حسین‌قلی مستعان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

طراوت بارانی در ‏۱۴ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۱۷

2020-03-04T20:17:49Z

چری در ‏۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۳۱

2020-02-27T18:31:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۲۲:۰۱
خط ۳۴۷:		خط ۳۴۷:
	# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= فروغی‌راد\|نام= اسما\|عنوان= ادبیات عامه‌پسند لازمهٔ ادبیات نخبه‌گرا\|ژورنال= مطالعات ادبیات، عرفان و فلسفه\|شماره= ۳\|سال= پاییز ۱۳۹۷\|تاریخ بازبینی= ۲۰ بهمن ۱۳۹۸}}		# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= فروغی‌راد\|نام= اسما\|عنوان= ادبیات عامه‌پسند لازمهٔ ادبیات نخبه‌گرا\|ژورنال= مطالعات ادبیات، عرفان و فلسفه\|شماره= ۳\|سال= پاییز ۱۳۹۷\|تاریخ بازبینی= ۲۰ بهمن ۱۳۹۸}}
	# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= الهی\|نام= صدرالدین\|عنوان= درآمدی بر مقولهٔ پاورقی‌نویسی در ایران (۳ الف) \|ژورنال= ایران‌شناسی\|شماره= ۴\|سال= زمستان ۱۳۷۷\|تاریخ بازبینی= ۲۰ بهمن ۱۳۹۸}}		# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= الهی\|نام= صدرالدین\|عنوان= درآمدی بر مقولهٔ پاورقی‌نویسی در ایران (۳ الف) \|ژورنال= ایران‌شناسی\|شماره= ۴\|سال= زمستان ۱۳۷۷\|تاریخ بازبینی= ۲۰ بهمن ۱۳۹۸}}
			# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= جمشیدی\|نام= اسماعیل\|عنوان= خیابان نیوگراپ\|ژورنال= کلک\|شماره= ۲۵و۲۶\|سال= فروردین و اردیبهشت ۱۳۷۱\|تاریخ بازبینی= ۲۰ بهمن ۱۳۹۸}}

	==پیوند به بیرون==		==پیوند به بیرون==

چری در ‏۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۲۷

2020-02-27T18:27:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۵۷
خط ۹۶:		خط ۹۶:
	{{پایان شعر}}{{سخ}}		{{پایان شعر}}{{سخ}}
	دو سال بعد، آقای احسنی خوش‌نویس، این قطعه را با خط خوش نوشت و کلیشهٔ آن در مجلهٔ «ترقی» چاپ شد با نسبت دادن شعر به مولانا جلال‌الدین. من شرحی در مجله نوشتم که این اشتباه شایسته نیست و مقام مولانا بسی بالاتر از آن است که شعر من به او نسبت داده شود. اما کسانی که بعد از دیدن آن شعر در مجله اتفاقا جواب مرا در شمارهٔ بعدی ندیدند در اشتباه خود ماندند و این مثنوی را از مولانا دانستند. چندی بعد، همین قطعهٔ «عشق خوبان» از تلویزیون به نام مولوی اجرا شد و پس از اعتراض من تلویزیون اشتباه خود را اصلاح کرد و باز، بار دیگر که برنامه‌ای از این قطعه برای تلویزیون ساخته شد، از من توضیحی خواستند و پس از آن چند قطعهٔ دیگر نیز از همان مثنوی‌های قدیم من در برنامهٔ موسیقی هنرهای زیبای تلویزیون اجرا شد.}}		دو سال بعد، آقای احسنی خوش‌نویس، این قطعه را با خط خوش نوشت و کلیشهٔ آن در مجلهٔ «ترقی» چاپ شد با نسبت دادن شعر به مولانا جلال‌الدین. من شرحی در مجله نوشتم که این اشتباه شایسته نیست و مقام مولانا بسی بالاتر از آن است که شعر من به او نسبت داده شود. اما کسانی که بعد از دیدن آن شعر در مجله اتفاقا جواب مرا در شمارهٔ بعدی ندیدند در اشتباه خود ماندند و این مثنوی را از مولانا دانستند. چندی بعد، همین قطعهٔ «عشق خوبان» از تلویزیون به نام مولوی اجرا شد و پس از اعتراض من تلویزیون اشتباه خود را اصلاح کرد و باز، بار دیگر که برنامه‌ای از این قطعه برای تلویزیون ساخته شد، از من توضیحی خواستند و پس از آن چند قطعهٔ دیگر نیز از همان مثنوی‌های قدیم من در برنامهٔ موسیقی هنرهای زیبای تلویزیون اجرا شد.}}

