داوود غفارزادگان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

محمد ایذجی در ‏۴ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۰۸:۵۰

2019-11-25T08:50:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ آذر ۱۳۹۸، ساعت ۱۲:۲۰
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	از او تک‌‌قصه‌هایی به‌زبان‌های مختلف ترجمه شده ‌است؛ نظیر [[رمان فال خون]] که پروفسور «قانون‌پرور»، آن را به انگلیسی ترجمه کرد و در دانشگاه تگزاس امریکا به چاپ رسانید.		از او تک‌‌قصه‌هایی به‌زبان‌های مختلف ترجمه شده ‌است؛ نظیر [[رمان فال خون]] که پروفسور «قانون‌پرور»، آن را به انگلیسی ترجمه کرد و در دانشگاه تگزاس امریکا به چاپ رسانید.

			===از میان یادها===
	===داستان‌نویسی‌ام این‌گونه آغاز شد===		===داستان‌نویسی‌ام این‌گونه آغاز شد===
	دوره کودکی ما دوره زیاد خوبی نبود. هم درس می‌‏خواندم، هم کار می‏‌کردم. تقریباً بازی از دوره‏ کودکی‌‏ام حذف شده بود. وقتی فرصت پیدا می‏‌کردم، بیشتر کتاب می‏‌خواندم. در کلاس اول راهنمایی یک دفتر ۲۰۰یا۳۰۰برگی داشتم. نمی‌‏دانم بعد چکارش کردم. هر چیزی‏ که به ذهنم می‏‌رسید مثلاً به‌شکل داستان، در آن می‌‏نوشتم. تنها چیزی‏ که از آن‏ دفتر در خاطرم مانده، عنوان آذری یک قصه است: '''قارقا گلین‏ آپاره''' یعنی '''''کلاغ‌ها عروس می‏‌برند'''''.		دوره کودکی ما دوره زیاد خوبی نبود. هم درس می‌‏خواندم، هم کار می‏‌کردم. تقریباً بازی از دوره‏ کودکی‌‏ام حذف شده بود. وقتی فرصت پیدا می‏‌کردم، بیشتر کتاب می‏‌خواندم. در کلاس اول راهنمایی یک دفتر ۲۰۰یا۳۰۰برگی داشتم. نمی‌‏دانم بعد چکارش کردم. هر چیزی‏ که به ذهنم می‏‌رسید مثلاً به‌شکل داستان، در آن می‌‏نوشتم. تنها چیزی‏ که از آن‏ دفتر در خاطرم مانده، عنوان آذری یک قصه است: '''قارقا گلین‏ آپاره''' یعنی '''''کلاغ‌ها عروس می‏‌برند'''''.
خط ۵۱:		خط ۵۲:
	وقتی غفارزادگان انصرافش از یازدهمین دوره‌ٔ جایزه‌ٔ منتقدان و نویسندگان مطبوعات را اعلام کرد، حرف حسابش این بود که به فضای این روزهای ادبیات اعتراض دارد. احمد غلامی، دبیر جایزه، با او تماس گرفت و ضمن تأیید نظراتش، از او درخواست کرده که از انصرافِ خود صرف‌نظر کند. غفارزادگان اما تصمیم نهایی را بر عهده‌ٔ غلامی گذاشت. این حالی است که رمان [[کتاب بی‌نام اعترافات]] این نویسنده، یکی از نامزدهای بهترین کتاب سال این جایزه اعلام شده است.		وقتی غفارزادگان انصرافش از یازدهمین دوره‌ٔ جایزه‌ٔ منتقدان و نویسندگان مطبوعات را اعلام کرد، حرف حسابش این بود که به فضای این روزهای ادبیات اعتراض دارد. احمد غلامی، دبیر جایزه، با او تماس گرفت و ضمن تأیید نظراتش، از او درخواست کرده که از انصرافِ خود صرف‌نظر کند. غفارزادگان اما تصمیم نهایی را بر عهده‌ٔ غلامی گذاشت. این حالی است که رمان [[کتاب بی‌نام اعترافات]] این نویسنده، یکی از نامزدهای بهترین کتاب سال این جایزه اعلام شده است.

