خودکشی در ادبیات معاصر - تاریخچهٔ نسخه‌ها

طراوت بارانی در ‏۱۹ آبان ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۵۳

2019-11-10T14:53:44Z

چری در ‏۱۰ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۴۸

2019-10-02T16:48:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۱۸
خط ۱۶۶:		خط ۱۶۶:

	* ۲۷ اسفند ۱۳۸۸: [[منصور خاکسار]]، شاعر، نویسنده و فعال سیاسی، در آمریکا در سن ۷۱ سالگی به زندگی خود پایان داد.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= http://www.radiozamaneh.com/culture/khaak/2011/03/30/2871\|عنوان=منصور خاکسار}}</ref>		* ۲۷ اسفند ۱۳۸۸: [[منصور خاکسار]]، شاعر، نویسنده و فعال سیاسی، در آمریکا در سن ۷۱ سالگی به زندگی خود پایان داد.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= http://www.radiozamaneh.com/culture/khaak/2011/03/30/2871\|عنوان=منصور خاکسار}}</ref>

			* ۲ تیر ۱۳۹۶: [[کورش اسدی]] نویسندهٔ داستان کوتاه و رمان، در منزل شخصی خود در تهران درگذشت. او ۵۲ سال بیشتر نداشت و خبری از بیماری خاصی که منجر به درگذشت او شود، در میان نبود. علت مرگ او اعلانم نشد اما چندی بعد از خاکسپاری، همسرش مرگ خودخواستهٔ اسدی با گاز را تایید کرد.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= http://www.taadolnewspaper.ir/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87-%D8%B4%D8%A7%D9%86%D8%B2%D8%AF%D9%87%D9%85-97/103435-%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%AF-%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%DA%A9%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%B4-%D8%A7%D8%B3%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B7%D8%B1%D9%81-%D9%87%D9%85%D8%B3%D8%B1%D8%B4 \|عنوان=تایید خبر خودکشی کورش اسدی از سوی همسرش}}</ref>

	* ۱۲ خرداد ۱۳۹۸: [[مرتضی کلانتریان]]، حقوقدان و مترجم آثاری چون «قرارداد اجتماعی» از ژان ژاک روسو، «وجدان زنو» اثر ایتالو اسووو و «دیدار به قیامت» از پی‌ير لومتر، از پنجرهٔ اتاقش به پایین پرت شد. گمانه‌ها در مورد خودکشی کلانتریان فراوان است اما فرزندش، این ادعا را تکذیب کرده‌است.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://aftabnews.ir/fa/news/592977/%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%B6%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85-%D9%88-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%D8%AF%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%AF-%D9%88-%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF\|عنوان=خودکشی مرتضی کلانتریان}}</ref>		* ۱۲ خرداد ۱۳۹۸: [[مرتضی کلانتریان]]، حقوقدان و مترجم آثاری چون «قرارداد اجتماعی» از ژان ژاک روسو، «وجدان زنو» اثر ایتالو اسووو و «دیدار به قیامت» از پی‌ير لومتر، از پنجرهٔ اتاقش به پایین پرت شد. گمانه‌ها در مورد خودکشی کلانتریان فراوان است اما فرزندش، این ادعا را تکذیب کرده‌است.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://aftabnews.ir/fa/news/592977/%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%B6%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85-%D9%88-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%D8%AF%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%AF-%D9%88-%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF\|عنوان=خودکشی مرتضی کلانتریان}}</ref>
خط ۴۰۶:		خط ۴۰۸:
	# {{یادکرد وب\|نشانی= https://www.aftabnetdaily.com/%D8%B3%D9%90%D8%B1%DA%AF%D9%90-%D9%87%D9%8E%D9%84%D9%87%D9%8E%D9%84%D9%88%DA%A9/\|عنوان=سرگ هلهلوک\|ناشر = ماهنامهٔ شبکهٔ آفتاب\|تاریخ بازدید = ۷شهریور۱۳۹۸}}		# {{یادکرد وب\|نشانی= https://www.aftabnetdaily.com/%D8%B3%D9%90%D8%B1%DA%AF%D9%90-%D9%87%D9%8E%D9%84%D9%87%D9%8E%D9%84%D9%88%DA%A9/\|عنوان=سرگ هلهلوک\|ناشر = ماهنامهٔ شبکهٔ آفتاب\|تاریخ بازدید = ۷شهریور۱۳۹۸}}
	# {{یادکرد وب\|نشانی= https://www.youtube.com/watch?v=tzVJvuXx0gc\|عنوان=پرگار: فروغ در یاد ابراهیم گلستان \|ناشر = یوتیوب\|تاریخ بازدید = ۷شهریور۱۳۹۸}}		# {{یادکرد وب\|نشانی= https://www.youtube.com/watch?v=tzVJvuXx0gc\|عنوان=پرگار: فروغ در یاد ابراهیم گلستان \|ناشر = یوتیوب\|تاریخ بازدید = ۷شهریور۱۳۹۸}}
			# {{یادکرد وب\|نشانی= http://www.taadolnewspaper.ir/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87-%D8%B4%D8%A7%D9%86%D8%B2%D8%AF%D9%87%D9%85-97/103435-%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%AF-%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%DA%A9%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%B4-%D8%A7%D8%B3%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B7%D8%B1%D9%81-%D9%87%D9%85%D8%B3%D8%B1%D8%B4 \|عنوان=تایید خبر خودکشی کورش اسدی از سوی همسرش\|ناشر = روزنامهٔ تعادل\|تاریخ بازدید = ۷مهر۱۳۹۸}}

چری در ‏۱۰ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۱۹

2019-10-02T16:19:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۱۹:۴۹
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	ویلیام شکسپیر		ویلیام شکسپیر

	خودکشی، به ویژه خودکشی یک نویسنده، چنان واقعهٔ منکوب‌کننده‌ای است و در کلیتش آنچنان مبهوتمان می‌کند که ما را از توجه به جزئیات و پیشینهٔ ماجرا بازمی‌دارد. آمادگی‌مان را برای توجیه دیگر اعمال نویسندگان فراموش می‌کنیم و به عبارات سحرآمیزی چون «الههٔ خونخوار» برای توصیف خودکشی متوسل می‌شویم. شاید بد نباشد که شیوه‌مان را عوض کنیم و ایدهٔ خودکشی را آنچنان که هست بپذیریم. حتی خودکشی نویسندگان هم به رغم همهٔ ظرفیتی که برای تقدیس‌شدن دارد، یک عمل انسانی است. خودکشی تنها تجسم یک انتخاب از میان چند آلترناتیو است و بر اساس همان انگیزه‌های انسانی صورت می‌گیرد که بر دیگر انتخاب‌هایمان حکم‌فرماست؛ هر چند که ما در اینجا با انتخابی برای خاتمه‌بخشیدن به خود «انتخاب» روبرو باشیم.{{سخ}}
	بنا به نظریهٔ انطباق در روانکاوی، تمامی رفتارهای انسان سازگار هستند یا به بیان دقیق‌تر می‌توانند از نقطه‌نظر کار ویژه(function)‌شان برای سازگاری با واقعیت مورد بررسی قرار بگیرند و خودکشی نیز از این قاعده مستثنی نیست. انسان از میان انتخاب‌های گوناگون دست به آن انتخابی می‌زند که احساس کند به بیشترین مطالبات واقعیت درونی و بیرونی، به مقتصدانه‌ترین شکل پاسخ می‌گوید.{{سخ}}		خودکشی، به ویژه خودکشی یک نویسنده، چنان واقعهٔ منکوب‌کننده‌ای است و در کلیتش آنچنان مبهوتمان می‌کند که ما را از توجه به جزئیات و پیشینهٔ ماجرا بازمی‌دارد. آمادگی‌مان را برای توجیه دیگر اعمال نویسندگان فراموش می‌کنیم و به عبارات سحرآمیزی چون «الههٔ خونخوار» برای توصیف خودکشی متوسل می‌شویم. شاید بد نباشد که شیوه‌مان را عوض کنیم و ایدهٔ خودکشی را آنچنان که هست بپذیریم. حتی خودکشی نویسندگان هم به رغم همهٔ ظرفیتی که برای تقدیس‌شدن دارد، یک عمل انسانی است. خودکشی تنها تجسم یک انتخاب از میان چند آلترناتیو است و بر اساس همان انگیزه‌های انسانی صورت می‌گیرد که بر دیگر انتخاب‌هایمان حکم‌فرماست؛ هر چند که ما در اینجا با انتخابی برای خاتمه‌بخشیدن به خود «انتخاب» روبرو باشیم.<ref name=''هالند''>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= هالند\|عنوان= خودکشی نویسندگان\|ژورنال= کارنامه\|شماره= ۳۴\|صفحات= ۱تا۴}}</ref>{{سخ}}
	بسیاری از کسانی که در مورد خودکشی مطالعاتی انجام داده‌اند، به‌ناچار برای توجیه خودکشی تنها به انگیزه‌های خارجی گوناگون متوسل شده‌اند. برخی ادعا کرده‌اند که خود عمل خودکشی به‌تنهایی منبع لذت است. مردن، اتحاد با مادری ازلی و یا رسیدن به «نیروانا»ست. بازگشت به رحم مادر، کشتن خود، کشتن یک دشمن درون‌فکنی‌شده است. خودکشی برون‌ریزی خیال‌پروری‌های ما دربارهٔ انتقام و اعمال قدرت بر کسانی است که پس از ما زنده می‌مانند. ما می‌میریم و آنها دچار اندوه می‌شوند. برخی دیگر با تحلیل شیوه‌ای که فرد با خودکشی از درد اجتناب می‌کند، انگیزه‌های خارجی دیگری برای آن یافته‌اند. انسانی که تصمیم به کشتن خود می‌گیرد، این کار را برای اجتناب از مرگی دردناک‌تر بر اثر بیماری یا برای پایان‌دادن به ملال افسردگی و یا برای خاتمه‌بخشیدن به سرافکندگی خویش در برابر خودِ آرمانی، که برای احساس ارزش به آن وابسته است، انجام می‌دهد. مسلما کسانی که خودکشی می‌کنند، از یک احساس «بیچارگی» فرار می‌کنند. تنها می‌خواهند دست به کاری بزنند تا از «بی‌کنشی»، که برای بعضی از مرگ نیز بدتر است، خلاص شوند. اما به نظر می‌رسد برای آنکه درکی دقیق‌تر از خودکشی نزد هنرمندان داشته باشیم، لازم است که از درون به این پدیده نظر افکنیم و خودکشی هر نویسنده را پدیده‌ای منحصربه‌فرد در نظر بگیریم.<ref name=''هالند''~~>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= هالند\|عنوان= خودکشی نویسندگان\|ژورنال= کارنامه\|شماره= ۳۴\|صفحات= ۱تا۴}}<~~/~~ref~~>		خودکشی پدیده‌ای مبهم و آشفته‌کننده است. به دلیل ناتوانی دیگران در درگیری مستقیم با جهان ذهنی شخص اقدام‌کننده به خودکشی اینطور به نظر می‌رسد که خودکشی از تبیینی آسان طفره می‌رود. بدون شک خود چالش فهم خودکشی به تنهایی مسئول آرایهٔ وسیعی از گرایش‌ها نسبت به خودکشی بوده که در تاریخ تفکر یافت شده‌است: دستپاچگی، انکار، تکریم قهرمانانه، همدلی، خشم، محکومیت اخلاقی یا دینی. اینگونه به نظر می‌رسد که پرسش‌های مشخصی دربارهٔ خودکشی دست کم تا اندازه‌ای خارج از قلمرو علم قرار می‌گیرند. برای درک دقیق‌تر این پدیده گریزی از توسل به ادبیات و حتی فلسفه و روانشناسی نداریم. بنا به نظریهٔ انطباق در روانکاوی، تمامی رفتارهای انسان سازگار هستند یا به بیان دقیق‌تر می‌توانند از نقطه‌نظر کار ویژه(function)‌شان برای سازگاری با واقعیت مورد بررسی قرار بگیرند و خودکشی نیز از این قاعده مستثنی نیست. انسان از میان انتخاب‌های گوناگون دست به آن انتخابی می‌زند که احساس کند به بیشترین مطالبات واقعیت درونی و بیرونی، به مقتصدانه‌ترین شکل پاسخ می‌گوید.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= چابی\|عنوان= خودکشی\|ژورنال= اطلاعات حکمت و معرفت\|شماره= ۹\|صفحات= ۳۵تا۳۹}}</ref>{{سخ}}
			بسیاری از کسانی که در مورد خودکشی مطالعاتی انجام داده‌اند، به‌ناچار برای توجیه خودکشی تنها به انگیزه‌های خارجی گوناگون متوسل شده‌اند. برخی ادعا کرده‌اند که خود عمل خودکشی به‌تنهایی منبع لذت است. مردن، اتحاد با مادری ازلی و یا رسیدن به «نیروانا»ست. بازگشت به رحم مادر، کشتن خود، کشتن یک دشمن درون‌فکنی‌شده است. خودکشی برون‌ریزی خیال‌پروری‌های ما دربارهٔ انتقام و اعمال قدرت بر کسانی است که پس از ما زنده می‌مانند. ما می‌میریم و آنها دچار اندوه می‌شوند. برخی دیگر با تحلیل شیوه‌ای که فرد با خودکشی از درد اجتناب می‌کند، انگیزه‌های خارجی دیگری برای آن یافته‌اند. انسانی که تصمیم به کشتن خود می‌گیرد، این کار را برای اجتناب از مرگی دردناک‌تر بر اثر بیماری یا برای پایان‌دادن به ملال افسردگی و یا برای خاتمه‌بخشیدن به سرافکندگی خویش در برابر خودِ آرمانی، که برای احساس ارزش به آن وابسته است، انجام می‌دهد. مسلما کسانی که خودکشی می‌کنند، از یک احساس «بیچارگی» فرار می‌کنند. تنها می‌خواهند دست به کاری بزنند تا از «بی‌کنشی»، که برای بعضی از مرگ نیز بدتر است، خلاص شوند. اما به نظر می‌رسد برای آنکه درکی دقیق‌تر از خودکشی نزد هنرمندان داشته باشیم، لازم است که از درون به این پدیده نظر افکنیم و خودکشی هر نویسنده را پدیده‌ای منحصربه‌فرد در نظر بگیریم.<ref name=''هالند''/>


