‌شدم. برای اینکه زندگی‌ام هیچ‌چیز قابل افتخاری نداشت. شاید من آدمی مسلمان می‌بودم که بامرام زندگی می‌کردم، اما هیچ‌وقت نمی‌توانستم، جرأتش را نداشتم که آن را برای مردم نمایش بدهم. اصلاً شما چرا از اقبال مخاطب به کتاب «منِ‌او» حرف می‌زنی؟ چرا «قیصر و گوزن‌ها» را تحلیل نمی‌کنی؟ ~~مسعود کیمیایی~~ دست روی مرام‌ومشرب گذاشت و این مرام‌ومشرب ذاتاً امری برخاسته از جامعهٔ دینیِ ما بود. به‌خاطر ~~هم این~~ است که فرهنگ‌ لغات سیدرسول در گوزن‌ها یا قیصر، به‌شدت فرهنگ‌ لغات یک آدم مذهبی است. این‌ها برمی‌گردد به سابقه‌ای از دین‌ورزی در جامعهٔ ما که شریعت خشک‌وخالی نمی‌تواند آن را برتابد و تو اسمش را می‌گذاری مرام‌ومشرب، من می‌گویم طریقت.«<ref name="اخراجی‌ها"/>		وی اعتقادش به شریعت و طریقت را اینگونه بیان می‌کند: «من جوان مسلمان در دنیای امروز، اگر بخواهم تنها شریعت را بگیرم، هیچ تضمینی وجود ندارد عضو القاعده نشوم یا وهابی و سلفی از کار درنیایم. شریعت بدون طریقت و خالی از مرام‌ومشرب چنین خطراتی دارد. شریعتی که از روح خالی می‌شود و امروز داریم نمونه‌هایش را در جامعهٔ خودمان به‌وفور می‌بینیم. رُک و راستش را بگویم؟ اگر امام نبود، قطعاً من داستان‌نویس نمی‌شدم. برای اینکه زندگی‌ام هیچ‌چیز قابل افتخاری نداشت. شاید من آدمی مسلمان می‌بودم که بامرام زندگی می‌کردم، اما هیچ‌وقت نمی‌توانستم، جرأتش را نداشتم که آن را برای مردم نمایش بدهم. اصلاً شما چرا از اقبال مخاطب به کتاب «منِ‌او» حرف می‌زنی؟ چرا «قیصر و گوزن‌ها» را تحلیل نمی‌کنی؟ «مسعود کیمیایی» دست روی مرام‌ومشرب گذاشت و این مرام‌ومشرب ذاتاً امری برخاسته از جامعهٔ دینیِ ما بود. به‌خاطر همین است که فرهنگ‌ لغات سیدرسول در گوزن‌ها یا قیصر، به‌شدت فرهنگ‌ لغات یک آدم مذهبی است. این‌ها برمی‌گردد به سابقه‌ای از دین‌ورزی در جامعهٔ ما که شریعت خشک‌وخالی نمی‌تواند آن را برتابد و تو اسمش را می‌گذاری مرام‌ومشرب، من می‌گویم طریقت.«<ref name="اخراجی‌ها"/>

