اصغر عبداللهی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

چیروکا در ‏۱۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۴۶

2022-02-08T10:46:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ بهمن ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۱۶
خط ۷۶:		خط ۷۶:
	===عبداللهیِ نه‌چندان مدرن===		===عبداللهیِ نه‌چندان مدرن===
	عبداللهی خوش ندارد نمایش‌هایی را تماشا کند که بازیگرهایش مخاطب را وارد بازی می‌کنند. روزی او برای تماشای نمایشی در سالن نشسته بود. بازیگرِ نمایش جلو آمد، رودررویش ایستاد، انگشت اشاره را سمتش گرفت و چیزهایی گفت که مروبط به او نبود: «به دنیا دل بسته‌ام و به زروزیورهایش عشق می‌ورزم [...] بهتر است آدمی قید این دنیا را بزند و برود بمیرد!» در این‌طور مواقع که بازیگر در چشم‌هایش زل می‌زند، دستپاچه می‌شود، سرش را زیر می‌اندازد و دیگر صحنه را نمی‌بیند. به‌باور عبداللهی بهتر است بازیگر به‌جای اینکه مخاطب را به بازی بگیرد، با هم‌بازی‌اش که روی صحنه ایستاده و معطلِ دیالوگ مانده و اندکی دستپاچه شده، دیالوگ کند. چون آن‌ها در میزانسن هستند نه مخاطب. این‌گونه نمایش‌ها با تئاتر مدرن ماندگار شدند و نوع دیگرش هم این طور است که بازیگر از میان تماشاچی‌ها برمی‌خیزد و وارد صحنه می‌شود. آن‌ها می‌خواهند بنمایانند که فرقی میان صحنه و همکف نیست و همه بازیگر نمایش‌اند. عبداللهی می‌گوید: «ای بسا بسیاری از اهالی همکف از این تمهید نمایشی تئاتر مدرن خوششان هم بیاید، اما من ترجیح می‌دهم در بازی نباشم. چون فقط برای تماشا رفته‌ام و به‌لحاظ روحی و روانی آمادهٔ بازی نبوده‌ام. می‌توانید مرا درک کنید؟ دوست ندارم بازیگر در چشمان من زل بزند. [...]».<ref name= ''تماشاگر''>{{یادکرد ژورنال\|عنوان= یادداشت‌های ویراست‌نشدهٔ یک تماشاگر نه‌چندان مدرن\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹\|صفحات= ۱۰۳ تا ۱۰۷}}</ref>		عبداللهی خوش ندارد نمایش‌هایی را تماشا کند که بازیگرهایش مخاطب را وارد بازی می‌کنند. روزی او برای تماشای نمایشی در سالن نشسته بود. بازیگرِ نمایش جلو آمد، رودررویش ایستاد، انگشت اشاره را سمتش گرفت و چیزهایی گفت که مروبط به او نبود: «به دنیا دل بسته‌ام و به زروزیورهایش عشق می‌ورزم [...] بهتر است آدمی قید این دنیا را بزند و برود بمیرد!» در این‌طور مواقع که بازیگر در چشم‌هایش زل می‌زند، دستپاچه می‌شود، سرش را زیر می‌اندازد و دیگر صحنه را نمی‌بیند. به‌باور عبداللهی بهتر است بازیگر به‌جای اینکه مخاطب را به بازی بگیرد، با هم‌بازی‌اش که روی صحنه ایستاده و معطلِ دیالوگ مانده و اندکی دستپاچه شده، دیالوگ کند. چون آن‌ها در میزانسن هستند نه مخاطب. این‌گونه نمایش‌ها با تئاتر مدرن ماندگار شدند و نوع دیگرش هم این طور است که بازیگر از میان تماشاچی‌ها برمی‌خیزد و وارد صحنه می‌شود. آن‌ها می‌خواهند بنمایانند که فرقی میان صحنه و همکف نیست و همه بازیگر نمایش‌اند. عبداللهی می‌گوید: «ای بسا بسیاری از اهالی همکف از این تمهید نمایشی تئاتر مدرن خوششان هم بیاید، اما من ترجیح می‌دهم در بازی نباشم. چون فقط برای تماشا رفته‌ام و به‌لحاظ روحی و روانی آمادهٔ بازی نبوده‌ام. می‌توانید مرا درک کنید؟ دوست ندارم بازیگر در چشمان من زل بزند. [...]».<ref name= ''تماشاگر''>{{یادکرد ژورنال\|عنوان= یادداشت‌های ویراست‌نشدهٔ یک تماشاگر نه‌چندان مدرن\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹\|صفحات= ۱۰۳ تا ۱۰۷}}</ref>

			===فیلم‌نامه با خدمات پس از فروش===
			وحید نیکخواه آزاد، تهیه‌کننده و کارگردان، در خاطرش هست حدود سال۱۳۸۳ کارگاه فیلم‌نامه‌نویسی در دفتر برگزار می‌شد که پای ثابش اصغر بود.وقتی اصغر فیلم‌نامهٔ ''نصف مال، من نصف مال تو'' را نوشته بود به دفتر آوردش، عادتش این بود هرگاه فیلم‌نامه‌ای را تمام می‌کرد، دست‌نوشته‌اش را به کسی نمی‌داد، بلکه خودش یک‌نفس آن را با صدای بلند می‌خواند که خیلی شیرین بود. او داستان تلخ و تراژیک ''فصل سرد'' نوشتهٔ مصطفی خرامان را با استادی به فیلم‌نامهٔ شیرین ''نصف مال من، نصف مال تو'' تبدیل کرده بود. وقتی فیلم‌نامه به مرحلهٔ اجرا رسید، اصغر بر اساس شعاری که روی دیوارش نوشته بود: فیلم‌نامه با خدمات پس از فروش، آن را با علی سرتیپی در میان گذاشت و در طول کار نیز رهایش نکرد.<ref name= ''جابر''>{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.instagram.com/p/CJjQ15aDSKi/\|عنوان= به‌یاد اصغر عبداللهی، بخش اول}}</ref>


	===در سوگش===		===در سوگش===
خط ۹۹:		خط ۱۰۳:

	==زندگی و یادگار==		==زندگی و یادگار==
	===~~سال‌شمار~~===		[[پرونده:Asghar abdolahi 10.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|راست\|<center>'''اصل نوشتن است برای ما'''</center>]]
			===سال‌نگارِ عبداللهی===
			* '''۱۳۳۴''': زادهٔ آبادان.
			* '''۱۳۶۰''': انتشار نخستین داستان بلندش با نام ''آفتاب در سیاهی جنگ گم می‌شود''.
			* '''۱۳۶۵''': آغاز فیلم‌نامه‌نویسی با نگارش ''حریم مهرورزی''.
			* '''۱۳۷۰''': دریافت سیمرغ بلورین بهترین فیلم‌نامه از جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم فجر برای فیلم‌نامهٔ ''خانه خلوت''.
			* '''۱۳۹۵''': نخستین تجربهٔ کارگردانی با فیلم ''یک قناری یک کلاغ''.
			* '''۱۳۹۹''': خاموشی چراغ زندگانی به‌تاریخ ۷دی در تهران.
			* '''۱۳۹۹''': برگزاری یادبود مجازی در اینستاگرام به‌تاریخ ۱۳دی.
			* '''۱۴۰۰''': برگزاری نخستین دورهٔ جایزهٔ خصوصی سالانهٔ اصغر عبداللهی.

	===گذری بر زندگی===		===گذری بر زندگی===
خط ۱۲۹:		خط ۱۴۲:

	[[حسین مرتضائیان آبکنار]]، نویسنده، نیز می‌گوید: «می‌دانم اصغر اهل بزرگداشت و این حرف‌ها نیست. بزرگداشت برای اصغر یعنی بنشینی با رفیق‌هایت یک استکان چای بخوری و دربارهٔ کتاب حرف بزنی.<ref name= ''تی‌وی''/>»{{سخ}}		[[حسین مرتضائیان آبکنار]]، نویسنده، نیز می‌گوید: «می‌دانم اصغر اهل بزرگداشت و این حرف‌ها نیست. بزرگداشت برای اصغر یعنی بنشینی با رفیق‌هایت یک استکان چای بخوری و دربارهٔ کتاب حرف بزنی.<ref name= ''تی‌وی''/>»{{سخ}}
	در روز شنبه ۱۳دی۱۳۹۹ یادبودی مجازی به‌دلیل برگزارنکردن مراسم‌های حضوری برای جلوگیری از شیوع بیماری کرونا، به‌همت لایو نقطهٔ عطف با همکاری کانون فیلم‌نامه‌نویسی سینمای ایران در صفحهٔ اینستاگرام جابر قاسمعلی، فیلم‌نامه‌نویس و منتقد فیلم ایرانی، برگزار شد که افرادی همچون فرهاد توحیدی، احمد امینی، عبدالرضا منجزی، محسن دامادی، وحید نیکخواه آزاد و محمود مهرآور به‌یاد اصغر عبداللهی سخن راندند.<ref name= ''جابر''~~>{{یادکرد وب\|نشانی= https:~~/~~/www.instagram.com/p/CJjQ15aDSKi/\|عنوان= به‌یاد اصغر عبداللهی، بخش اول}}</ref~~>		در روز شنبه ۱۳دی۱۳۹۹ یادبودی مجازی به‌دلیل برگزارنکردن مراسم‌های حضوری برای جلوگیری از شیوع بیماری کرونا، به‌همت لایو نقطهٔ عطف با همکاری کانون فیلم‌نامه‌نویسی سینمای ایران در صفحهٔ اینستاگرام جابر قاسمعلی، فیلم‌نامه‌نویس و منتقد فیلم ایرانی، برگزار شد که افرادی همچون فرهاد توحیدی، احمد امینی، عبدالرضا منجزی، محسن دامادی، وحید نیکخواه آزاد و محمود مهرآور به‌یاد اصغر عبداللهی سخن راندند.<ref name= ''جابر''/>