			===نویسندهٔ خوش‌بین، نویسندهٔ بدبین===
			سال‌ها پیش، در یکی از مجلات تهران، تحت عنوان «نویسندهٔ خوش‌بین و نویسندهٔ بدبین» مقاله‌ای دربارهٔ [[صادق هدایت]] و حسین‌قلی مستعان به چاپ رسید.<ref name=''نیوگراپ''>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= جمشیدی\|عنوان= خیابان نیوگراپ\|ژورنال= کلک\|شماره= ۲۵و۲۶\|صفحات=۲۱۱ تا ۲۱۵}}</ref>{{سخ}}
			مستعان که روزگاری نویسندهٔ روز تهران بود و ته‌نشین شهرت او آن‌قدر دوام داشت که بعد از وقایع ۲۸ مرداد، مدیران و سردبیران مجله‌های آن دوره، برای چاپ اثری از او به صورت پاورقی در مجلهٔ خود، به در خانه‌اش رفتند و چون به تیراژ خود اهمیت می‌دادند، همهٔ شرایط او را پذیرفتند؛ و هدایت که «شین پرتو» عضو وزارت امور خارجهٔ ایران، در سال ۱۳۱۵ شمسی وقتی عازم ماموریت اداری هند می‌شود، در گفتگویی با اسماعیل جمشیدی می‌گوید:{{سخ}}
			:<font color=DarkGreen>«دست این پسرهٔ لوس و ننر یعنی صادق خان را که از زندگی در تهران دل‌مرده شده بود گرفتم و با خودم به بمبئی بردم. آنجا ماشین تحریری قراضه در اختیارش گذاشتم تا پسره «بوف کور»ش را استنسیل کند و بتواند در ۳۰-۴۰ نسخهٔ پلی‌کپی‌شده تکثیر کند و با پخش آن نزد این و آن، عده‌ای را بترساند»!<ref name= ''نیوگراپ''/></font>{{سخ}}
			اثری که تا مدت‌ها هیچ ناشری حاضر به چاپ آن نشده بود، بعدها، به ادعای عبدالرحیم جعفری مدیر انتشارات امیرکبیر، تا سال ۱۳۵۷ نزدیک یک میلیون نسخه از آن فروش رفت.<ref name= ''نیوگراپ''/>{{سخ}}
			در مقالهٔ مذکور به این نکته توجه شده بود که این هر دو نویسندهٔ ایرانی به نحوی خانه‌خراب شدند. هدایت در دیار غربت به زندگی خود خاتمه داد در حالی که شهرت قابل قبولی در داخل و خارج کشور یافته بود. بعدها شهبانوی پهلوی می‌خواست خانهٔ پدری او را به سبک خانهٔ داستایفسکی، موزه کند. اما بعد از انقلاب، فکر ساختن موزه فراموش شد و خانهٔ پدری این نویسندهٔ جهانی‌شدهٔ معاصر تبدیل به مهدکودک شد! «مهدکودک صادقیه» به جای «موزهٔ صادق هدایت».<ref name= ''نیوگراپ''/>{{سخ}}
			مستعان هم در همان دههٔ پنجاه یک بار خانه‌اش به حراج بانک گذاشته شد. او دیگر پول‌ساز نبود و در مجلات پاورقی‌هایش را نمی‌خواستند. او چند سال بعد از انقلاب در تهران بر اثر کهولت درگذشت. نویسندهٔ خوش‌بین در شرایطی با زندگی وداع گفت که هیچ جا اسمش سر زبان‌ها نبود، حتی همان مطبوعاتی که عمری آثار او را پشتوانهٔ تیراژشان کرده بودند و به او «استاد، استاد» می‌گفتند، از چاپ خبر و گزارش مرگ او اکراه داشتند.<ref name= ''نیوگراپ''/>{{سخ}}
			در جهان سوم، نویسندگان و روشنفکران غالبا نخستین قربانیان تحولات سیاسی بوده‌اند. اما آیا این سرنوشت همهٔ نویسندگان جهان سوم است؟<ref name= ''نیوگراپ''/>

	===سر پیری و معرکه‌گیری<ref name= ''بهزادی''/>===		===سر پیری و معرکه‌گیری<ref name= ''بهزادی''/>===

چری در ‏۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۱۹

2020-02-27T17:19:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۴۹
خط ۸۶:		خط ۸۶:

	===یک نویسنده و چندین نام<ref name= ''اتحاد''/>===		===یک نویسنده و چندین نام<ref name= ''اتحاد''/>===
	وقتی که نشر داستان‌هایم را در مجلهٔ «مهرگان» شروع کردم، نام '''ح. م. حمید''' را برگزیدم. پس از آن در مجلهٔ خودم، «راهنمای زندگی»، که اولین مجلهٔ مصور ایران به سبک کنونی و پیشرو و الگوی همهٔ مجلات هفتگی بود، با چندین اسم مستعار مقاله، داستان و مطالب گوناگون نوشتم، از جمله: '''فرخنده'''، '''انوشه'''، '''مینو'''، '''شادگان'''، '''نیلوفر'''، '''بیدل'''، '''مهربان مراد'''، '''آينه'''، '''راهنما'''، '''زیبنده'''، '''دکتر تبریزیان'''، '''سیروس راستان'''، '''فردا میگم''' و چند نام دیگر. بعدها داستان‌های تاریخی را با اسم مستعار ''انوشه'' و داستان‌های کوتاه را با نام '''یکی از نویسندگان''' و رمان‌های مختلف را با نام '''حبیب''' نوشتم. نا‌م‌های مستعار دیگری نظیر: '''نویسندهٔ کهن'''، '''ادیبه کمالی'''، '''ابوالوتاب'''، '''مهین'''، '''دوست شما'''، '''ح-بیدل'''، '''حمید''' و '''مراد''' برگزیدم یا نام‌های دیگری که یادم نیست. امضای مستعارم برای مقالات زنانه ''ادیبه کمالی'' بود و خانم‌ها پیوسته سراغ این ادیبه کمالی را می‌گرفتند.{{سخ}}		{{گفتاورد تزیینی\|وقتی که نشر داستان‌هایم را در مجلهٔ «مهرگان» شروع کردم، نام '''ح. م. حمید''' را برگزیدم. پس از آن در مجلهٔ خودم، «راهنمای زندگی»، که اولین مجلهٔ مصور ایران به سبک کنونی و پیشرو و الگوی همهٔ مجلات هفتگی بود، با چندین اسم مستعار مقاله، داستان و مطالب گوناگون نوشتم، از جمله: '''فرخنده'''، '''انوشه'''، '''مینو'''، '''شادگان'''، '''نیلوفر'''، '''بیدل'''، '''مهربان مراد'''، '''آينه'''، '''راهنما'''، '''زیبنده'''، '''دکتر تبریزیان'''، '''سیروس راستان'''، '''فردا میگم''' و چند نام دیگر. بعدها داستان‌های تاریخی را با اسم مستعار ''انوشه'' و داستان‌های کوتاه را با نام '''یکی از نویسندگان''' و رمان‌های مختلف را با نام '''حبیب''' نوشتم. نا‌م‌های مستعار دیگری نظیر: '''نویسندهٔ کهن'''، '''ادیبه کمالی'''، '''ابوالوتاب'''، '''مهین'''، '''دوست شما'''، '''ح-بیدل'''، '''حمید''' و '''مراد''' برگزیدم یا نام‌های دیگری که یادم نیست. امضای مستعارم برای مقالات زنانه ''ادیبه کمالی'' بود و خانم‌ها پیوسته سراغ این ادیبه کمالی را می‌گرفتند.{{سخ}}
	ناگفته نماند که سعی می‌کردم شیوهٔ نگارش و سبک این نوشته‌ها یکنواخت از آب درنیاید. سبک‌ها کاملا فرق داشت. مثلا در داستان‌های به امضای ''ح. م. حمید''، عشق و زندگی با جنبه‌های واقعی و روان و دلپذیر و عبرت‌انگیز آن مطرح بود. با امضای ''حبیب'' داستان‌های پرحادثه و طولانی نوشته می‌شد. امضای ''یکی از نویسندگان'' اختصاص به داستان‌های اجتماعی و فلسفی داشت. با نام ''انوشه'' داستان‌های تاریخی می‌نوشتم و روش نگارش، در اینها همه، آن‌قدر فرق داشت که به زحمت می‌شد باور کرد که همه را یک نویسنده نوشته است.{{سخ}}		ناگفته نماند که سعی می‌کردم شیوهٔ نگارش و سبک این نوشته‌ها یکنواخت از آب درنیاید. سبک‌ها کاملا فرق داشت. مثلا در داستان‌های به امضای ''ح. م. حمید''، عشق و زندگی با جنبه‌های واقعی و روان و دلپذیر و عبرت‌انگیز آن مطرح بود. با امضای ''حبیب'' داستان‌های پرحادثه و طولانی نوشته می‌شد. امضای ''یکی از نویسندگان'' اختصاص به داستان‌های اجتماعی و فلسفی داشت. با نام ''انوشه'' داستان‌های تاریخی می‌نوشتم و روش نگارش، در اینها همه، آن‌قدر فرق داشت که به زحمت می‌شد باور کرد که همه را یک نویسنده نوشته است.{{سخ}}
	گاه برای آنکه نظر مردم را بدانم پرسش‌هایی مطرح می‌کردم. مثلا دربارهٔ ''ح. م. حمید'' در مجلهٔ مهرگان مسابقه‌ای طرح کردیم و از خوانندگان خواستیم یک تصویر خیالی از او بکشند و بفرستند... فقط یک دختر باهوش از کرمان درست تشخیص داده و از روی عکس خود من یک کاریکاتور جالب ساخته و فرستاده بود.		گاه برای آنکه نظر مردم را بدانم پرسش‌هایی مطرح می‌کردم. مثلا دربارهٔ ''ح. م. حمید'' در مجلهٔ مهرگان مسابقه‌ای طرح کردیم و از خوانندگان خواستیم یک تصویر خیالی از او بکشند و بفرستند... فقط یک دختر باهوش از کرمان درست تشخیص داده و از روی عکس خود من یک کاریکاتور جالب ساخته و فرستاده بود.}}

			===شعر شوریده<ref name= ''اتحاد''/>===
			{{گفتاورد تزیینی\|در ۱۳۱۸، یکی از مثنوی‌ها(ی خودم) را در داستان «شوریده»، که ماجرایی از دوران اقامت کوتاهم در قم بود، آوردم که همان قطعهٔ «عشق خوبان» بود با مطلع:{{سخ}}
			{{شعر\|نستعلیق\|سبک=color:green}}
			{{ب\|'''راست گفتی عشق خوبان آتش است'''\|'''سخت می‌سوزاند اما دلکش است'''}}
			{{پایان شعر}}{{سخ}}
			دو سال بعد، آقای احسنی خوش‌نویس، این قطعه را با خط خوش نوشت و کلیشهٔ آن در مجلهٔ «ترقی» چاپ شد با نسبت دادن شعر به مولانا جلال‌الدین. من شرحی در مجله نوشتم که این اشتباه شایسته نیست و مقام مولانا بسی بالاتر از آن است که شعر من به او نسبت داده شود. اما کسانی که بعد از دیدن آن شعر در مجله اتفاقا جواب مرا در شمارهٔ بعدی ندیدند در اشتباه خود ماندند و این مثنوی را از مولانا دانستند. چندی بعد، همین قطعهٔ «عشق خوبان» از تلویزیون به نام مولوی اجرا شد و پس از اعتراض من تلویزیون اشتباه خود را اصلاح کرد و باز، بار دیگر که برنامه‌ای از این قطعه برای تلویزیون ساخته شد، از من توضیحی خواستند و پس از آن چند قطعهٔ دیگر نیز از همان مثنوی‌های قدیم من در برنامهٔ موسیقی هنرهای زیبای تلویزیون اجرا شد.}}

	===سر پیری و معرکه‌گیری<ref name= ''بهزادی''/>===		===سر پیری و معرکه‌گیری<ref name= ''بهزادی''/>===