خط ۳۹۲:		خط ۳۹۳:
	# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= بوش\|نام =فردریک\|عنوان= محکومیت همینگوی \|ژورنال= بخارا\|ترجمه = حسن کامشاد\|سال = بهمن ۱۳۷۹\|شماره= ۱۶}}		# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= بوش\|نام =فردریک\|عنوان= محکومیت همینگوی \|ژورنال= بخارا\|ترجمه = حسن کامشاد\|سال = بهمن ۱۳۷۹\|شماره= ۱۶}}
	# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= بریگز\|نام =جولیا\|عنوان= سخن آخر\|ژورنال= بخارا\|ترجمه = ناهید طباطبایی\|سال = پاییز ۱۳۸۵\|شماره= ۵۶}}		# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= بریگز\|نام =جولیا\|عنوان= سخن آخر\|ژورنال= بخارا\|ترجمه = ناهید طباطبایی\|سال = پاییز ۱۳۸۵\|شماره= ۵۶}}
			# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= چابی\|نام =مایکل\|عنوان= خودکشی \|ژورنال= اطلاعات حکمت و معرفت\|ترجمه = بهنام خداپناه\|سال =آذر ۱۳۹۲\|شماره= ۹}}


	==پیوند به بیرون==		==پیوند به بیرون==

چری: /* منابع فارسی */

2019-09-22T10:08:09Z

منابع فارسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۳۸
خط ۳۴۶:		خط ۳۴۶:
	===منابع فارسی===		===منابع فارسی===
	* بهرام صادقی؛بازمانده‌های غریبی آشنا (یادداشت‌های پراکنده و ...)، محمدرضا اصلانی، نیلوفر، ۱۳۸۴. (یک فصل از این اثر به موج خودکشی‌های هنرمندان بعد از کودتای ۲۸ مرداد و تاثیر آن بر زندگی و کار [[بهرام صادقی]] اختصاص دارد.)		* بهرام صادقی؛بازمانده‌های غریبی آشنا (یادداشت‌های پراکنده و ...)، محمدرضا اصلانی، نیلوفر، ۱۳۸۴. (یک فصل از این اثر به موج خودکشی‌های هنرمندان بعد از کودتای ۲۸ مرداد و تاثیر آن بر زندگی و کار [[بهرام صادقی]] اختصاص دارد.)
	اسطورهٔ سیزیف، آلبر کامو، ترجمهٔ محمود سلطانیه، جامی، ۱۳۹۷.		* اسطورهٔ سیزیف، آلبر کامو، ترجمهٔ محمود سلطانیه، جامی، ۱۳۹۷.
	* خودکشی صادق هدایت، اسماعیل جمشیدی، زرین، ۱۳۷۶.		* خودکشی صادق هدایت، اسماعیل جمشیدی، زرین، ۱۳۷۶.
	* دفتر اندیشه‌های خام + دفتر شعرهای آسان (پادزهری برای اندیشه‌های نورس)، [[حسن هنرمندی]]، آوا، ۱۳۵۱.		* دفتر اندیشه‌های خام + دفتر شعرهای آسان (پادزهری برای اندیشه‌های نورس)، [[حسن هنرمندی]]، آوا، ۱۳۵۱.
خط ۳۵۵:		خط ۳۵۵:
	* انسان و مرگ: درآمدی بر مرگ‌شناسی ، غلامحسین معتمدی، مرکز، ۱۳۷۲.		* انسان و مرگ: درآمدی بر مرگ‌شناسی ، غلامحسین معتمدی، مرکز، ۱۳۷۲.
	* همینگوی، ا. ای. هاچنر، ترجمهٔ پروانه دادبخش، محقق، ۱۳۸۷.		* همینگوی، ا. ای. هاچنر، ترجمهٔ پروانه دادبخش، محقق، ۱۳۸۷.
	* ترک‌گفتن(آخرین روزهای سیلویا پلات)، جیلیان بکر، ترجمهٔ نغمه رضایی، نغمهٔ زندگی، ۱۳۸۶.		* ترک‌گفتن(آخرین روزهای سیلویا پلات)، جیلیان بکر، ترجمهٔ نغمه رضایی، نغمهٔ زندگی، ۱۳۸۶.

	===منابع به زبان‌های دیگر===		===منابع به زبان‌های دیگر===

چری: /* سال‌شماری از مرگ خودخواسته در میان شاعران و نویسندگان خارجیبریتانیکا>{{یادکرد وب|نشانی= https://www.britannica.com/|عنوان=Writers who commited suicide}} */

2019-09-20T13:00:03Z

سال‌شماری از مرگ خودخواسته در میان شاعران و نویسندگان خارجیبریتانیکا>{{یادکرد وب|نشانی= https://www.britannica.com/|عنوان=Writers who commited suicide}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۳۰
خط ۱۸۴:		خط ۱۸۴:

	* ۲۸ دسامبر ۱۹۲۵: جسد سرگئی یِسِنین، از محبوب‌ترین شاعران روسیه در قرن بیستم، در اتاقی در هتل Angleterre سن‌پترزبورگ پیدا شد. او رگ مچ دست خود را زده، آخرین شعر خود را با خونش بر دیوار اتاق نوشته بود و بعد خود را دار زده‌بود.		* ۲۸ دسامبر ۱۹۲۵: جسد سرگئی یِسِنین، از محبوب‌ترین شاعران روسیه در قرن بیستم، در اتاقی در هتل Angleterre سن‌پترزبورگ پیدا شد. او رگ مچ دست خود را زده، آخرین شعر خود را با خونش بر دیوار اتاق نوشته بود و بعد خود را دار زده‌بود.
			[[پرونده:Esenin1925ondeathbed.jpg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> در این زندگی، مردن چندان تازه نیست<center/>]]

	* ۲۴ جولای ۱۹۲۷: رینوسوکه آکوتاگاوا، پدر داستان‌ کوتاه ژاپنی، با مصرف باربیتال، خودکشی کرد.		* ۲۴ جولای ۱۹۲۷: رینوسوکه آکوتاگاوا، پدر داستان‌ کوتاه ژاپنی، با مصرف باربیتال، خودکشی کرد.
خط ۱۹۳:		خط ۱۹۴:

	* ۲۷ آوریل ۱۹۳۲: هارت کرین، شاعر آمریکایی و از پیشروان شعر مدرن، در سفری دریایی در حالی که به شدت مست بود، از عرشهٔ کشتی به داخل خلیج مکزیک پرید و زندگیش را تمام کرد.		* ۲۷ آوریل ۱۹۳۲: هارت کرین، شاعر آمریکایی و از پیشروان شعر مدرن، در سفری دریایی در حالی که به شدت مست بود، از عرشهٔ کشتی به داخل خلیج مکزیک پرید و زندگیش را تمام کرد.

			[[پرونده:MishimaCoupSpeech.jpg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> سخنرانی یوکیو میشیما قبل از هاراکیری<center/>]]

	* ۲۹ ژانویه ۱۹۳۳: سارا تیسدیل، شاعر آمریکایی دو سال بعد از خودکشی ویچل لیندسی(که تیسدیل او را رها کرده بود تا با یک تاجر ثروتمند ازدواج کند)، با مصرف مقدار زیادی قرص خواب، خودکشی کرد.		* ۲۹ ژانویه ۱۹۳۳: سارا تیسدیل، شاعر آمریکایی دو سال بعد از خودکشی ویچل لیندسی(که تیسدیل او را رها کرده بود تا با یک تاجر ثروتمند ازدواج کند)، با مصرف مقدار زیادی قرص خواب، خودکشی کرد.

