تصویرگرایی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

طراوت بارانی در ‏۲ فروردین ۱۳۹۹، ساعت ۱۲:۲۱

2020-03-21T12:21:37Z

طراوت بارانی: طراوت بارانی صفحهٔ ایماژیسم را به تصویرگرایی منتقل کرد

2020-03-20T18:17:14Z

طراوت بارانی صفحهٔ ایماژیسم را به تصویرگرایی منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱ فروردین ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۴۷
(بدون تفاوت)

طراوت بارانی: طراوت بارانی صفحهٔ تصویرگرایی را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به ایماژیسم منتقل کرد

2020-03-20T18:16:56Z

طراوت بارانی صفحهٔ تصویرگرایی را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به ایماژیسم منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱ فروردین ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۴۶
(بدون تفاوت)

طراوت بارانی: طراوت بارانی صفحهٔ ایماژیسم را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به تصویرگرایی که تغییرمسیر بود منتقل کرد

2020-03-20T18:15:14Z

طراوت بارانی صفحهٔ ایماژیسم را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به تصویرگرایی که تغییرمسیر بود منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱ فروردین ۱۳۹۹، ساعت ۲۱:۴۵
(بدون تفاوت)

آقای مستقیم در ‏۱۳ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۸:۴۲

2019-09-04T18:42:56Z

نمایش تغییرات

آقای مستقیم در ‏۱۳ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۱۱

2019-09-04T14:11:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۴۱
خط ۶۰:		خط ۶۰:
	==تاریخچه==		==تاریخچه==
	در سال ۱۹۰۸، '''تی. ای. هیوم''' (T. E. Hulme)، دانشجوی اخراجی رشتهٔ ریاضیات دانشگاه کمبریج و انصرافی از رشتهٔ زیست‌شناسی دانشگاه لندن، که در طی این‌ سال‌ها به مطالعه دربارهٔ فلسفه و شعر پردخته بود، گروهی از جامعهٔ ادبی لندن را برای بحث در مورد مباحث ادبی به دور خود جمع کرد و آن جمع را «باشگاه شاعران» خواند. <ref name= "zendehroud"/> استورر، شاعر فراموش‌شده، که دیگر نامش در تذکره‌ها هم دیده نمی‌شود، یکی از اعضای فعال باشگاه شاعران بود که فعالیت‌شان در حوالی سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۰ حاکی از توجه تازه‌ای به سرنوشت شعر بود. لندن که دست‌خوش پول‌پرستی و غرور و حرص مال‌اندوزی بود، در عین حال مرکز زندهٔ تلاش‌های ادبی دنیای انگلوساکسون شمرده می‌شد. '''ازرا پاوند''' و '''تی. اس. الیوت''' به زودی چهره‌های مسلط بر این جریان اندیشه شدند و در رأس نهضت ایماژیستی قرار گرفتند. در باشگاه شاعران که معمولاً بحث‌های داغ دربارهٔ مسئلهٔ شعر درمی‌گرفت، شاعرانی با تمابلات مختلف گرد می‌آمدند: کهنه‌پرستان ویکتوریایی، شاعران «جورجین» و طرفداران نهضت جدید که نمی‌دانستند چگونه خود را از زیر یوغ گذشته نجات دهند.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۰}}</ref> {{سخ}}در میان این نوجویان، هیوم، پیشاهنگ و تئوریسین گروه بود و رویکردی ضد [[رومانتیسم\|رومانتیکی]] داشت. او کم شعر می‌گفت، اما مقاله‌هایی دربارهٔ فلسفهٔ هنر نوشته بود که پس از کشته‌شدن او در جنگ منتشر شد و تأثیر او بر تی‌. اس. الیوت تأیین‌کننده بود. '''اف. اس. فلینت''' (F. S. Flint) نویسندهٔ اولین مقالهٔ تحقیقی دربارهٔ ایماژیست‌ها و دربارهٔ مبدأ و نیز اهداف این نهضت با پاوند درگیر شد. خود پاوند هم که تیپ سرکش آن روزگار بود، و نیز چند نفری که نامشان در تاریخ ادبیات جای نگرفته است، چنان بحث‌ و جدل‌های شدیدی به راه می‌انداختتند که به تدریج شعر جایگاه مهمی در شهر پیداکرد.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۱}}</ref> اصطلاح ایماژیسم در سال ۱۹۱۲ میلادی، برای اولین بار، توسط پاوند به کار رفته بود. <ref name= "zendehroud"/> {{سخ}}		در سال ۱۹۰۸، '''تی. ای. هیوم''' (T. E. Hulme)، دانشجوی اخراجی رشتهٔ ریاضیات دانشگاه کمبریج و انصرافی از رشتهٔ زیست‌شناسی دانشگاه لندن، که در طی این‌ سال‌ها به مطالعه دربارهٔ فلسفه و شعر پردخته بود، گروهی از جامعهٔ ادبی لندن را برای بحث در مورد مباحث ادبی به دور خود جمع کرد و آن جمع را «باشگاه شاعران» خواند. <ref name= "zendehroud"/> استورر، شاعر فراموش‌شده، که دیگر نامش در تذکره‌ها هم دیده نمی‌شود، یکی از اعضای فعال باشگاه شاعران بود که فعالیت‌شان در حوالی سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۰ حاکی از توجه تازه‌ای به سرنوشت شعر بود. لندن که دست‌خوش پول‌پرستی و غرور و حرص مال‌اندوزی بود، در عین حال مرکز زندهٔ تلاش‌های ادبی دنیای انگلوساکسون شمرده می‌شد. '''ازرا پاوند''' و '''تی. اس. الیوت''' به زودی چهره‌های مسلط بر این جریان اندیشه شدند و در رأس نهضت ایماژیستی قرار گرفتند. در باشگاه شاعران که معمولاً بحث‌های داغ دربارهٔ مسئلهٔ شعر درمی‌گرفت، شاعرانی با تمابلات مختلف گرد می‌آمدند: کهنه‌پرستان ویکتوریایی، شاعران «جورجین» و طرفداران نهضت جدید که نمی‌دانستند چگونه خود را از زیر یوغ گذشته نجات دهند.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۰}}</ref> {{سخ}}در میان این نوجویان، هیوم، پیشاهنگ و تئوریسین گروه بود و رویکردی ضد [[رومانتیسم\|رومانتیکی]] داشت. او کم شعر می‌گفت، اما مقاله‌هایی دربارهٔ فلسفهٔ هنر نوشته بود که پس از کشته‌شدن او در جنگ منتشر شد و تأثیر او بر تی‌. اس. الیوت تأیین‌کننده بود. '''اف. اس. فلینت''' (F. S. Flint) نویسندهٔ اولین مقالهٔ تحقیقی دربارهٔ ایماژیست‌ها و دربارهٔ مبدأ و نیز اهداف این نهضت با پاوند درگیر شد. خود پاوند هم که تیپ سرکش آن روزگار بود، و نیز چند نفری که نامشان در تاریخ ادبیات جای نگرفته است، چنان بحث‌ و جدل‌های شدیدی به راه می‌انداختتند که به تدریج شعر جایگاه مهمی در شهر پیداکرد.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۱}}</ref> اصطلاح ایماژیسم در سال ۱۹۱۲ میلادی، برای اولین بار، توسط پاوند به کار رفته بود. <ref name= "zendehroud"/> {{سخ}}
	در همان ایام، '''ریچارد آلدینگتون''' که با رمان خود تحت عنوان مرگ قهرمان Death of a Hero مشهور شده بود، عمراه با اچ. دی. (هیلدا دولیتل) به گروه پیوست. در مارس ۱۹۱۳ پاند در مجلهٔ «شعر»(Poetry) که در شیکاگو به مدیریت هریت مونرو Harriet monroe منتشر می‌شد، اولین فرمان‌های گروه را با «چند نفی» a few don'ts چاپ کرد. کمی بعد اولین تذکره‌اش را با عنوان «ایماژیست‌ها» با اشعاری از آلدینگتون، هیلدا دولیتل، فلینت، '''اسکیپویت کانل'''، '''امی لوئل'''،'''امی لوئل'''،'''ویلیام کارلوس ویلیامز'''، فورد مادوکس فورد، '''الن آپوورد''' و '''جان کورنوس'''منتشر کرد. ازرا پاوند بر اساس اندیشه‌هایی که از ایماژیسم داشت، اشعار این شاعران را انتخاب کرد. در تابستان ۱۹۱۴، امی لوئل ی ضیافت شام ایماژیستی ترتیب داد و پاوند که احساس ‌می‌کرد که لوئل او را در سایه خواهد گذاشت، از گروه جدا شد و اعلام کرد که ایماژیسم فضای بسیار تنگی دارد و رفته‌رفته به «امی‌ژیسم»(ترکیب نام لوئل با ایسم) تبدیل می‌شود. این‌کار، ایماژیست‌ها را در سراشیب انشعاب انداخت.<ref name= "">{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۳}}</ref>{{سخ}}		در همان ایام، '''ریچارد آلدینگتون''' که با رمان خود تحت عنوان مرگ قهرمان Death of a Hero مشهور شده بود، عمراه با اچ. دی. (هیلدا دولیتل) به گروه پیوست. در مارس ۱۹۱۳ پاند در مجلهٔ «شعر»(Poetry) که در شیکاگو به مدیریت هریت مونرو Harriet monroe منتشر می‌شد، اولین فرمان‌های گروه را با «چند نفی» a few don'ts چاپ کرد. کمی بعد اولین تذکره‌اش را با عنوان «ایماژیست‌ها» با اشعاری از آلدینگتون، هیلدا دولیتل، فلینت، '''اسکیپویت کانل'''، '''امی لوئل'''،'''امی لوئل'''،'''ویلیام کارلوس ویلیامز'''، فورد مادوکس فورد، '''الن آپوورد''' و '''جان کورنوس'''منتشر کرد. ازرا پاوند بر اساس اندیشه‌هایی که از ایماژیسم داشت، اشعار این شاعران را انتخاب کرد. در تابستان ۱۹۱۴، امی لوئل ی ضیافت شام ایماژیستی ترتیب داد و پاوند که احساس ‌می‌کرد که لوئل او را در سایه خواهد گذاشت، از گروه جدا شد و اعلام کرد که ایماژیسم فضای بسیار تنگی دارد و رفته‌رفته به «امی‌ژیسم»(ترکیب نام لوئل با ایسم) تبدیل می‌شود. این‌کار، ایماژیست‌ها را در سراشیب انشعاب انداخت.<ref name= "ششصدوچهل‌وسه">{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۳}}</ref>{{سخ}}
	با وجود این، گروه ایماژیست‌ها باز هم مدتی به حیات خود ادامه داد. زیر رهبری غیررسمی آلدینگتون و امی لوئل، سه جلد کتاب تحت عنوان «چند شاعر ایماژیست» Some Imagist Poets در سال‌های ۱۹۱۵، ۱۹۱۶ و ۱۹۱۷ انتشار یافت. مقدمهٔ جلد اول (۱۹۱۵) را به اضافهٔ نوشتهٔ پاوند در این باره می‌توان بیانیهٔ ایماژیستی تلقی کرد. همچنین مقالهٔ اف. اس. فلینت در ویژه‌نامه ایماژیسم مجلهٔ The Egoist (مه ۱۹۱۵ میلادی) انتشار یافت و تاریخچه و مسیر نهضت را بیان کرد.<ref name= "ششصدوچهل‌وسه"/>		با وجود این، گروه ایماژیست‌ها باز هم مدتی به حیات خود ادامه داد. زیر رهبری غیررسمی آلدینگتون و امی لوئل، سه جلد کتاب تحت عنوان «چند شاعر ایماژیست» Some Imagist Poets در سال‌های ۱۹۱۵، ۱۹۱۶ و ۱۹۱۷ انتشار یافت. مقدمهٔ جلد اول (۱۹۱۵) را به اضافهٔ نوشتهٔ پاوند در این باره می‌توان بیانیهٔ ایماژیستی تلقی کرد. همچنین مقالهٔ اف. اس. فلینت در ویژه‌نامه ایماژیسم مجلهٔ The Egoist (مه ۱۹۱۵ میلادی) انتشار یافت و تاریخچه و مسیر نهضت را بیان کرد.<ref name= "ششصدوچهل‌وسه"/>