چری در ‏۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۶:۵۶

2020-02-27T16:56:56Z

@@ خط ۶۶: / خط ۶۶: @@
 مستعان دربارهٔ پاورقی‌های متعددی که در مجلات می‌نوشت می‌گوید:{{سخ}}
 :<font color=DarkBlue>گاه می‌شد که مجبور بودم پنج یا شش داستان را همزمان ادامه دهم. دشوارترین کار، جلوگیری از مخلوط شدن شخصیت‌ها و ماجراها بود. با این حال تنها در یک مورد اشتباه کردم و آن زمانی بود که یکی از شخصیت‌های «رابعه» کسی را با یک تیشه کشته بود و تیشه را در چاه افکنده بود. اما هفتهٔ بعد همان شخصیت را می‌دیدیم که همان تیشه را در دست دارد. صدها نامه و تلفن خوانندگان مرا از این اشتباه آگاه کرد.</font>
 ===سر پیری و معرکه‌گیری<ref name= ''بهزادی''/>===
 مستعان در ۷۴ سالگی دل به دختری چهارده‌ساله بست. دختر برای آموختن نویسندگی نزد او رفته بود. ۳ سال از تدریس گذشت. نه دختر نویسنده شد نه دل نویسنده آرام گرفت. همسر نخستین نویسنده، که مادر فرزندان او بود و به دلدادگی‌های شوهرش عادت داشت، برای چندمین بار رضایت به ازدواج شوهرش داد.{{سخ}}
@@ خط ۷۷: / خط ۱۰۰: @@
 :<font color=DarkBlue>«ویکتور هوگو به دیدار من آمد. گفت آمده‌ام از تو به خاطر ترجمهٔ خوبی که از «له میزرابل» کرده‌ای تشکر کنم.»</font>{{سخ}}
 زن جوان این کارها را صحنه‌سازی می‌پنداشت و ادعا می‌کرد این کارها را برای سرگرمی او می‌کند؛ اما چندی بعد از بروز این اوهام و هذیان‌ها، دوران زندگی نویسنده هم به سر آمد.
 ==زندگی و یادگار==
@@ خط ۳۲۷: / خط ۳۳۰: @@
 # {{یادکرد کتاب | نام خانوادگی =مستعان|نام= حسین‌قلی|عنوان= رابعه|جلد= ۱|سال= ۱۳۸۸| ناشر= نگارستان کتاب}}
 # {{یادکرد ژورنال|نام خانوادگی= فروغی‌راد|نام= اسما|عنوان= ادبیات عامه‌پسند لازمهٔ ادبیات نخبه‌گرا|ژورنال= مطالعات ادبیات، عرفان و فلسفه|شماره= ۳|سال= پاییز ۱۳۹۷|تاریخ بازبینی= ۲۰ بهمن ۱۳۹۸}}
 ==پیوند به بیرون==

چری در ‏۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۵۸

2020-02-27T14:58:15Z

@@ خط ۱۹۵: / خط ۱۹۵: @@
 خلاصه آنکه مطبوعات در مورد من خیلی هتاکی کردند. از وقتی که محبوبیت پیدا کردم با این وضع روبرو بودم.}}
-===یادمان و بزرگداشت‌ها===
+===خلقیات<ref name= ''بهزادی''/>===
-===موضع‌گیری‌های او دربارهٔ دیگران===
+دکتر بهزادی در مورد مستعان می‌نویسد:{{سخ}}
-===همراهی‌های سیاسی===
+{{گفتاورد تزیینی|مستعان از هرگونه اعتیاد به دور بود. روزی یک دانه سیگار می‌کشید. آن را هم با تیغ نصف می‌کرد برای دو وعده؛ یکی بعد از صبحانه، یکی بعد از ناهار. در ۲۴ ساعت فقط ۳ تا ۴ ساعت می‌خوابید. تمام وقتش صرف تخیل، تفکر، مطالعه و نگارش می‌شد.{{سخ}}
-===مخالفت‌های سیاسی===
+نوشته‌هّای مستعان پیش‌نویس و پاکنویس نداشت؛ از همان آغاز کار شروع به نوشتن می‌کرد. در داستان‌هایی که برای ما می‌فرستاد و هر یک شش تا هفت صفحه داشت، شاید فقط دو تا سه قلم‌خوردگی دیده می‌شد.{{سخ}}
-===نامه‌های سرگشاده===
+مستعان قامتی باریک و رسا داشت. او تا پایان زندگی تناسب اندام خود را حفظ کرد. چشم و ابرویی بسیار سیاه داشت. موهایش هم سیاه بود. قیافهٔ او همیشه جدی و متفکر بود. او هر روز صبح قبل از طلوع آفتاب برمی‌خواست. اول نیایش و ورزش می‌کرد. تابستان‌ها همیشه و زمستان‌ها گاهی در حوض خانه‌اش آب‌تنی می‌کرد. در جوانی، زمستان‌ها یخ حوض را می‌شکست و در آب می‌رفت.{{سخ}}
-===نام‌های دسته‌جمعی===
+مستعان مردی گوشه‌گیر بود. فقط در معاشرت‌های خانوادگی شرکت می‌کرد. او خانواده‌ای پرجمعیت داشت، با فرزندان متعدد و یک دختر که همیشه کودک ماند. او از سال‌ها قبل شاگردانی داشت که برای درس نویسندگی نزد او می‌آمدند. بیشتر شاگرد‌های او زن و دختر بودند. مستعان دلی در تندباد هوس داشت و گاهی کارش با شاگردان به دلدادگی و ازدواج می‌کشید.}}
 ==آثار و کتاب‌شناسی==