	===عبداللهی در آینهٔ دیگران===		===عبداللهی در آینهٔ دیگران===
خط ۱۶۱:		خط ۱۷۴:

	====چیزهایی را که نمی‌نویسد====		====چیزهایی را که نمی‌نویسد====
	{{گفتاورد تزیینی\|من هیچ دوست ندارم نمایشی ببینم که بازیگرش هی بیاید جلوی صحنه و به من زل بزند یا با انگشت اشاره مرا نشانه بگیرد. [...] از آن نوع نمایشاتی که با آدمیزاد اینجوری رفتار می‌کنند چیزی نمی‌نویسم. از نمایش‌هایی هم که از سر غفلت ندیدم تا مثلاً چیز بهتری ببینم، ولی بعدها شنیدم که بهتر از آن نمایش‌هایی بوده‌اند که دیده‌ام، گزارش کاذب نمی‌دهم. تعداد نمایش‌هایی که دیدم زیاد است. بدیهی است که نمی‌شود دربارهٔ همهٔ آن‌ها یک‌به‌یک و با شرح و تفصیل و ذکر نام عوامل و آدمهای ذینفع بنویسم. بسیاری و ای‌بسا کسانی که مخاطب و خوانندهٔ این مطلب هستند، نمایش‌ها را ندیده‌اند و گفتن جزئیاتِ مثلاً فنّیِ نمایشی که ندیده‌اند حتماً ملال‌آور است. بنابراین سعی می‌کنم طوری گزارش بدهم که طرفِ ما خسته نشود.<ref name= ''تماشاگر''/>}}		{{گفتاورد تزیینی\|من هیچ دوست ندارم نمایشی ببینم که بازیگرش هی بیاید جلوی صحنه و به من زل بزند یا با انگشت اشاره مرا نشانه بگیرد. [...] از آن نوع نمایشاتی که با آدمیزاد اینجوری رفتار می‌کنند چیزی نمی‌نویسم. از نمایش‌هایی هم که از سر غفلت ندیدم تا مثلاً چیز بهتری ببینم، ولی بعدها شنیدم که بهتر از آن نمایش‌هایی بوده‌اند که دیده‌ام، گزارش کاذب نمی‌دهم. تعداد نمایش‌هایی که دیدم زیاد است. بدیهی است که نمی‌شود دربارهٔ همهٔ آن‌ها یک‌به‌یک و با شرح و تفصیل و ذکر نام عوامل و آدمهای ذینفع بنویسم. بسیاری و ای‌بسا کسانی که مخاطب و خوانندهٔ این مطلب هستند، نمایش‌ها را ندیده‌اند و گفتن جزئیاتِ مثلاً فنّیِ نمایشی که ندیده‌اند حتماً ملال‌آور است. بنابراین سعی می‌کنم طوری گزارش بدهم که طرفِ ما خسته نشود.<ref name= ''تماشاگر''/>}}

	~~===موضع‌گیری‌های او درباره دیگران===~~


	===دلیل شهرت===		===دلیل شهرت===
خط ۲۶۹:		خط ۲۷۹:
	وحید نیکخواه آزاد با خواندنِ ''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' و سلسله‌مطالب آموزشی مجلهٔ ''همشهری‌داستان'' به وجد آمده و بیان می‌کند که چگونه می‌شود مطالب آموزشی خشک را در لفافهٔ داستانی و شیرین نوشت؟<ref name= ''جابر''/>		وحید نیکخواه آزاد با خواندنِ ''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' و سلسله‌مطالب آموزشی مجلهٔ ''همشهری‌داستان'' به وجد آمده و بیان می‌کند که چگونه می‌شود مطالب آموزشی خشک را در لفافهٔ داستانی و شیرین نوشت؟<ref name= ''جابر''/>
	رسول صدرعاملی، فیلم‌ساز، می‌گوید: «اصغر عبداللهی کتاب درخشانی دارد به اسم ''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' برای هر کسی که نوشتن را دوست دارد یا دلش می‌خواهد دستی در نوشتن داشته باشد و اساساً قصه‌شنیدن و قصه‌گویی را دوست دارد، این کتاب به‌شدت دوست‌داشتنی و جذاب است.<ref name= ''تی‌وی''/>»{{سخ}}		رسول صدرعاملی، فیلم‌ساز، می‌گوید: «اصغر عبداللهی کتاب درخشانی دارد به اسم ''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' برای هر کسی که نوشتن را دوست دارد یا دلش می‌خواهد دستی در نوشتن داشته باشد و اساساً قصه‌شنیدن و قصه‌گویی را دوست دارد، این کتاب به‌شدت دوست‌داشتنی و جذاب است.<ref name= ''تی‌وی''/>»{{سخ}}



	~~===ناشرینی که با او کار کرده‌اند===~~

	~~===تعداد چاپ‌ها و تجدید چاپ‌های کتاب‌ها===~~


	==نوا، نما و نگاه==		==نوا، نما و نگاه==
			* رفاقت‌ها:
			<gallery widths="170px" heights="180px" perrow="4">
			پرونده:Asghar abdolahi 8.jpg
			پرونده:Asghar abdolahi 11.jpg
			</gallery>

چیروکا در ‏۲۷ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۵۹

2022-01-17T11:59:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۵:۲۹
خط ۱۲۸:		خط ۱۲۸:
	{{پایان شعر}}		{{پایان شعر}}

	[[حسین مرتضائیان آبکنار]]، نویسنده، نیز می‌گوید: «می‌دانم اصغر اهل بزرگداشت و این حرف‌ها نیست. بزرگداشت برای اصغر یعنی بنشینی با رفیق‌هایت یک استکان چای بخوری و دربارهٔ کتاب حرف بزنی.<ref name= ''تی‌وی''/>»		[[حسین مرتضائیان آبکنار]]، نویسنده، نیز می‌گوید: «می‌دانم اصغر اهل بزرگداشت و این حرف‌ها نیست. بزرگداشت برای اصغر یعنی بنشینی با رفیق‌هایت یک استکان چای بخوری و دربارهٔ کتاب حرف بزنی.<ref name= ''تی‌وی''/>»{{سخ}}
			در روز شنبه ۱۳دی۱۳۹۹ یادبودی مجازی به‌دلیل برگزارنکردن مراسم‌های حضوری برای جلوگیری از شیوع بیماری کرونا، به‌همت لایو نقطهٔ عطف با همکاری کانون فیلم‌نامه‌نویسی سینمای ایران در صفحهٔ اینستاگرام جابر قاسمعلی، فیلم‌نامه‌نویس و منتقد فیلم ایرانی، برگزار شد که افرادی همچون فرهاد توحیدی، احمد امینی، عبدالرضا منجزی، محسن دامادی، وحید نیکخواه آزاد و محمود مهرآور به‌یاد اصغر عبداللهی سخن راندند.<ref name= ''جابر''>{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.instagram.com/p/CJjQ15aDSKi/\|عنوان= به‌یاد اصغر عبداللهی، بخش اول}}</ref>

	===عبداللهی در آینهٔ دیگران===		===عبداللهی در آینهٔ دیگران===
خط ۱۶۳:		خط ۱۶۴:

	===موضع‌گیری‌های او درباره دیگران===		===موضع‌گیری‌های او درباره دیگران===


			===دلیل شهرت===
			فرهاد توحیدی، فیلم‌نامه‌نویس، عبداللهی را نویسندهٔ فوق‌العاده پرکاری معرفی می‌کند و باور دارد اصغر عبداللهی به جایگاه فیلم‌نامه‌نویسی ایران تشخص و منزلت بخشید. عبداللهی ازاین‌رو بسیار پرکار خوانده می‌شود که در سال۱۳۶۹ سه فیلم، در سال۱۳۷۳ سه فیلم و در سال۱۳۷۴ دو فیلم کار کرد. او نویسنده‌ای جنوبی است که بوم‌نگاری و مردم‌نگاری کرده، به مسائل جنوب پرداخته و آدم‌های جنوب را روایت کرده است چون به تعلقات بومی‌اش نزدیکند، مانند فیلم‌نامهٔ ''مهاجران'' و نیز ''به‌خاطر هانیه''.<ref name= ''جابر''/>