	====دربارهٔ داستان‌نویسی و زبان‌ فارسی====		====دربارهٔ داستان‌نویسی و زبان‌ فارسی====
خط ۲۷۴:		خط ۲۷۴:
	# نویسندهٔ مرد می‌تواند از زبان راوی زن بنویسد؟ کسی که جنگ را ندیده، می‌تواند درباره آن بنویسد؟ نویسنده می‌تواند دربارهٔ تجربه‌ای بنویسد که آن را زیست نکرده؟ جواب آسان به سؤال، «نه» است.<ref name="وضعیت نویسندگی"/>		# نویسندهٔ مرد می‌تواند از زبان راوی زن بنویسد؟ کسی که جنگ را ندیده، می‌تواند درباره آن بنویسد؟ نویسنده می‌تواند دربارهٔ تجربه‌ای بنویسد که آن را زیست نکرده؟ جواب آسان به سؤال، «نه» است.<ref name="وضعیت نویسندگی"/>
	# دلیل اینکه کتاب‌های حوزه‌های انقلاب ضعیفند، این است که نویسنده‌ها دنبال تجربه‌های تازه نیستند. مثلا دربارهٔ جنگ، همه در «روایت فتح» مشترکیم. اگر نویسنده‌ای سراغ تجربهٔ مشترک برود، نمی‌تواند کاری بکند. چون روایت فتح را یک‌بار دیده‌ایم. نویسنده باید بتواند برای مخاطب حرف تازه‌ای از جنگ بنویسد. اگر نمی‌تواند، نباید بنویسد.<ref name="وضعیت نویسندگی"/>		# دلیل اینکه کتاب‌های حوزه‌های انقلاب ضعیفند، این است که نویسنده‌ها دنبال تجربه‌های تازه نیستند. مثلا دربارهٔ جنگ، همه در «روایت فتح» مشترکیم. اگر نویسنده‌ای سراغ تجربهٔ مشترک برود، نمی‌تواند کاری بکند. چون روایت فتح را یک‌بار دیده‌ایم. نویسنده باید بتواند برای مخاطب حرف تازه‌ای از جنگ بنویسد. اگر نمی‌تواند، نباید بنویسد.<ref name="وضعیت نویسندگی"/>
	# زمانی یک زبان زنده می‌نامند که ادیب‌ها و عالم‌ها، آن زبان را زنده نگه دارند، نه این‌که فقط در فرهنگستان‌ها درباره آن حرف بزنند. زبان فارسی زمانی زنده می‌ماند که بتواند زایا باشد. یعنی وقتی کلمه‌ای وارد این زبان شد، بتواند آن را از آنِ خودش بکند.<ref name="وضعیت نویسندگی"/>		# زمانی یک زبان را زنده می‌نامند که ادیب‌ها و عالم‌ها، آن زبان را زنده نگه دارند، نه این‌که فقط در فرهنگستان‌ها درباره آن حرف بزنند. زبان فارسی زمانی زنده می‌ماند که بتواند زایا باشد. یعنی وقتی کلمه‌ای وارد این زبان شد، بتواند آن را از آنِ خودش بکند.<ref name="وضعیت نویسندگی"/>

	===زمینهٔ فعالیت===		===زمینهٔ فعالیت===
	رمان‌نویسی، سفرنامه‌نویسی، جستارنویسی و به‌قول خودش «یک ~~تجربه~~ ناموفق داستان‌کوتاه».		رمان‌نویسی، سفرنامه‌نویسی، جستارنویسی و به‌قول خودش «یک تجربهٔ ناموفق داستان‌کوتاه».

	===یادمان و بزرگداشت‌ها===		===یادمان و بزرگداشت‌ها===

محمد ایذجی در ‏۵ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۲۰:۵۲

2021-09-27T20:52:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۰۰:۲۲
خط ۱۴۷:		خط ۱۴۷:

	===حمایت از شهردار تهران===		===حمایت از شهردار تهران===
	احمدی‌نژاد تازه شهردار شده بود. از آن کوه یخ تنها قلّه‌اش پیدا بود. به جلسهٔ ~~هیئت‌ دولت~~ راهش ندادند. امیرخانی نوشت:‌ «پرواضح است که اگر فرداروز مثلا وزیرِ تعاون اعلام کند که وزارتِ متبوع و بل مطبوعش از بیخ تعطیل می‌شود، هیچ تغییری در زنده‌گی بنده و شما رخ نخواهد داد و واضح‌تر است که اگر شهردارِ تهران اعلام کند که جمعه‌ها شهرداری تا ظهر باز است، بر نرخِ مسکن در تهران و به‌تبع ایران تأثیر خواهد گذاشت. چه‌گونه بود که شهردارِ مفنگی در جلساتِ کابینه جا داشت؛ اما نوبت به این بنده‌خدا که رسید، آسمان تپید؟...		احمدی‌نژاد تازه شهردار شده بود. از آن کوه یخ تنها قلّه‌اش پیدا بود. به جلسهٔ هیئت‌دولت راهش ندادند. امیرخانی نوشت:‌ «پرواضح است که اگر فرداروز مثلا وزیرِ تعاون اعلام کند که وزارتِ متبوع و بل مطبوعش از بیخ تعطیل می‌شود، هیچ تغییری در زنده‌گی بنده و شما رخ نخواهد داد و واضح‌تر است که اگر شهردارِ تهران اعلام کند که جمعه‌ها شهرداری تا ظهر باز است، بر نرخِ مسکن در تهران و به‌تبع ایران تأثیر خواهد گذاشت. چه‌گونه بود که شهردارِ مفنگی در جلساتِ کابینه جا داشت؛ اما نوبت به این بنده‌خدا که رسید، آسمان تپید؟...
	درست که ما اهلِ سیاست نیستیم، اما چیزهایی هست که بیش از آن‌چه سیاسی باشند، فرهنگی‌اند. فرهنگی که بایستی مادرِ سیاست باشد و نه فرزند خواندهٔ او... به‌هررو، نقشِ غلط مبین که همان "لوح"ِ ساده‌ایم.»		درست که ما اهلِ سیاست نیستیم، اما چیزهایی هست که بیش از آن‌چه سیاسی باشند، فرهنگی‌اند. فرهنگی که بایستی مادرِ سیاست باشد و نه فرزند خواندهٔ او... به‌هررو، نقشِ غلط مبین که همان "لوح"ِ ساده‌ایم.»

خط ۲۲۸:		خط ۲۲۸:
	در بخش ویژهٔ مربوط به موضوع «کار» دهمین دورهٔ [[جایزهٔ ادبی جلال آل‌احمد]]، رضا امیرخانی از گرفتن بخش مادی جایزه امتناع کرد و نگرفتن جایزه از ارشاد را این‌طور شرح داد: «کلمهٔ مجوز با کلمهٔ جایزه هم‌خانواده نیست. من تا زنده‌ام، دنبال مجوز می‌دوم و از وزارت ارشاد هم جایزه نمی‌گیرم. به‌همین‌دلیل هم بخش معنوی جایزه را پذیرفته و بخش مادی آن را نمی‌پذیرم.»<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.mehrnews.com/news/4192496/%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%DB%8C%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D9%87%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%D8%B2%D9%87-%D8%AC%D9%84%D8%A7%D9%84-%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D8%A7%D8%AF-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%D8%B2%D9%87-%D9%86%D9%85%DB%8C-%DA%AF%DB%8C%D8%B1%D9%85‏\|عنوان= امیرخانی: از ارشاد جایزه نمی‌گیرم!}}</ref>		در بخش ویژهٔ مربوط به موضوع «کار» دهمین دورهٔ [[جایزهٔ ادبی جلال آل‌احمد]]، رضا امیرخانی از گرفتن بخش مادی جایزه امتناع کرد و نگرفتن جایزه از ارشاد را این‌طور شرح داد: «کلمهٔ مجوز با کلمهٔ جایزه هم‌خانواده نیست. من تا زنده‌ام، دنبال مجوز می‌دوم و از وزارت ارشاد هم جایزه نمی‌گیرم. به‌همین‌دلیل هم بخش معنوی جایزه را پذیرفته و بخش مادی آن را نمی‌پذیرم.»<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.mehrnews.com/news/4192496/%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%B2%DB%8C%D8%AF%DA%AF%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D9%87%D9%85%DB%8C%D9%86-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%D8%B2%D9%87-%D8%AC%D9%84%D8%A7%D9%84-%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%AE%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%B1%D8%B4%D8%A7%D8%AF-%D8%AC%D8%A7%DB%8C%D8%B2%D9%87-%D9%86%D9%85%DB%8C-%DA%AF%DB%8C%D8%B1%D9%85‏\|عنوان= امیرخانی: از ارشاد جایزه نمی‌گیرم!}}</ref>