چری در ‏۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۱۱

2020-02-27T14:11:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۴۱
خط ۳۱۷:		خط ۳۱۷:
	نویسنده هر هفته در پی برآشفتن خواننده، با توصیف قتل‌ها و معاشقه‌ها، برای ترغیب وی به دنبال‌کردن ماجراست. به همین دلیل، توطئه‌ّهای داستانی متعددی را مطرح می‌کند که هر یک تنشی را در رمان پدید می‌آورند. اما این تنش‌ها-که به زودی تکراری می‌شوند- زودگذرند و موجد تغییری اساسی در وقایع و پیش‌آوردن سوالی برای خواننده نمی‌شوند؛ زیرا رمان ساختاری به‌قاعده و درهم‌تنیده ندارد و توطئه‌ها جزئی کارآمد و برآمده از منطق حوادث نیستند؛ بلکه به سیر ماجرا تحمیل می‌شوند، بی‌آنکه بتوانند با ایجاد این وقفه‌های کوتاه‌مدت، روایت را هیجان‌انگیزتر کنند.<ref name= ''میرعابدینی''/>		نویسنده هر هفته در پی برآشفتن خواننده، با توصیف قتل‌ها و معاشقه‌ها، برای ترغیب وی به دنبال‌کردن ماجراست. به همین دلیل، توطئه‌ّهای داستانی متعددی را مطرح می‌کند که هر یک تنشی را در رمان پدید می‌آورند. اما این تنش‌ها-که به زودی تکراری می‌شوند- زودگذرند و موجد تغییری اساسی در وقایع و پیش‌آوردن سوالی برای خواننده نمی‌شوند؛ زیرا رمان ساختاری به‌قاعده و درهم‌تنیده ندارد و توطئه‌ها جزئی کارآمد و برآمده از منطق حوادث نیستند؛ بلکه به سیر ماجرا تحمیل می‌شوند، بی‌آنکه بتوانند با ایجاد این وقفه‌های کوتاه‌مدت، روایت را هیجان‌انگیزتر کنند.<ref name= ''میرعابدینی''/>

	==~~=جوایز و افتخارات=~~==		==منابعی برای مطالعهٔ بیشتر==
	===~~ناشرانی که با او کار کرده‌اند~~===		===کتاب‌ها===
	===~~تعداد چاپ‌ها و تجدیدچاپ‌های کتاب‌ها~~===		* پژوهشگران معاصر ایران، هوشنگ اتحاد، جلد ۶، تهران: فرهنگ معاصر، ۱۳۸۷.
			* صد سال داستان‌نویسی ایران، حسن میرعابدینی، جلد ۱ و ۲، تهران: چشمه، ۱۳۸۰.
	~~==منبع‌شناسی==~~		* شبه‌خاطرات، علی بهزادی، جلد ۱، تهران: زرین، ۱۳۷۶.
			* نویسندگان پیشرو ایران، محمدعلی سپانلو، تهران: انتشارات زمان، ۱۳۶۲.
			* ادبیات ایران از آغاز تا امروز، جورج موریس و دیگران، ترجمهٔ یعقوب آژند، تهران: انتشارات گستره، ۱۳۸۰.
			* واژه‌نامهٔ هنر داستان‌نویسی، جمال میرصادقی و میمنت میرصادقی، تهران: کتاب مهناز، ۱۳۷۷.
			===مقالات===
			* پابه‌پای پاورقی‌نویسان، یعقوب آژند، ادبیات داستانی، شمارهٔ ۵۲، ۱۳۷۸.
			* درآمدی بر مقولهٔ پاورقی‌نویسی، صدرالدین الهی، ایران‌شناسی، سال دهم، شمارهٔ ۳ و ۴، ۱۳۷۷.
			* سیری در پاورقی‌نویسی ایران، علی بهزادی، گردون، شمارهٔ ۲۵ و ۲۶، ۱۳۷۲.
			* جایگاه پاورقی کجاست، منیژه عارفی، ادبیات داستانی، شمارهٔ ۵۹، ۱۳۸۱.
			* شبی که سحر نداشت: گزارشی از پاورقی‌نویسی ایران، کاوه گوهرین، تکاپو، شمارهٔ ۶، ۱۳۷۲.
			* پاورقی‌نویسی، حسن میرعابدینی، ادبیات داستانی، شمارهٔ ۵۹، ۱۳۸۱.

چری در ‏۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۳:۴۱

2020-02-27T13:41:58Z

@@ خط ۲۲۶: / خط ۲۲۶: @@
 ==آثار و کتاب‌شناسی==
 ===سبک و لحن و ویژگی آثار===
 ===کارنامه و فهرست آثار===
@@ خط ۳۲۵: / خط ۳۳۸: @@
 # {{یادکرد کتاب | نام خانوادگی =میرعابدینی|نام= حسن|عنوان= صد سال داستان‌نویسی ایران|جلد= ۱و۲|سال= ۱۳۸۰| ناشر= چشمه}}
 # {{یادکرد کتاب | نام خانوادگی =مستعان|نام= حسین‌قلی|عنوان= رابعه|جلد= ۱|سال= ۱۳۸۸| ناشر= نگارستان کتاب}}
 ==پیوند به بیرون==