چری: /* نسلی که ماییم */

2019-09-20T12:42:52Z

نسلی که ماییم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۱۲
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	===نسلی که ماییم===		===نسلی که ماییم===
	{{گفتاورد تزیینی\|صبح امروز منوچهر تلفن کرد. گفت شاهرخ. گفتم صدات از ته چاه درمی‌آید. گفت آره. گفتم چی شده. –این «اسلام»(منظور [[اسلام کاظمیه]] است) دیشب کار خودش را تمام کرد، احمق!{{سخ}}		{{گفتاورد تزیینی\|
			[[پرونده:Eslaam_Kazemiye.jpg \|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> زندگی ={{سخ}} ناراحت و بی‌اختیار خود به دنیا آمدن{{سخ}} یک عمر بی‌اختیار خود دویدن از مرگ ترسیدن{{سخ}} و بی‌اختیار و میل خود رفتن.<center/>]]
			صبح امروز منوچهر تلفن کرد. گفت شاهرخ. گفتم صدات از ته چاه درمی‌آید. گفت آره. گفتم چی شده. –این «اسلام»(منظور [[اسلام کاظمیه]] است) دیشب کار خودش را تمام کرد، احمق!{{سخ}}
	من گفتم نه! دیگر نه او توانست حرف بزند نه من. یک لحظه سکوت بود[...] گوشی را گذاشتیم. از فرط درماندگی و بیچارگی نسلی که ماییم گریه‌ام گرفت. نادان، ناتوان و دست‌بسته، رها شده در این جنگل مولا:{{سخ}}		من گفتم نه! دیگر نه او توانست حرف بزند نه من. یک لحظه سکوت بود[...] گوشی را گذاشتیم. از فرط درماندگی و بیچارگی نسلی که ماییم گریه‌ام گرفت. نادان، ناتوان و دست‌بسته، رها شده در این جنگل مولا:{{سخ}}
	[[پرونده:Eslaam_Kazemiye.jpg \|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> زندگی ={{سخ}} ناراحت و بی‌اختیار خود به دنیا آمدن{{سخ}} یک عمر بی‌اختیار خود دویدن از مرگ ترسیدن{{سخ}} و بی‌اختیار و میل خود رفتن.<center/>]]
	«انقلابی»، ضد شاه، طرفدار خمینی، مخصوصا از شب‌های شعر انجمن فرهنگی ایران و آلمان(که یکی از کارگردان‌های آن شب‌ها بود)، شرکت در انقلاب، همکاری با ... در گروه یا جمعیتی که تشکیل داده بود، سردبیری کاوش و بعد؛ فرار و پناهندگی[...]، دو سکتهٔ قلبی و بیماری سخت، تنهایی، نداری و عزت نفس، گرفتاری مالی و اجرائیه و بدتر از همهٔ اینها برای آدمی دردمند سیاست، نومیدی از هر چه در ایران می‌گذرد و بیگانگی تمام با هر چه در اینجاست و آخر سر؟ خودکشی و خلاص.}}		«انقلابی»، ضد شاه، طرفدار خمینی، مخصوصا از شب‌های شعر انجمن فرهنگی ایران و آلمان(که یکی از کارگردان‌های آن شب‌ها بود)، شرکت در انقلاب، همکاری با ... در گروه یا جمعیتی که تشکیل داده بود، سردبیری کاوش و بعد؛ فرار و پناهندگی[...]، دو سکتهٔ قلبی و بیماری سخت، تنهایی، نداری و عزت نفس، گرفتاری مالی و اجرائیه و بدتر از همهٔ اینها برای آدمی دردمند سیاست، نومیدی از هر چه در ایران می‌گذرد و بیگانگی تمام با هر چه در اینجاست و آخر سر؟ خودکشی و خلاص.}}
	یادداشت [[شاهرخ مسکوب]] به تاریخ ۶/۵/۱۹۹۷<ref name=''مسکوب''/>		یادداشت [[شاهرخ مسکوب]] به تاریخ ۶/۵/۱۹۹۷<ref name=''مسکوب''/>

چری در ‏۲۹ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۲:۴۰

2019-09-20T12:40:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۱۰
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	{{گفتاورد تزیینی\|صبح امروز منوچهر تلفن کرد. گفت شاهرخ. گفتم صدات از ته چاه درمی‌آید. گفت آره. گفتم چی شده. –این «اسلام»(منظور [[اسلام کاظمیه]] است) دیشب کار خودش را تمام کرد، احمق!{{سخ}}		{{گفتاورد تزیینی\|صبح امروز منوچهر تلفن کرد. گفت شاهرخ. گفتم صدات از ته چاه درمی‌آید. گفت آره. گفتم چی شده. –این «اسلام»(منظور [[اسلام کاظمیه]] است) دیشب کار خودش را تمام کرد، احمق!{{سخ}}
	من گفتم نه! دیگر نه او توانست حرف بزند نه من. یک لحظه سکوت بود[...] گوشی را گذاشتیم. از فرط درماندگی و بیچارگی نسلی که ماییم گریه‌ام گرفت. نادان، ناتوان و دست‌بسته، رها شده در این جنگل مولا:{{سخ}}		من گفتم نه! دیگر نه او توانست حرف بزند نه من. یک لحظه سکوت بود[...] گوشی را گذاشتیم. از فرط درماندگی و بیچارگی نسلی که ماییم گریه‌ام گرفت. نادان، ناتوان و دست‌بسته، رها شده در این جنگل مولا:{{سخ}}
			[[پرونده:Eslaam_Kazemiye.jpg \|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> زندگی ={{سخ}} ناراحت و بی‌اختیار خود به دنیا آمدن{{سخ}} یک عمر بی‌اختیار خود دویدن از مرگ ترسیدن{{سخ}} و بی‌اختیار و میل خود رفتن.<center/>]]
	«انقلابی»، ضد شاه، طرفدار خمینی، مخصوصا از شب‌های شعر انجمن فرهنگی ایران و آلمان(که یکی از کارگردان‌های آن شب‌ها بود)، شرکت در انقلاب، همکاری با ... در گروه یا جمعیتی که تشکیل داده بود، سردبیری کاوش و بعد؛ فرار و پناهندگی[...]، دو سکتهٔ قلبی و بیماری سخت، تنهایی، نداری و عزت نفس، گرفتاری مالی و اجرائیه و بدتر از همهٔ اینها برای آدمی دردمند سیاست، نومیدی از هر چه در ایران می‌گذرد و بیگانگی تمام با هر چه در اینجاست و آخر سر؟ خودکشی و خلاص.}}		«انقلابی»، ضد شاه، طرفدار خمینی، مخصوصا از شب‌های شعر انجمن فرهنگی ایران و آلمان(که یکی از کارگردان‌های آن شب‌ها بود)، شرکت در انقلاب، همکاری با ... در گروه یا جمعیتی که تشکیل داده بود، سردبیری کاوش و بعد؛ فرار و پناهندگی[...]، دو سکتهٔ قلبی و بیماری سخت، تنهایی، نداری و عزت نفس، گرفتاری مالی و اجرائیه و بدتر از همهٔ اینها برای آدمی دردمند سیاست، نومیدی از هر چه در ایران می‌گذرد و بیگانگی تمام با هر چه در اینجاست و آخر سر؟ خودکشی و خلاص.}}
	یادداشت [[شاهرخ مسکوب]] به تاریخ ۶/۵/۱۹۹۷<ref name=''مسکوب''/>		یادداشت [[شاهرخ مسکوب]] به تاریخ ۶/۵/۱۹۹۷<ref name=''مسکوب''/>
خط ۸۱:		خط ۸۲:
	سه یادداشت خودکشی «ویرجینیا وولف» از ترس او از جنون مجدد خبر می‌دهد. شواهد تا آن زمان حاکی است که او چند بار دچار افسردگی یا بدتر از آن، دیوانگی شده. او همسرش لئونارد را با این کلمات کلیشه‌ای دلداری می‌دهد:{{سخ}}		سه یادداشت خودکشی «ویرجینیا وولف» از ترس او از جنون مجدد خبر می‌دهد. شواهد تا آن زمان حاکی است که او چند بار دچار افسردگی یا بدتر از آن، دیوانگی شده. او همسرش لئونارد را با این کلمات کلیشه‌ای دلداری می‌دهد:{{سخ}}
	{{گفتاورد تزیینی\|«فکر نمی‌کنم هیچ دو نفری از ما خوشبخت‌تر بوده‌اند.»}}{{سخ}}		{{گفتاورد تزیینی\|«فکر نمی‌کنم هیچ دو نفری از ما خوشبخت‌تر بوده‌اند.»}}{{سخ}}
			[[پرونده:Virginia-woolf-lord-david-cecil (2).jpg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> آیا دوباره یکی از آن جملاتی را که به من لذت بسیار می‌دهند، خواهم نوشت؟<center/>]]
	درست همان کلماتی که اندوه «ترنس» را در «خیزاب‌ها» به «راشل» منعکس می‌کند. ویرجینیا همان‌قدر که پریشان است، نگران باری است که خودکشی او بر بازماندگانش تحمیل می‌کند. دو یادداشت او به لئونارد حاکی از این است که او چند روز قبل نیز یک خودکشی ناموفق داشته‌است. لئونارد به یاد می‌آورد که او را دیده «که زیر باران خیس آب از چمنزار کنار رودخانه برمی‌گشته و به نظر بیمار و لرزان می‌آمده. پایش لیز خورده و در آب‌بند افتاده». خدمتکار آنها به یاد می‌آورد که:{{سخ}}		درست همان کلماتی که اندوه «ترنس» را در «خیزاب‌ها» به «راشل» منعکس می‌کند. ویرجینیا همان‌قدر که پریشان است، نگران باری است که خودکشی او بر بازماندگانش تحمیل می‌کند. دو یادداشت او به لئونارد حاکی از این است که او چند روز قبل نیز یک خودکشی ناموفق داشته‌است. لئونارد به یاد می‌آورد که او را دیده «که زیر باران خیس آب از چمنزار کنار رودخانه برمی‌گشته و به نظر بیمار و لرزان می‌آمده. پایش لیز خورده و در آب‌بند افتاده». خدمتکار آنها به یاد می‌آورد که:{{سخ}}
	<font color=darkblue>«کتش را پوشید، چوبدستی‌اش را برداشت و با عجله به باغ رفت. چنان با عجله می‌رفت که انگار دیگر هیچ‌ وقت نمی‌بینیمش. هنگام ناهار آقای وولف دوان دوان از پله‌ها به آشپزخانه آمد و گفت: فکر می‌کنم برای خانم وولف اتفاقی افتاده. به نظرم رفته خودش را بکشد!»</font>{{سخ}}		<font color=darkblue>«کتش را پوشید، چوبدستی‌اش را برداشت و با عجله به باغ رفت. چنان با عجله می‌رفت که انگار دیگر هیچ‌ وقت نمی‌بینیمش. هنگام ناهار آقای وولف دوان دوان از پله‌ها به آشپزخانه آمد و گفت: فکر می‌کنم برای خانم وولف اتفاقی افتاده. به نظرم رفته خودش را بکشد!»</font>{{سخ}}
خط ۱۵۰:		خط ۱۵۲:

	* ۸ خرداد ۱۳۶۷: [[عباس نعلبندیان]]، نمایشنامه‌نویس، داستان‌نویس و مترجم، بعد از زندانی‌شدن و بیکاری، با خوردن تعداد زیادی قرص با زندگی وداع گفت.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= http://www.bbc.com/persian/arts/2013/05/130529_l41_theatre_nalbandian_anniversary\|عنوان=یادی از عباس نعلبندیان؛ راوی روایت‌های متروک}}</ref>		* ۸ خرداد ۱۳۶۷: [[عباس نعلبندیان]]، نمایشنامه‌نویس، داستان‌نویس و مترجم، بعد از زندانی‌شدن و بیکاری، با خوردن تعداد زیادی قرص با زندگی وداع گفت.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= http://www.bbc.com/persian/arts/2013/05/130529_l41_theatre_nalbandian_anniversary\|عنوان=یادی از عباس نعلبندیان؛ راوی روایت‌های متروک}}</ref>
			[[پرونده:نعلبندیان.jpg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> امیدوارم امروز و فردا کسی به سراغم نیاید.<center/>]]