خط ۹۱:		خط ۹۱:
	===[[احمدرضا احمدی]]: نمایندهٔ مسلم مکتب ایماژیسم===		===[[احمدرضا احمدی]]: نمایندهٔ مسلم مکتب ایماژیسم===
	بررسی اشعار احمدرضا احمدی، به ویژه دفتر شعر «من فقط سپیدی اسب را گریستم»، نشان می‌دهد که تصاویر با گریز از معنا و محتوا، موجب پیدایش فرم در شعر او شدند. اصالت تصویر، آزادی در انتخاب وزن و موضوع، به کارگیری زبان گفتاری و ابهام، از ویژگی‌های ایماژیستی شعر احمدی است. شگرد ایماژیسم در اشعار او در بسامد بالایی به کار رفته است و رگه‌های غنی از این شگرد در شعر او دیده می‌شود؛ تا جایی که می‌توان او را نمایندهٔ مسلم مکتب ایماژیسم در شعر معاصر ایران دانست.<ref name= "ahmadi">{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= عبدی \|نام۱= زهرا\|نام خانوادگی۲= خائفی \|نام۲=عباس\|نام خانوادگی۳= سید ترابی\|نام۳=حسن\|عنوان= ایماژیسم در شعر احمدرضا احمدی\|صفحات=۵۹-۷۶}}</ref>{{سخ}}		بررسی اشعار احمدرضا احمدی، به ویژه دفتر شعر «من فقط سپیدی اسب را گریستم»، نشان می‌دهد که تصاویر با گریز از معنا و محتوا، موجب پیدایش فرم در شعر او شدند. اصالت تصویر، آزادی در انتخاب وزن و موضوع، به کارگیری زبان گفتاری و ابهام، از ویژگی‌های ایماژیستی شعر احمدی است. شگرد ایماژیسم در اشعار او در بسامد بالایی به کار رفته است و رگه‌های غنی از این شگرد در شعر او دیده می‌شود؛ تا جایی که می‌توان او را نمایندهٔ مسلم مکتب ایماژیسم در شعر معاصر ایران دانست.<ref name= "ahmadi">{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= عبدی \|نام۱= زهرا\|نام خانوادگی۲= خائفی \|نام۲=عباس\|نام خانوادگی۳= سید ترابی\|نام۳=حسن\|عنوان= ایماژیسم در شعر احمدرضا احمدی\|صفحات=۵۹-۷۶}}</ref>{{سخ}}
	در شعر احمدی به جای خلق شعر، نظم منطقی جای خود را به انبوهی از تصاویر می‌دهد که همانند مونتاژهای سینمایی، ظاهراً بدون ازتباط در کنار هم قرار گرفتند و این ویژگی به معناگریزی در شعر او دامن می‌زند. در شعر او غالباً رنگ، ریتم و اشیا با محیط او همسان می‌شود و ایماژهای بی‌ربط و منطق اما زیبا، با نمادهای بریده در محور افقی، نشانه‌های ثابت ایماژیستی در شعر او را تشکیل می‌دهند. برای مثال شعر «خانهٔ ما» در مجموعهٔ شعر «[[من فقط سفیدی اسب را گریستم]]»، در ردهٔ اشعاری است که با ایماژهای متضاد رگه‌هایی غنی از تصاویر ایماژیستی را به تصویر می‌کشد. شعر از ساختاری روایت‌گونه برخوردار است و با تغییر ماهیت تصاویر، در پی انتقال پیام با ترسیم فضای ایماژیستی، عینی و قابل رؤیت با ایماژهای فرازمانی و فرامکانی مخاطب است.		در شعر احمدی به جای خلق شعر، نظم منطقی جای خود را به انبوهی از تصاویر می‌دهد که همانند مونتاژهای سینمایی، ظاهراً بدون ازتباط در کنار هم قرار گرفتند و این ویژگی به معناگریزی در شعر او دامن می‌زند. در شعر او غالباً رنگ، ریتم و اشیا با محیط او همسان می‌شود و ایماژهای بی‌ربط و منطق اما زیبا، با نمادهای بریده در محور افقی، نشانه‌های ثابت ایماژیستی در شعر او را تشکیل می‌دهند. برای مثال شعر «خانهٔ ما» در مجموعهٔ شعر «[[من فقط سفیدی اسب را گریستم]]»، در ردهٔ اشعاری است که با ایماژهای متضاد رگه‌هایی غنی از تصاویر ایماژیستی را به تصویر می‌کشد. شعر از ساختاری روایت‌گونه برخوردار است و با تغییر ماهیت تصاویر، در پی انتقال پیام با ترسیم فضای ایماژیستی، عینی و قابل رؤیت با ایماژهای فرازمانی و فرامکانی مخاطب است. <ref name= "ahmadi/>
	===[[شمس لنگرودی]]: تأویل‌پذیری ایماژ===		===[[شمس لنگرودی]]: تأویل‌پذیری ایماژ===
	شعر شمس لنگرودی اغلب فاقد اندیشهٔ خاص و ایدئولوژی است. او به این نظر که «هنر اگر می‌خواهد حیات مجدد یابد، نباید هیچ‌گونه اندیشهٔ فرهنگی بر ما تحمیل کند» عمل می‌نماید. شعر شمس لنگرودی نیز اغلب، فاقد اندیشهٔ خاص و ایدئولوژی می‌باشد و با کمک تصویرسازی از آرمان فاصله گرفته است. شعر او می‌تواند مانند یک قطعه عکس، قابل تحسین باشد و چون یکی از خصیصه‌های شعر ایماژیستی، تأویل‌پذیری است، شعر تصویری شمس نیز تأویل‌پذیر است و مخاطب خود را جهت خلق معانی، روبروی تصویر عکاسی‌شدهٔ خود نگاه می‌دارد و با او اجازه می‌دهد تا تأویل خود را به شعر انشا کند.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= دهقان \|نام۱= علی\|نام خانوادگی۲= رزی‌فام \|نام۲=حسین\|عنوان= شعر ایماژیستی شمس لنگرودی و تأثیر سبک هندی، هایکو و کاریکلماتور در آن}}</ref>		شعر شمس لنگرودی اغلب فاقد اندیشهٔ خاص و ایدئولوژی است. او به این نظر که «هنر اگر می‌خواهد حیات مجدد یابد، نباید هیچ‌گونه اندیشهٔ فرهنگی بر ما تحمیل کند» عمل می‌نماید. شعر شمس لنگرودی نیز اغلب، فاقد اندیشهٔ خاص و ایدئولوژی می‌باشد و با کمک تصویرسازی از آرمان فاصله گرفته است. شعر او می‌تواند مانند یک قطعه عکس، قابل تحسین باشد و چون یکی از خصیصه‌های شعر ایماژیستی، تأویل‌پذیری است، شعر تصویری شمس نیز تأویل‌پذیر است و مخاطب خود را جهت خلق معانی، روبروی تصویر عکاسی‌شدهٔ خود نگاه می‌دارد و با او اجازه می‌دهد تا تأویل خود را به شعر انشا کند.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= دهقان \|نام۱= علی\|نام خانوادگی۲= رزی‌فام \|نام۲=حسین\|عنوان= شعر ایماژیستی شمس لنگرودی و تأثیر سبک هندی، هایکو و کاریکلماتور در آن}}</ref>
خط ۱۰۲:		خط ۱۰۲:
	===منابع به زبان‌های دیگر===		===منابع به زبان‌های دیگر===
	*Pound, Ezra, "ABC of Reading",New Directions; Reprint edition, 2010		*Pound, Ezra, "ABC of Reading",New Directions; Reprint edition, 2010
			* Harmer, J. B., "Victory in Limbo: Imagism 1908-1917", St. Martin's, 1974
			*Kempton, Gery, "Imagism Essays On Initiation Impact And Influence", University of New Orleans Press, 2003
			* Blasisdell, Bob, "Imagist Poetry: An Anthology", Dover Thrift, 2011
			* Jones, Peter, "Imagist Poetry", Penguin, 2001
			* Hughs, Glenn, "Imagism and the Imagists; A Study in Modern Poetry", Biblo-Moser, 1973
			* De Chasca, Edmund S., "John Gould Fletcher and Imagism", University of Missouri Press, 1978
			* Olsen, Flemming, "Between Positivism and T.S. Eliot: Imagism and T.E. Hulme", University Press of Southern Denmark, 2008
			* Gray, Richard, "A History of American Poetry", Wiley-Blackwell,2015
			* Pratt, William, "The Imagist Poem", plume, 1963
	==پانویس==		==پانویس==
	{{پانویس\|۲}}		{{پانویس\|۲}}