	==زندگی و ~~تراث~~==		==زندگی و یادگار==
	===مروری بر دوران زندگی===		===مروری بر دوران زندگی===
	یازدهم مهرماه۱۳۳۸، هم‌زمان شد با آغاز چشم‌گشایی داوود غفارزادگان در خانواده‌ایی از اهالی اردبیل. کودکی، نوجوانی و حتی جوانی‌اش، یعنی از شروع زندگی و سال‌های نخست تحصیل گرفته تا فوق‌دیپلمش همگی در اردبیل سپری شد و پس از آن نیز در روستاهای همان استان چندین سالی آموزگار بود. در سال ۱۳۵۹ اولین اثرش را در مطبوعات به‌چاپ رساند و سرانجام سال ۱۳۶۸ به تهران آمد و در دفتر انتشارات کمک‌آموزشی مشغول به‌کار شد و دبیری طرح ۲۰۰جلدی تدوین زندگی‌نامه مفاخر برای نوجوانان را برعهده گرفت.{{سخ}}		یازدهم مهرماه۱۳۳۸، هم‌زمان شد با آغاز چشم‌گشایی داوود غفارزادگان در خانواده‌ایی از اهالی اردبیل. کودکی، نوجوانی و حتی جوانی‌اش، یعنی از شروع زندگی و سال‌های نخست تحصیل گرفته تا فوق‌دیپلمش همگی در اردبیل سپری شد و پس از آن نیز در روستاهای همان استان چندین سالی آموزگار بود. در سال ۱۳۵۹ اولین اثرش را در مطبوعات به‌چاپ رساند و سرانجام سال ۱۳۶۸ به تهران آمد و در دفتر انتشارات کمک‌آموزشی مشغول به‌کار شد و دبیری طرح ۲۰۰جلدی تدوین زندگی‌نامه مفاخر برای نوجوانان را برعهده گرفت.{{سخ}}

محمد ایذجی در ‏۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۱۱

2019-05-14T10:11:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۴۱
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	===انصراف از مسابقهٔ ادبی===		===انصراف از مسابقهٔ ادبی===
	وقتی غفارزادگان انصرافش از یازدهمین دوره‌ٔ جایزه‌ٔ منتقدان و نویسندگان مطبوعات را اعلام کرد، حرف حسابش این بود که به فضای این روزهای ادبیات اعتراض دارد. احمد غلامی، دبیر جایزه، با او تماس گرفت و ضمن تأیید نظراتش، از او درخواست کرده که از انصرافِ خود صرف‌نظر کند. غفارزادگان اما تصمیم نهایی را بر عهده‌ٔ غلامی گذاشت. این حالی است که رمان [[کتاب بی‌نام اعترافات]] این نویسنده، یکی از نامزدهای بهترین کتاب سال این جایزه اعلام شده است.		وقتی غفارزادگان انصرافش از یازدهمین دوره‌ٔ جایزه‌ٔ منتقدان و نویسندگان مطبوعات را اعلام کرد، حرف حسابش این بود که به فضای این روزهای ادبیات اعتراض دارد. احمد غلامی، دبیر جایزه، با او تماس گرفت و ضمن تأیید نظراتش، از او درخواست کرده که از انصرافِ خود صرف‌نظر کند. غفارزادگان اما تصمیم نهایی را بر عهده‌ٔ غلامی گذاشت. این حالی است که رمان [[کتاب بی‌نام اعترافات]] این نویسنده، یکی از نامزدهای بهترین کتاب سال این جایزه اعلام شده است.


	==زندگی و تراث==		==زندگی و تراث==

طراوت بارانی در ‏۲۴ فروردین ۱۳۹۸، ساعت ۰۳:۱۳

2019-04-13T03:13:50Z

نمایش تغییرات

طراوت بارانی در ‏۲۲ فروردین ۱۳۹۸، ساعت ۰۲:۵۳

2019-04-11T02:53:15Z

نمایش تغییرات

محمد ایذجی در ‏۲۱ فروردین ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۵۵

2019-04-10T11:55:17Z

نمایش تغییرات

محمد ایذجی در ‏۲۱ فروردین ۱۳۹۸، ساعت ۱۰:۵۹

2019-04-10T10:59:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ فروردین ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۲۹
خط ۱۱۴:		خط ۱۱۴:

	===سبک و لحن آثار===		===سبک و لحن آثار===
			تخیل در آثار داوود غفارزادگان عنصر بسیار فعالی است. تخیلات شخصیت‌های داستانی او از ویژگی‌های خاصی برخوردار است. بیشتر تصاویر تخیلی این شخصیت‌ها، از نوع تصاویر ترسناک محسوب می‌شوند. در تخیل شخصیت‌های داستانی او، تاریکی نماد است. تاریکی با ترس، حیوان، خون، کابوس، وحشت، سرما، سکوت، تنهایی و با مرگ در پیوند است. در حقیقت این تصاویر سیاه نشانه‌ای از اضطراب درونی و عمیق شخصیت‌های داستانی غفارزادگان است. در واقع مرگ، سقوط، ترس با یکدیگر در پیوند هستند. مرگ تمام حواس و تخیل شخصیت‌های داستانی را به خود مشغول می‌کند و آن‌گاه به «عادت» تبدیل می‌کند. در تخیل این شخصیت‌های داستانی، مرگ همچون مالیخولیا آن‌ها را در بر می‌گیرد و تمام فکر آن‌ها را به خود مشغول می‌کند. با این‌حال شخصیت‌های داستانی غفارزادگان اجازه نمی‌دهند که ترس و و مرگ، آن‌ها را در چنگال خود بگیرد. آن‌ها در اوج ناامیدی، تلاش می‌کنند که زنده بمانند و از تاریکی بگریزند. زبان یکی دیگر از عوامل و مولفه‌های بررسی در آثار غفارزادگان است. غفارزادگان کتاب‌هاش را در قالب زبانی شخصی تجربه کرده، زبانی که مثل آن تا پیش از این، در ادبیات ما نبوده است، مثلاً کاربرد کلمات کهن و تاثیرپذیری از متون کلاسیک ادبیات فارسی، چیزی که برای اولین‌بار به طور مشخص او در «کتاب بی‌نام اعترافات» از آن استفاده کرده است. مهم‌ترین عنصرِ زبانی در کتاب، سیالیت است. هم واژگان و هم لحن، میان گفتار و نوشتار در لغزش است. لغزشی که رعایت دقیق و به قاعده‌اش در کتاب‌های مختلف نشان از آگاهی نویسنده نسبت به عمل‌اش دارد. استفاده‌ی نویسنده از زبانِ گفتار در نوشتار، از تکرارها و لغزش‌های سطحی فراتر رفته است. حذف فعل‌های ناگهانی، ایجاز گفتاری در نوشتار و خلق ترکیبات تازه از اصلی‌ترین تاثیرات چنین رویکردی‌ست.