	* ۲۱ اردیبهشت ۱۳۷۵: تعدادی از ساکنان روستای «جواهرده» رامسر، در جنگل جسد [[غزاله علیزاده]]، رمان‌نویس و داستان‌نویس و خالق «خانهٔ ادریسی‌ها» را یافتند که خود را از درختی حلق‌آویز کرده بود.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://persianv.com/maharat/%D8%BA%D8%B2%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%B9%D9%84%DB%8C%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87-%DA%A9%D8%B4%D9%88%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF.html\|عنوان=غزاله علیزاده}}</ref>		* ۲۱ اردیبهشت ۱۳۷۵: تعدادی از ساکنان روستای «جواهرده» رامسر، در جنگل جسد [[غزاله علیزاده]]، رمان‌نویس و داستان‌نویس و خالق «خانهٔ ادریسی‌ها» را یافتند که خود را از درختی حلق‌آویز کرده بود.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://persianv.com/maharat/%D8%BA%D8%B2%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%B9%D9%84%DB%8C%D8%B2%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D9%86%D9%88%DB%8C%D8%B3%D9%86%D8%AF%D9%87-%DA%A9%D8%B4%D9%88%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B2-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF.html\|عنوان=غزاله علیزاده}}</ref>
خط ۱۵۶:		خط ۱۵۹:

	* ۱ تیر ۱۳۷۶: [[ابراهیم منصفی]]، شاعر، خنیاگر، نویسنده و بازیگر هرمزگانی که در جنوب با عنوان «نیمای هرمزگان» و لقب «رامی» مشهور است، خودخواسته به آغوش مرگ شتافت.<ref name=''رامی''>{{یادکرد وب\|نشانی= http://rami.ir/fa/biography/\|عنوان=زندگینامهٔ ابراهیم منصفی}}</ref>		* ۱ تیر ۱۳۷۶: [[ابراهیم منصفی]]، شاعر، خنیاگر، نویسنده و بازیگر هرمزگانی که در جنوب با عنوان «نیمای هرمزگان» و لقب «رامی» مشهور است، خودخواسته به آغوش مرگ شتافت.<ref name=''رامی''>{{یادکرد وب\|نشانی= http://rami.ir/fa/biography/\|عنوان=زندگینامهٔ ابراهیم منصفی}}</ref>
			[[پرونده:منصفی.jpg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> بندر بدون رامی چیزی کم دارد انگار<center/>]]

	* ۲۶ شهریور ۱۳۸۱: [[حسن هنرمندی]]، شاعر، پژوهشگر، مترجم و منتقد ادبی که ترجمه‌ها و آثارش، از نخستین کوشش‌های ادبیات تطبیقی در ایران بود، در پاریس، با خوردن چند قرص خواب‌آور و کنیاک خودکشی کرد.		* ۲۶ شهریور ۱۳۸۱: [[حسن هنرمندی]]، شاعر، پژوهشگر، مترجم و منتقد ادبی که ترجمه‌ها و آثارش، از نخستین کوشش‌های ادبیات تطبیقی در ایران بود، در پاریس، با خوردن چند قرص خواب‌آور و کنیاک خودکشی کرد.
خط ۲۶۳:		خط ۲۶۷:
	'''خودکشی(بررسی شاعرانهٔ مسئله از روبرو و کوششی برای بیهوده جلوه‌دادن به آن)'''{{سخ}}		'''خودکشی(بررسی شاعرانهٔ مسئله از روبرو و کوششی برای بیهوده جلوه‌دادن به آن)'''{{سخ}}
	اما در میان این نوشته‌ها، یادداشتی مفصل که به یاد [[صادق هدایت]] در پاریس به سال ۱۳۳۰ نوشته و ۲۰ سال بعد چاپ کرده جالب توجه است. داستان‌گونه‌ای که بیشتر احوالات خود او را بازمی‌تاباند. شاعری خوب و مترجمی پیشرو که در غربت پاریس، پنجاه سال بعد از این یادداشت خودکشی می‌کند، [[حسن هنرمندی]] است:{{سخ}}		اما در میان این نوشته‌ها، یادداشتی مفصل که به یاد [[صادق هدایت]] در پاریس به سال ۱۳۳۰ نوشته و ۲۰ سال بعد چاپ کرده جالب توجه است. داستان‌گونه‌ای که بیشتر احوالات خود او را بازمی‌تاباند. شاعری خوب و مترجمی پیشرو که در غربت پاریس، پنجاه سال بعد از این یادداشت خودکشی می‌کند، [[حسن هنرمندی]] است:{{سخ}}
			[[پرونده:Hasan Honarmandi.jpg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center>حدس می‌زدند که من یک روز خودکشی خواهم کرد <center/>]]
	{{گفتاورد تزیینی\|تقریبا همهٔ کسانی که از نزدیک با افکار و احوال من آشنایی داشتند حدس می‌زدند که من یک روز خودکشی خواهم کرد. من هم دیشب بی‌سروصدا خودم را کشتم و از فشار جزر و مد مشتی آرزوهای توسری‌خورده، توهین و تحقیر هموطن و بیگانه خلاص شدم. هنوز کسی از خودکشی من باخبر نشده‌است. حتی آخرین رفیقی که خیال می‌کردم بیش از دیگران با زیر و بم ساز روح بی‌آرام من آشناست، از یک هفتهٔ پیش دیگر به سراغ من نیامده‌است زیرا به او گفته بودم بیش از این حاضر نیستم شرح رنج‌های معمولی و مبتذل مثلا کشمکش‌ها و قهر و ناز او را با یک دختر پیش‌پاافتاده، هر روز و هر شب بشنوم. او رفته و با یکی دیگر از ایرانی‌ها درد دل کرده بود و با هم نتیجه گرفته بودند که من «آنرمال» هستم وگرنه اوکه مرا، آن هم به خاطر من و نه به خاطر خودش، دوست می‌دارد چرا نباید با شرح بدبختی‌های روزانه‌اش زخم‌های مرا تازه کند و مرا به یاد خاطرات مرده‌ام بیندازد: خاطراتی که یک عمر کوتاه یا در واقع مدت ده سال، هر سال و هر ماه با عناوین عوضی ولی با همان خواص اولیه، صحنه‌های رنگارنگی در برابر خیالم نشان دادند و زندگانی سیاه درونی مرا به وجود آوردند.{{سخ}}		{{گفتاورد تزیینی\|تقریبا همهٔ کسانی که از نزدیک با افکار و احوال من آشنایی داشتند حدس می‌زدند که من یک روز خودکشی خواهم کرد. من هم دیشب بی‌سروصدا خودم را کشتم و از فشار جزر و مد مشتی آرزوهای توسری‌خورده، توهین و تحقیر هموطن و بیگانه خلاص شدم. هنوز کسی از خودکشی من باخبر نشده‌است. حتی آخرین رفیقی که خیال می‌کردم بیش از دیگران با زیر و بم ساز روح بی‌آرام من آشناست، از یک هفتهٔ پیش دیگر به سراغ من نیامده‌است زیرا به او گفته بودم بیش از این حاضر نیستم شرح رنج‌های معمولی و مبتذل مثلا کشمکش‌ها و قهر و ناز او را با یک دختر پیش‌پاافتاده، هر روز و هر شب بشنوم. او رفته و با یکی دیگر از ایرانی‌ها درد دل کرده بود و با هم نتیجه گرفته بودند که من «آنرمال» هستم وگرنه اوکه مرا، آن هم به خاطر من و نه به خاطر خودش، دوست می‌دارد چرا نباید با شرح بدبختی‌های روزانه‌اش زخم‌های مرا تازه کند و مرا به یاد خاطرات مرده‌ام بیندازد: خاطراتی که یک عمر کوتاه یا در واقع مدت ده سال، هر سال و هر ماه با عناوین عوضی ولی با همان خواص اولیه، صحنه‌های رنگارنگی در برابر خیالم نشان دادند و زندگانی سیاه درونی مرا به وجود آوردند.{{سخ}}
	ولی خبر این خودکشی تقریبا نزد همه بی‌اهمیت تلقی خواهد شدچون از مدتی پیش انتظارش را داشتند منتها از تاریخ وقوعش بی‌خبر بودند.{{سخ}}		ولی خبر این خودکشی تقریبا نزد همه بی‌اهمیت تلقی خواهد شدچون از مدتی پیش انتظارش را داشتند منتها از تاریخ وقوعش بی‌خبر بودند.{{سخ}}

چری در ‏۲۹ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۲:۱۹

2019-09-20T12:19:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۴۹
خط ۲۲۹:		خط ۲۲۹:

	* ۲ دسامبر ۱۹۸۰: رومن گاری، رمان‌نویس، فیلمنامه‌نویس، کارگردان و دیپلمات فرانسوی و خالق «خداحافظ گری کوپر»، با شلیک گلوله به زندگی خود پایان داد.		* ۲ دسامبر ۱۹۸۰: رومن گاری، رمان‌نویس، فیلمنامه‌نویس، کارگردان و دیپلمات فرانسوی و خالق «خداحافظ گری کوپر»، با شلیک گلوله به زندگی خود پایان داد.
			[[پرونده:رومن_گاری_و_همسرش.jpeg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> رومن گاری: به خاطر همسرم نبود، کار دیگری نداشتم.<center/>]]