	===خلق‌وخو===		===خلق‌وخو===
خط ۱۶۹:		خط ۱۷۴:
	===سرووضع ظاهری‌اش===		===سرووضع ظاهری‌اش===
	موهایش یک‌دست سفید بود، جین رانگلر گشاد می‌پوشید و با کفش اسپورتش تند و چابک کریم‌خان و حوالی را پیاده‌روی می‌کرد. زودتر از دوستانش به کافه می‌رسید، آمریکانویش را در دست می‌گرفت تا آن‌ها برسند و در این فاصله هر دوستدار فیلم و کتاب که دلش می‌خواست با او حرف بزند، کنارش می‌نشست و از سینما و ادبیات باهم می‌گفتند.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://setarehnews.com/149892/%DA%AF%D9%81%D8%AA-%D9%88-%DA%AF%D9%88-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%DB%8C-%D8%A7%D8%B2/\|عنوان= گفت‌وگو با اصغر عبداللهی}}</ref>		موهایش یک‌دست سفید بود، جین رانگلر گشاد می‌پوشید و با کفش اسپورتش تند و چابک کریم‌خان و حوالی را پیاده‌روی می‌کرد. زودتر از دوستانش به کافه می‌رسید، آمریکانویش را در دست می‌گرفت تا آن‌ها برسند و در این فاصله هر دوستدار فیلم و کتاب که دلش می‌خواست با او حرف بزند، کنارش می‌نشست و از سینما و ادبیات باهم می‌گفتند.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://setarehnews.com/149892/%DA%AF%D9%81%D8%AA-%D9%88-%DA%AF%D9%88-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%DB%8C-%D8%A7%D8%B2/\|عنوان= گفت‌وگو با اصغر عبداللهی}}</ref>
	===~~استادان~~ و ~~شاگردان~~===
	=~~===شاگردها====~~		===استادها و شاگردها===
			به‌باور وحید نیکخواه آزاد، تهیه‌کننده و کارگردان، عبداللهی ذاتاً معلم بود. بااینکه اصغر فقط یک سال از نیکخواه بزرگ‌تر بود، ولی همیشه احساس می‌کرد اصغر تجربه‌های بیشتری دارد و چنان شیرین حرف می‌زد که وحید دوزانو مقابلش می‌نشست و دوست نداشت گفت‌وگو تمام شود. وجه معلمی عبداللهی نه‌تنها در کلاس بلکه در مراوداتش هم حس می‌شد. محمدحسین مهدویان، شهرام مکری، مرتضی عباس‌میرزایی، محمد طلوعی وآرش صادق‌بیگی از شاگردانش بودند.<ref name= ''جابر''/>{{سخ}}
	شهرام مکری، فیلم‌ساز، می‌گوید: «در کلاس [آقای] عبداللهی بود که وقتی داستان خواندم به‌عنوان تکلیف درسی کلاس ایشان، با جملات محبت‌آمیزی مواجه شدم از طرف ایشان. جملهٔ کلیشه‌ای تشویق باعث پیشرفت می‌شود را من در واقع توانستم سر کلاس‌های ایشان خیلی با پوست و استخوانم درک کنم. همیشه و همیشه احساس می‌کنم شاگرد ایشان هستم.<ref name= ''تی‌وی''/>»		شهرام مکری، فیلم‌ساز، می‌گوید: «در کلاس [آقای] عبداللهی بود که وقتی داستان خواندم به‌عنوان تکلیف درسی کلاس ایشان، با جملات محبت‌آمیزی مواجه شدم از طرف ایشان. جملهٔ کلیشه‌ای تشویق باعث پیشرفت می‌شود را من در واقع توانستم سر کلاس‌های ایشان خیلی با پوست و استخوانم درک کنم. همیشه و همیشه احساس می‌کنم شاگرد ایشان هستم.<ref name= ''تی‌وی''/>»
	~~===علت شهرت===~~
	~~===فیلم ساخته شده بر اساس===~~
	~~===حضور در فیلمهای مستند درباره خود===~~
	~~===اتفاقات بعد از انتشار آثار===~~

	===جایزه‌ای به نامش===		===جایزه‌ای به نامش===
	جایزه‌ای خصوصی به نام اصغر عبداللهی دایر شده است که سالانه برگزار می‌شود. این جایزه که در سال۱۴۰۰ پی‌ریزی شد، اسلوب نویسندگی عبداللهی را مدنظر قرار داده است و کتاب‌های رمان، داستان و ناداستان را با تکیه بر ماجراپردازی در ادبیات بَرمی‌رسد.<ref>{{یادکرد ژورنال\|عنوان= جایزه‌ای به نام اصغر عبداللهی\|ژورنال= روزنامهٔ شرق\|شماره= ۴۰۷۰}}</ref>		جایزه‌ای خصوصی به نام اصغر عبداللهی دایر شده است که سالانه برگزار می‌شود. این جایزه که در سال۱۴۰۰ پی‌ریزی شد، اسلوب نویسندگی عبداللهی را مدنظر قرار داده است و کتاب‌های رمان، داستان و ناداستان را با تکیه بر ماجراپردازی در ادبیات بَرمی‌رسد.<ref>{{یادکرد ژورنال\|عنوان= جایزه‌ای به نام اصغر عبداللهی\|ژورنال= روزنامهٔ شرق\|شماره= ۴۰۷۰}}</ref>

	~~===مجسمه و نگاره‌هایی که از او کشیده‌اند===~~


خط ۱۸۹:		خط ۱۸۹:
	او ریشهٔ جنوبی خود را شاخ‌وبرگ بخشیده و جنوبِ جنگ‌زده را با سوز و غمخواری عمیقی بازمی‌سازد، به آدم‌ها و ماجراهایشان وفادار است و برای فضاسازی از عناصری همچون باران،طوفان، اسکله، جاشوهای آوازه‌خوان، بندرنشینان بی‌چیز و... بهره می‌جوید.{{سخ}}<ref name= ''سام''/>		او ریشهٔ جنوبی خود را شاخ‌وبرگ بخشیده و جنوبِ جنگ‌زده را با سوز و غمخواری عمیقی بازمی‌سازد، به آدم‌ها و ماجراهایشان وفادار است و برای فضاسازی از عناصری همچون باران،طوفان، اسکله، جاشوهای آوازه‌خوان، بندرنشینان بی‌چیز و... بهره می‌جوید.{{سخ}}<ref name= ''سام''/>
	روش توصیف‌گری عبداللهی شگفت‌انگیز است. او توصیف‌هایش را فشرده و ریتم‌دار می‌نویسد. قطعه‌های توصیفی کنار همدیگر در جمله‌ها تدوین می‌شوند و تجسم فضایی را می‌آفرینند.<ref>{{یادکرد ژورنال\|عنوان= روشنایی تاریک\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹\|صفحات= ۱۲۱ تا ۱۲۳}}</ref>{{سخ}}		روش توصیف‌گری عبداللهی شگفت‌انگیز است. او توصیف‌هایش را فشرده و ریتم‌دار می‌نویسد. قطعه‌های توصیفی کنار همدیگر در جمله‌ها تدوین می‌شوند و تجسم فضایی را می‌آفرینند.<ref>{{یادکرد ژورنال\|عنوان= روشنایی تاریک\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹\|صفحات= ۱۲۱ تا ۱۲۳}}</ref>{{سخ}}
	او برای چاپ آثارش هول‌ووَلا نمی‌زد و فقط می‌خواست کارش را پخته کند.{{سخ}}		او برای چاپ آثارش هول‌ووَلا نمی‌زد و فقط می‌خواست کارش را پخته کند.<ref name= ''سام''/>{{سخ}}
	<ref name= ''~~سام~~''/>		فرهاد توحیدی فیلم‌نامه‌های عبداللهی را در سه دسته جای می‌دهد. دستهٔ اول فیلم‌نامه‌هایی که داستان‌نویس‌بودن عبداللهی را برملا می‌کنند و حکایت از دل‌مشغولی‌ها و داستان‌کوتاه‌هایش دارند. دستهٔ دوم کارهایی‌اند که در اینجا به‌عنوان فیلم‌نامه‌های استاندارد یا بدنه و در دنیا به اسم سینمای ژانر یا گونه شناخته می‌شوند. دستهٔ سوم نیز که حدوداً از دههٔ۸۰ به‌بعد را شامل می‌شود، فیلم‌نامه‌هایی‌اند که عبداللهی آن‌ها را برای معیشت می‌نوشته؛ نه‌تنها عبداللهی بلکه در جریان فیلم‌نامه‌نویسی از سال‌های ۱۳۷۶ به‌بعد عنصر فروش در گیشه‌ها اهمیت یافت و فیلم‌نامه‌نویسان مستقل به این سمت هدایت شدند.<ref name= ''جابر''/>

	===کارنامه و فهرست آثار===		===کارنامه و فهرست آثار===
	====مجموعه‌داستان کوتاه====		====مجموعه‌داستان کوتاه====
	* ''در پشت آن مه''، ۱۳۶۴		* ''در پشت آن مه''، ۱۳۶۴
	* ''سایبانی از حصیر''، ۱۳۶۹		* ''سایبانی از حصیر''، ۷ داستان کوتاه، ۱۳۶۹
	* ''آبی‌های غمناک بارُن''، ۱۳۸۵		* ''آبی‌های غمناک بارُن''، ۱۳۸۵
	* ''هاملت در نم‌نم باران''، ۱۳۹۹		* ''هاملت در نم‌نم باران''، ۴ داستان کوتاه، ۱۳۹۹

	====داستان بلند====		====داستان بلند====
	* ''آفتاب در سیاهی جنگ گم می‌شود''، ۱۳۶۰		* ''آفتاب در سیاهی جنگ گم می‌شود''، برای نوجوانان ۱۳۶۰

	====آموزشی====		====آموزشی====
خط ۲۶۶:		خط ۲۶۶:

	====قصه‌ها از کجا می‌آیند؟====		====قصه‌ها از کجا می‌آیند؟====
	''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' کتابی آموزشی‌روایی است که دست نویسنده‌های جوان را می‌گیرد و آن‌ها را با روایت آشنا می‌کند. این کتاب طرحِ نویی است که نویسنده‌اش کوشیده تا از خشکی کلاس‌های درسی کم کند و با مخاطب‌هایش دوست باشد. روایت‌هایش سرشار از حس‌اند و طنزی ظریف در آن‌ها موج می‌زند. توضیح‌هایش ساده و قدرتمندند و گره‌های درسی را می‌گشایند. نویسنده اطلاعات را از مخاطب پنهان نمی‌کند و اسم این پنهان‌کاری‌ها را پلات‌دزدی می‌گذارد. عبداللهی در این کتاب فیلم‌نامه‌های خود را نیز از بوتهٔ نقد می‌گذراند. او در هر فصل یک مسئلهٔ دشوار فیلم‌سازی را به مخاطبش می‌شناساند، نویسندهٔ جوان را از توهم‌های روشن‌فکری دور می‌کند و تجربه‌های خود را می‌آموزد.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= امیری\|نام= میثم\|عنوان= قطعاً دوست‌داشتنی\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹\|صفحات= ۱۳۱ تا ۱۳۵}}</ref>{{سخ}}		''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' کتابی آموزشی‌روایی است که دست نویسنده‌های جوان را می‌گیرد و آن‌ها را با روایت آشنا می‌کند. این کتاب طرحِ نویی است که نویسنده‌اش کوشیده تا از خشکی کلاس‌های درسی کم کند و با مخاطب‌هایش دوست باشد. روایت‌هایش سرشار از حس‌اند و طنزی ظریف در آن‌ها موج می‌زند. توضیح‌هایش ساده و قدرتمندند و گره‌های درسی را می‌گشایند. نویسنده اطلاعات را از مخاطب پنهان نمی‌کند و اسم این پنهان‌کاری‌ها را پلات‌دزدی می‌گذارد. عبداللهی در این کتاب فیلم‌نامه‌های خود را نیز از بوتهٔ نقد می‌گذراند. او در هر فصل یک مسئلهٔ دشوار فیلم‌سازی را به مخاطبش می‌شناساند، نویسندهٔ جوان را از توهم‌های روشن‌فکری دور می‌کند و تجربه‌های خود را می‌آموزد.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= امیری\|نام= میثم\|عنوان= قطعاً دوست‌داشتنی\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹\|صفحات= ۱۳۱ تا ۱۳۵}}</ref>{{سخ}}
	رسول صدرعاملی، فیلم‌ساز، می‌گوید: «اصغر عبداللهی کتاب درخشانی دارد به اسم ''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' برای هر کسی که نوشتن را دوست دارد یا دلش می‌خواهد دستی در نوشتن داشته باشد و اساساً قصه‌شنیدن و قصه‌گویی را دوست دارد، این کتاب به‌شدت دوست‌داشتنی و جذاب است.<ref name= ''تی‌وی''/>»		وحید نیکخواه آزاد با خواندنِ ''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' و سلسله‌مطالب آموزشی مجلهٔ ''همشهری‌داستان'' به وجد آمده و بیان می‌کند که چگونه می‌شود مطالب آموزشی خشک را در لفافهٔ داستانی و شیرین نوشت؟<ref name= ''جابر''/>
			رسول صدرعاملی، فیلم‌ساز، می‌گوید: «اصغر عبداللهی کتاب درخشانی دارد به اسم ''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' برای هر کسی که نوشتن را دوست دارد یا دلش می‌خواهد دستی در نوشتن داشته باشد و اساساً قصه‌شنیدن و قصه‌گویی را دوست دارد، این کتاب به‌شدت دوست‌داشتنی و جذاب است.<ref name= ''تی‌وی''/>»{{سخ}}



	===ناشرینی که با او کار کرده‌اند===		===ناشرینی که با او کار کرده‌اند===
خط ۳۰۷:		خط ۳۱۰:

	*{{یادکرد وب\|نشانی= https://setarehnews.com/149892/%DA%AF%D9%81%D8%AA-%D9%88-%DA%AF%D9%88-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%DB%8C-%D8%A7%D8%B2/\|عنوان= گفت‌وگو با اصغر عبداللهی\|ناشر= تارنمای ستاره‌نیوز\|تاریخ انتشار= ۱۳آذر۱۳۹۶\|تاریخ بازبینی= ۲۶دی۱۴۰۰}}		*{{یادکرد وب\|نشانی= https://setarehnews.com/149892/%DA%AF%D9%81%D8%AA-%D9%88-%DA%AF%D9%88-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%DB%8C-%D8%A7%D8%B2/\|عنوان= گفت‌وگو با اصغر عبداللهی\|ناشر= تارنمای ستاره‌نیوز\|تاریخ انتشار= ۱۳آذر۱۳۹۶\|تاریخ بازبینی= ۲۶دی۱۴۰۰}}

			*{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.instagram.com/p/CJjQ15aDSKi/\|عنوان= به‌یاد اصغر عبداللهی، بخش اول\|ناشر= صفحهٔ اینستاگرام جابر قاسمعلی\|تاریخ انتشار= ۱۳دی۱۳۹۹\|تاریخ بازبینی= ۲۷دی۱۴۰۰}}

چیروکا در ‏۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۳۵

2022-01-16T10:35:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۰۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده		{{جعبه اطلاعات شاعر و نویسنده
	\| نام = اصغر عبداللهی		\| نام = اصغر عبداللهی
	\| تصویر =		\| تصویر = Asghar abdolahi 1.jpg
	\| توضیح تصویر =		\| توضیح تصویر =
	\| نام اصلی =		\| نام اصلی =
خط ۵۸:		خط ۵۸:



			[[پرونده:Asghar abdolahi 2.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''عبداللهیِ نویسنده'''</center>]]
			[[پرونده:Asghar abdolahi 3.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''عبداللهیِ کارگردان'''</center>]]
			[[پرونده:Asghar abdolahi 9.jpg\|210px\|thumb\|بندانگشتی\|چپ\|<center>'''عبداللهیِ آسمانی'''</center>]]
			==از میان یادها==
			===حول‌وحوش ''یک قناری یک کلاغ''===
			====قرار پنهانی برای رسیدن به کارگردانی====
			اصغر در نوجوانی در سینمای آزاد کارگردانی کرده و دوسه فیلم هشت‌میلی‌متری ساخته بود. با خودش قرار پنهانی گذاشته بود که فقط فیلم‌نامه‌نویس نباشد. برای آشنایی بیشتر با سینما امور نزدیک به کارگردانی مثل منشی صحنه، دستیار یک و دو، برنامه‌ریز و طراح صحنه و لباس را تجربه کرده است. او در سال۱۳۶۹ سریالی داستانی به نام ''بیداران'' در بندر لنگه ساخت. سپس در پروژه‌ای با حسن هدایت همکاری کرد که فیلم‌های ۹۰دقیقه‌ای می‌ساختند. برای فیلم‌نامهٔ ''بندر مه‌آلود'' که با حسن قلی‌زاده نوشته بود تلاش کرد تا پروانهٔ ساخت بگیرد، ولی به نتیجه نرسید. سرانجام وقتی فیلم‌نامهٔ ''یک قناری یک کلاغ'' را نوشت، به‌پیشنهاد علی حضرتی، خودش آن را کارگردانی کرد.<ref name= ''تئاتر''>{{یادکرد وب\|نشانی= https://teater.ir/news/34194-%DA%AF%D9%81%D8%AA%D9%88%DA%AF%D9%88%DB%8C-%D9%82%D8%AF%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%DB%8C-%D8%A7%D8%B1%D8%AC%D8%A7%D8%B9-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%86-%D9%85%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%A8-%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%D8%B2.html\|عنوان= گفت‌وگوی قدیمی با اصغر عبداللهی\|ناشر= پایگاه خبری تئاتر}}</ref>

			====بارقه‌های نگارش فیلم‌نامه====
			عبداللهی همیشه نوشته‌هایی را آماده دارد؛ خودش می‌گوید: «من هم داستان‌کوتاه‌نویس هستم، هم گاهی برای نوشتن رمان خیز برمی‌دارم، همیشه هم طرح‌هایی برای فیلم‌نامه و سریال دارم. این طرح‌ها گاهی یک صفحه است، گاهی بیشتر، گاهی کمتر و گاهی هم کامل و یک داستان، نمایشنامه یا فیلم‌نامه است. بنابراین همیشه نوشته‌هایی را آماده دارم.» ایدهٔ این فیلم‌نامه را یک داستان‌کوتاه رقم زد. حدود چهارپنج سال پیش‌ترش ایده‌ای در سرش داشت که آن را داستان‌کوتاه کرد. ولی این داستان به دلش نمی‌نشست و هر بار از آن فاصله می‌گرفت و دوباره به آن نزدیک می‌شد تا بازنویسی‌اش کند، نمی‌توانست. برای آخرین بار که تصمیم گرفت بازنویسی‌اش کند تا در یک مجموعه‌داستان قرارش دهد، دید که داستان دارد به‌سوی فیلم‌نامه می‌رود. بعد فکر کرد این طرحِ یک مرد و یک زن در خانه را نمایش‌نامه کند، ولی چون این طرح پیچ‌وخم‌هایی داشت که در یک صحنه جای نمی‌گرفت، فیلم‌نامه‌اش کرد.<ref name= ''تئاتر''/>