	====ایران ~~کره‌شمالی~~ نمی‌شود====		====ایران کره‌ٔ شمالی نمی‌شود====
	در تحریریه '''روزنامهٔ فرهیختگان''' بیشتر سؤال‌ها به کتاب جدیدش برمی‌گردد که همه می‌دانند سفرنامه او به ~~کره‌شمالی~~ است. توضیحات کاملی می‌دهد. از اسم کتاب تا اینکه چطور این سفر برایش پیش آمد و تصمیم رفتن به این کشور را گرفت. یکی از بچه‌ها می‌پرسد: «فقط یک سؤال را جواب دهید که ایران مثل ~~کره‌شمالی~~ می‌شود با وجود تحریم‌ها؟» همه می‌خندند و امیرخانی می‌گوید: «مطمئن باشید چنین اتفاقی نمی‌افتد. اصلا چنین چیزی امکان ندارد. آنها با ما در همه‌چیز بسیار متفاوت هستند و ما اصلا مثل آن‌ها نمی‌شویم.»<ref name="کره‌شمالی"/>		در تحریریه '''روزنامهٔ فرهیختگان''' بیشتر سؤال‌ها به کتاب جدیدش برمی‌گردد که همه می‌دانند سفرنامه او به کره‌ٔ شمالی است. توضیحات کاملی می‌دهد. از اسم کتاب تا اینکه چطور این سفر برایش پیش آمد و تصمیم رفتن به این کشور را گرفت. یکی از بچه‌ها می‌پرسد: «فقط یک سؤال را جواب دهید که ایران مثل کره‌ٔ شمالی می‌شود با وجود تحریم‌ها؟» همه می‌خندند و امیرخانی می‌گوید: «مطمئن باشید چنین اتفاقی نمی‌افتد. اصلا چنین چیزی امکان ندارد. آنها با ما در همه‌چیز بسیار متفاوت هستند و ما اصلا مثل آن‌ها نمی‌شویم.»<ref name="کره‌شمالی"/>

	==زندگی و یادگار==		==زندگی و یادگار==
خط ۲۵۰:		خط ۲۵۰:
	* و البته شاعرشدن در چندین دوره از دوازده دورهٔ شب‌های شعرِ انقلاب اسلامی علامهٔ حلی با آن مخاطب‌های فراوان و دوست‌داشتنی		* و البته شاعرشدن در چندین دوره از دوازده دورهٔ شب‌های شعرِ انقلاب اسلامی علامهٔ حلی با آن مخاطب‌های فراوان و دوست‌داشتنی
	* و خدمت‌گزارِ خدمت‌گزاران بودن در هیئتِ خدمت‌گزارانِ اهلِ‌بیت از تأسیسش در سال۷۰ تا همین حالا و به مددِ ارباب تا تهِ کار...		* و خدمت‌گزارِ خدمت‌گزاران بودن در هیئتِ خدمت‌گزارانِ اهلِ‌بیت از تأسیسش در سال۷۰ تا همین حالا و به مددِ ارباب تا تهِ کار...
	* ~~بعد ترک‌هم‌ساختن~~ و نصب‌کردنِ یک تنورِ خورشیدی در بشاگرد با همان برادرانِ علامهٔ حلی به‌سالِ۷۹...		* بعد‌ترک‌ هم‌، ساختن و نصب‌کردنِ یک تنورِ خورشیدی در بشاگرد با همان برادرانِ علامهٔ حلی به‌سالِ۷۹...
	* هم‌زمان نوشتنِ داستان و مقاله در شماره‌های میانی تا پایانی ماهنامهٔ‌ نیستان، از ۷۵تا۷۶		* هم‌زمان نوشتنِ داستان و مقاله در شماره‌های میانی تا پایانی ماهنامهٔ‌ نیستان، از ۷۵تا۷۶
	* بعدتر سفری به ایالاتِ متحده به‌سالِ۷۹		* بعدتر سفری به ایالاتِ متحده به‌سالِ۷۹