	* ۱ مارس ۱۹۸۳: آرتور کوستلر، داستان‌نویس، وقایع‌نگار و روزنامه‌نگار مجاری-انگلیسی، و همسرش در خانهٔ شخصی خود، با مصرف قرص به زندگی خود پایان بخشیدند.		* ۱ مارس ۱۹۸۳: آرتور کوستلر، داستان‌نویس، وقایع‌نگار و روزنامه‌نگار مجاری-انگلیسی، و همسرش در خانهٔ شخصی خود، با مصرف قرص به زندگی خود پایان بخشیدند.
خط ۳۰۴:		خط ۳۰۵:
	[[اسلام کاظمیه]] قبل از وداع با این دنیا در بخشی از یادداشت‌های ده‌صفحه‌ای خود اینگونه می‌نویسد:{{سخ}}		[[اسلام کاظمیه]] قبل از وداع با این دنیا در بخشی از یادداشت‌های ده‌صفحه‌ای خود اینگونه می‌نویسد:{{سخ}}
	«رفتیم و دل شما را شکستیم...{{سخ}}		«رفتیم و دل شما را شکستیم...{{سخ}}
	چون ممکن است کار این کثافت‌کاری(اختیاری-اجباری) بنده به مقامات قضایی بکشد برای آسان‌شدن کارها چند کلمه مهملات بالا را به فرانسه نوشتم تا کارشان راحت‌تر شود (سفارش‌هایی در مورد نوشته‌ها و وسایل‌ و بدهی‌هایش می‌کند) (می‌بینید که در این لحظه‌ها هم به فکر راضی‌کردن غریزهٔ بی‌صاحاب‌موندهٔ بقا هستم. خنده‌دار است، نیست؟). دیگر ناگفته نگذارم. در این لحظهٔ مسموم تنها آرزویی که به دلم ماند اینکه دلم می‌خواست در مملکت خودم بمیرم. عجیب است که آنقدر آن خراب‌شده را دوست دارم و به مجموعهٔ تاریخ، فرهنگ و مردمی که در آن واحد جغرافیایی هستند، همیشه عاشقانه و با احساسات بیش از عقل علاقه داشته‌ام و دارم.{{سخ}}		چون ممکن است کار این کثافت‌کاری(اختیاری-اجباری) بنده به مقامات قضایی بکشد برای آسان‌شدن کارها چند کلمه مهملات بالا را به فرانسه نوشتم تا کارشان راحت‌تر شود (سفارش‌هایی در مورد نوشته‌ها و وسایل‌ و بدهی‌هایش می‌کند) (می‌بینید که در این لحظه‌ها هم به فکر راضی‌کردن غریزهٔ بی‌صاحاب‌موندهٔ بقا هستم. خنده‌دار است، نیست؟). دیگر ناگفته نگذارم. در این لحظهٔ مسموم تنها آرزویی که به دلم ماند اینکه دلم می‌خواست در مملکت خودم بمیرم. عجیب است که آنقدر آن خراب‌شده را دوست دارم و به مجموعهٔ تاریخ، فرهنگ و مردمی که در آن واحد جغرافیایی هستند، همیشه عاشقانه و با احساسات بیش از عقل علاقه داشته‌ام و دارم.{{سخ}}
	زندگی = ناراحت و بی‌اختیار خود به دنیا آمدن – یک عمر بی‌اختیار خود دویدن از مرگ ترسیدن و بی‌اختیار و میل خود رفتن.{{سخ}}		زندگی = ناراحت و بی‌اختیار خود به دنیا آمدن – یک عمر بی‌اختیار خود دویدن از مرگ ترسیدن و بی‌اختیار و میل خود رفتن.{{سخ}}
	حالا من دارم دست‌کم سومی را به اختیار خود انجام می‌دهم و به جای ترس از آن به ریشش می‌خندم. مقداری سم در حدود یک ساعت پیش خوردم. با شراب متوسط، که کاش خوبش را خریده بودم. امروز ظهر هم بر خلاف پرهیز پزشکی در رستوران مقبول «فرانسوا کوپه» همراه کسی که مرا دوست می‌داشت و جورم را می‌کشید و دوستش می‌داشتم آخرین ناهار را خوردم، تظاهر به پرهیز پزشکی کردم، فکر می‌کردم نکند باهوش عزیزی بو ببرد. اما شب عاقبت فکر کردم(از زندگی لذت ببرم Merde alord!) بعد از ۹ ماه پرهیز به غذای قراضه نمک مفصلی زدم که از بی‌نمک خوردن بدم می‌آمد. شراب را(یک بطرگذاشتم) سم اثر کرده ولی پیداست کاری نیست. اما اختراع دیگری هم برخاستم و کردم. دنیا را چه دیدی... باید به وسیلهٔ موثرتری هم دست زد.-۵ دقیقه فاصله- اختراع کامل شد، کیسهٔ پلاستیکی و خفگی. حافظ را هم باز کردم. آمد! «یا رب آن نوگل خندان که سپردی به منش» الخ. حالا یک سیگار که نه ماه ذخیره داشتم روشن کنم و از ترس اینکه سم بیوک‌آقا کاری نباشد خودم را خفه کنم یا به قول بیهقی «خپه سازم»...{{سخ}}		حالا من دارم دست‌کم سومی را به اختیار خود انجام می‌دهم و به جای ترس از آن به ریشش می‌خندم. مقداری سم در حدود یک ساعت پیش خوردم. با شراب متوسط، که کاش خوبش را خریده بودم. امروز ظهر هم بر خلاف پرهیز پزشکی در رستوران مقبول «فرانسوا کوپه» همراه کسی که مرا دوست می‌داشت و جورم را می‌کشید و دوستش می‌داشتم آخرین ناهار را خوردم، تظاهر به پرهیز پزشکی کردم، فکر می‌کردم نکند باهوش عزیزی بو ببرد. اما شب عاقبت فکر کردم(از زندگی لذت ببرم Merde alord!) بعد از ۹ ماه پرهیز به غذای قراضه نمک مفصلی زدم که از بی‌نمک خوردن بدم می‌آمد. شراب را(یک بطرگذاشتم) سم اثر کرده ولی پیداست کاری نیست. اما اختراع دیگری هم برخاستم و کردم. دنیا را چه دیدی... باید به وسیلهٔ موثرتری هم دست زد.-۵ دقیقه فاصله- اختراع کامل شد، کیسهٔ پلاستیکی و خفگی. حافظ را هم باز کردم. آمد! «یا رب آن نوگل خندان که سپردی به منش» الخ. حالا یک سیگار که نه ماه ذخیره داشتم روشن کنم و از ترس اینکه سم بیوک‌آقا کاری نباشد خودم را خفه کنم یا به قول بیهقی «خپه سازم»...{{سخ}}
خط ۳۲۷:		خط ۳۲۸:

	===جسد آلودهٔ یک افیونی<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.aftabnetdaily.com/%D8%B3%D9%90%D8%B1%DA%AF%D9%90-%D9%87%D9%8E%D9%84%D9%87%D9%8E%D9%84%D9%88%DA%A9/\|عنوان=سرگ هلهلوک\|ناشر = ماهنامهٔ شبکهٔ آفتاب\|تاریخ بازدید = ۷شهریور۱۳۹۸}}</ref>===		===جسد آلودهٔ یک افیونی<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.aftabnetdaily.com/%D8%B3%D9%90%D8%B1%DA%AF%D9%90-%D9%87%D9%8E%D9%84%D9%87%D9%8E%D9%84%D9%88%DA%A9/\|عنوان=سرگ هلهلوک\|ناشر = ماهنامهٔ شبکهٔ آفتاب\|تاریخ بازدید = ۷شهریور۱۳۹۸}}</ref>===
			[[پرونده:Ebraahim_Monsefi.jpg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> به خواست قلبی خود و با رضای خاطر مرگ را برگزیدم<center/>]]
			[[پرونده:Vasiat-s-1.jpg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> وصایای رامی صفحهٔ ۱<center/>]]
	اهالی می‌گویند هوای بندر نُه ماه جهنم است و سه ماه تابستان. یکی از همین روزهای جهنمیِ بندر بود که رامی([[ابراهیم منصفی]]) مُرد: اول تیر ۱۳۷۶. رامی ضد جریانِ مرسوم بود. خلاف زمانه‌اش حرکت می‌کرد. مرگش خلاف‌آمدِ عادت‌ها بود. آنچنان که حتی وصیت‌نامه‌اش را برعکس نوشت، از چپ به راست؛ بندر بدون رامی چیزی کم دارد انگار:{{سخ}}		اهالی می‌گویند هوای بندر نُه ماه جهنم است و سه ماه تابستان. یکی از همین روزهای جهنمیِ بندر بود که رامی([[ابراهیم منصفی]]) مُرد: اول تیر ۱۳۷۶. رامی ضد جریانِ مرسوم بود. خلاف زمانه‌اش حرکت می‌کرد. مرگش خلاف‌آمدِ عادت‌ها بود. آنچنان که حتی وصیت‌نامه‌اش را برعکس نوشت، از چپ به راست؛ بندر بدون رامی چیزی کم دارد انگار:{{سخ}}
	~~[[پرونده:Vasiat-s-1.jpg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> وصایای رامی صفحهٔ ۱<center/>]]~~
	~~[[پرونده:Vasiat-s-2.jpg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> وصایای رامی صفحهٔ ۲<center/>]]~~
	~~[[پرونده:Vasiat-s-3.jpg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> وصایای رامی صفحهٔ ۳<center/>]]~~
	'''اگر یک وقت خودکشی کردم مقامات قانونی مملکت و خانواده‌ام بدانند و ایمان داشته باشند که به خواست قلبی خود و با رضای خاطر مرگ را برگزیدم. چرا که از هفده سال اعتیاد جانم به لب رسید و مرگم از ناتوانی و ناچاری بوده و تنها دلیل مرگم اعتیاد بوده است. یارانم اگر خواستند مرا گرامی بدارند و بچه‌هایم و خانواده راضی کنند باید از اعتیاد دست بکشند و مثبت و مفید و مؤثر باشند. ضمناً جسدم را اگر به‌کار آید(جسدِ آلوده‌ٔ یک افیونی) به بخش پزشکی عمومی دانشگاه شیراز جهت کالبدشکافی و تشریح برای برادران دانشجو تقدیم می‌کنم. البته دلم می‌خواهد و آرزو داشتم که سالم بمانم و انسان مفیدی باشم. این وصیت را فقط برای این نوشتم که کسی مزاحم یارانم نشود و در «ایلود» قریه‌ی همسرم در «گوده» مدرسه را اگر لایق دانستند «دبستان رامی» بنامند. این بهترین مقبره‌ٔ بدون گور و جسد برای من است. اینها را در لحظات سلامت روحی و فکری نوشته‌ام.{{سخ}}		'''اگر یک وقت خودکشی کردم مقامات قانونی مملکت و خانواده‌ام بدانند و ایمان داشته باشند که به خواست قلبی خود و با رضای خاطر مرگ را برگزیدم. چرا که از هفده سال اعتیاد جانم به لب رسید و مرگم از ناتوانی و ناچاری بوده و تنها دلیل مرگم اعتیاد بوده است. یارانم اگر خواستند مرا گرامی بدارند و بچه‌هایم و خانواده راضی کنند باید از اعتیاد دست بکشند و مثبت و مفید و مؤثر باشند. ضمناً جسدم را اگر به‌کار آید(جسدِ آلوده‌ٔ یک افیونی) به بخش پزشکی عمومی دانشگاه شیراز جهت کالبدشکافی و تشریح برای برادران دانشجو تقدیم می‌کنم. البته دلم می‌خواهد و آرزو داشتم که سالم بمانم و انسان مفیدی باشم. این وصیت را فقط برای این نوشتم که کسی مزاحم یارانم نشود و در «ایلود» قریه‌ی همسرم در «گوده» مدرسه را اگر لایق دانستند «دبستان رامی» بنامند. این بهترین مقبره‌ٔ بدون گور و جسد برای من است. اینها را در لحظات سلامت روحی و فکری نوشته‌ام.{{سخ}}
	شیراز ۱۱/۹/۱۳۶۰'''		شیراز ۱۱/۹/۱۳۶۰'''