			====ده فرمان نوشتن غفارزادگان برای نویسندگان====
	به گمانم هر نویسنده‌ای ده فرمان خودش را برای نوشتن خودش باید پیدا کند... نمی‌شود هم گفت ده فرمان هر نویسنده به درد عمه‌اش می‌خورد و دیگران از آن نمی‌توانند استفاده کنند. برای این‌که یک سری تجربه‌ها، تجربه‌های عملی و کاربردی‌ست. مثلن وقتی همینگوی – به گمانم – می‌گوید «داستانت را جایی قطع کن که فردا که دوباره نشستی پشت میز مثل ابله‌ها به سفیدی دیوار خیره نمانی»؛ می‌داند چه می‌گوید. چون تا بیایی چند سطر از دیروز مانده را بنویسی، دوباره با کله خواهی افتاد توی جهان قصوی‌ات که زمین تا آسمان با جهانی که از هواش تنفس می‌کنی، فرق دارد.		به گمانم هر نویسنده‌ای ده فرمان خودش را برای نوشتن خودش باید پیدا کند... نمی‌شود هم گفت ده فرمان هر نویسنده به درد عمه‌اش می‌خورد و دیگران از آن نمی‌توانند استفاده کنند. برای این‌که یک سری تجربه‌ها، تجربه‌های عملی و کاربردی‌ست. مثلن وقتی همینگوی – به گمانم – می‌گوید «داستانت را جایی قطع کن که فردا که دوباره نشستی پشت میز مثل ابله‌ها به سفیدی دیوار خیره نمانی»؛ می‌داند چه می‌گوید. چون تا بیایی چند سطر از دیروز مانده را بنویسی، دوباره با کله خواهی افتاد توی جهان قصوی‌ات که زمین تا آسمان با جهانی که از هواش تنفس می‌کنی، فرق دارد.
	به قول رؤسا یک سری پیش نیاز هست که لازمه‌ی شروع هرکاری‌ست. این پیش نیازها مثل گرم کردن ورزشکارها قبل از ورود به میدان بازی‌ست که هر چند در ظاهر مهم به نظر نمی‌رسد، اما در تعین نتیجه بی‌تاثیر نیست. من ده نکته کلی و بدیهی می‌خواهم بگویم. بعضی‌هاشان هم البته جزیی‌ست اما از فرط آشکاره‌گی دیده نمی‌شوند و به حساب نمی‌آیند.		به قول رؤسا یک سری پیش نیاز هست که لازمه‌ی شروع هرکاری‌ست. این پیش نیازها مثل گرم کردن ورزشکارها قبل از ورود به میدان بازی‌ست که هر چند در ظاهر مهم به نظر نمی‌رسد، اما در تعین نتیجه بی‌تاثیر نیست. من ده نکته کلی و بدیهی می‌خواهم بگویم. بعضی‌هاشان هم البته جزیی‌ست اما از فرط آشکاره‌گی دیده نمی‌شوند و به حساب نمی‌آیند.

محمد ایذجی: /* سبک و لحن آثار */

2019-04-10T09:29:05Z

سبک و لحن آثار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ فروردین ۱۳۹۸، ساعت ۱۲:۵۹
خط ۱۱۴:		خط ۱۱۴:

	===سبک و لحن آثار===		===سبک و لحن آثار===
	به گمانم هر ~~نویسنده ای~~ ده فرمان خودش را برای نوشتن خودش باید پیدا کند ~~یا درست ترش ده فرمانش بر او نازل شد~~. نمی‌شود هم گفت ده فرمان هر نویسنده به درد عمه‌اش ~~می خورد~~ و دیگران از آن نمی‌توانند استفاده کنند. برای این‌که یک سری تجربه‌ها، تجربه‌های عملی و کاربردی‌ست. مثلن وقتی همینگوی – به گمانم – می‌گوید «داستانت را جایی قطع کن که فردا که دوباره نشستی پشت میز مثل ابله‌ها به سفیدی دیوار خیره نمانی»؛ می‌داند چه می‌گوید. چون تا بیایی چند سطر از دیروز مانده را بنویسی، دوباره با کله خواهی افتاد توی جهان قصوی‌ات که زمین تا آسمان با جهانی که از هواش تنفس می‌کنی، فرق دارد.		به گمانم هر نویسنده‌ای ده فرمان خودش را برای نوشتن خودش باید پیدا کند... نمی‌شود هم گفت ده فرمان هر نویسنده به درد عمه‌اش می‌خورد و دیگران از آن نمی‌توانند استفاده کنند. برای این‌که یک سری تجربه‌ها، تجربه‌های عملی و کاربردی‌ست. مثلن وقتی همینگوی – به گمانم – می‌گوید «داستانت را جایی قطع کن که فردا که دوباره نشستی پشت میز مثل ابله‌ها به سفیدی دیوار خیره نمانی»؛ می‌داند چه می‌گوید. چون تا بیایی چند سطر از دیروز مانده را بنویسی، دوباره با کله خواهی افتاد توی جهان قصوی‌ات که زمین تا آسمان با جهانی که از هواش تنفس می‌کنی، فرق دارد.
	به قول رؤسا یک سری پیش نیاز هست که لازمه‌ی شروع هرکاری‌ست. این پیش نیازها مثل گرم کردن ورزشکارها قبل از ورود به میدان بازی‌ست که هر چند در ظاهر مهم به نظر نمی‌رسد، اما در تعین نتیجه بی‌تاثیر نیست. من ده نکته کلی و بدیهی می‌خواهم بگویم. بعضی‌هاشان هم البته جزیی‌ست اما از فرط آشکاره‌گی دیده نمی‌شوند و به حساب نمی‌آیند.		به قول رؤسا یک سری پیش نیاز هست که لازمه‌ی شروع هرکاری‌ست. این پیش نیازها مثل گرم کردن ورزشکارها قبل از ورود به میدان بازی‌ست که هر چند در ظاهر مهم به نظر نمی‌رسد، اما در تعین نتیجه بی‌تاثیر نیست. من ده نکته کلی و بدیهی می‌خواهم بگویم. بعضی‌هاشان هم البته جزیی‌ست اما از فرط آشکاره‌گی دیده نمی‌شوند و به حساب نمی‌آیند.

	اما ده فرمان :		اما ده فرمان :

	۱.عقد اخوت باسطل زباله… خیلی‌ها از این راه نویسنده شده‌اند. چون می‌دانستند هیچ مرغی تخم طلا نمی‌کند.		۱.عقد اخوت باسطل زباله… خیلی‌ها از این راه نویسنده شده‌اند. چون می‌دانستند هیچ مرغی تخم طلا نمی‌کند.

محمد ایذجی در ‏۲۱ فروردین ۱۳۹۸، ساعت ۰۹:۲۶

2019-04-10T09:26:14Z

@@ خط ۸۲: / خط ۸۲: @@
 در ادبیات کودک و نوجوان منهای آثار چند نویسنده و شاعر، ابتذال کامل وجود دارد. راستش ما چیز دندان‌گیری به اسم ادبیات کودک و نوجوان نداریم. البته شروع خوبی‏داشتیم، اما ادامه‏دهندگان بسیار بدی بودیم و حالا پوکه خالی‏ای که ‏به اسم ادبیات کودک و نوجوان بر زمین مانده، یک جریان ناسالم و رانت‏خوار اقتصادی و سیاسی که ملعبه دست این‏وآن شده است.
-====درباره ادبیات====
+====درباره ادبیات، نوشتن و چند چیز دیگر====
 *مشکل عمده نویسندگان این است که حتی جرأت ندارند خودشان را در داستان‌هایشان ببینند؛ یعنی نویسندگان ما معمولا از متن جدا هستند و این مساله روی کیفیت کار آن‌ها تاثیر کذاشته است.
@@ خط ۱۰۶: / خط ۱۰۶: @@
 *ادبیات کارش انسان و زندگی است و انسان هم در بی‌زمانی و بی‌مکانی سر نمی‌کند. جنگ و صلح در آن تاثیر می‌گذارد. نویسنده هم تافته جدابافته‌ای نیست. هر نویسنده‌ای نماینده بخشی از جامعه است و البته نویسنده‌های بزرگ اغلب نماینده جامعه خود و جامعه بشری اند.
 ====درباره خود====
 من معلم هستم و شغلم این است. همیشه خود را معلم می‌دانم و سپس نویسنده. در زمانی که من دانش‌آموز بودم، وقتی از من می‌پرسیدند که دوست داری چه کاره شوی؟ در پاسخ می‌گفتم که دوست دارم معلم و نویسنده شوم؛ اگر چه تبعات این انتخاب را نمی‌دانستم. کار من معلمی است و در سن کم، معلم شدم. خاطرم هست که اولین بار وارد روستایی شدم تا آموزش بدهم در حالی‌که در آن زمان، سن بسیار کمی داشتم. در سال ۱۳۶۷ وارد کار معلمی شدم و به تهران آمدم.
 کار ما ادامه یافت و در آموزش و پرورش، با حقوق معلمی، یک کار ۲۰۰ جلدی انجام دادیم و وقتی که بازنشسته شدم، تنها ۴۸ سال داشتم. در طبقه‌ای که من حضور داشتم، هیج کس نبود که من با او خداحافظی کنم چرا که همشان دررفته بودند و منتظر بودند که من بروم. نوشتن آن ۲۰۰ جلد نیز، یک کار آموزشی بود. وقتی بازنشسته شدم، دیدم که با حقوق معلمی نمی‌توان زندگی کرد بنابراین تصمیم گرفتیم که کلاس خصوصی داستان راه بیندازیم. من معلمی را از ابتدا دوست داشتم و اکنون نیز همین هست.
 ====دختران دلریز====