محمد ایذجی در ‏۵ مهر ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۴۸

2021-09-27T12:48:30Z

نمایش تغییرات

بهار در ‏۲۷ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۱۰:۰۸

2020-11-17T10:08:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ آبان ۱۳۹۹، ساعت ۱۳:۳۸
خط ۱۰۶:		خط ۱۰۶:
	[[پرونده:ناصر ارمنی.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''با داستان کوتاه میانه‌ای ندارم'''</center>]]		[[پرونده:ناصر ارمنی.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''با داستان کوتاه میانه‌ای ندارم'''</center>]]
	[[پرونده:امیرخانی.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''تجلیل در افغانستان'''</center>]]		[[پرونده:امیرخانی.jpg\|220px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''تجلیل در افغانستان'''</center>]]
	'''رضا امیرخانی''' داستان‌نویس، مستندنگار، جستارنویس، روزنامه‌نگار، مدرس، خلبان، مدیر فرهنگی، کارآفرین و مدیر اجرایی است. او ~~یکی~~ از ~~پروفروش‌ترین نویسنده‌های ادبیات~~ امروز ایران و از برندگان [[جایزه ادبی جلال آل‌احمد\|جایزهٔ ادبی جلال]] ~~است~~.		'''رضا امیرخانی''' داستان‌نویس، مستندنگار، جستارنویس، روزنامه‌نگار، مدرس، خلبان، مدیر فرهنگی، کارآفرین و مدیر اجرایی است. آثار او از پرمخاطب‌ترین آثار ادبی امروز ایران به شمار می‌رود و در شمارِ برندگان [[جایزه ادبی جلال آل‌احمد\|جایزهٔ ادبی جلال]] قرار دارد.
	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>
	بیشتر چهره‌های تیزهوش و موفق مملکت به دانشگاه صنعتی‌ شریف یا دانشگاه تهران یا دیگر مراکز آموزش عالی برگزیده نسبت داده می‌شوند. با این‌همه، از دانش‌آموختگان دو دبیرستان در تهران کمتر سخنی به‌میان آورده می‌شود: علامه حلّی و فرزانگان. تالار افتخارات این دو دبیرستان دیده‌ها را به خود جلب می‌کند؛ میرزاخانی ریاضی‌دان، مرادی شطرنج‌باز، فشنگ‌چی فوتبالیست، شریعتی سیاست‌مدار، پورنادرِ ویکی‌نویس و شخص ویژه‌ٔ دیگر: رضا امیرخانیِ نویسنده.{{سخ}}		بیشتر چهره‌های تیزهوش و موفق مملکت به دانشگاه صنعتی‌ شریف یا دانشگاه تهران یا دیگر مراکز آموزش عالی برگزیده نسبت داده می‌شوند. با این‌همه، از دانش‌آموختگان دو دبیرستان در تهران کمتر سخنی به‌میان آورده می‌شود: علامه حلّی و فرزانگان. تالار افتخارات این دو دبیرستان دیده‌ها را به خود جلب می‌کند؛ میرزاخانی ریاضی‌دان، مرادی شطرنج‌باز، فشنگ‌چی فوتبالیست، شریعتی سیاست‌مدار، پورنادرِ ویکی‌نویس و شخص ویژه‌ٔ دیگر: رضا امیرخانیِ نویسنده.{{سخ}}

طراوت بارانی در ‏۱۵ خرداد ۱۳۹۹، ساعت ۲۲:۰۸

2020-06-04T22:08:21Z

نمایش تغییرات

بهار در ‏۳۰ دی ۱۳۹۸، ساعت ۰۸:۵۳

2020-01-20T08:53:31Z

نمایش تغییرات