چری در ‏۲۹ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۲:۰۴

2019-09-20T12:04:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۳۴
خط ۷۱:		خط ۷۱:
	جهانگیر هدایت از رساندن خبر خودکشی [[صادق هدایت]] به برادرش(پدر جهانگیر) چنین می‌گوید:{{سخ}}		جهانگیر هدایت از رساندن خبر خودکشی [[صادق هدایت]] به برادرش(پدر جهانگیر) چنین می‌گوید:{{سخ}}
	{{گفتاورد تزیینی\|اطلاع‌دادن این واقعهٔ اسفناک به پدرم کار سهلی نبود. در معیت پدر و مادرم رفتیم به منزل دایی. دایی من، عبدالله‌خان، گفت: «راستی عیسی‌خان از صادق خان چه خبری دارید؟» پدرم که مطلقا تصور نمی‌کرد اتفاقی افتاده باشد، جواب داد: «بی‌خبر نیستم. حالش خوب است. در پاریس است.» عبدالله‌خان پرسید: «راستی چه سالی بود صادق‌خان در پاریس خودکشی کرد؟» پدرم قدری فکر کرد و گفت: «سال ۱۹۲۸ بود. خودش را به رودخانهٔ «مارن» انداخت. اما دو نفر توی قایقی بودند و صدایی غیرعادی در آب شنیدند و او را از آب بیرون کشیدند.» باز هم پدرم شکی نکرد و عبدالله‌خان احساس می‌کرد مشکل است گفت‌وگو را به راهی بکشاند که سرانجام بتواند موضوع را بیان کند.{{سخ}}		{{گفتاورد تزیینی\|اطلاع‌دادن این واقعهٔ اسفناک به پدرم کار سهلی نبود. در معیت پدر و مادرم رفتیم به منزل دایی. دایی من، عبدالله‌خان، گفت: «راستی عیسی‌خان از صادق خان چه خبری دارید؟» پدرم که مطلقا تصور نمی‌کرد اتفاقی افتاده باشد، جواب داد: «بی‌خبر نیستم. حالش خوب است. در پاریس است.» عبدالله‌خان پرسید: «راستی چه سالی بود صادق‌خان در پاریس خودکشی کرد؟» پدرم قدری فکر کرد و گفت: «سال ۱۹۲۸ بود. خودش را به رودخانهٔ «مارن» انداخت. اما دو نفر توی قایقی بودند و صدایی غیرعادی در آب شنیدند و او را از آب بیرون کشیدند.» باز هم پدرم شکی نکرد و عبدالله‌خان احساس می‌کرد مشکل است گفت‌وگو را به راهی بکشاند که سرانجام بتواند موضوع را بیان کند.{{سخ}}
			[[پرونده:Jasade Sadegh Khan.jpg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> از زندگی بیزار بود{{سخ}}وجودش مشکل داشت<center/>]]
	عبدالله‌خان پرسید: «بعد از این واقعه دیگر از خودکشی صحبتی نکرد؟» پدرم پاسخ داد: «البته همیشه زندگی را با عینک سیاه نگاه می‌کرد اما اینکه به خودکشی و قصد خودکشی اشارهٔ خاصی داشته باشد من از او چیزی نشنیدم.» عبدالله‌خان پرسید: «پس تقریبا همیشه کم‌وبیش به فکر خودکشی بوده و از زندگی خودش زیاد راضی نبوده‌است؟» اینجا بود که پدرم قدری مشکوک شد. نگاهی به مادرم انداخت. مرا نگاه کرد من هم سرم را پایین انداختم و از نگاه پدرم گریختم.» پدرم عقب نشست و با ناراحتی پرسید: «چطور مگر؟ خبری شده؟» عبدالله‌خان سکوت کرد. همین سکوت پدرم را مشکوک‌تر کرد و پرسید: «عبدالله‌خان اتفاقی افتاده؟» عبدالله‌خان جواب داد: «والله یک خبری شنیدیم که خیلی دلمان می‌خواست صحیح نباشد.»{{سخ}}		عبدالله‌خان پرسید: «بعد از این واقعه دیگر از خودکشی صحبتی نکرد؟» پدرم پاسخ داد: «البته همیشه زندگی را با عینک سیاه نگاه می‌کرد اما اینکه به خودکشی و قصد خودکشی اشارهٔ خاصی داشته باشد من از او چیزی نشنیدم.» عبدالله‌خان پرسید: «پس تقریبا همیشه کم‌وبیش به فکر خودکشی بوده و از زندگی خودش زیاد راضی نبوده‌است؟» اینجا بود که پدرم قدری مشکوک شد. نگاهی به مادرم انداخت. مرا نگاه کرد من هم سرم را پایین انداختم و از نگاه پدرم گریختم.» پدرم عقب نشست و با ناراحتی پرسید: «چطور مگر؟ خبری شده؟» عبدالله‌خان سکوت کرد. همین سکوت پدرم را مشکوک‌تر کرد و پرسید: «عبدالله‌خان اتفاقی افتاده؟» عبدالله‌خان جواب داد: «والله یک خبری شنیدیم که خیلی دلمان می‌خواست صحیح نباشد.»{{سخ}}
	پدرم سیگارش را روشن کرد. سرش را پایین انداخت. حدس می‌زد که قضیه باید جدی باشد.تازه فهمیده‌بود که او را یک روز وسط هفته آورده‌اند منزل عبدالله‌خان و عبدالله‌خان هم ناگهان موضوع ‌صادق‌خان را مطرح کرده و بعد پدرم سرش را بلند کرد و پرسید: «چه شده؟ به من بگویید.»{{سخ}}		پدرم سیگارش را روشن کرد. سرش را پایین انداخت. حدس می‌زد که قضیه باید جدی باشد.تازه فهمیده‌بود که او را یک روز وسط هفته آورده‌اند منزل عبدالله‌خان و عبدالله‌خان هم ناگهان موضوع ‌صادق‌خان را مطرح کرده و بعد پدرم سرش را بلند کرد و پرسید: «چه شده؟ به من بگویید.»{{سخ}}
خط ۱۸۲:		خط ۱۸۳:

	* ۱۴ آوریل ۱۹۳۰: ولادیمیر مایاکوفسکی، شاعر، نمایشنامه‌نویس و بازیگر روسی که از نوابغ هنری و افراد مطرح جنبش فوتوریسم روسیه به شمار می‌رفت، در آستانهٔ ۳۷ سالگی با شلیک گلوله به زندگیش خاتمه داد.		* ۱۴ آوریل ۱۹۳۰: ولادیمیر مایاکوفسکی، شاعر، نمایشنامه‌نویس و بازیگر روسی که از نوابغ هنری و افراد مطرح جنبش فوتوریسم روسیه به شمار می‌رفت، در آستانهٔ ۳۷ سالگی با شلیک گلوله به زندگیش خاتمه داد.
			[[پرونده:Vladimir_mayakovsky_and_lilya_brik.jpg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> شاید دیگر هیچ گاه هیچ چیز نسرودم<center/>]]

	* ۵ دسامبر ۱۹۳۱: ویچل لیندسی، شاعر آمریکایی و پایه‌گذار شعر آوازی مدرن، در حالی که از لحاظ مالی و سلامتی در مضیقه بود، یک بطری شوینده را مانند جام زهری سر کشید و خودکشی کرد.		* ۵ دسامبر ۱۹۳۱: ویچل لیندسی، شاعر آمریکایی و پایه‌گذار شعر آوازی مدرن، در حالی که از لحاظ مالی و سلامتی در مضیقه بود، یک بطری شوینده را مانند جام زهری سر کشید و خودکشی کرد.
خط ۲۰۲:		خط ۲۰۴:

	* ۲۲ فوریه ۱۹۴۲: اشتفان تسوایگ، رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، روزنامه‌نگار و زندگی‌نامه‌نویس اتریشی که در پی اتفاقات جنگ جهانی، ناچار به برزیل رفته بود، به همراه همسرش با مصرف باربیتورات به زندگی خود پایان داد.		* ۲۲ فوریه ۱۹۴۲: اشتفان تسوایگ، رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، روزنامه‌نگار و زندگی‌نامه‌نویس اتریشی که در پی اتفاقات جنگ جهانی، ناچار به برزیل رفته بود، به همراه همسرش با مصرف باربیتورات به زندگی خود پایان داد.
			[[پرونده:تسوایک.jpg \|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> نتوانستند تبعید را تاب آورند<center/>]]

	* ۲۷ آگوست ۱۹۵۱: چِزاره پاوِزه، رمان‌نویس، شاعر، منتقد ادبی و مترجم ایتالیایی که از چهره‌های درجهٔ اول ادبیات قرن بیستم ایتالیاست، چند ماه بعد از انتشار «ماه و آتش»، که انگار خداحافظی‌اش بود، در مسافرخانه‌ای در تورینو خودکشی کرد.<ref>{{پک\|پاوزه\|ک= روستاهای تو\|ص=۶}}</ref>		* ۲۷ آگوست ۱۹۵۱: چِزاره پاوِزه، رمان‌نویس، شاعر، منتقد ادبی و مترجم ایتالیایی که از چهره‌های درجهٔ اول ادبیات قرن بیستم ایتالیاست، چند ماه بعد از انتشار «ماه و آتش»، که انگار خداحافظی‌اش بود، در مسافرخانه‌ای در تورینو خودکشی کرد.<ref>{{پک\|پاوزه\|ک= روستاهای تو\|ص=۶}}</ref>
خط ۲۱۳:		خط ۲۱۶:

	* ۲۶ مارس ۱۹۶۹: جان کندی تول، رمان‌نویس آمریکایی، بعد از اینکه هیچ ناشری قبول نکرد رمانش «اتحادیهٔ ابلهان» را چاپ کند، در ۳۱ سالگی خود را کشت.		* ۲۶ مارس ۱۹۶۹: جان کندی تول، رمان‌نویس آمریکایی، بعد از اینکه هیچ ناشری قبول نکرد رمانش «اتحادیهٔ ابلهان» را چاپ کند، در ۳۱ سالگی خود را کشت.
	~~[[پرونده:John-Kennediy-Toole-5.jpg \|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> خالق اتحادیهٔ ابلهان<center/>]]~~

	* ۱۵ مارس ۱۹۷۰: آرتور آداموف، نمایشنامه‌نویس ارمنی-فرانسوی و از چهره‌های مطرح در تئاتر ابزورد، با مصرف بیش از اندازهٔ باربیتورات، به زندگی خود پایان داد. مرگ او را خودکشی تصادفی دانسته‌اند.		* ۱۵ مارس ۱۹۷۰: آرتور آداموف، نمایشنامه‌نویس ارمنی-فرانسوی و از چهره‌های مطرح در تئاتر ابزورد، با مصرف بیش از اندازهٔ باربیتورات، به زندگی خود پایان داد. مرگ او را خودکشی تصادفی دانسته‌اند.
خط ۲۵۰:		خط ۲۵۲:

	===[[غزاله علیزاده]]<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= مجابی\|عنوان= بازی غزاله با کارت‌های زیست‌مرگ \|ژورنال= روزنامهٔ شرق\|شماره= ۱۶۶۹\|صفحات= ۸}}</ref>===		===[[غزاله علیزاده]]<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= مجابی\|عنوان= بازی غزاله با کارت‌های زیست‌مرگ \|ژورنال= روزنامهٔ شرق\|شماره= ۱۶۶۹\|صفحات= ۸}}</ref>===
	آینهٔ ذهن من و ما تمامی قامت او را بازنمی‌تاباند. داده‌هایی از زندگی فردی او و نقش‌بازی اجتماعی‌اش، تصویری متناقض‌نما می‌سازد. چنین به نظر می‌رسد از پازلی که باید چهرهٔ فرهنگی ~~«غزاله~~ را به تمامی نشان می‌داد، تکه‌هایی کم یا گم بوده‌است. هنرمند برای پوشاندن آن کمبود محسوس، سرگذشتش را با رنگ و جلای ادبی، زندگی توفانی، با حیات و ممات حدس‌نازدنی درآمیخته بود. این گمگشتگی چیزی از صداقت اخلاقی او در رویارویی با جامعه و ادبیات کم نمی‌کرد، اما حس آن گمشده‌ها او را به یک فعالیت اضافی می‌کشاند؛ به بازیگری در زندگی و به بازی‌کردن با مرگ.{{سخ}}		آینهٔ ذهن من و ما تمامی قامت او را بازنمی‌تاباند. داده‌هایی از زندگی فردی او و نقش‌بازی اجتماعی‌اش، تصویری متناقض‌نما می‌سازد. چنین به نظر می‌رسد از پازلی که باید چهرهٔ فرهنگی «غزاله» را به تمامی نشان می‌داد، تکه‌هایی کم یا گم بوده‌است. هنرمند برای پوشاندن آن کمبود محسوس، سرگذشتش را با رنگ و جلای ادبی، زندگی توفانی، با حیات و ممات حدس‌نازدنی درآمیخته بود. این گمگشتگی چیزی از صداقت اخلاقی او در رویارویی با جامعه و ادبیات کم نمی‌کرد، اما حس آن گمشده‌ها او را به یک فعالیت اضافی می‌کشاند؛ به بازیگری در زندگی و به بازی‌کردن با مرگ.{{سخ}}
	[[پرونده:غزاله.jpeg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> تنها و خسته‌ام{{سخ}}برای همین می‌روم<center/>]]		[[پرونده:غزاله.jpeg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> تنها و خسته‌ام{{سخ}}برای همین می‌روم<center/>]]
	بازی‌کردن یک زندگی خیالی در متن حیات اجتماعی، شوق و ذوق او بود. چنان به نظر می‌رسد که او شخصیتی بیرون‌پریده از فضای رمان‌های کلاسیک است؛ از ازدحام زنان جوشنده و خروشنده آثار «داستایوفسکی» و «فلوبر» علیه زندگی بی‌فایده و خنثای بیرون که شعله‌زن از عشق و بیهودگی و تجمل، میل غریبی به تباهی دارند. او قادر بود که این تخیل غریب را جامهٔ واقع‌گرا بپوشاند و زندگی‌اش را چنان که خود می‌خواست بازی کند و این رفتار شجاعانه، استعداد شگرف و صداقتی ناب می‌طلبد. رفتارش با همسر و مادر و خویشاوندان، با بچه‌هایش، با اطرافیان، خواه عامی یا اهل حرفه، از شدت رقت و شفافیت به تصنع نزدیک می‌شد. نزاکت حفاظی صدفی بود برای جان حلزون‌وار ترسنده از دیگران.{{سخ}}		بازی‌کردن یک زندگی خیالی در متن حیات اجتماعی، شوق و ذوق او بود. چنان به نظر می‌رسد که او شخصیتی بیرون‌پریده از فضای رمان‌های کلاسیک است؛ از ازدحام زنان جوشنده و خروشنده آثار «داستایوفسکی» و «فلوبر» علیه زندگی بی‌فایده و خنثای بیرون که شعله‌زن از عشق و بیهودگی و تجمل، میل غریبی به تباهی دارند. او قادر بود که این تخیل غریب را جامهٔ واقع‌گرا بپوشاند و زندگی‌اش را چنان که خود می‌خواست بازی کند و این رفتار شجاعانه، استعداد شگرف و صداقتی ناب می‌طلبد. رفتارش با همسر و مادر و خویشاوندان، با بچه‌هایش، با اطرافیان، خواه عامی یا اهل حرفه، از شدت رقت و شفافیت به تصنع نزدیک می‌شد. نزاکت حفاظی صدفی بود برای جان حلزون‌وار ترسنده از دیگران.{{سخ}}