	==~~از میان یادها==~~		====کارگردانی فیلم====
	===~~کارگردانی ''یک قناری یک کلاغ''~~===
	اصغر وقتی که فیلم ''یک قناری یک کلاغ'' را کارگردانی کرده بود، از این بابت خوش‌حال بود و به دوست‌هایش که کارگردان بودند با خنده می‌گفت: «از این به‌بعد برای شما نمی‌نویسم، فیلم‌نامه‌هایم را خودم می‌سازم!»<ref name= ''ایسنا''>{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.isna.ir/news/99100704988/%D9%88%D8%A7%DA%A9%D9%86%D8%B4-%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%A7%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%AF%D8%B1%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA-%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%DB%8C-%D8%AE%DB%8C%D9%84%DB%8C-%D8%B3%D8%AE%D8%AA-%D8%A7%D8%B3%D8%AA\|عنوان= واکنش احمد امینی به درگذشت اصغر عبداللهی}}</ref>		اصغر وقتی که فیلم ''یک قناری یک کلاغ'' را کارگردانی کرده بود، از این بابت خوش‌حال بود و به دوست‌هایش که کارگردان بودند با خنده می‌گفت: «از این به‌بعد برای شما نمی‌نویسم، فیلم‌نامه‌هایم را خودم می‌سازم!»<ref name= ''ایسنا''>{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.isna.ir/news/99100704988/%D9%88%D8%A7%DA%A9%D9%86%D8%B4-%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF-%D8%A7%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C-%D8%A8%D9%87-%D8%AF%D8%B1%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA-%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%DB%8C-%D8%AE%DB%8C%D9%84%DB%8C-%D8%B3%D8%AE%D8%AA-%D8%A7%D8%B3%D8%AA\|عنوان= واکنش احمد امینی به درگذشت اصغر عبداللهی}}</ref>

خط ۱۵۷:		خط ۱۶۷:
	عبداللهی با همهٔ جنبه‌های زندگی راحت برخورد می‌کرد.<ref name= ''ایسنا''/> به خلوت خو داشت، هیاهو را از اطراف خود زدوده و البته با کوشش‌های بی‌حد و شوقِ سرشارش در دل نویسنده‌های دیگر جا خوش کرده بود. همیشه می‌خواند، می‌نوشت، فیلم نگاه می‌کرد، شاگردهایش را درس می‌داد و با دوست‌هایش می‌گفت و می‌شنید. او در گذشته نمانده و با پیشرفت‌هایش روزبه‌روز جلو می‌رفت. همواره امیدوار و به‌دور از افسردگی بود؛ به‌تعبیر خودش: «افسردگی مال نویسندهٔ پولداره.»<ref name= ''سام''>{{یادکرد ژورنال\|عنوان= مشتاقی و مهجوری\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹\|صفحات= ۹۵ تا ۹۸}}</ref>{{سخ}}حمید امجد، کارگردان تئاتر، اصغر را در این واژه‌ها می‌گنجاند: «این جوانِ خجولِ محجوبِ بگوییم بومی، پای عشقش ایستاد و نویسنده‌وار زیست و تا جایی که من دیدم یکی از پایبندترین آدم‌هاست به آداب زندگی.<ref name= ''تی‌وی''/>»		عبداللهی با همهٔ جنبه‌های زندگی راحت برخورد می‌کرد.<ref name= ''ایسنا''/> به خلوت خو داشت، هیاهو را از اطراف خود زدوده و البته با کوشش‌های بی‌حد و شوقِ سرشارش در دل نویسنده‌های دیگر جا خوش کرده بود. همیشه می‌خواند، می‌نوشت، فیلم نگاه می‌کرد، شاگردهایش را درس می‌داد و با دوست‌هایش می‌گفت و می‌شنید. او در گذشته نمانده و با پیشرفت‌هایش روزبه‌روز جلو می‌رفت. همواره امیدوار و به‌دور از افسردگی بود؛ به‌تعبیر خودش: «افسردگی مال نویسندهٔ پولداره.»<ref name= ''سام''>{{یادکرد ژورنال\|عنوان= مشتاقی و مهجوری\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹\|صفحات= ۹۵ تا ۹۸}}</ref>{{سخ}}حمید امجد، کارگردان تئاتر، اصغر را در این واژه‌ها می‌گنجاند: «این جوانِ خجولِ محجوبِ بگوییم بومی، پای عشقش ایستاد و نویسنده‌وار زیست و تا جایی که من دیدم یکی از پایبندترین آدم‌هاست به آداب زندگی.<ref name= ''تی‌وی''/>»

	===~~منزلی که در آن زندگی می‌کرد (باغ و ویلا)~~===		===سرووضع ظاهری‌اش===
	~~===گزارش جامعی~~ از ~~سفرها===~~		موهایش یک‌دست سفید بود، جین رانگلر گشاد می‌پوشید و با کفش اسپورتش تند و چابک کریم‌خان و حوالی را پیاده‌روی می‌کرد. زودتر از دوستانش به کافه می‌رسید، آمریکانویش را در دست می‌گرفت تا آن‌ها برسند و در این فاصله هر دوستدار فیلم و کتاب که دلش می‌خواست با او حرف بزند، کنارش می‌نشست و از سینما و ادبیات باهم می‌گفتند.<ref>{{یادکرد وب\|نشانی= https://setarehnews.com/149892/%DA%AF%D9%81%D8%AA-%D9%88-%DA%AF%D9%88-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%DB%8C-%D8%A7%D8%B2/\|عنوان= گفت‌وگو با اصغر عبداللهی}}</ref>
	~~===بنیان‌گذاری‌===~~
	~~===تأثیرپذیری‌ها=~~==
	===استادان و شاگردان===		===استادان و شاگردان===
	====شاگردها====		====شاگردها====
خط ۲۸۶:		خط ۲۹۴:

	==پیوند به بیرون==		==پیوند به بیرون==
			*{{یادکرد وب\|نشانی= https://teater.ir/news/34194-%DA%AF%D9%81%D8%AA%D9%88%DA%AF%D9%88%DB%8C-%D9%82%D8%AF%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%DB%8C-%D8%A7%D8%B1%D8%AC%D8%A7%D8%B9-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%86-%D9%85%D8%AE%D8%A7%D8%B7%D8%A8-%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%D8%B2.html\|عنوان= گفت‌وگوی قدیمی با اصغر عبداللهی\|ناشر= پایگاه خبری تئاتر\|تاریخ انتشار= ۸دی۱۳۹۹\|تاریخ بازبینی= ۲۶دی۱۴۰۰}}

	*{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.irna.ir/news/84163484/%D9%BE%DB%8C%DA%A9%D8%B1-%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%DB%8C-%D9%81%D8%B1%D8%AF%D8%A7-%D8%AA%D8%B4%DB%8C%DB%8C%D8%B9-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF\|عنوان= پیکر اصغر عبداللهی فردا تشییع می‌شود\|ناشر= خبرگزاری ایرنا\|تاریخ انتشار= ۷دی۱۳۹۹\|تاریخ بازبینی= ۶مرداد۱۴۰۰}}		*{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.irna.ir/news/84163484/%D9%BE%DB%8C%DA%A9%D8%B1-%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%DB%8C-%D9%81%D8%B1%D8%AF%D8%A7-%D8%AA%D8%B4%DB%8C%DB%8C%D8%B9-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF\|عنوان= پیکر اصغر عبداللهی فردا تشییع می‌شود\|ناشر= خبرگزاری ایرنا\|تاریخ انتشار= ۷دی۱۳۹۹\|تاریخ بازبینی= ۶مرداد۱۴۰۰}}

خط ۲۹۵:		خط ۳۰۵:

	*{{یادکرد وب\|نشانی= https://ejiga.com/m/tb7ubE7\|عنوان= قناری‌ها نمی‌خوانند؛ یادداشت هنگامه قاضیانی\|ناشر= تارنمای اکران‌نیوز\|تاریخ انتشار= \|تاریخ بازبینی= ۲۵دی۱۴۰۰}}		*{{یادکرد وب\|نشانی= https://ejiga.com/m/tb7ubE7\|عنوان= قناری‌ها نمی‌خوانند؛ یادداشت هنگامه قاضیانی\|ناشر= تارنمای اکران‌نیوز\|تاریخ انتشار= \|تاریخ بازبینی= ۲۵دی۱۴۰۰}}

			*{{یادکرد وب\|نشانی= https://setarehnews.com/149892/%DA%AF%D9%81%D8%AA-%D9%88-%DA%AF%D9%88-%D8%A8%D8%A7-%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%DB%8C-%D8%A7%D8%B2/\|عنوان= گفت‌وگو با اصغر عبداللهی\|ناشر= تارنمای ستاره‌نیوز\|تاریخ انتشار= ۱۳آذر۱۳۹۶\|تاریخ بازبینی= ۲۶دی۱۴۰۰}}