محمد ایذجی: /* درباره ادبیات */

2019-04-10T08:05:08Z

درباره ادبیات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ فروردین ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۳۵
خط ۸۳:		خط ۸۳:

	====درباره ادبیات====		====درباره ادبیات====
	مشکل عمده نویسندگان این است که حتی جرأت ندارند خودشان را در داستان‌هایشان ببینند؛ یعنی نویسندگان ما معمولا از متن جدا هستند و این مساله روی کیفیت کار آن‌ها تاثیر کذاشته است.		*مشکل عمده نویسندگان این است که حتی جرأت ندارند خودشان را در داستان‌هایشان ببینند؛ یعنی نویسندگان ما معمولا از متن جدا هستند و این مساله روی کیفیت کار آن‌ها تاثیر کذاشته است.

	اگر آثار نویسندگان مطرح غربی مانند سلین یا حتی نویسندگان مطرح ایرانی مانند هدایت، ‌ساعدی، بهرام صادقی و ... را مورد بررسی قرار دهیم، می‌بینیم که نوشتن برای آن‌ها، امری جوششی بوده است. آن‌ها با نوشتن به نیازهای درونی خود و مشترکات انسانی در جامعه خود پاسخ می‌دادند، نه اینکه دنبال جوابگویی به نیازهای بازار باشند.		*اگر آثار نویسندگان مطرح غربی مانند سلین یا حتی نویسندگان مطرح ایرانی مانند هدایت، ‌ساعدی، بهرام صادقی و ... را مورد بررسی قرار دهیم، می‌بینیم که نوشتن برای آن‌ها، امری جوششی بوده است. آن‌ها با نوشتن به نیازهای درونی خود و مشترکات انسانی در جامعه خود پاسخ می‌دادند، نه اینکه دنبال جوابگویی به نیازهای بازار باشند.

	ادبیات را باید در حیطه خودش دید، ادبیات تبلیغ کننده و مدیر پسند نیست، یک امر مستقل است و صدای بخشی از مردم است. وقتی نویسنده نتواند حرفش را بزند، نویسنده‌نما جای او را می‌گیرد و خیلی هم خوب بلد است که چگونه مردم را با خود همراه کند. مانند اقبال بیشتر عموم مردم به یک فیلم هندی تا یک اثر هنری.		*ادبیات را باید در حیطه خودش دید، ادبیات تبلیغ کننده و مدیر پسند نیست، یک امر مستقل است و صدای بخشی از مردم است. وقتی نویسنده نتواند حرفش را بزند، نویسنده‌نما جای او را می‌گیرد و خیلی هم خوب بلد است که چگونه مردم را با خود همراه کند. مانند اقبال بیشتر عموم مردم به یک فیلم هندی تا یک اثر هنری.
	ما همانند سایر حوزه‌های دیگر در فرهنگ هم دل‌مان برای خودمان نسوخت، نگاه کنید که ما از حافظ و سعدی به کجا رسیدیم؟ جامعه نیازمند این است که صداهای مختلف را تحمل کند اما متاسفانه شاهد آن هستیم که این اتفاق رخ نمی‌دهد.

	در ~~یک کشور ۷۰-۸۰ میلیونی تیراژ ۱۱۰۰ نسخه حتا سایه آن ملت~~ هم ~~محسوب نمی‌شود. کشوری~~ که ~~نه مردمش کتاب می‌خوانند~~ و ~~نه مسؤولانش تمایل دارد~~ که ~~دیوار بی‌اعتمادی میان خود و هنرمندانش~~ را ~~از میان بردارد یا به حداقل برساند، اوضاعش در حوزه هنر بهتر از~~ این ~~نمی‌شود!~~		*ما همانند سایر حوزه‌های دیگر در فرهنگ هم دل‌مان برای خودمان نسوخت، نگاه کنید که ما از حافظ و سعدی به کجا رسیدیم؟ جامعه نیازمند این است که صداهای مختلف را تحمل کند اما متاسفانه شاهد آن هستیم که این اتفاق رخ نمی‌دهد.