چری: /* یادی از گمشدگان در غبار */

2019-09-20T11:41:37Z

یادی از گمشدگان در غبار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ مهر ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۱۸
خط ۱۶۶:		خط ۱۶۶:

	* ۲۷ اسفند ۱۳۸۸: [[منصور خاکسار]]، شاعر، نویسنده و فعال سیاسی، در آمریکا در سن ۷۱ سالگی به زندگی خود پایان داد.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= http://www.radiozamaneh.com/culture/khaak/2011/03/30/2871\|عنوان=منصور خاکسار}}</ref>		* ۲۷ اسفند ۱۳۸۸: [[منصور خاکسار]]، شاعر، نویسنده و فعال سیاسی، در آمریکا در سن ۷۱ سالگی به زندگی خود پایان داد.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= http://www.radiozamaneh.com/culture/khaak/2011/03/30/2871\|عنوان=منصور خاکسار}}</ref>

			* ۲ تیر ۱۳۹۶: [[کورش اسدی]] نویسندهٔ داستان کوتاه و رمان، در منزل شخصی خود در تهران درگذشت. او ۵۲ سال بیشتر نداشت و خبری از بیماری خاصی که منجر به درگذشت او شود، در میان نبود. علت مرگ او اعلانم نشد اما چندی بعد از خاکسپاری، همسرش مرگ خودخواستهٔ اسدی با گاز را تایید کرد.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= http://www.taadolnewspaper.ir/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87-%D8%B4%D8%A7%D9%86%D8%B2%D8%AF%D9%87%D9%85-97/103435-%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%AF-%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%DA%A9%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%B4-%D8%A7%D8%B3%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B7%D8%B1%D9%81-%D9%87%D9%85%D8%B3%D8%B1%D8%B4 \|عنوان=تایید خبر خودکشی کورش اسدی از سوی همسرش}}</ref>