چیروکا در ‏۲۵ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۲:۲۲

2022-01-15T12:22:23Z

نمایش تغییرات

چیروکا در ‏۲۰ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۷:۳۴

2022-01-10T17:34:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ دی ۱۴۰۰، ساعت ۲۱:۰۴
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	'''اصغر عبداللهی''' داستان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان بود.		'''اصغر عبداللهی''' داستان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان بود.
	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>
	داستانِ کوتاه نوشتن در ذاتِ ~~قلمِ عبداللهی~~ بود؛ فیلم‌نامه‌های بسیاری هم می‌نوشت و گاهی نقدهای ادبی و سینمایی نیز از قلمش می‌تراوید. او به ادبیات پربار اقلیمش چنگ زده بود و معادن نوشتاری جنوب را می‌کاوید. جنوب کلیشهٔ داستان‌هایش نبود، بلکه لازمهٔ وجودی داستان‌ها و بستر مناسبی برای رخدادهای روایی‌اش بود و او از این طبیعت برای پیشبرد قصه‌هایش بسیار بهره بُرد.		عبداللهی نوشتن را پیش از انقلاب آغاز کرد، همان روزها که دانشجوی نمایشنامه‌نویسی دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک بود. داستانِ کوتاه نوشتن در ذاتِ قلمش بود؛ فیلم‌نامه‌های بسیاری هم می‌نوشت و گاهی نقدهای ادبی و سینمایی نیز از قلمش می‌تراوید. او به ادبیات پربار اقلیمش چنگ زده بود و معادن نوشتاری جنوب را می‌کاوید. جنوب کلیشهٔ داستان‌هایش نبود، بلکه لازمهٔ وجودی داستان‌ها و بستر مناسبی برای رخدادهای روایی‌اش بود و او از این طبیعت برای پیشبرد قصه‌هایش بسیار بهره بُرد. فیلم‌نامهٔ ''یک قناری یک کلاغ'' زمینهٔ ساخت فیلم بلندی شد که نخستین و تنها تجربهٔ کارگردانی‌اش بود. او با نگارش فیلم‌نامهٔ ''خانه خلوت'' برندهٔ سیمرغ بلورین شد.

	او با نگارش فیلم‌نامهٔ ''خانه خلوت'' برندهٔ سیمرغ بلورین شد.


خط ۷۳:		خط ۷۱:

	===گذری بر زندگی===		===گذری بر زندگی===
	عبداللهی در دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک، نمایشنامه‌نویسی می‌خواند. این دانشکده پس از انقلاب با دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران یکی شد. ~~عبداللهی~~ پایان‌نامه‌اش را ارائه نداد و تحصیل را ناتمام رها کرد.<ref name= ''ایرنا''>{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.irna.ir/news/84163484/%D9%BE%DB%8C%DA%A9%D8%B1-%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%DB%8C-%D9%81%D8%B1%D8%AF%D8%A7-%D8%AA%D8%B4%DB%8C%DB%8C%D8%B9-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF\|عنوان= پیکر اصغر عبداللهی فردا تشییع می‌شود}}</ref>{{سخ}}		عبداللهی در دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک، نمایشنامه‌نویسی می‌خواند. این دانشکده پس از انقلاب با دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران یکی شد. او پایان‌نامه‌اش را ارائه نداد و تحصیل را ناتمام رها کرد.<ref name= ''ایرنا''>{{یادکرد وب\|نشانی= https://www.irna.ir/news/84163484/%D9%BE%DB%8C%DA%A9%D8%B1-%D8%A7%D8%B5%D8%BA%D8%B1-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87%DB%8C-%D9%81%D8%B1%D8%AF%D8%A7-%D8%AA%D8%B4%DB%8C%DB%8C%D8%B9-%D9%85%DB%8C-%D8%B4%D9%88%D8%AF\|عنوان= پیکر اصغر عبداللهی فردا تشییع می‌شود}}</ref>{{سخ}}
	سرطان چند سالی درگیرش کرد. یک ماه پیش از آسمانی‌شدنش، احمد امینی با او تلفنی حرف زده و او را بسیار پرانرژی احساس کرده بود، اصغر با لحنی خوش‌حال گفته بود منتظر است تا شیمی‌درمانی‌اش تمام شود و احمد هم با خودش فکر کرده بود که اصغر همان اصغرِ همیشگی است و روحیه دارد. ولی اجل مهلتش نداد و در شصت‌وچهارسالگی رخت از این جهان بربست.<ref name= ''ایرنا''/> <ref name= ''ایسنا''/>		سرطان چند سالی درگیرش کرد. یک ماه پیش از آسمانی‌شدنش، احمد امینی با او تلفنی حرف زده و او را بسیار پرانرژی احساس کرده بود، اصغر با لحنی خوش‌حال گفته بود منتظر است تا شیمی‌درمانی‌اش تمام شود و احمد هم با خودش فکر کرده بود که اصغر همان اصغرِ همیشگی است و روحیه دارد. ولی اجل مهلتش نداد و در شصت‌وچهارسالگی رخت از این جهان بربست.<ref name= ''ایرنا''/> <ref name= ''ایسنا''/>

	===شخصیت و اندیشه===		===شخصیت و اندیشه===

	===~~زمینه فعالیت~~===		===تکاپوی هنری===
			====زندگی سینمایی<ref>{{یادکرد ژورنال\|عنوان= یک فیلم‌نامه‌نویس حرفه‌ای\|شماره= ۸۱۲۲\|سال= ۱۳۹۹\|صفحه= ۱۸}}</ref>====
			ریچارد کورلیس، منتقد فیلم آمریکایی، در مقاله‌ای با عنوان ''نکاتی دربارهٔ نگرهٔ فیلم‌نامه‌نویس'' می‌نویسد: «اگر فیلم‌نامه‌نویس در تعدادی از فیلم‌های محبوب کار کرده باشد و در این فیلم‌ها به‌تنهایی عنوان فیلم‌نامه‌نویس را داشته باشد، اگر بتوانیم سبکی مشترک را در فیلم‌های با کارگردانان و بازیگران متفاوت بیابیم، نوعی شخصیت مؤلف‌گونه نمودار خواهد شد.» با توجه به گفتهٔ کورلیس، فیلم‌نامه‌های عبداللهی چنین نیستند، تعداد فیلم‌های ماندگار و محبوب او چندان زیاد نیست و سبک مشترکی نیز در آثارش مشاهده نمی‌شود؛ ولی بی‌شک او فیلم‌نامه‌نویسی حرفه‌ای بود که از سال۱۳۶۵ تا ۱۳۹۵ در ژانرهای مختلف حدود ۲۷ فیلم‌نامه نوشت و در دوره‌های مختلف سینمای بی‌ثبات ایران دوام آورد.{{سخ}}
			در سال۱۳۶۵ عبداللهی با نوشتن ''حریم مهرورزی'' فیلم‌نامه‌نویسی را آغاز کرد. این داستان، عاشقانه‌ای با زمینهٔ جنگ و دغدغهٔ معاش است. عبداللهی تا پایان دههٔ۶۰ دشواری‌های امرار معاش را مضمون اصلی فیلم‌نامه‌هایش قرار داد. این موضوع در داستان‌هایش آنچنان که باید به اوج نمی‌رسید و به سبک تبدیل نمی‌شد و دلیلش هم این بود که در دههٔ۶۰ فیلم‌ها می‌بایست با پایان‌های کلیشه‌ای جابران و مستبدان را به سزای اعمالشان برسانند تا بتوانند اکران شوند.{{سخ}}
			عبداللهی با نوشتن ۱۴ فیلم‌نامه دههٔ۷۰ را پرکار گذراند. او سال۱۳۷۰ فیلم‌نامهٔ ''خانه خلوت'' را به‌همراه حسن قلی‌زاده نگاشت. این فیلم‌نامه، سیمرغ بلورین بهترین فیلم‌نامه از دهمین جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم فجر را برای نویسنده‌اش به ارمغان آورد. ''خواهران غریب'' در سال۱۳۷۴ با همراهی کیومرث پوراحمد بر اساس کتابی از اریش کوستنر به تحریر در آمد که با استقبال تماشاگران گیشهٔ پرپولی داشت. عبداللهی در سال۱۳۷۶ فیلم‌نامهٔ ''مرسدس'' را در حال‌وهوای رفاقت و دوستی نوشت. در همان سال او ''غریبانه'' را نیز نگاشت که به فیلم‌فارسی شباهت داشت، این فیلم آغازگر موج فیلم‌های «دختروپسری» بود که تماشاگران دوستش داشتند. او دههٔ پرکارش را با نوشتن فیلم‌نامه‌های دیگری به پایان بُرد.{{سخ}}
			در دههٔ۸۰ به‌اندازهٔ دههٔ قبل پرکار نبود و فقط ۵ فیلم‌نامه نوشت که کمدی ''نصف مال من نصف مال تو'' موفق‌ترینشان در گیشه بود. آخرهای دههٔ۸۰ بود که فیلم‌نامهٔ سریال ''آشپزباشی'' را برای تلویزیون نگاشت که مخاطب‌ها آن را پسندیدند.{{سخ}}
			عبداللهی در دههٔ۹۰ فیلم‌نامهٔ عاشقانهٔ ''خداحافظی طولانی'' را قلم زد که نامزد سی‌وسومین جشنوارهٔ فیلم فجر شد و با دریافت دیپلم افتخار تجلیل شد. ''یک قناری یک کلاغ'' آخرین فیلم‌نامه‌ای بود که در دههٔ۹۰ با نخستین تجربهٔ کارگردانی خودش روی پرده رفت. این فیلم از فیلم‌های هم‌دورهٔ خودش متمایز بود و توجه منتقدان را جلب کرد.