آقای مستقیم در ‏۱۳ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۱:۱۸

2019-09-04T11:18:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۴:۴۸
خط ۵۹:		خط ۵۹:
	<ref name= "khakiani"/>}}		<ref name= "khakiani"/>}}
	==تاریخچه==		==تاریخچه==
	در سال ۱۹۰۸، '''تی. ای. هیوم''' (T. E. Hulme)، دانشجوی اخراجی رشتهٔ ریاضیات دانشگاه کمبریج و انصرافی از رشتهٔ زیست‌شناسی دانشگاه لندن، که در طی این‌ سال‌ها به مطالعه دربارهٔ فلسفه و شعر پردخته بود، گروهی از جامعهٔ ادبی لندن را برای بحث در مورد مباحث ادبی به دور خود جمع کرد و آن جمع را «باشگاه شاعران» خواند. <ref name= "zendehroud"/> استورر، شاعر فراموش‌شده، که دیگر نامش در تذکره‌ها هم دیده نمی‌شود، یکی از اعضای فعال باشگاه شاعران بود که فعالیت‌شان در حوالی سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۰ حاکی از توجه تازه‌ای به سرنوشت شعر بود. لندن که دست‌خوش پول‌پرستی و غرور و حرص مال‌اندوزی بود، در عین حال مرکز زندهٔ تلاش‌های ادبی دنیای انگلوساکسون شمرده می‌شد. '''ازرا پاوند''' و '''تی. اس. الیوت''' به زودی چهره‌های مسلط بر این جریان اندیشه شدند و در رأس نهضت ایماژیستی قرار گرفتند. در باشگاه شاعران که معمولاً بحث‌های داغ دربارهٔ مسئلهٔ شعر درمی‌گرفت، شاعرانی با تمابلات مختلف گرد می‌آمدند: کهنه‌پرستان ویکتوریایی، شاعران «جورجین» و طرفداران نهضت جدید که نمی‌دانستند چگونه خود را از زیر یوغ گذشته نجات دهند.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۰}}</ref> {{سخ}}در میان این نوجویان، هیوم، پیشاهنگ و تئوریسین گروه بود و رویکردی ضد [[رومانتیسم\|رومانتیکی]] داشت. او کم شعر می‌گفت، اما مقاله‌هایی دربارهٔ فلسفهٔ هنر نوشته بود که پس از کشته‌شدن او در جنگ منتشر شد و تأثیر او بر تی‌. اس. الیوت تأیین‌کننده بود. '''اف. اس. فلینت''' (F. S. Flint) نویسندهٔ اولین مقالهٔ تحقیقی دربارهٔ ایماژیست‌ها و دربارهٔ مبدأ و نیز اهداف این نهضت با پاوند درگیر شد. خود پاوند هم که تیپ سرکش آن روزگار بود، و نیز چند نفری که نامشان در تاریخ ادبیات جای نگرفته است، چنان بحث‌ و جدل‌های شدیدی به راه می‌انداختتند که به تدریج شعر جایگاه مهمی در شهر پیداکرد.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۱}}</ref> اصطلاح ایماژیسم در سال ۱۹۱۲ میلادی، برای اولین بار، توسط پاوند به کار رفته بود. <ref name= "zendehroud"/>		در سال ۱۹۰۸، '''تی. ای. هیوم''' (T. E. Hulme)، دانشجوی اخراجی رشتهٔ ریاضیات دانشگاه کمبریج و انصرافی از رشتهٔ زیست‌شناسی دانشگاه لندن، که در طی این‌ سال‌ها به مطالعه دربارهٔ فلسفه و شعر پردخته بود، گروهی از جامعهٔ ادبی لندن را برای بحث در مورد مباحث ادبی به دور خود جمع کرد و آن جمع را «باشگاه شاعران» خواند. <ref name= "zendehroud"/> استورر، شاعر فراموش‌شده، که دیگر نامش در تذکره‌ها هم دیده نمی‌شود، یکی از اعضای فعال باشگاه شاعران بود که فعالیت‌شان در حوالی سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۰ حاکی از توجه تازه‌ای به سرنوشت شعر بود. لندن که دست‌خوش پول‌پرستی و غرور و حرص مال‌اندوزی بود، در عین حال مرکز زندهٔ تلاش‌های ادبی دنیای انگلوساکسون شمرده می‌شد. '''ازرا پاوند''' و '''تی. اس. الیوت''' به زودی چهره‌های مسلط بر این جریان اندیشه شدند و در رأس نهضت ایماژیستی قرار گرفتند. در باشگاه شاعران که معمولاً بحث‌های داغ دربارهٔ مسئلهٔ شعر درمی‌گرفت، شاعرانی با تمابلات مختلف گرد می‌آمدند: کهنه‌پرستان ویکتوریایی، شاعران «جورجین» و طرفداران نهضت جدید که نمی‌دانستند چگونه خود را از زیر یوغ گذشته نجات دهند.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۰}}</ref> {{سخ}}در میان این نوجویان، هیوم، پیشاهنگ و تئوریسین گروه بود و رویکردی ضد [[رومانتیسم\|رومانتیکی]] داشت. او کم شعر می‌گفت، اما مقاله‌هایی دربارهٔ فلسفهٔ هنر نوشته بود که پس از کشته‌شدن او در جنگ منتشر شد و تأثیر او بر تی‌. اس. الیوت تأیین‌کننده بود. '''اف. اس. فلینت''' (F. S. Flint) نویسندهٔ اولین مقالهٔ تحقیقی دربارهٔ ایماژیست‌ها و دربارهٔ مبدأ و نیز اهداف این نهضت با پاوند درگیر شد. خود پاوند هم که تیپ سرکش آن روزگار بود، و نیز چند نفری که نامشان در تاریخ ادبیات جای نگرفته است، چنان بحث‌ و جدل‌های شدیدی به راه می‌انداختتند که به تدریج شعر جایگاه مهمی در شهر پیداکرد.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۱}}</ref> اصطلاح ایماژیسم در سال ۱۹۱۲ میلادی، برای اولین بار، توسط پاوند به کار رفته بود. <ref name= "zendehroud"/> {{سخ}}
			در همان ایام، '''ریچارد آلدینگتون''' که با رمان خود تحت عنوان مرگ قهرمان Death of a Hero مشهور شده بود، عمراه با اچ. دی. (هیلدا دولیتل) به گروه پیوست. در مارس ۱۹۱۳ پاند در مجلهٔ «شعر»(Poetry) که در شیکاگو به مدیریت هریت مونرو Harriet monroe منتشر می‌شد، اولین فرمان‌های گروه را با «چند نفی» a few don'ts چاپ کرد. کمی بعد اولین تذکره‌اش را با عنوان «ایماژیست‌ها» با اشعاری از آلدینگتون، هیلدا دولیتل، فلینت، '''اسکیپویت کانل'''، '''امی لوئل'''،'''امی لوئل'''،'''ویلیام کارلوس ویلیامز'''، فورد مادوکس فورد، '''الن آپوورد''' و '''جان کورنوس'''منتشر کرد. ازرا پاوند بر اساس اندیشه‌هایی که از ایماژیسم داشت، اشعار این شاعران را انتخاب کرد. در تابستان ۱۹۱۴، امی لوئل ی ضیافت شام ایماژیستی ترتیب داد و پاوند که احساس ‌می‌کرد که لوئل او را در سایه خواهد گذاشت، از گروه جدا شد و اعلام کرد که ایماژیسم فضای بسیار تنگی دارد و رفته‌رفته به «امی‌ژیسم»(ترکیب نام لوئل با ایسم) تبدیل می‌شود. این‌کار، ایماژیست‌ها را در سراشیب انشعاب انداخت.<ref name= "">{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۳}}</ref>{{سخ}}
			با وجود این، گروه ایماژیست‌ها باز هم مدتی به حیات خود ادامه داد. زیر رهبری غیررسمی آلدینگتون و امی لوئل، سه جلد کتاب تحت عنوان «چند شاعر ایماژیست» Some Imagist Poets در سال‌های ۱۹۱۵، ۱۹۱۶ و ۱۹۱۷ انتشار یافت. مقدمهٔ جلد اول (۱۹۱۵) را به اضافهٔ نوشتهٔ پاوند در این باره می‌توان بیانیهٔ ایماژیستی تلقی کرد. همچنین مقالهٔ اف. اس. فلینت در ویژه‌نامه ایماژیسم مجلهٔ The Egoist (مه ۱۹۱۵ میلادی) انتشار یافت و تاریخچه و مسیر نهضت را بیان کرد.<ref name= "ششصدوچهل‌وسه"/>