	~~این بد است~~ که ~~رمان~~ را ~~در برابر داستان کوتاه علم کنیم~~ یا ~~خاطرات را~~ در ~~برابر رمان جنگ علم کنیم.~~		*در یک کشور ۷۰-۸۰ میلیونی تیراژ ۱۱۰۰ نسخه حتا سایه آن ملت هم محسوب نمی‌شود. کشوری که نه مردمش کتاب می‌خوانند و نه مسؤولانش تمایل دارد که دیوار بی‌اعتمادی میان خود و هنرمندانش را از میان بردارد یا به حداقل برساند، اوضاعش در حوزه هنر بهتر از این نمی‌شود!

	~~به نظرم ما در سطح دنیا،~~ در داستان کوتاه ~~حرف داریم و هیچ کس هم نمی‌تواند منکر این موضوع بشود~~.		*این بد است که رمان را در برابر داستان کوتاه علم کنیم یا خاطرات را در برابر رمان جنگ علم کنیم.

	ما ~~حکایت نویسان بسیار بزرگی داریم. برای مثال ما سعدی را داریم که~~ در ~~این عرصه بسیار نامی و مشهور است. ما~~ در ~~غزل، دوبیتی، فرش، معماری و ... سرآمد هستیم. حال آمده‌ایم با دست خودمان، این امکان را از خودمان می‌گیریم~~ و فقط می‌گوییم که رمان می‌نویسیم. البته رمان نوشتن بسیار خوب است اما شرط اول آن این است که جامعه مدنی در مورد فردیت افراد مورد قبول واقع شود. با این ~~حال، وقتی شروع به رمان نوشتن نیز می‌کنیم، می‌بینیم که در نهایت رمان بیرون نیامد و چیزی شبیه به دل‌نوشته است~~.		*به نظرم ما در سطح دنیا، در داستان کوتاه حرف داریم و هیچ کس هم نمی‌تواند منکر این موضوع بشود.

	~~متاسفانه باید بگویم~~ که ما در ~~کتابخانه مدارس خود، کتاب مناسب برای بچه‌ها~~ بسیار ~~کم داریم~~ و در این ~~حوزه‌ها کمبود وجود دارد~~. به ~~نظرم اگر می‌خواهیم کاری انجام بدهیم، باید از آموزش~~ و ~~پرورش شروع کنیم~~.		*ما حکایت نویسان بسیار بزرگی داریم. برای مثال ما سعدی را داریم که در این عرصه بسیار نامی و مشهور است. ما در غزل، دوبیتی، فرش، معماری و ... سرآمد هستیم. حال آمده‌ایم با دست خودمان، این امکان را از خودمان می‌گیریم و فقط می‌گوییم که رمان می‌نویسیم. البته رمان نوشتن بسیار خوب است اما شرط اول آن این است که جامعه مدنی در مورد فردیت افراد مورد قبول واقع شود. با این حال، وقتی شروع به رمان نوشتن نیز می‌کنیم، می‌بینیم که در نهایت رمان بیرون نیامد و چیزی شبیه به دل‌نوشته است.

	~~ادبیات یعنی تلفیق خیال~~ و ~~واقعیت~~. ~~نویسنده مصالح جهان داستانی‌اش را~~ از ~~ویرانه‌های جهان واقعی تدارک می‌بیند. یعنی با مصالح اسقاطی جهان واقعی جهان داستانی خودش را از نو می‌سازد~~ و ~~در معرض نمایش می‌گذارد یا به نوعی پیشنهاد می‌دهد~~.		*متاسفانه باید بگویم که ما در کتابخانه مدارس خود، کتاب مناسب برای بچه‌ها بسیار کم داریم و در این حوزه‌ها کمبود وجود دارد. به نظرم اگر می‌خواهیم کاری انجام بدهیم، باید از آموزش و پرورش شروع کنیم.

	ادبیات ~~آزادگی‌اش از این بابت است که حق گناه~~ و ~~اشتباه~~ را ~~به رسمیت می‌شناسد و قضاوت نمی‌کند و حرف توی دهن مخاطب نمی‌گذارد~~. ~~پیشنهاد تامل~~ و ~~تفکر و عادلانه بودن می‌کند. نگاه ادبیات~~ به ~~هستی پیش از آن که فلسفی یا سیاسی و اجتماعی باشد. زیباشناسانه است~~.		*ادبیات یعنی تلفیق خیال و واقعیت. نویسنده مصالح جهان داستانی‌اش را از ویرانه‌های جهان واقعی تدارک می‌بیند. یعنی با مصالح اسقاطی جهان واقعی جهان داستانی خودش را از نو می‌سازد و در معرض نمایش می‌گذارد یا به نوعی پیشنهاد می‌دهد.

	ادبیات ~~کارش انسان و زندگی~~ است و ~~انسان هم در بی‌زمانی~~ و ~~بی‌مکانی سر~~ نمی‌کند. ~~جنگ~~ و ~~صلح در~~ آن ~~تاثیر می‌گذارد. نویسنده هم تافته جدابافته‌ای نیست~~. ~~هر نویسنده‌ای نماینده بخشی از جامعه~~ است ~~و البته نویسنده‌های بزرگ اغلب نماینده جامعه خود و جامعه بشری اند~~.		*ادبیات آزادگی‌اش از این بابت است که حق گناه و اشتباه را به رسمیت می‌شناسد و قضاوت نمی‌کند و حرف توی دهن مخاطب نمی‌گذارد. پیشنهاد تامل و تفکر و عادلانه بودن می‌کند. نگاه ادبیات به هستی پیش از آن که فلسفی یا سیاسی و اجتماعی باشد. زیباشناسانه است.