	===یادمان‌ها و بزرگداشت‌ها===		===یادمان‌ها و بزرگداشت‌ها===
خط ۲۲۹:		خط ۲۳۴:

	====قصه‌ها از کجا می‌آیند؟====		====قصه‌ها از کجا می‌آیند؟====
	''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' کتابی آموزشی‌روایی است که دست نویسنده‌های جوان را می‌گیرد و آن‌ها را با روایت آشنا می‌کند. این کتاب طرحِ نویی است که نویسنده‌اش کوشیده تا از خشکی کلاس‌های درسی کم کند و با مخاطب‌هایش دوست باشد. روایت‌هایش سرشار از حس‌اند و طنزی ظریف در آن‌ها موج می‌زند. توضیح‌هایش ساده و قدرتمندند و گره‌های درسی را می‌گشایند. نویسنده اطلاعات را از مخاطب پنهان نمی‌کند و اسم این ~~کار~~ را پلات‌دزدی می‌گذارد		''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' کتابی آموزشی‌روایی است که دست نویسنده‌های جوان را می‌گیرد و آن‌ها را با روایت آشنا می‌کند. این کتاب طرحِ نویی است که نویسنده‌اش کوشیده تا از خشکی کلاس‌های درسی کم کند و با مخاطب‌هایش دوست باشد. روایت‌هایش سرشار از حس‌اند و طنزی ظریف در آن‌ها موج می‌زند. توضیح‌هایش ساده و قدرتمندند و گره‌های درسی را می‌گشایند. نویسنده اطلاعات را از مخاطب پنهان نمی‌کند و اسم این پنهان‌کاری‌ها را پلات‌دزدی می‌گذارد. عبداللهی در این کتاب فیلم‌نامه‌های خود را نیز از بوتهٔ نقد می‌گذراند. او در هر فصل یک مسئلهٔ دشوار فیلم‌سازی را به مخاطبش می‌شناساند، نویسندهٔ جوان را از توهم‌های روشن‌فکری دور می‌کند و تجربه‌های خود را می‌آموزد.<ref>{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= امیری\|نام= میثم\|عنوان= قطعاً دوست‌داشتنی\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹\|صفحات= ۱۳۱ تا ۱۳۵}}</ref>{{سخ}}
	رسول صدرعاملی، فیلم‌ساز، می‌گوید: «اصغر عبداللهی کتاب درخشانی دارد به اسم ''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' برای هر کسی که نوشتن را دوست دارد یا دلش می‌خواهد دستی در نوشتن داشته باشد و اساساً قصه‌شنیدن و قصه‌گویی را دوست دارد، این کتاب به‌شدت دوست‌داشتنی و جذاب است.<ref name= ''تی‌وی''/>»		رسول صدرعاملی، فیلم‌ساز، می‌گوید: «اصغر عبداللهی کتاب درخشانی دارد به اسم ''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' برای هر کسی که نوشتن را دوست دارد یا دلش می‌خواهد دستی در نوشتن داشته باشد و اساساً قصه‌شنیدن و قصه‌گویی را دوست دارد، این کتاب به‌شدت دوست‌داشتنی و جذاب است.<ref name= ''تی‌وی''/>»

خط ۲۵۲:		خط ۲۵۷:
	*{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= کریمی\|نام= مهدی\|عنوان= نوبت بُرد\|ژورنال= فصلنامهٔ فرم و نقد\|مکان= تهران\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹}}		*{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= کریمی\|نام= مهدی\|عنوان= نوبت بُرد\|ژورنال= فصلنامهٔ فرم و نقد\|مکان= تهران\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹}}
	*{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= آریش\|نام= فردین\|عنوان= در جست‌وجوی زمان ازدست‌رفته\|ژورنال= فصلنامهٔ فرم و نقد\|مکان= تهران\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹}}		*{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= آریش\|نام= فردین\|عنوان= در جست‌وجوی زمان ازدست‌رفته\|ژورنال= فصلنامهٔ فرم و نقد\|مکان= تهران\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹}}
			*{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= امیری\|نام= میثم\|عنوان= قطعاً دوست‌داشتنی\|ژورنال= فصلنامهٔ فرم و نقد\|مکان= تهران\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹}}
			*{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= یگانه\|نام= یاور\|عنوان= یک فیلم‌نامه‌نویس حرفه‌ای\|ژورنال= روزنامه همشهری\|مکان= تهران\|شماره= ۸۱۲۲\|سال= ۱۳۹۹}}

	==پیوند به بیرون==		==پیوند به بیرون==

چیروکا در ‏۱۹ دی ۱۴۰۰، ساعت ۰۹:۳۰

2022-01-09T09:30:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۰۰
خط ۲۲۹:		خط ۲۲۹:

	====قصه‌ها از کجا می‌آیند؟====		====قصه‌ها از کجا می‌آیند؟====
			''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' کتابی آموزشی‌روایی است که دست نویسنده‌های جوان را می‌گیرد و آن‌ها را با روایت آشنا می‌کند. این کتاب طرحِ نویی است که نویسنده‌اش کوشیده تا از خشکی کلاس‌های درسی کم کند و با مخاطب‌هایش دوست باشد. روایت‌هایش سرشار از حس‌اند و طنزی ظریف در آن‌ها موج می‌زند. توضیح‌هایش ساده و قدرتمندند و گره‌های درسی را می‌گشایند. نویسنده اطلاعات را از مخاطب پنهان نمی‌کند و اسم این کار را پلات‌دزدی می‌گذارد
	رسول صدرعاملی، فیلم‌ساز، می‌گوید: «اصغر عبداللهی کتاب درخشانی دارد به اسم ''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' برای هر کسی که نوشتن را دوست دارد یا دلش می‌خواهد دستی در نوشتن داشته باشد و اساساً قصه‌شنیدن و قصه‌گویی را دوست دارد، این کتاب به‌شدت دوست‌داشتنی و جذاب است.<ref name= ''تی‌وی''/>»		رسول صدرعاملی، فیلم‌ساز، می‌گوید: «اصغر عبداللهی کتاب درخشانی دارد به اسم ''قصه‌ها از کجا می‌آیند؟'' برای هر کسی که نوشتن را دوست دارد یا دلش می‌خواهد دستی در نوشتن داشته باشد و اساساً قصه‌شنیدن و قصه‌گویی را دوست دارد، این کتاب به‌شدت دوست‌داشتنی و جذاب است.<ref name= ''تی‌وی''/>»

چیروکا در ‏۱۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۳:۲۵

2022-01-03T13:25:59Z

نمایش تغییرات

چیروکا در ‏۱۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۱:۰۴

2022-01-03T11:04:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۳۴
خط ۸۷:		خط ۸۷:
	{{گفتاورد تزیینی\|او خیلی اهل‌خواندن و مطالعه بود. بزرگ‌ترین دغدغه‌اش به‌نظرم همین بود. [...] او آدم بسیارکتاب‌خوانده، فهمیده و بی‌تکلفی بود [...] اصغر از لحاظ خلق‌وخوی شخصی زندگی را خیلی راحت می‌گرفت. نه به‌دنبال ماشین بود نه خانه و نه پول.<ref name= ''ایسنا''/>}}		{{گفتاورد تزیینی\|او خیلی اهل‌خواندن و مطالعه بود. بزرگ‌ترین دغدغه‌اش به‌نظرم همین بود. [...] او آدم بسیارکتاب‌خوانده، فهمیده و بی‌تکلفی بود [...] اصغر از لحاظ خلق‌وخوی شخصی زندگی را خیلی راحت می‌گرفت. نه به‌دنبال ماشین بود نه خانه و نه پول.<ref name= ''ایسنا''/>}}

			====جعفر مدرس صادقی؛ نویسنده====
			آقای اصغر عبداللهی خیلی بزرگ‌تر از این حرف‌هاست که به تمجید و تحسین و بزرگداشت نیاز داشته باشد. چند سطری از اسرارنامهٔ عطار به‌نشانهٔ عرض ارادت؛ پای ملخی به محضر سلیمان بُردن:
			{{شعر\|نستعلیق\|سبک=color:#DB7093}}
			{{ب\|''' چنین گفت آن بزرگ کاردیده'''\|'''که بود او نیک و بد بسیار دیده'''}}
			{{ب\|''' همه بنمایدت روشن چو خورشید'''\|'''حنانک آن جمله می‌بینی تو جاوید'''}}
			{{ب\|'''ولی مویی به تو ننماید از تو'''\|'''تویی تو نهان می‌باید از تو'''}}
			{{پایان شعر}}

			====حسین مرتضائیان آبکنار؛ نویسنده====
			می‌دانم اصغر اهل بزرگداشت و این حرف‌ها نیست. بزرگداشت برای اصغر یعنی بنشینی با رفیق‌هایت یک استکان چای بخوری و دربارهٔ کتاب حرف بزنی. من واقعاً یک دهه از او چیز یاد گرفتم؛ دربارهٔ ادبیات، فیلم، زندگی، سیاست و خیلی چیزها. یعنی توانستم چیزهایی را یک دهه جلوتر از خودم ببینم از منظر آدمی که ده سال از من بزرگ‌تر است و نگاه دارد و عمیق است. همیشه مثل برادر بزرگ‌ترم بوده، مثل راهنما، مثل رفیق، مثل همکلاسی، همهٔ این‌ها باهم بوده برایم. پُلی بوده بین من و نسل قبل از خودش. من هیچ‌وقت [[شمیم بهار]] را ندیدم، اما از منظر اصغر شناختمش. یادم می‌آید چه‌قدر خیابان‌های تهران را من و اصغر پیاده باهم گز کردیم، همین‌جوری حرف زدیم و حرف زدیم و حرف زدیم. دلم لک زده دوباره برای همان قدم‌زدن‌ها، برای آن حرف‌ها توی تهران.