	==ایماژیسم در شعر فارسی==		==ایماژیسم در شعر فارسی==
	در ایران برخی از شاعران معاصر، از پیروان این مکتب به شمار می‌روند و یا تأثیر به سزایی از این مکتب پذیرفته اند. در این باره می‌توان از شاعران زیر نام برد:		در ایران برخی از شاعران معاصر، از پیروان این مکتب به شمار می‌روند و یا تأثیر به سزایی از این مکتب پذیرفته اند. در این باره می‌توان از شاعران زیر نام برد:
خط ۹۳:		خط ۹۶:

	==منابع‌شناسی==		==منابع‌شناسی==
			===منابع فارسی===
			* سیدحسینی، رضا، «مکتب‌های ادبی»، تهران، انتشارات نگاه،
			* مجلهٔ ادبی زنده‌رود، پاییز ۱۳۷۱، شمارهٔ اول
			* ن‍وری‌ ک‍وت‍ن‍ائ‍ی‌، ن‍ظام‌ال‍دی‍ن‌، «از اونانیسم تا ایماژیسم»، تهران، مؤسسهٔ چاپ و انتشارات یادوارهٔ اسدی: ایران سخن: ثامن‌الائمه‏‫، ۱۳۸۸
			===منابع به زبان‌های دیگر===
			*Pound, Ezra, "ABC of Reading",New Directions; Reprint edition, 2010