			*ادبیات کارش انسان و زندگی است و انسان هم در بی‌زمانی و بی‌مکانی سر نمی‌کند. جنگ و صلح در آن تاثیر می‌گذارد. نویسنده هم تافته جدابافته‌ای نیست. هر نویسنده‌ای نماینده بخشی از جامعه است و البته نویسنده‌های بزرگ اغلب نماینده جامعه خود و جامعه بشری اند.

	====درباره خود====		====درباره خود====

محمد ایذجی در ‏۲۱ فروردین ۱۳۹۸، ساعت ۰۸:۰۰

2019-04-10T08:00:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ فروردین ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۳۰
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	فوق دیپلمش را در اردبیل تمام کرد و در روستاهای اردبیل چند سالی به کار معلمی پرداخت. در سال ۱۳۵۹ اولین اثرش را در مطبوعات به چاپ رساند. در سال ۱۳۶۸ به تهران منتقل شد و در دفتر انتشارات کمک‌آموزشی مشغول به کار گردید و دبیری طرح ۲۰۰ جلدی تدوین زندگی‌نامه مفاخر برای نوجوانان را بر عهده گرفت.		فوق دیپلمش را در اردبیل تمام کرد و در روستاهای اردبیل چند سالی به کار معلمی پرداخت. در سال ۱۳۵۹ اولین اثرش را در مطبوعات به چاپ رساند. در سال ۱۳۶۸ به تهران منتقل شد و در دفتر انتشارات کمک‌آموزشی مشغول به کار گردید و دبیری طرح ۲۰۰ جلدی تدوین زندگی‌نامه مفاخر برای نوجوانان را بر عهده گرفت.
	داوود غفارزادگان، نوشتن داستان را از سال‌های میانی دهه شصت آغاز کرد و در دهه هفتاد پی گرفت. حضور فعال و هوشیار وی در این دهه‌های موج‌خیز، سبب شد که در دو اردو و با دو دست شمشیر بزند؛ با یک دست در اردوی انقلاب و با دست دیگر در اردوی جنگ و البته با چند پا نیز در حوزه‌های گوناگون گام برمی‌دارد. حضوری این‌گونه و با این مایه‌ها، از وی نویسنده‌ای پایبند به ارزش‌های ملی قرار می‌دهد.		داوود غفارزادگان، نوشتن داستان را از سال‌های میانی دهه شصت آغاز کرد و در دهه هفتاد پی گرفت. حضور فعال و هوشیار وی در این دهه‌های موج‌خیز، سبب شد که در دو اردو و با دو دست شمشیر بزند؛ با یک دست در اردوی انقلاب و با دست دیگر در اردوی جنگ و البته با چند پا نیز در حوزه‌های گوناگون گام برمی‌دارد. حضوری این‌گونه و با این مایه‌ها، از وی نویسنده‌ای پایبند به ارزش‌های ملی قرار می‌دهد.
	غفارزادگان همه سوژه‌ها و مایه‌های داستانی‌اش را را در حوزه واقع‌گرایی ساخته و نوشته است. رئالیسم مورد استفاده غفارزادگان ریشه در ناتورالیسم دارد و در سطح گزارش طبیعت شناور می‌ماند. داستان‌های غفارزادگان را بر اساس زمینه‌ها و درون‌مایه‌های به کار گرفته شده در آن‌ها، می‌توان به چند زمینه تقسیم کرد: ۱. زمینه انقلاب ۲. زمینه جنگ ۳. زمینه‌های آیینی ۴. زمینه‌های زندگی بومی ۵. زمینه‌های عمومی		غفارزادگان همه سوژه‌ها و مایه‌های داستانی‌اش را را در حوزه واقع‌گرایی ساخته و نوشته است. رئالیسم مورد استفاده غفارزادگان ریشه در ناتورالیسم دارد و در سطح گزارش طبیعت شناور می‌ماند. غفارزادگان بیش از دو دهه داستان‌هایی با موضوعات متنوع، برای مخاطبان متنوع نوشته است. برخی از آثارش صبغه‌ای دینی دارد که گاه با موضوع جنگ ایران و عراق پیوند خورده است. در حوزه ادبیات عاشورایی نیز آثاری دارد. داستان‌های غفارزادگان را بر اساس زمینه‌ها و درون‌مایه‌های به کار گرفته شده در آن‌ها، می‌توان به چند زمینه تقسیم کرد: ۱. زمینه انقلاب ۲. زمینه جنگ ۳. زمینه‌های آیینی ۴. زمینه‌های زندگی بومی ۵. زمینه‌های عمومی.
	با این همه می‌توان غفارزادگان در حوزه نوجوان موفق‌تر است و این موضوع در تمام زمیه‌های داستانی‌اش جاری و ساری است.