چری: /* رابعه */

2020-02-27T11:43:42Z

رابعه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۱۳
خط ۲۹۷:		خط ۲۹۷:
	تمامی ماجراهای این رمان پردسیسه برای رسیدن به نتیجه‌ای اخلاقی ساخته و پرداخته شده است، اما اخلاقیات تبلیغ‌شده در این اثر صمیمی نیست؛ زیرا که حاصل تجربهٔ مستقیم از زندگی و برآمده از درون فرم اثر نیست. در واقع نویسنده که بر هر نوع تضاد و درگیری اجتماعی چشم بسته، از موضعی اخلاقی به ارشاد خواننده می‌پردازد.<ref name= ''حسن''/>{{سخ}}		تمامی ماجراهای این رمان پردسیسه برای رسیدن به نتیجه‌ای اخلاقی ساخته و پرداخته شده است، اما اخلاقیات تبلیغ‌شده در این اثر صمیمی نیست؛ زیرا که حاصل تجربهٔ مستقیم از زندگی و برآمده از درون فرم اثر نیست. در واقع نویسنده که بر هر نوع تضاد و درگیری اجتماعی چشم بسته، از موضعی اخلاقی به ارشاد خواننده می‌پردازد.<ref name= ''حسن''/>{{سخ}}
	نویسنده برای گریز از کهنه‌شدن حادثه‌ها ماجراها و آدم‌های جدیدی را وارد داستان می‌کند. دریچه‌هایی در رمان می‌گشاید تا خواننده از آنها به دنیای آشفته‌ای بنگرد که در آن هر کس برای حفظ خود، اسباب قتل دیگران را فراهم می‌کند. رابعه به وصیت عمرو با طاهر-پسر دیگر خلف- ملاقات می‌کند و به یاری او می‌گریزد. از آن پس جنگ و گریز رابعه و طاهر از سویی و خلف و جاسوسش-ابراهیم فیروز- از سوی دیگر شروع می‌شود.<ref name= ''حسن''/>{{سخ}}		نویسنده برای گریز از کهنه‌شدن حادثه‌ها ماجراها و آدم‌های جدیدی را وارد داستان می‌کند. دریچه‌هایی در رمان می‌گشاید تا خواننده از آنها به دنیای آشفته‌ای بنگرد که در آن هر کس برای حفظ خود، اسباب قتل دیگران را فراهم می‌کند. رابعه به وصیت عمرو با طاهر-پسر دیگر خلف- ملاقات می‌کند و به یاری او می‌گریزد. از آن پس جنگ و گریز رابعه و طاهر از سویی و خلف و جاسوسش-ابراهیم فیروز- از سوی دیگر شروع می‌شود.<ref name= ''حسن''/>{{سخ}}
	مستعان رمان خود را بر پایهٔ این باور بنا کرده که شهوت عامل تمامی تحرکات تاریخی و سیاسی است. رابعه هرجا می‌رود جمعی را شیدای خود می‌کند و بر دشمنان طاهر می‌افزاید. همواره یکی به دنبال رابعه می‌تازد تا او را تصرف کند. دسیسه‌ها، قتل‌ها و وقایع مرموزی رخ می‌دهد و حتی گاهی پای جادوگرانی به میان کشیده می‌شود که ~~زخم‌خورگان~~ رو به مرگ را زنده می‌کنند.<ref name= ''حسن''/>{{سخ}}		مستعان رمان خود را بر پایهٔ این باور بنا کرده که شهوت عامل تمامی تحرکات تاریخی و سیاسی است. رابعه هرجا می‌رود جمعی را شیدای خود می‌کند و بر دشمنان طاهر می‌افزاید. همواره یکی به دنبال رابعه می‌تازد تا او را تصرف کند. دسیسه‌ها، قتل‌ها و وقایع مرموزی رخ می‌دهد و حتی گاهی پای جادوگرانی به میان کشیده می‌شود که زخم‌خوردگان رو به مرگ را زنده می‌کنند.<ref name= ''حسن''/>{{سخ}}
	مستعان نگارش این رمان را در سال ۱۳۲۸ در مجلهٔ تهران مصور با اسم مستعار «انوشه» شروع کرد که در سال ۱۳۳۰ به پایان رسید. پس از پایان یافتن رابعه، مستعان بلافاصله دو دنبالهٔ دیگر، به نام‌های «پسر رابعه» (از ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۱) و «طاهر و طاهره» (از زمستان ۱۳۳۱ تا تابستان ۱۳۳۴)، را نیز همچنان به صورت پاورقی در همان مجله بر آن افزود. این سه‌گانه تا سال ۱۳۳۴ خوانندگان رمان‌های تاریخی را سرگرم ساخت. مستعان پس از چند سال فاصله، رمان «توفاهی» را در مجله‌ای دیگر به عنوان دنباله‌ای بر سه اثر مذکور نوشت.<ref name=''رابعه''>{{پک\|مستعان\|۱۳۸۸\|ک= رابعه\|ج= ۱\|ص= ۷ تا ۱۴}}</ref>		مستعان نگارش این رمان را در سال ۱۳۲۸ در مجلهٔ تهران مصور با اسم مستعار «انوشه» شروع کرد که در سال ۱۳۳۰ به پایان رسید. پس از پایان یافتن رابعه، مستعان بلافاصله دو دنبالهٔ دیگر، به نام‌های «پسر رابعه» (از ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۱) و «طاهر و طاهره» (از زمستان ۱۳۳۱ تا تابستان ۱۳۳۴)، را نیز همچنان به صورت پاورقی در همان مجله بر آن افزود. این سه‌گانه تا سال ۱۳۳۴ خوانندگان رمان‌های تاریخی را سرگرم ساخت. مستعان پس از چند سال فاصله، رمان «توفاهی» را در مجله‌ای دیگر به عنوان دنباله‌ای بر سه اثر مذکور نوشت.<ref name=''رابعه''>{{پک\|مستعان\|۱۳۸۸\|ک= رابعه\|ج= ۱\|ص= ۷ تا ۱۴}}</ref>