آقای مستقیم در ‏۱۳ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۰۹:۱۷

2019-09-04T09:17:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۲:۴۷
خط ۶۰:		خط ۶۰:
	==تاریخچه==		==تاریخچه==
	در سال ۱۹۰۸، '''تی. ای. هیوم''' (T. E. Hulme)، دانشجوی اخراجی رشتهٔ ریاضیات دانشگاه کمبریج و انصرافی از رشتهٔ زیست‌شناسی دانشگاه لندن، که در طی این‌ سال‌ها به مطالعه دربارهٔ فلسفه و شعر پردخته بود، گروهی از جامعهٔ ادبی لندن را برای بحث در مورد مباحث ادبی به دور خود جمع کرد و آن جمع را «باشگاه شاعران» خواند. <ref name= "zendehroud"/> استورر، شاعر فراموش‌شده، که دیگر نامش در تذکره‌ها هم دیده نمی‌شود، یکی از اعضای فعال باشگاه شاعران بود که فعالیت‌شان در حوالی سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۰ حاکی از توجه تازه‌ای به سرنوشت شعر بود. لندن که دست‌خوش پول‌پرستی و غرور و حرص مال‌اندوزی بود، در عین حال مرکز زندهٔ تلاش‌های ادبی دنیای انگلوساکسون شمرده می‌شد. '''ازرا پاوند''' و '''تی. اس. الیوت''' به زودی چهره‌های مسلط بر این جریان اندیشه شدند و در رأس نهضت ایماژیستی قرار گرفتند. در باشگاه شاعران که معمولاً بحث‌های داغ دربارهٔ مسئلهٔ شعر درمی‌گرفت، شاعرانی با تمابلات مختلف گرد می‌آمدند: کهنه‌پرستان ویکتوریایی، شاعران «جورجین» و طرفداران نهضت جدید که نمی‌دانستند چگونه خود را از زیر یوغ گذشته نجات دهند.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۰}}</ref> {{سخ}}در میان این نوجویان، هیوم، پیشاهنگ و تئوریسین گروه بود و رویکردی ضد [[رومانتیسم\|رومانتیکی]] داشت. او کم شعر می‌گفت، اما مقاله‌هایی دربارهٔ فلسفهٔ هنر نوشته بود که پس از کشته‌شدن او در جنگ منتشر شد و تأثیر او بر تی‌. اس. الیوت تأیین‌کننده بود. '''اف. اس. فلینت''' (F. S. Flint) نویسندهٔ اولین مقالهٔ تحقیقی دربارهٔ ایماژیست‌ها و دربارهٔ مبدأ و نیز اهداف این نهضت با پاوند درگیر شد. خود پاوند هم که تیپ سرکش آن روزگار بود، و نیز چند نفری که نامشان در تاریخ ادبیات جای نگرفته است، چنان بحث‌ و جدل‌های شدیدی به راه می‌انداختتند که به تدریج شعر جایگاه مهمی در شهر پیداکرد.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۱}}</ref> اصطلاح ایماژیسم در سال ۱۹۱۲ میلادی، برای اولین بار، توسط پاوند به کار رفته بود. <ref name= "zendehroud"/>		در سال ۱۹۰۸، '''تی. ای. هیوم''' (T. E. Hulme)، دانشجوی اخراجی رشتهٔ ریاضیات دانشگاه کمبریج و انصرافی از رشتهٔ زیست‌شناسی دانشگاه لندن، که در طی این‌ سال‌ها به مطالعه دربارهٔ فلسفه و شعر پردخته بود، گروهی از جامعهٔ ادبی لندن را برای بحث در مورد مباحث ادبی به دور خود جمع کرد و آن جمع را «باشگاه شاعران» خواند. <ref name= "zendehroud"/> استورر، شاعر فراموش‌شده، که دیگر نامش در تذکره‌ها هم دیده نمی‌شود، یکی از اعضای فعال باشگاه شاعران بود که فعالیت‌شان در حوالی سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۰ حاکی از توجه تازه‌ای به سرنوشت شعر بود. لندن که دست‌خوش پول‌پرستی و غرور و حرص مال‌اندوزی بود، در عین حال مرکز زندهٔ تلاش‌های ادبی دنیای انگلوساکسون شمرده می‌شد. '''ازرا پاوند''' و '''تی. اس. الیوت''' به زودی چهره‌های مسلط بر این جریان اندیشه شدند و در رأس نهضت ایماژیستی قرار گرفتند. در باشگاه شاعران که معمولاً بحث‌های داغ دربارهٔ مسئلهٔ شعر درمی‌گرفت، شاعرانی با تمابلات مختلف گرد می‌آمدند: کهنه‌پرستان ویکتوریایی، شاعران «جورجین» و طرفداران نهضت جدید که نمی‌دانستند چگونه خود را از زیر یوغ گذشته نجات دهند.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۰}}</ref> {{سخ}}در میان این نوجویان، هیوم، پیشاهنگ و تئوریسین گروه بود و رویکردی ضد [[رومانتیسم\|رومانتیکی]] داشت. او کم شعر می‌گفت، اما مقاله‌هایی دربارهٔ فلسفهٔ هنر نوشته بود که پس از کشته‌شدن او در جنگ منتشر شد و تأثیر او بر تی‌. اس. الیوت تأیین‌کننده بود. '''اف. اس. فلینت''' (F. S. Flint) نویسندهٔ اولین مقالهٔ تحقیقی دربارهٔ ایماژیست‌ها و دربارهٔ مبدأ و نیز اهداف این نهضت با پاوند درگیر شد. خود پاوند هم که تیپ سرکش آن روزگار بود، و نیز چند نفری که نامشان در تاریخ ادبیات جای نگرفته است، چنان بحث‌ و جدل‌های شدیدی به راه می‌انداختتند که به تدریج شعر جایگاه مهمی در شهر پیداکرد.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۱}}</ref> اصطلاح ایماژیسم در سال ۱۹۱۲ میلادی، برای اولین بار، توسط پاوند به کار رفته بود. <ref name= "zendehroud"/>
	==~~مدخل~~ در ~~ایران~~==		==ایماژیسم در شعر فارسی==
	در ایران برخی از شاعران معاصر، از پیروان این مکتب به شمار می‌روند و یا تأثیر به سزایی از این مکتب پذیرفته اند. در این باره می‌توان از شاعران زیر نام برد:		در ایران برخی از شاعران معاصر، از پیروان این مکتب به شمار می‌روند و یا تأثیر به سزایی از این مکتب پذیرفته اند. در این باره می‌توان از شاعران زیر نام برد:
	===[[نیما یوشیج\|نیما]]: «[[خانه‌ام ابری است]]»===		===[[نیما یوشیج\|نیما]]: «[[خانه‌ام ابری است]]»===
خط ۸۰:		خط ۸۰:
	'''راه خود را دارد اندر پیش.{{سخ}}'''		'''راه خود را دارد اندر پیش.{{سخ}}'''
	شعر با تصویرکردن خانه‌ای که ابری است، آغاز می‌شود. اما تصویر «باد» محوریت توصیف ابژه در شعر و تصویرگر فضای غایب و سرتاسری در شعر است. تأکید شاعر بر انتقال مفهوم با تصویر باد، از تکرار آن در هر دو بند شعر آشکار است. ویژگی بارز این شعر ابهام است که با ایماژهای واضح و دقیقی مانند: '''باد'''، '''ابر'''،'''باران'''،'''آفتاب''' و '''دریا''' در شعر او نمود یافته است. به طور کلی ایماژیسم در شعر نیما شکلی آرام و نامحسوس دارد و بافت زمانی شعر او هم غالباً ساده و روان است.<ref name= "ahmadi"/>		شعر با تصویرکردن خانه‌ای که ابری است، آغاز می‌شود. اما تصویر «باد» محوریت توصیف ابژه در شعر و تصویرگر فضای غایب و سرتاسری در شعر است. تأکید شاعر بر انتقال مفهوم با تصویر باد، از تکرار آن در هر دو بند شعر آشکار است. ویژگی بارز این شعر ابهام است که با ایماژهای واضح و دقیقی مانند: '''باد'''، '''ابر'''،'''باران'''،'''آفتاب''' و '''دریا''' در شعر او نمود یافته است. به طور کلی ایماژیسم در شعر نیما شکلی آرام و نامحسوس دارد و بافت زمانی شعر او هم غالباً ساده و روان است.<ref name= "ahmadi"/>
			===[[فروغ فرخزاد]]: تثبیت ایماژ در شعر فارسی===
			فروغ فرخزاد از دیگر شاعران معاصر است که در دفترهای شعر او مانند «[[تولدی دیگر]]» و «[[ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد]]» ، متأثر از مکتب ایماژیسم است و تصویرهای مدرن و بی‌ربط و منطق تی. اس. الیوتی در آن دیده می‌شود. فروغ با وارد کردن اشیا روزمره به صورت بی‌واسطه و عینیت‌بخشی آن در شعر تحت تأثیر نیما بوده و گذر از سوژه و تبدیل آن به ابژه در تصویرهای مدرن تی‌. اس. الیوتی او حاصل همین تأثیر است. به عنوان مثال در این شعر از فروغ فرخزاد:{{سخ}}
			'''یک پنجره که مثل حلقهٔ چاهی{{سخ}}
			'''در انتهای خود به قلب زمین می‌رسد{{سخ}}
			'''و باز می‌شود به سوی وسعت این مهربانی آبی‌رنگ{{سخ}}
			شعر، تصویرگر یک پنجره است که طبیعتاً باید رو به آسمان باز شود، اما به قعر زمین گشوده می‌شود. در تصویر بعد دوباره این پنجره به سوی روشنایی بازمی‌شود که وسیع، آبی و مهربان است. پنجره در این شعر کاربردی پارادوکسیکال دارد و مجموعه‌ای متضاد از مفاهیمی مانند چاه، پنجره، زمین، آسمان، محدودیت، وسعت، سیاهی، آبی، نور، ظلمت که در کلیت خود دارای وحدت ارگانیک است با تصاویر بی‌ربط و منطق امااثرگذار در کنار هم مونتاژ شده‌اند.<ref name= "ahmadi"/>
	===[[احمدرضا احمدی]]: نمایندهٔ مسلم مکتب ایماژیسم===		===[[احمدرضا احمدی]]: نمایندهٔ مسلم مکتب ایماژیسم===
	بررسی اشعار احمدرضا احمدی، به ویژه دفتر شعر «من فقط سپیدی اسب را گریستم»، نشان می‌دهد که تصاویر با گریز از معنا و محتوا، موجب پیدایش فرم در شعر او شدند. اصالت تصویر، آزادی در انتخاب وزن و موضوع، به کارگیری زبان گفتاری و ابهام، از ویژگی‌های ایماژیستی شعر احمدی است. شگرد ایماژیسم در اشعار او در بسامد بالایی به کار رفته است و رگه‌های غنی از این شگرد در شعر او دیده می‌شود؛ تا جایی که می‌توان او را نمایندهٔ مسلم مکتب ایماژیسم در شعر معاصر ایران دانست.<ref name= "ahmadi">{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= عبدی \|نام۱= زهرا\|نام خانوادگی۲= خائفی \|نام۲=عباس\|نام خانوادگی۳= سید ترابی\|نام۳=حسن\|عنوان= ایماژیسم در شعر احمدرضا احمدی\|صفحات=۵۹-۷۶}}</ref>{{سخ}}		بررسی اشعار احمدرضا احمدی، به ویژه دفتر شعر «من فقط سپیدی اسب را گریستم»، نشان می‌دهد که تصاویر با گریز از معنا و محتوا، موجب پیدایش فرم در شعر او شدند. اصالت تصویر، آزادی در انتخاب وزن و موضوع، به کارگیری زبان گفتاری و ابهام، از ویژگی‌های ایماژیستی شعر احمدی است. شگرد ایماژیسم در اشعار او در بسامد بالایی به کار رفته است و رگه‌های غنی از این شگرد در شعر او دیده می‌شود؛ تا جایی که می‌توان او را نمایندهٔ مسلم مکتب ایماژیسم در شعر معاصر ایران دانست.<ref name= "ahmadi">{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= عبدی \|نام۱= زهرا\|نام خانوادگی۲= خائفی \|نام۲=عباس\|نام خانوادگی۳= سید ترابی\|نام۳=حسن\|عنوان= ایماژیسم در شعر احمدرضا احمدی\|صفحات=۵۹-۷۶}}</ref>{{سخ}}
			در شعر احمدی به جای خلق شعر، نظم منطقی جای خود را به انبوهی از تصاویر می‌دهد که همانند مونتاژهای سینمایی، ظاهراً بدون ازتباط در کنار هم قرار گرفتند و این ویژگی به معناگریزی در شعر او دامن می‌زند. در شعر او غالباً رنگ، ریتم و اشیا با محیط او همسان می‌شود و ایماژهای بی‌ربط و منطق اما زیبا، با نمادهای بریده در محور افقی، نشانه‌های ثابت ایماژیستی در شعر او را تشکیل می‌دهند. برای مثال شعر «خانهٔ ما» در مجموعهٔ شعر «[[من فقط سفیدی اسب را گریستم]]»، در ردهٔ اشعاری است که با ایماژهای متضاد رگه‌هایی غنی از تصاویر ایماژیستی را به تصویر می‌کشد. شعر از ساختاری روایت‌گونه برخوردار است و با تغییر ماهیت تصاویر، در پی انتقال پیام با ترسیم فضای ایماژیستی، عینی و قابل رؤیت با ایماژهای فرازمانی و فرامکانی مخاطب است.
			===[[شمس لنگرودی]]: تأویل‌پذیری ایماژ===
			شعر شمس لنگرودی اغلب فاقد اندیشهٔ خاص و ایدئولوژی است. او به این نظر که «هنر اگر می‌خواهد حیات مجدد یابد، نباید هیچ‌گونه اندیشهٔ فرهنگی بر ما تحمیل کند» عمل می‌نماید. شعر شمس لنگرودی نیز اغلب، فاقد اندیشهٔ خاص و ایدئولوژی می‌باشد و با کمک تصویرسازی از آرمان فاصله گرفته است. شعر او می‌تواند مانند یک قطعه عکس، قابل تحسین باشد و چون یکی از خصیصه‌های شعر ایماژیستی، تأویل‌پذیری است، شعر تصویری شمس نیز تأویل‌پذیر است و مخاطب خود را جهت خلق معانی، روبروی تصویر عکاسی‌شدهٔ خود نگاه می‌دارد و با او اجازه می‌دهد تا تأویل خود را به شعر انشا کند.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= دهقان \|نام۱= علی\|نام خانوادگی۲= رزی‌فام \|نام۲=حسین\|عنوان= شعر ایماژیستی شمس لنگرودی و تأثیر سبک هندی، هایکو و کاریکلماتور در آن}}</ref>