	اولین داستانش با نام «هوای دیگر» توسط انتشارات برگ در سال ۱۳۶۸ منتشر شد. مقایسه آثار بعدی غفارزادگان با هوای دیگر، از حرکتی رو به رشد در داستان‌های او نشان دارد. او یکی از تکنیکی‌ترین و با مطالعه‌ترین نویسندگان امروز ادبیات کودک و نوجوان است.		اولین داستانش با نام «هوای دیگر» توسط انتشارات برگ در سال ۱۳۶۸ منتشر شد. مقایسه آثار بعدی غفارزادگان با هوای دیگر، از حرکتی رو به رشد در داستان‌های او نشان دارد. او یکی از تکنیکی‌ترین و با مطالعه‌ترین نویسندگان امروز ادبیات کودک و نوجوان است.

	غفارزادگان بیش از دو دهه داستان‌هایی با موضوعات متنوع، برای مخاطبان متنوع نوشته است. برخی از آثارش صبغه‌ای دینی دارد که گاه با موضوع جنگ ایران و عراق پیوند خورده است. در حوزه ادبیات عاشورایی نیز آثاری دارد.

	جایزه‌ي ۲۰ سال ادبیات داستان (بزرگسالان) به خاطر مجموعه داستان «ما سه نفر هستیم» به او تعلق گرفت.		جایزه‌ي ۲۰ سال ادبیات داستان (بزرگسالان) به خاطر مجموعه داستان «ما سه نفر هستیم» به او تعلق گرفت.
خط ۵۶:		خط ۵۳:
	====داستانک گیر افتادن====		====داستانک گیر افتادن====
	سر کلاس مدرسه قصه می‌نوشتم و زنگ انشا منجی همکلاسی‌ها بودم. انشاهای مطول ۱۰ -۱۲ صفحه‌ای می‌نوشتم و وقتی می‌خواندم کل وقت کلاس گرفته می‌شد و بچه‌ها نفس راحت می‌کشیدند. راهش را هم یاد گرفته بودند. تا معلم انشا وارد کلاس می‌شد همه یک صدا می‌گفتند: آقا فلانی بیاید انشا بخواند. معلم‌ها هم بدشان نمی‌آمد. یه چیزهایی در مایه طنز و هجو می‌نوشتم و چند باری هم سر همین انشاها گیر افتادم.		سر کلاس مدرسه قصه می‌نوشتم و زنگ انشا منجی همکلاسی‌ها بودم. انشاهای مطول ۱۰ -۱۲ صفحه‌ای می‌نوشتم و وقتی می‌خواندم کل وقت کلاس گرفته می‌شد و بچه‌ها نفس راحت می‌کشیدند. راهش را هم یاد گرفته بودند. تا معلم انشا وارد کلاس می‌شد همه یک صدا می‌گفتند: آقا فلانی بیاید انشا بخواند. معلم‌ها هم بدشان نمی‌آمد. یه چیزهایی در مایه طنز و هجو می‌نوشتم و چند باری هم سر همین انشاها گیر افتادم.

			====داستانک اولین‌ها====
			اوایل انقلاب چند تایی داستان با اسم مستعار چاپ کردم که نه نسخه‌ای ازشان دارم و نه قصه‌ها یادم مانده. اولین داستانی که با اسم خودم چاپ کردم عنوانش بود «خاطرات خانه اموات.» داستانی تلخ و عصبی و هجویه‌ای در مورد کتاب و کتاب خوانی. اولین رمانی هم که برای نوجوانان نوشته بودم سال ۶۹ یا ۷۰ بود؛ تجربه مستقیم من از دوران معلمی.‌ با چه شور و اشتیاقی هم نوشتمش و کتاب هم خوب خوانده شد. حتی فیلم و سریال هم از روی آن ساختند. بخشی از خوانندگان آثار بزرگسال امروز من همان خواننده‌های نوجوان کتاب‌های کودک و نوجوانم هستند. انگار من با این بچه‌ها بزرگ شدم و تجربه اندوختم.

			====داستانک جنگی نوشتن====
			در طول دوره جنگ خواهرزاده و پسرخاله‌هایم شهید شدند. یک برادر نظامی‌ هم داشتم که زندگی‌اش از هم پاشید؛ کوچکترین برادرم که دانشجوی پیراپزشکی بود. خود من هم شاهد بود که هر روز شاگردهایم می‌روند و دیگر برنمی‌گردند یا اینکه بدن تکه پاره‌شان برمی‌گشت. همه این‌ها جلو چشم من اتفاق می‌افتاد و توی جسم و جانم حک می‌شد. و بعد هم به داستان‌هایم نشست تا جایی که اولین داستانی که برای کودک نوشتم داستانی جنگی بود.

	===دیدگاه دیگران درباره غفارزادگان===		===دیدگاه دیگران درباره غفارزادگان===