	====شهرآشوب====		====شهرآشوب====
	یکی دیگر از آثار معروف مستعان که در ده‌ها جزوهٔ هفتگی طی سال‌های ۱۳۳۴ تا ۱۳۳۶ منتشر شد. این اثر که مایه‌ای خانوادگی، جنایی و اخلاقی دارد، سرگذشت زنی است که بدخواهی‌هایش پایانی ندارد. او به راحتی آدم می‌کشد، اما در حفظ اخلاقیات متعارف کوشاست. داروغه نیز، به شرط آنکه شهرآشوب «دیگر گرد بدی و خیانت نگردد»، جنایت‌های او را نادیده می‌گیرد. از آن پس هیجان داستان به شکلی ابتدایی ایجاد می‌شود: شهرآشوب بر ضد هوویش توطئه می‌کند، اما هر بار سر بزنگاه داروغهٔ تیزبین فرامی‌رسد و نقشه‌ها را نقش بر آب می‌کند تا عاقبت بر اثر سمی که شهرآشوب در غذایش ریخته‌، جان دهد.<ref name= ''میرعابدینی''/>{{سخ}}		یکی دیگر از آثار معروف مستعان که در ده‌ها جزوهٔ هفتگی طی سال‌های ۱۳۳۴ تا ۱۳۳۶ منتشر شد. این اثر که مایه‌ای خانوادگی، جنایی و اخلاقی دارد، سرگذشت زنی است که بدخواهی‌هایش پایانی ندارد. او به راحتی آدم می‌کشد، اما در حفظ اخلاقیات متعارف کوشاست. داروغه نیز، به شرط آنکه شهرآشوب «دیگر گرد بدی و خیانت نگردد»، جنایت‌های او را نادیده می‌گیرد. از آن پس هیجان داستان به شکلی ابتدایی ایجاد می‌شود: شهرآشوب بر ضد هوویش توطئه می‌کند، اما هر بار سر بزنگاه داروغهٔ تیزبین فرامی‌رسد و نقشه‌ها را نقش بر آب می‌کند تا عاقبت بر اثر سمی که شهرآشوب در غذایش ریخته‌، جان دهد.<ref name= ''میرعابدینی''/>{{سخ}}

چری در ‏۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۴۱

2020-02-27T11:41:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اسفند ۱۳۹۸، ساعت ۱۵:۱۱
خط ۲۹۰:		خط ۲۹۰:
	* معجزهٔ گرگان، مازوئل، تهران، ۱۳۱۰.		* معجزهٔ گرگان، مازوئل، تهران، ۱۳۱۰.
	* ماجرای دل، مارسل الن، ۶ جلد، تهران: چاپخانهٔ ایران، ۱۳۱۴. (ترجمه و اقتباس)		* ماجرای دل، مارسل الن، ۶ جلد، تهران: چاپخانهٔ ایران، ۱۳۱۴. (ترجمه و اقتباس)