	==منابع‌شناسی==		==منابع‌شناسی==


	~~==نوا، نما، نگاه==~~
	خواندنی و شنیداری و تصویری و قطعاتی از کارهای وی (بدون محدودیت و براساس جذابیت نمونه‌های شنیداری و تصویری انتخاب شود.)


خط ۱۰۳:		خط ۱۰۸:
	#{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= خاکیانی \|نام۱= رضا\|تاریخ= پاییز ۱۳۷۱\|عنوان= چند نوشته از تصویرگرایان\|ژورنال=زنده‌رود \|دوره= \|شماره=۱ \|صفحات= \|تاریخ بازبینی= ۸شهریور۱۳۹۸}}		#{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= خاکیانی \|نام۱= رضا\|تاریخ= پاییز ۱۳۷۱\|عنوان= چند نوشته از تصویرگرایان\|ژورنال=زنده‌رود \|دوره= \|شماره=۱ \|صفحات= \|تاریخ بازبینی= ۸شهریور۱۳۹۸}}
	#{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= عبدی \|نام۱= زهرا\|نام خانوادگی۲= خائفی \|نام۲=عباس\|نام خانوادگی۳= سید ترابی\|نام۳=حسن\|تاریخ= بهار و تابستان ۱۳۹۴\|عنوان= ایماژیسم در شعر احمدرضا احمدی\|ژورنال=زبان و ادب فارسی \|دوره= \|شماره=۲۳۱ \|صفحات=۵۹-۷۶ \|تاریخ بازبینی= ۱۰شهریور۱۳۹۸}}		#{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= عبدی \|نام۱= زهرا\|نام خانوادگی۲= خائفی \|نام۲=عباس\|نام خانوادگی۳= سید ترابی\|نام۳=حسن\|تاریخ= بهار و تابستان ۱۳۹۴\|عنوان= ایماژیسم در شعر احمدرضا احمدی\|ژورنال=زبان و ادب فارسی \|دوره= \|شماره=۲۳۱ \|صفحات=۵۹-۷۶ \|تاریخ بازبینی= ۱۰شهریور۱۳۹۸}}
			#{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= دهقان \|نام۱= علی\|نام خانوادگی۲= رزی‌فام \|نام۲=حسین\|تاریخ= پاییز ۱۳۹۲\|عنوان= شعر ایماژیستی شمس لنگرودی و تأثیر سبک هندی، هایکو و کاریکلماتور در آن\|ژورنال=زیبایی شناسی ادبی\|دوره= \|شماره=۱۷ \|صفحات=۳۱-۵۸ \|تاریخ بازبینی= ۱۳شهریور۱۳۹۸}}

	==پیوند به بیرون==		==پیوند به بیرون==

آقای مستقیم در ‏۱۰ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۰۵:۵۹

2019-09-01T05:59:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۰۹:۲۹
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	این درحالی است که برخی ایماژیسم را یک مکتب ادبی نمی‌دانند<ref name= "samadiahmadi">		این درحالی است که برخی ایماژیسم را یک مکتب ادبی نمی‌دانند<ref name= "samadiahmadi">
	#{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= صمدی \|نام۱= مهرداد\|تاریخ= تابستان ۱۳۸۶\|عنوان= دربارهٔ‌ شعر احمدرضا احمدی\|}}</ref> و آن را مرحله‌ای گذار از [[سمبولیسم]] به جنبش‌ها و مکاتب مدرن‌تر قرن بیستم به شمار می‌آورند. <ref name= "zendehroud">{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= جونز \|نام۱= پیتر\|عنوان= مروری بر ایماژیسم: تصویرگرایی در شعر انگلیسی\|}}</ref> از طرفی در این امر که سنگ‌بنای شعر مدرن را ایماژیست‌ها و دیگر نهضت‌های ادبی مشابه آن نهاده‌اند و آرای آنان هسته اصلی جریان شاعری امروز جهان است، اتفاق نظر وجود دارد. <ref name= "zendehroud"/>		#{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= صمدی \|نام۱= مهرداد\|تاریخ= تابستان ۱۳۸۶\|عنوان= دربارهٔ‌ شعر احمدرضا احمدی\|}}</ref> و آن را مرحله‌ای گذار از [[سمبولیسم]] به جنبش‌ها و مکاتب مدرن‌تر قرن بیستم به شمار می‌آورند. <ref name= "zendehroud">{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= جونز \|نام۱= پیتر\|عنوان= مروری بر ایماژیسم: تصویرگرایی در شعر انگلیسی\|}}</ref> از طرفی در این امر که سنگ‌بنای شعر مدرن را ایماژیست‌ها و دیگر نهضت‌های ادبی مشابه آن نهاده‌اند و آرای آنان هسته اصلی جریان شاعری امروز جهان است، اتفاق نظر وجود دارد. <ref name= "zendehroud"/>
	==داستانک==		==داستانک==
	داستانک جذاب با موضوعات مربوط به جلسه و نشست‌ها و جنجال‌هایی که در فضای چنین محافلی رخ می‌دهد. بیان تفاوت‌هایی موجود بین آنچه هست با آنچه باید باشد چه در ایران و چه خارج از ایران، چه داستان و چه شعر از طریق درج نظرات دیگران
	===اولین ایماژیست‌ها===		===اولین ایماژیست‌ها===
	پاوند به دنبال شعر خوب می‌گشت تا به منظور چاپ در مجبهٔ شعر برای '''هاریت مونرو''' بفرستد و این شعر خوب را در اشعار متأخر '''هیلدا دولیتل'''(Hilda Doolittle) و '''ریچارد آلدینگتون'''(Richard Aldington) یافت. آنان اغلب در چایخانه‌ای در کنزینگتون یکدیگر را می‌دیدند و اشعار خود را برای نقد به پاوند می‌دادند. در یک چنین دیداری در سال ۱۹۱۲ میلادی بود که پاوند به این دو شاعر گفت که آنان ایماژیست هستند (و آنان تعجب کردند.) کاربرد این کلمهٔ مشخص با تلفظ فرانسوی که شاید تلویحاً ارتباط آان را با مکتب مدرن فرانسوی القا می‌کرد، کم‌کم متروک شد و بدیل انگلیسی آن جای آن را گرفت. ریچارد آلدینگتون در خودزندگینامه‌اش می‌گوید که احتمالاً این نخستین بار بود که این کلمهٔ عجیب و غریب را می‌شنید. چنان‌که خود می‌گوید، به اعتقاد او، این اسم به دل پاوند نشسته بود و آن را «برای موقعیت مناسب ذخیره کرده بود»، و برای پاوند این «همان موقعیت مناسب» بود. او (پاوند) چنان مجذوب شعر‌های هیلدا دولیتل شده بود که اصرار داشت امضای پای آن شعرها «اچ. دیِ. ایماژیست» باشد.<ref name= "zendehroud"/>		پاوند به دنبال شعر خوب می‌گشت تا به منظور چاپ در مجبهٔ شعر برای '''هاریت مونرو''' بفرستد و این شعر خوب را در اشعار متأخر '''هیلدا دولیتل'''(Hilda Doolittle) و '''ریچارد آلدینگتون'''(Richard Aldington) یافت. آنان اغلب در چایخانه‌ای در کنزینگتون یکدیگر را می‌دیدند و اشعار خود را برای نقد به پاوند می‌دادند. در یک چنین دیداری در سال ۱۹۱۲ میلادی بود که پاوند به این دو شاعر گفت که آنان ایماژیست هستند (و آنان تعجب کردند.) کاربرد این کلمهٔ مشخص با تلفظ فرانسوی که شاید تلویحاً ارتباط آان را با مکتب مدرن فرانسوی القا می‌کرد، کم‌کم متروک شد و بدیل انگلیسی آن جای آن را گرفت. ریچارد آلدینگتون در خودزندگینامه‌اش می‌گوید که احتمالاً این نخستین بار بود که این کلمهٔ عجیب و غریب را می‌شنید. چنان‌که خود می‌گوید، به اعتقاد او، این اسم به دل پاوند نشسته بود و آن را «برای موقعیت مناسب ذخیره کرده بود»، و برای پاوند این «همان موقعیت مناسب» بود. او (پاوند) چنان مجذوب شعر‌های هیلدا دولیتل شده بود که اصرار داشت امضای پای آن شعرها «اچ. دیِ. ایماژیست» باشد.<ref name= "zendehroud"/>
خط ۴۳:		خط ۴۲:

	==تعریف و اصول==		==تعریف و اصول==
	از آن جایی که بین مکاتب ادبی مرز دقیق و قاطعی وجود ندارد و گاهی شباهت‌هایی میان آثار مختلف مکاتب دیده می‌شود، برای یافتن بهترین و بهینه‌ترین تعریف از یک مکتب ادبی، باید به سخن افرادی مراجعه کرد که خود را عضو آن مکتب ~~می‌دانند~~ و در حرف‌هایشان به به دنبال تعریف ایشان از آن مکتب گشت ~~و یا به نقدهایی که بر آن مکتب نوشته شده است، رجوع کرد~~.		از آن جایی که بین مکاتب ادبی مرز دقیق و قاطعی وجود ندارد و گاهی شباهت‌هایی میان آثار مختلف مکاتب دیده می‌شود، برای یافتن بهترین و بهینه‌ترین تعریف از یک مکتب ادبی، باید به سخن افرادی مراجعه کرد که خود را عضو آن مکتب می‌دانند، رجوع کرد و در حرف‌هایشان به به دنبال تعریف ایشان از آن مکتب گشت.
	===ازرا پاوند: ایماژ به مثابه عقده و دستورالعمل شعر ایماژیستی===		===ازرا پاوند: ایماژ به مثابه عقده و دستورالعمل شعر ایماژیستی===
	[[پرونده:1ajoyce-pound-ford-quinn.png\|220px\|بندانگشتی\|چپ\|هیچ\|از چپ: جیمز جویس، ازرا پاوند، فورد مادوکس فورد و جان کین]]		[[پرونده:1ajoyce-pound-ford-quinn.png\|220px\|بندانگشتی\|چپ\|هیچ\|از چپ: جیمز جویس، ازرا پاوند، فورد مادوکس فورد و جان کین]]
خط ۶۱:		خط ۶۰:
	==تاریخچه==		==تاریخچه==
	در سال ۱۹۰۸، '''تی. ای. هیوم''' (T. E. Hulme)، دانشجوی اخراجی رشتهٔ ریاضیات دانشگاه کمبریج و انصرافی از رشتهٔ زیست‌شناسی دانشگاه لندن، که در طی این‌ سال‌ها به مطالعه دربارهٔ فلسفه و شعر پردخته بود، گروهی از جامعهٔ ادبی لندن را برای بحث در مورد مباحث ادبی به دور خود جمع کرد و آن جمع را «باشگاه شاعران» خواند. <ref name= "zendehroud"/> استورر، شاعر فراموش‌شده، که دیگر نامش در تذکره‌ها هم دیده نمی‌شود، یکی از اعضای فعال باشگاه شاعران بود که فعالیت‌شان در حوالی سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۰ حاکی از توجه تازه‌ای به سرنوشت شعر بود. لندن که دست‌خوش پول‌پرستی و غرور و حرص مال‌اندوزی بود، در عین حال مرکز زندهٔ تلاش‌های ادبی دنیای انگلوساکسون شمرده می‌شد. '''ازرا پاوند''' و '''تی. اس. الیوت''' به زودی چهره‌های مسلط بر این جریان اندیشه شدند و در رأس نهضت ایماژیستی قرار گرفتند. در باشگاه شاعران که معمولاً بحث‌های داغ دربارهٔ مسئلهٔ شعر درمی‌گرفت، شاعرانی با تمابلات مختلف گرد می‌آمدند: کهنه‌پرستان ویکتوریایی، شاعران «جورجین» و طرفداران نهضت جدید که نمی‌دانستند چگونه خود را از زیر یوغ گذشته نجات دهند.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۰}}</ref> {{سخ}}در میان این نوجویان، هیوم، پیشاهنگ و تئوریسین گروه بود و رویکردی ضد [[رومانتیسم\|رومانتیکی]] داشت. او کم شعر می‌گفت، اما مقاله‌هایی دربارهٔ فلسفهٔ هنر نوشته بود که پس از کشته‌شدن او در جنگ منتشر شد و تأثیر او بر تی‌. اس. الیوت تأیین‌کننده بود. '''اف. اس. فلینت''' (F. S. Flint) نویسندهٔ اولین مقالهٔ تحقیقی دربارهٔ ایماژیست‌ها و دربارهٔ مبدأ و نیز اهداف این نهضت با پاوند درگیر شد. خود پاوند هم که تیپ سرکش آن روزگار بود، و نیز چند نفری که نامشان در تاریخ ادبیات جای نگرفته است، چنان بحث‌ و جدل‌های شدیدی به راه می‌انداختتند که به تدریج شعر جایگاه مهمی در شهر پیداکرد.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۱}}</ref> اصطلاح ایماژیسم در سال ۱۹۱۲ میلادی، برای اولین بار، توسط پاوند به کار رفته بود. <ref name= "zendehroud"/>		در سال ۱۹۰۸، '''تی. ای. هیوم''' (T. E. Hulme)، دانشجوی اخراجی رشتهٔ ریاضیات دانشگاه کمبریج و انصرافی از رشتهٔ زیست‌شناسی دانشگاه لندن، که در طی این‌ سال‌ها به مطالعه دربارهٔ فلسفه و شعر پردخته بود، گروهی از جامعهٔ ادبی لندن را برای بحث در مورد مباحث ادبی به دور خود جمع کرد و آن جمع را «باشگاه شاعران» خواند. <ref name= "zendehroud"/> استورر، شاعر فراموش‌شده، که دیگر نامش در تذکره‌ها هم دیده نمی‌شود، یکی از اعضای فعال باشگاه شاعران بود که فعالیت‌شان در حوالی سال‌های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۰ حاکی از توجه تازه‌ای به سرنوشت شعر بود. لندن که دست‌خوش پول‌پرستی و غرور و حرص مال‌اندوزی بود، در عین حال مرکز زندهٔ تلاش‌های ادبی دنیای انگلوساکسون شمرده می‌شد. '''ازرا پاوند''' و '''تی. اس. الیوت''' به زودی چهره‌های مسلط بر این جریان اندیشه شدند و در رأس نهضت ایماژیستی قرار گرفتند. در باشگاه شاعران که معمولاً بحث‌های داغ دربارهٔ مسئلهٔ شعر درمی‌گرفت، شاعرانی با تمابلات مختلف گرد می‌آمدند: کهنه‌پرستان ویکتوریایی، شاعران «جورجین» و طرفداران نهضت جدید که نمی‌دانستند چگونه خود را از زیر یوغ گذشته نجات دهند.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۰}}</ref> {{سخ}}در میان این نوجویان، هیوم، پیشاهنگ و تئوریسین گروه بود و رویکردی ضد [[رومانتیسم\|رومانتیکی]] داشت. او کم شعر می‌گفت، اما مقاله‌هایی دربارهٔ فلسفهٔ هنر نوشته بود که پس از کشته‌شدن او در جنگ منتشر شد و تأثیر او بر تی‌. اس. الیوت تأیین‌کننده بود. '''اف. اس. فلینت''' (F. S. Flint) نویسندهٔ اولین مقالهٔ تحقیقی دربارهٔ ایماژیست‌ها و دربارهٔ مبدأ و نیز اهداف این نهضت با پاوند درگیر شد. خود پاوند هم که تیپ سرکش آن روزگار بود، و نیز چند نفری که نامشان در تاریخ ادبیات جای نگرفته است، چنان بحث‌ و جدل‌های شدیدی به راه می‌انداختتند که به تدریج شعر جایگاه مهمی در شهر پیداکرد.<ref>{{یادکرد کتاب\|نام خانوادگی = سیدحسینی\|نام = رضا\|عنوان = مکتب‌های ادبی\|ص= ۶۴۱}}</ref> اصطلاح ایماژیسم در سال ۱۹۱۲ میلادی، برای اولین بار، توسط پاوند به کار رفته بود. <ref name= "zendehroud"/>
	==~~گونه‌ها~~==		==مدخل در ایران==
			در ایران برخی از شاعران معاصر، از پیروان این مکتب به شمار می‌روند و یا تأثیر به سزایی از این مکتب پذیرفته اند. در این باره می‌توان از شاعران زیر نام برد:
			===[[نیما یوشیج\|نیما]]: «[[خانه‌ام ابری است]]»===
			نیما یوشیج، بیشترین تأثیر را بر رواج مدرنیسم در شعر ایران داشت و او بود که با محور قرار دادن ابژه در شعر، که منظور از آن درک اهمیت محیط در خارج از جهان ذهنی شاعر و به کارگیری آن در شعر است، از عینیت‌بخشی محیط پیرامون و ورود آن به شعر سخن گفت. به نظر او تعدد مفاهیم کثرت در دیدنی‌هاست. نیما می‌گوید:{{سخ}}
			'''خانه‌ام ابری است'''{{سخ}}
			'''یک‌سره روی زمین ابری است با آن.'''{{سخ}}
			'''از فراز گردنه، خرد و خراب و مست'''{{سخ}}
			'''باد می‌پیچد.'''{{سخ}}
			'''یک‌سره دنیا خراب از اوست.'''{{سخ}}
			'''و حواس من.'''{{سخ}}
			'''آی نی‌زن، که تو را آوای نی برده است دور از ره کجایی؟'''{{سخ}}
			'''خانه ام ابری ست اما'''{{سخ}}
			'''ابر بارانش گرفته است.'''{{سخ}}
			'''در خیال روزهای روشنم کز دست رفتندم،'''{{سخ}}
			'''من به روی آفتابم'''{{سخ}}
			'''می‌برم در ساحت دریا نظاره.'''{{سخ}}
			'''و همه دنیا خراب و خرد از باد است،'''{{سخ}}
			'''و به ره ، نی‌زن که دایم می‌نوازد نی، در این دنیای ابر اندود'''{{سخ}}
			'''راه خود را دارد اندر پیش.{{سخ}}'''
			شعر با تصویرکردن خانه‌ای که ابری است، آغاز می‌شود. اما تصویر «باد» محوریت توصیف ابژه در شعر و تصویرگر فضای غایب و سرتاسری در شعر است. تأکید شاعر بر انتقال مفهوم با تصویر باد، از تکرار آن در هر دو بند شعر آشکار است. ویژگی بارز این شعر ابهام است که با ایماژهای واضح و دقیقی مانند: '''باد'''، '''ابر'''،'''باران'''،'''آفتاب''' و '''دریا''' در شعر او نمود یافته است. به طور کلی ایماژیسم در شعر نیما شکلی آرام و نامحسوس دارد و بافت زمانی شعر او هم غالباً ساده و روان است.<ref name= "ahmadi"/>
			===[[احمدرضا احمدی]]: نمایندهٔ مسلم مکتب ایماژیسم===
			بررسی اشعار احمدرضا احمدی، به ویژه دفتر شعر «من فقط سپیدی اسب را گریستم»، نشان می‌دهد که تصاویر با گریز از معنا و محتوا، موجب پیدایش فرم در شعر او شدند. اصالت تصویر، آزادی در انتخاب وزن و موضوع، به کارگیری زبان گفتاری و ابهام، از ویژگی‌های ایماژیستی شعر احمدی است. شگرد ایماژیسم در اشعار او در بسامد بالایی به کار رفته است و رگه‌های غنی از این شگرد در شعر او دیده می‌شود؛ تا جایی که می‌توان او را نمایندهٔ مسلم مکتب ایماژیسم در شعر معاصر ایران دانست.<ref name= "ahmadi">{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= عبدی \|نام۱= زهرا\|نام خانوادگی۲= خائفی \|نام۲=عباس\|نام خانوادگی۳= سید ترابی\|نام۳=حسن\|عنوان= ایماژیسم در شعر احمدرضا احمدی\|صفحات=۵۹-۷۶}}</ref>{{سخ}}