	* ۱۲ خرداد ۱۳۹۸: [[مرتضی کلانتریان]]، حقوقدان و مترجم آثاری چون «قرارداد اجتماعی» از ژان ژاک روسو، «وجدان زنو» اثر ایتالو اسووو و «دیدار به قیامت» از پی‌ير لومتر، از پنجرهٔ اتاقش به پایین پرت شد. گمانه‌ها در مورد خودکشی کلانتریان فراوان است اما فرزندش، این ادعا را تکذیب کرده‌است.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://aftabnews.ir/fa/news/592977/%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%B6%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85-%D9%88-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%D8%AF%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%AF-%D9%88-%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF\|عنوان=خودکشی مرتضی کلانتریان}}</ref>		* ۱۲ خرداد ۱۳۹۸: [[مرتضی کلانتریان]]، حقوقدان و مترجم آثاری چون «قرارداد اجتماعی» از ژان ژاک روسو، «وجدان زنو» اثر ایتالو اسووو و «دیدار به قیامت» از پی‌ير لومتر، از پنجرهٔ اتاقش به پایین پرت شد. گمانه‌ها در مورد خودکشی کلانتریان فراوان است اما فرزندش، این ادعا را تکذیب کرده‌است.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://aftabnews.ir/fa/news/592977/%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%D9%85%D8%B1%D8%AA%D8%B6%DB%8C-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%AA%D8%B1%D8%AC%D9%85-%D9%88-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%D8%AF%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%84%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%AF-%D9%88-%DA%86%D8%B1%D8%A7-%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%DA%A9%D8%B1%D8%AF\|عنوان=خودکشی مرتضی کلانتریان}}</ref>
خط ۴۰۶:		خط ۴۰۸:
	# {{یادکرد وب\|نشانی= https://www.aftabnetdaily.com/%D8%B3%D9%90%D8%B1%DA%AF%D9%90-%D9%87%D9%8E%D9%84%D9%87%D9%8E%D9%84%D9%88%DA%A9/\|عنوان=سرگ هلهلوک\|ناشر = ماهنامهٔ شبکهٔ آفتاب\|تاریخ بازدید = ۷شهریور۱۳۹۸}}		# {{یادکرد وب\|نشانی= https://www.aftabnetdaily.com/%D8%B3%D9%90%D8%B1%DA%AF%D9%90-%D9%87%D9%8E%D9%84%D9%87%D9%8E%D9%84%D9%88%DA%A9/\|عنوان=سرگ هلهلوک\|ناشر = ماهنامهٔ شبکهٔ آفتاب\|تاریخ بازدید = ۷شهریور۱۳۹۸}}
	# {{یادکرد وب\|نشانی= https://www.youtube.com/watch?v=tzVJvuXx0gc\|عنوان=پرگار: فروغ در یاد ابراهیم گلستان \|ناشر = یوتیوب\|تاریخ بازدید = ۷شهریور۱۳۹۸}}		# {{یادکرد وب\|نشانی= https://www.youtube.com/watch?v=tzVJvuXx0gc\|عنوان=پرگار: فروغ در یاد ابراهیم گلستان \|ناشر = یوتیوب\|تاریخ بازدید = ۷شهریور۱۳۹۸}}
			# {{یادکرد وب\|نشانی= http://www.taadolnewspaper.ir/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%B5%D9%81%D8%AD%D9%87-%D8%B4%D8%A7%D9%86%D8%B2%D8%AF%D9%87%D9%85-97/103435-%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D8%AF-%D8%AE%D9%88%D8%AF%DA%A9%D8%B4%DB%8C-%DA%A9%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%B4-%D8%A7%D8%B3%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B2-%D8%B7%D8%B1%D9%81-%D9%87%D9%85%D8%B3%D8%B1%D8%B4 \|عنوان=تایید خبر خودکشی کورش اسدی از سوی همسرش\|ناشر = روزنامهٔ تعادل\|تاریخ بازدید = ۷مهر۱۳۹۸}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۱۱
خط ۲۵۱:		خط ۲۵۱:
	===[[غزاله علیزاده]]<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= مجابی\|عنوان= بازی غزاله با کارت‌های زیست‌مرگ \|ژورنال= روزنامهٔ شرق\|شماره= ۱۶۶۹\|صفحات= ۸}}</ref>===		===[[غزاله علیزاده]]<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= مجابی\|عنوان= بازی غزاله با کارت‌های زیست‌مرگ \|ژورنال= روزنامهٔ شرق\|شماره= ۱۶۶۹\|صفحات= ۸}}</ref>===
	آینهٔ ذهن من و ما تمامی قامت او را بازنمی‌تاباند. داده‌هایی از زندگی فردی او و نقش‌بازی اجتماعی‌اش، تصویری متناقض‌نما می‌سازد. چنین به نظر می‌رسد از پازلی که باید چهرهٔ فرهنگی «غزاله را به تمامی نشان می‌داد، تکه‌هایی کم یا گم بوده‌است. هنرمند برای پوشاندن آن کمبود محسوس، سرگذشتش را با رنگ و جلای ادبی، زندگی توفانی، با حیات و ممات حدس‌نازدنی درآمیخته بود. این گمگشتگی چیزی از صداقت اخلاقی او در رویارویی با جامعه و ادبیات کم نمی‌کرد، اما حس آن گمشده‌ها او را به یک فعالیت اضافی می‌کشاند؛ به بازیگری در زندگی و به بازی‌کردن با مرگ.{{سخ}}		آینهٔ ذهن من و ما تمامی قامت او را بازنمی‌تاباند. داده‌هایی از زندگی فردی او و نقش‌بازی اجتماعی‌اش، تصویری متناقض‌نما می‌سازد. چنین به نظر می‌رسد از پازلی که باید چهرهٔ فرهنگی «غزاله را به تمامی نشان می‌داد، تکه‌هایی کم یا گم بوده‌است. هنرمند برای پوشاندن آن کمبود محسوس، سرگذشتش را با رنگ و جلای ادبی، زندگی توفانی، با حیات و ممات حدس‌نازدنی درآمیخته بود. این گمگشتگی چیزی از صداقت اخلاقی او در رویارویی با جامعه و ادبیات کم نمی‌کرد، اما حس آن گمشده‌ها او را به یک فعالیت اضافی می‌کشاند؛ به بازیگری در زندگی و به بازی‌کردن با مرگ.{{سخ}}
			[[پرونده:غزاله.jpeg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> تنها و خسته‌ام{{سخ}}برای همین می‌روم<center/>]]
	بازی‌کردن یک زندگی خیالی در متن حیات اجتماعی، شوق و ذوق او بود. چنان به نظر می‌رسد که او شخصیتی بیرون‌پریده از فضای رمان‌های کلاسیک است؛ از ازدحام زنان جوشنده و خروشنده آثار «داستایوفسکی» و «فلوبر» علیه زندگی بی‌فایده و خنثای بیرون که شعله‌زن از عشق و بیهودگی و تجمل، میل غریبی به تباهی دارند. او قادر بود که این تخیل غریب را جامهٔ واقع‌گرا بپوشاند و زندگی‌اش را چنان که خود می‌خواست بازی کند و این رفتار شجاعانه، استعداد شگرف و صداقتی ناب می‌طلبد. رفتارش با همسر و مادر و خویشاوندان، با بچه‌هایش، با اطرافیان، خواه عامی یا اهل حرفه، از شدت رقت و شفافیت به تصنع نزدیک می‌شد. نزاکت حفاظی صدفی بود برای جان حلزون‌وار ترسنده از دیگران.{{سخ}}		بازی‌کردن یک زندگی خیالی در متن حیات اجتماعی، شوق و ذوق او بود. چنان به نظر می‌رسد که او شخصیتی بیرون‌پریده از فضای رمان‌های کلاسیک است؛ از ازدحام زنان جوشنده و خروشنده آثار «داستایوفسکی» و «فلوبر» علیه زندگی بی‌فایده و خنثای بیرون که شعله‌زن از عشق و بیهودگی و تجمل، میل غریبی به تباهی دارند. او قادر بود که این تخیل غریب را جامهٔ واقع‌گرا بپوشاند و زندگی‌اش را چنان که خود می‌خواست بازی کند و این رفتار شجاعانه، استعداد شگرف و صداقتی ناب می‌طلبد. رفتارش با همسر و مادر و خویشاوندان، با بچه‌هایش، با اطرافیان، خواه عامی یا اهل حرفه، از شدت رقت و شفافیت به تصنع نزدیک می‌شد. نزاکت حفاظی صدفی بود برای جان حلزون‌وار ترسنده از دیگران.{{سخ}}
	در فیلمی که از او ساخته شده، در گردش‌های کوتاهش او را می‌بینیم در لباس سیاه و با آرایشی گریم‌مانند که به تانی در محیطی خلوت راه می‌رود، در طبیعتی فقیر، در سکوت و انزوا. موقعی که دراز می‌کشد با چشم‌بندی بر چهره به قصد تمرکز و سفر به درون، باز او را دور از ارتباط‌گیری با این و آن می‌بینیم. حتی با حرفه‌اش که کتابت است و رویارویی ذهن با کاغذ و صفحه کنار نمی‌آید و آن را به شفاهیات تقلیل می‌دهد. این حالات در تناقض است با میهمانی‌رفتن و میهمانی‌دادن‌های شلوغ او و با موتورسواری و اتومبیل‌سواری آنارشیستی بی‌محابایش؛ با تظاهر به خوشی‌های زندگی‌پرستانه و یاس‌آلودگی‌های مرگ‌اندیشانه‌اش.{{سخ}}		در فیلمی که از او ساخته شده، در گردش‌های کوتاهش او را می‌بینیم در لباس سیاه و با آرایشی گریم‌مانند که به تانی در محیطی خلوت راه می‌رود، در طبیعتی فقیر، در سکوت و انزوا. موقعی که دراز می‌کشد با چشم‌بندی بر چهره به قصد تمرکز و سفر به درون، باز او را دور از ارتباط‌گیری با این و آن می‌بینیم. حتی با حرفه‌اش که کتابت است و رویارویی ذهن با کاغذ و صفحه کنار نمی‌آید و آن را به شفاهیات تقلیل می‌دهد. این حالات در تناقض است با میهمانی‌رفتن و میهمانی‌دادن‌های شلوغ او و با موتورسواری و اتومبیل‌سواری آنارشیستی بی‌محابایش؛ با تظاهر به خوشی‌های زندگی‌پرستانه و یاس‌آلودگی‌های مرگ‌اندیشانه‌اش.{{سخ}}
خط ۲۶۹:		خط ۲۷۰:
	غالباً فشرده و به رمز حرف می‌زند و فوری قال را می‌کند. از قهرمانانش می‌خواهد وقار خود را در زیر فشار نگه‌دارند. شر بزنگاه متانت خود را از کف ندهند. شیوهٔ نگارش او دربارهٔ هنرآفرینی با شیوهٔ نگارشش دربارهٔ گاوکشی، جنگ یا صید ماهی بزرگ تفاوتی ندارد. به سخن دیگر، او به خواننده‌اش می‌گوید نویسنده‌ای که چشم در چشم حقیقت دوزد یا طفره و گریز روح را بنگرد و بکوشد چیزی از آنچه را دیده بازبیاورد، هم‌رزم آن مرد جنگی یا آن شکارچی است؛ چرا که هر کدام در انجام کار خود با جانش بازی می‌کند.{{سخ}}		غالباً فشرده و به رمز حرف می‌زند و فوری قال را می‌کند. از قهرمانانش می‌خواهد وقار خود را در زیر فشار نگه‌دارند. شر بزنگاه متانت خود را از کف ندهند. شیوهٔ نگارش او دربارهٔ هنرآفرینی با شیوهٔ نگارشش دربارهٔ گاوکشی، جنگ یا صید ماهی بزرگ تفاوتی ندارد. به سخن دیگر، او به خواننده‌اش می‌گوید نویسنده‌ای که چشم در چشم حقیقت دوزد یا طفره و گریز روح را بنگرد و بکوشد چیزی از آنچه را دیده بازبیاورد، هم‌رزم آن مرد جنگی یا آن شکارچی است؛ چرا که هر کدام در انجام کار خود با جانش بازی می‌کند.{{سخ}}
	همینگوی دو راه پیش پای قهرمانانش می‌نهاد: یا باید قربانی وحشت زیستن شوند و بنابراین خود را بکشند، یا باری به هر جهت با آنچه خود احیاناً حرفه‌گری می‌نامند بسازند. این گزینشی شاق بود. همینگوی وقتی می‌گفت چاره مرگ است شوخی نمی‌کرد.{{سخ}}		همینگوی دو راه پیش پای قهرمانانش می‌نهاد: یا باید قربانی وحشت زیستن شوند و بنابراین خود را بکشند، یا باری به هر جهت با آنچه خود احیاناً حرفه‌گری می‌نامند بسازند. این گزینشی شاق بود. همینگوی وقتی می‌گفت چاره مرگ است شوخی نمی‌کرد.{{سخ}}
			[[پرونده:همینگوی.jpeg\|220px\|thumb\|بند انگشتی\|چپ\|<center> زندگی جای زیباییست{{سخ}}ارزش جنگیدن دارد<center/>]]
	او فرزند پدری پزشک و مادری هنرمند و پرتوقع و بی‌باک بود. پدر و مادر هر دو اعتقاد داشتند فرزندان آنها می‌باید واقعیات ناگوار جهان نابکار را مشاهده کنند. پدرش خودکشی کرد. مادرش «گریس»، بسته‌ای برای پسر فرستاد محتوی یک کیک شکلاتی، طوماری از نقاشی‌های خود و تپانچه‌ای که «کلارنس همینگوی» با آن به زندگی خود پایان داده‌بود. اسلحه را به درخواست پسر فرستاده بود. همسر نخست همینگوی، «هدلی» نیز دختر پدری انتحاری بود. پای همینگوی را در ۱۹۱۸، شلیک مسلسل درید. هنگامی که غرق خون نقش بر زمین با درد شدید چشم‌به‌راه آمبولانس بود می‌خواست خود را با اسلحهٔ کمری‌اش بکشد در حالی که ۱۸ سال بیشتر نداشت. در ۱۹۲۶ که هدلی را ترک می‌کرد و سراغ «پالین فایفر» می‌رفت، به فایفر نوشت که به فکر افتاده بود «با کشتن خویش هم ننگ زندگی تو را بزدایم هم هدلی را از ضرورت طلاق برهانم.» یک ماه قبل به شخص دیگری نوشته بود:{{سخ}}		او فرزند پدری پزشک و مادری هنرمند و پرتوقع و بی‌باک بود. پدر و مادر هر دو اعتقاد داشتند فرزندان آنها می‌باید واقعیات ناگوار جهان نابکار را مشاهده کنند. پدرش خودکشی کرد. مادرش «گریس»، بسته‌ای برای پسر فرستاد محتوی یک کیک شکلاتی، طوماری از نقاشی‌های خود و تپانچه‌ای که «کلارنس همینگوی» با آن به زندگی خود پایان داده‌بود. اسلحه را به درخواست پسر فرستاده بود. همسر نخست همینگوی، «هدلی» نیز دختر پدری انتحاری بود. پای همینگوی را در ۱۹۱۸، شلیک مسلسل درید. هنگامی که غرق خون نقش بر زمین با درد شدید چشم‌به‌راه آمبولانس بود می‌خواست خود را با اسلحهٔ کمری‌اش بکشد در حالی که ۱۸ سال بیشتر نداشت. در ۱۹۲۶ که هدلی را ترک می‌کرد و سراغ «پالین فایفر» می‌رفت، به فایفر نوشت که به فکر افتاده بود «با کشتن خویش هم ننگ زندگی تو را بزدایم هم هدلی را از ضرورت طلاق برهانم.» یک ماه قبل به شخص دیگری نوشته بود:{{سخ}}
	'''«دلیل اصلی خودداری از خودکشی آن است که شخص همواره می‌داند پس از آنکه بحران گذشت، زندگی دوباره چقدر شیرین می‌شود.»'''{{سخ}}		'''«دلیل اصلی خودداری از خودکشی آن است که شخص همواره می‌داند پس از آنکه بحران گذشت، زندگی دوباره چقدر شیرین می‌شود.»'''{{سخ}}
	این دعوت حزن‌آور به مرگ و اصرار به ادامه‌دادن حیات، همانند ابراز و انکار عاطفه در داستان‌هایش، ضرب‌آهنگ حیاتی زندگی و هنر همینگوی است. وی کانون مرگ بود. پس از خودکشی او خواهرش «ارسولا» در ۱۹۶۶ خود را کشت. همینطور برادرش «لستر» در ۱۹۸۲ و نیز در ۱۹۸۳ «آدریانا ایوانسیچ» که همینگوی دوستش می‌داشت و شخصیت «روناتا» را در «آن دست رود در میان درختان» از روی الگوی او ساخته بود. نوهٔ دختری‌اش «مارگو» هم بر اثر مصرف بیش از حد مواد مخدر جان سپرد.{{سخ}}		این دعوت حزن‌آور به مرگ و اصرار به ادامه‌دادن حیات، همانند ابراز و انکار عاطفه در داستان‌هایش، ضرب‌آهنگ حیاتی زندگی و هنر همینگوی است. وی کانون مرگ بود. پس از خودکشی او خواهرش «ارسولا» در ۱۹۶۶ خود را کشت. همینطور برادرش «لستر» در ۱۹۸۲ و نیز در ۱۹۸۳ «آدریانا ایوانسیچ» که همینگوی دوستش می‌داشت و شخصیت «روناتا» را در «آن دست رود در میان درختان» از روی الگوی او ساخته بود. نوهٔ دختری‌اش «مارگو» هم بر اثر مصرف بیش از حد مواد مخدر جان سپرد.{{سخ}}
	سخن از نویسنده‌ای است که دنیای تخیلی خویشتن را امر «بودن یا نبودن» ساخت. گرفتاری‌ها و هنروری‌های شخصیت‌ها(یا خودش را در مقام نویسنده) منحصر به مسائل رفاه و آسایش یا جاه‌طلبی نکرد. اصرار ورزید که نویسندگی که در نظر او و قهرمانان داستان‌هایش کاری مخاطره‌آمیز و حتی شجاعانه بود، خود امر هستی و نیستی است. او بود که به قرن ما هنر برخورد ادبی با پرخاشگری بی‌لجام این دوران را آموخت. گوش فراداد و بازنگریست و زبانی ابداع کرد که می‌توانیم با آن به توصیف خود بپردازیم.		سخن از نویسنده‌ای است که دنیای تخیلی خویشتن را امر «بودن یا نبودن» ساخت. گرفتاری‌ها و هنروری‌های شخصیت‌ها(یا خودش را در مقام نویسنده) منحصر به مسائل رفاه و آسایش یا جاه‌طلبی نکرد. اصرار ورزید که نویسندگی که در نظر او و قهرمانان داستان‌هایش کاری مخاطره‌آمیز و حتی شجاعانه بود، خود امر هستی و نیستی است. او بود که به قرن ما هنر برخورد ادبی با پرخاشگری بی‌لجام این دوران را آموخت. گوش فراداد و بازنگریست و زبانی ابداع کرد که می‌توانیم با آن به توصیف خود بپردازیم.


	==ردپای خودکشی در ادبیات معاصر==		==ردپای خودکشی در ادبیات معاصر==