			===بررسی چند اثر===
			====رابعه====
			این رمان ۱۷۰۰ صفحه‌ای، به توصیف زندگی امیری اختصاص یافته‌ که در پی رقابت‌های عشقی و سیاسی، دو پسر خود را به قتل می‌رساند: عمرو، پسر خلف بن احمد صفاری، شکست‌خورده در جنگ با جانشینان عضدالدوله، به سیستان بازمی‌گردد. رابعه دختر زیبای عضدالدوله همراه اوست. گفتگوی آن دو، خواننده را با گذشته و روحیات خلف آشنا می‌کند. او امیری است با ظاهری ملکوتی و باطنی شیطانی که برای رسیدن به مطامع شهوانی‌اش از هیچ شناعتی روگردان نیست. خلف با دیدن رابعه دل به او می‌بازد. عمرو را به سیاهچال می‌افکند و پس از بریدن سر او بر جنازه‌اش نماز می‌گذارد.<ref name=''حسن''>{{پک\|میرعابدینی\|۱۳۸۰\|ک= صد سال داستان‌نویسی ایران\|ج= ۱و۲\|ص= ۱۴۱ تا ۱۴۵}}</ref>{{سخ}}
			رابعه تلاش‌های خلف برای کامجویی را خنثی می‌کند. از این پس رمان گرد تعقیب و گریز این دو شکل می‌گیرد و در پس‌زمینهٔ درگیری‌های عاشقانه، تاریخ آن دوره-ضعف خلفا و درگیری‌های حکومت‌های منطقه‌ای با یکدیگر- روایت می‌شود. رابعه، دچار بلایای بسیار شده، بارها دزدیده و محبوس می‌شود؛ اما هر بار به نوعی از خطر می‌رهد و تن به اغوا و اجبار امیر نمی‌دهد.<ref name= ''حسن''/>{{سخ}}
			تمامی ماجراهای این رمان پردسیسه برای رسیدن به نتیجه‌ای اخلاقی ساخته و پرداخته شده است، اما اخلاقیات تبلیغ‌شده در این اثر صمیمی نیست؛ زیرا که حاصل تجربهٔ مستقیم از زندگی و برآمده از درون فرم اثر نیست. در واقع نویسنده که بر هر نوع تضاد و درگیری اجتماعی چشم بسته، از موضعی اخلاقی به ارشاد خواننده می‌پردازد.<ref name= ''حسن''/>{{سخ}}
			نویسنده برای گریز از کهنه‌شدن حادثه‌ها ماجراها و آدم‌های جدیدی را وارد داستان می‌کند. دریچه‌هایی در رمان می‌گشاید تا خواننده از آنها به دنیای آشفته‌ای بنگرد که در آن هر کس برای حفظ خود، اسباب قتل دیگران را فراهم می‌کند. رابعه به وصیت عمرو با طاهر-پسر دیگر خلف- ملاقات می‌کند و به یاری او می‌گریزد. از آن پس جنگ و گریز رابعه و طاهر از سویی و خلف و جاسوسش-ابراهیم فیروز- از سوی دیگر شروع می‌شود.<ref name= ''حسن''/>{{سخ}}
			مستعان رمان خود را بر پایهٔ این باور بنا کرده که شهوت عامل تمامی تحرکات تاریخی و سیاسی است. رابعه هرجا می‌رود جمعی را شیدای خود می‌کند و بر دشمنان طاهر می‌افزاید. همواره یکی به دنبال رابعه می‌تازد تا او را تصرف کند. دسیسه‌ها، قتل‌ها و وقایع مرموزی رخ می‌دهد و حتی گاهی پای جادوگرانی به میان کشیده می‌شود که زخم‌خورگان رو به مرگ را زنده می‌کنند.<ref name= ''حسن''/>{{سخ}}
			مستعان نگارش این رمان را در سال ۱۳۲۸ در مجلهٔ تهران مصور با اسم مستعار «انوشه» شروع کرد که در سال ۱۳۳۰ به پایان رسید. پس از پایان یافتن رابعه، مستعان بلافاصله دو دنبالهٔ دیگر، به نام‌های «پسر رابعه» (از ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۱) و «طاهر و طاهره» (از زمستان ۱۳۳۱ تا تابستان ۱۳۳۴)، را نیز همچنان به صورت پاورقی در همان مجله بر آن افزود. این سه‌گانه تا سال ۱۳۳۴ خوانندگان رمان‌های تاریخی را سرگرم ساخت. مستعان پس از چند سال فاصله، رمان «توفاهی» را در مجله‌ای دیگر به عنوان دنباله‌ای بر سه اثر مذکور نوشت.<ref name=''رابعه''>{{پک\|مستعان\|۱۳۸۸\|ک= رابعه\|ج= ۱\|ص= ۷ تا ۱۴}}</ref>
			====شهرآشوب====
			یکی دیگر از آثار معروف مستعان که در ده‌ها جزوهٔ هفتگی طی سال‌های ۱۳۳۴ تا ۱۳۳۶ منتشر شد. این اثر که مایه‌ای خانوادگی، جنایی و اخلاقی دارد، سرگذشت زنی است که بدخواهی‌هایش پایانی ندارد. او به راحتی آدم می‌کشد، اما در حفظ اخلاقیات متعارف کوشاست. داروغه نیز، به شرط آنکه شهرآشوب «دیگر گرد بدی و خیانت نگردد»، جنایت‌های او را نادیده می‌گیرد. از آن پس هیجان داستان به شکلی ابتدایی ایجاد می‌شود: شهرآشوب بر ضد هوویش توطئه می‌کند، اما هر بار سر بزنگاه داروغهٔ تیزبین فرامی‌رسد و نقشه‌ها را نقش بر آب می‌کند تا عاقبت بر اثر سمی که شهرآشوب در غذایش ریخته‌، جان دهد.<ref name= ''میرعابدینی''/>{{سخ}}
			نویسنده هر هفته در پی برآشفتن خواننده، با توصیف قتل‌ها و معاشقه‌ها، برای ترغیب وی به دنبال‌کردن ماجراست. به همین دلیل، توطئه‌ّهای داستانی متعددی را مطرح می‌کند که هر یک تنشی را در رمان پدید می‌آورند. اما این تنش‌ها-که به زودی تکراری می‌شوند- زودگذرند و موجد تغییری اساسی در وقایع و پیش‌آوردن سوالی برای خواننده نمی‌شوند؛ زیرا رمان ساختاری به‌قاعده و درهم‌تنیده ندارد و توطئه‌ها جزئی کارآمد و برآمده از منطق حوادث نیستند؛ بلکه به سیر ماجرا تحمیل می‌شوند، بی‌آنکه بتوانند با ایجاد این وقفه‌های کوتاه‌مدت، روایت را هیجان‌انگیزتر کنند.<ref name= ''میرعابدینی''/>

	===جوایز و افتخارات===		===جوایز و افتخارات===
	~~===بررسی چند اثر===~~
	===ناشرانی که با او کار کرده‌اند===		===ناشرانی که با او کار کرده‌اند===
	===تعداد چاپ‌ها و تجدیدچاپ‌های کتاب‌ها===		===تعداد چاپ‌ها و تجدیدچاپ‌های کتاب‌ها===
خط ۳۱۲:		خط ۳۲۳:
	# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= آژند\|نام= یعقوب\|عنوان= پا به پای پاورقی‌نویسان ایران مستعان، حسینقلی (مستعان السلطان بن غلامحسین مستعان هوشی دریان)\|ژورنال= ادبیات داستانی\|شماره= ۵۲\|سال= زمستان ۱۳۷۸\|تاریخ بازبینی= ۲۰ بهمن ۱۳۹۸}}		# {{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= آژند\|نام= یعقوب\|عنوان= پا به پای پاورقی‌نویسان ایران مستعان، حسینقلی (مستعان السلطان بن غلامحسین مستعان هوشی دریان)\|ژورنال= ادبیات داستانی\|شماره= ۵۲\|سال= زمستان ۱۳۷۸\|تاریخ بازبینی= ۲۰ بهمن ۱۳۹۸}}
	# {{یادکرد کتاب \| نام خانوادگی =میرعابدینی\|نام= حسن\|عنوان= صد سال داستان‌نویسی ایران\|جلد= ۱و۲\|سال= ۱۳۸۰\| ناشر= چشمه}}		# {{یادکرد کتاب \| نام خانوادگی =میرعابدینی\|نام= حسن\|عنوان= صد سال داستان‌نویسی ایران\|جلد= ۱و۲\|سال= ۱۳۸۰\| ناشر= چشمه}}
			# {{یادکرد کتاب \| نام خانوادگی =مستعان\|نام= حسین‌قلی\|عنوان= رابعه\|جلد= ۱\|سال= ۱۳۸۸\| ناشر= نگارستان کتاب}}

	==پیوند به بیرون==		==پیوند به بیرون==