	~~==مدخل در ایران==~~

	==منابع‌شناسی==		==منابع‌شناسی==
خط ۸۲:		خط ۱۰۲:
	#{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= جونز \|نام۱= پیتر\|تاریخ= پاییز ۱۳۷۱\|عنوان= مروری بر ایماژیسم: تصویرگرایی در شعر انگلیسی\|ژورنال=زنده‌رود \|دوره= \|شماره=۱ \|صفحات= \|تاریخ بازبینی= ۸شهریور۱۳۹۸}}		#{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= جونز \|نام۱= پیتر\|تاریخ= پاییز ۱۳۷۱\|عنوان= مروری بر ایماژیسم: تصویرگرایی در شعر انگلیسی\|ژورنال=زنده‌رود \|دوره= \|شماره=۱ \|صفحات= \|تاریخ بازبینی= ۸شهریور۱۳۹۸}}
	#{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= خاکیانی \|نام۱= رضا\|تاریخ= پاییز ۱۳۷۱\|عنوان= چند نوشته از تصویرگرایان\|ژورنال=زنده‌رود \|دوره= \|شماره=۱ \|صفحات= \|تاریخ بازبینی= ۸شهریور۱۳۹۸}}		#{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= خاکیانی \|نام۱= رضا\|تاریخ= پاییز ۱۳۷۱\|عنوان= چند نوشته از تصویرگرایان\|ژورنال=زنده‌رود \|دوره= \|شماره=۱ \|صفحات= \|تاریخ بازبینی= ۸شهریور۱۳۹۸}}
			#{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی۱= عبدی \|نام۱= زهرا\|نام خانوادگی۲= خائفی \|نام۲=عباس\|نام خانوادگی۳= سید ترابی\|نام۳=حسن\|تاریخ= بهار و تابستان ۱۳۹۴\|عنوان= ایماژیسم در شعر احمدرضا احمدی\|ژورنال=زبان و ادب فارسی \|دوره= \|شماره=۲۳۱ \|صفحات=۵۹-۷۶ \|تاریخ بازبینی= ۱۰شهریور۱۳۹۸}}

	==پیوند به بیرون==		==پیوند به بیرون==

طراوت بارانی در ‏۹ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۱۷:۲۵

2019-08-31T17:25:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ شهریور ۱۳۹۸، ساعت ۲۰:۵۵
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	{{جعبه گفتاورد \|نقل‌قول=<center><span style="color:darkblue">[[پرونده:Poundezra.jpeg\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]'''«ایماژ» آن چیزی است که عقده‌ای ذهنی و احساسی را در لحظه‌ای از زمان ارائه می‌کند. من اصطلاح «عقده» را بیشتر به مفهوم فنی آن استفاده می‌کنم که در میان روان‌شناسان جدید، مانند «هارت»، رواج دارد... بهتر آنکه در زندگی یک تصویر ارائه دهیم تا آثاری قطوری را بسازیم و روی‌هم انباشت کنیم.'''{{سخ}}'''ازرا پاوند'''، '''مجلهٔ شعر(poetry magazine)، ص ۲۰۰'''		{{جعبه گفتاورد \|نقل‌قول=<center><span style="color:darkblue">[[پرونده:Poundezra.jpeg\|60px\|بی‌قاب\|راست\|هیچ]]'''«ایماژ» آن چیزی است که عقده‌ای ذهنی و احساسی را در لحظه‌ای از زمان ارائه می‌کند. من اصطلاح «عقده» را بیشتر به مفهوم فنی آن استفاده می‌کنم که در میان روان‌شناسان جدید، مانند «هارت»، رواج دارد... بهتر آنکه در زندگی یک تصویر ارائه دهیم تا آثاری قطوری را بسازیم و روی‌هم انباشت کنیم.'''{{سخ}}'''ازرا پاوند'''، '''مجلهٔ شعر(poetry magazine)، ص ۲۰۰'''
	<font color=yellow>♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦</font>		<font color=yellow>♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦</font>
	</span><noinclude></center>\|تراز=راست\|عرض=۷۷%\|رنگ پس‌زمینه=#D3D3D3}}		</span><noinclude></center>\|تراز=راست\|عرض=۶۸%\|رنگ پس‌زمینه=#D3D3D3}}