			====رضا فرخ‌فال؛ نویسنده====
			آن موقعی که من ایران بودم، اصغر را زیاد می‌دیدم و باهم خیلی راجع به داستان و داستان‌نوشتن صحبت می‌کردیم و یادم می‌آید یکی از موضوعاتی که به آن فکر می‌کردیم به‌عنوان یک سؤال یا چیزی که هر دویمان دوستش داشتیم شفاف‌نوشتن داستان بود.

	===گفته‌های عبداللهی در بابِ خودش و آثارش===		===گفته‌های عبداللهی در بابِ خودش و آثارش===

چیروکا در ‏۱۲ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۳۲

2022-01-02T10:32:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۴:۰۲
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	'''اصغر عبداللهی''' داستان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان بود.		'''اصغر عبداللهی''' داستان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان بود.
	<center>* * * * *</center>		<center>* * * * *</center>
	داستانِ کوتاه نوشتن در ذاتِ قلمِ عبداللهی بود؛ فیلم‌نامه‌های بسیاری هم می‌نوشت و گاهی نقدهای ادبی و سینمایی نیز از قلمش می‌تراوید. او به ادبیات پربار اقلیمش چنگ زده بود و معادن نوشتاری جنوب را می‌کاوید.		داستانِ کوتاه نوشتن در ذاتِ قلمِ عبداللهی بود؛ فیلم‌نامه‌های بسیاری هم می‌نوشت و گاهی نقدهای ادبی و سینمایی نیز از قلمش می‌تراوید. او به ادبیات پربار اقلیمش چنگ زده بود و معادن نوشتاری جنوب را می‌کاوید. جنوب کلیشهٔ داستان‌هایش نبود، بلکه لازمهٔ وجودی داستان‌ها و بستر مناسبی برای رخدادهای روایی‌اش بود و او از این طبیعت برای پیشبرد قصه‌هایش بسیار بهره بُرد.

	او با نگارش فیلم‌نامهٔ ''خانه خلوت'' برندهٔ سیمرغ بلورین شد.		او با نگارش فیلم‌نامهٔ ''خانه خلوت'' برندهٔ سیمرغ بلورین شد.
خط ۱۹۱:		خط ۱۹۱:
	===بررسی موردی چند اثر===		===بررسی موردی چند اثر===
	====اتاق پرغبار====		====اتاق پرغبار====
	''اتاق پرغبار''، روایت احتضار پیرمردی در اتاقش است که در میان داستان‌های عبداللهی و نیز ادبیات داستانی ایران، جایگاه ویژه‌ای دارد. در آغاز، نویسنده با فضاسازی ماهرانه‌ای، اتاق خوفناک پیرمرد را توصیف می‌کند و وضعِ همین اتاق محورِ داستان می‌شود. پیرمرد کتاب‌فروش است و به‌سبب مطالعاتی که داشته، زبانش شاعرانه است و این شاعرانگی به همهٔ داستان سرایت می‌کند و زبان روایت نیز شاعرانه می‌شود. نخستین گفت‌وگویی که شکل می‌گیرد، فضای داستان را تغییر می‌دهد و این تغییر فضا به داستان اجازه نمی‌دهد که در چنگ احساسات اسیر شود، همچنین برای طرح داستان نیز زمینه‌سازی می‌کند. این قصه مربوط به دوران جنگ است و نویسنده با توصیف‌هایش تصویر زندگی مردمی را شرح می‌دهد که سیاهی جنگ آزارشان می‌دهد.<ref>{{یادکرد ژورنال\|عنوان= رنگ‌ها در تاریکی\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹\|صفحات= ۱۱۶ تا ۱۲۰}}</ref>		''اتاق پرغبار''، روایت احتضار پیرمردی در اتاقش است که در میان داستان‌های عبداللهی و نیز ادبیات داستانی ایران، جایگاه ویژه‌ای دارد. در آغاز، نویسنده با فضاسازی ماهرانه‌ای، اتاق خوفناک پیرمرد را توصیف می‌کند و وضعِ همین اتاق محورِ داستان می‌شود. پیرمرد کتاب‌فروش است و به‌سبب مطالعاتی که داشته، زبانش شاعرانه است و این شاعرانگی به همهٔ داستان سرایت می‌کند و زبان روایت نیز شاعرانه می‌شود. نخستین گفت‌وگویی که شکل می‌گیرد، فضای داستان را تغییر می‌دهد و این تغییر فضا به داستان اجازه نمی‌دهد که در چنگ احساسات اسیر شود، همچنین برای طرح داستان نیز زمینه‌سازی می‌کند. این قصه مربوط به دوران جنگ است و نویسنده با توصیف‌هایش تصویر زندگی مردمی را شرح می‌دهد که سیاهی جنگ آزارشان می‌دهد.<ref>{{یادکرد ژورنال\|عنوان= رنگ‌ها در تاریکی\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹\|صفحات= ۱۱۶ تا ۱۲۰}}</ref>

			====جزیره بر آب====
			''جزیره بر آب'' داستان گروهبانی را روایت می‌کند که دارد بازنشسته می‌شود و در همین اواخر خدمتش، مجسمه‌ٔ سردیس شاعری که به آن غرور ملی می‌گویند، دزدیده می‌شود. حالا گروهبان برای ارائهٔ گزارش به مرکز، نام این شاعر را نمی‌داند تا در گزارشش بیاورد و باید منتظر بماند تا معلمِ جزیره از سفر بازگردد تا نام شاعر را از او بپرسد. چون معلم دیر می‌آید، گروهبان دربه‌درِ نام این شاعر شده و کتاب‌های درسی فرزندش را زیرورو می‌کند، ولی نام شاعر را نمی‌یابد. خطّ روایی و لحن عبداللهی در داستان ساده و سرراست است. قصه میان خیال و واقعیت در رفت‌وبرگشت است و فضایی شبیه به روایت‌های [[ساعدی\|غلام‌حسین ساعدی]] را دارد که جهانِ روزمره و در عین حال ملتهب را روایت می‌کند. البته ورایِ روایت‌های عبداللهی با جهانِ ساعدی فاصلهٔ بسیاری دارد. عبداللهی در ''جزیره بر آب'' غیاب‌ها را روایت می‌کند و این مجسمه سرنخِ غیاب‌هاست. گروهبانِ داستان با دنیایش بیگانه است و برای اینکه آشنا شود، داستانْ تاریخ را مرور می‌کند تا نام شاعرِ غرور ملی را به او بنمایاند.<ref>{{یادکرد ژورنال\|عنوان= یرقان مرز ندارد\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹\|صفحات= ۱۲۴ تا ۱۲۶}}</ref>

			====خرچنگ‌ها====
			''خرچنگ‌ها'' دو ماجرای داستانی را باهم روایت می‌کند؛ پاسبانی که باید مردی معترض را که ازقضا دوست قدیمی‌اش است، جلب کند. از سوی دیگر، مردی به کلانتری آمده تا از زنش شکایت کند، این مرد برای رفاه زندگی‌اش و کسب معاش هر کاری توانسته کرده و اکنون آسایشی که برایش تلاش کرده در تهدید است. این دو روایت آدم‌هایی را می‌نمایانند که در موقعیتی دشوار قرار گرفته‌اند و مثل خرچنگ در گل گیر کرده‌اند. نویسنده از همان ابتددای داستان، تصویرسازی را آغاز می‌کند و شروعی گیرا را رقم می‌زند. او از طبیعت برای پیش‌بُرد داستان کمک می‌گیرد و همهٔ عناصر سازندهٔ داستانش را با رفتارهای شخصیت‌ها هم‌سو می‌کند. خطهٔ جنوب در این قصه نه کلیشه بلکه لازمهٔ وجودی روایت و بستر مناسبی برای رویدادهاست. ''خرچنگ‌ها'' تصویرهایی از زندگی را می‌نمایاند، صریح است و در ورای ظاهر کف خیابانی‌اش، عمیق است و گاهی در پرده حرف‌هایش را به مخاطب می گوید. حرف اضافه ندارد و داستانش را با ایجاز پیش می‌بَرد. نویسنده گویی با شخصیت‌های داستانش زندگی کرده، آن‌ها را به‌نیکی می‌شناسد و می‌سازد و از این رو است که خواننده نیز با آن‌ها احساس آشنایی می‌کند. زبان داستان ساده و صمیمی است و دیالوگ‌ها چنان متعلق به شخصیت‌هایند که داستان واقعی جلوه می‌دهند. در ''خرچنگ‌ها'' خُرده‌داستان‌هایی نیز مشاهده می‌شود که زنجیروار در سوی هستهٔ مرکزی داستان‌اند. مهدی کریمی، منتقد ادبی، می‌گوید: «خرچنگ‌ها تصویری است موجز و دقیق از وضعیت زندگی خانواده‌ای از طبقهٔ متوسط و رفاقت و نگاهی انتقادی به زندگی روزمره و به‌دست‌آوردن‌ها و ازدست‌دادن‌های این طبقه. چیزی که در جای‌جای اثر و پایانش مشهود است.».<ref>{{یادکرد ژورنال\|عنوان= نوبت بُرد\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹\|صفحات= ۱۲۷ تا ۱۲۸}}</ref>

			====اینجاست آن‌که اتللو بود====
			''اینجاست آن‌که اتللو بود'' از گذشته آغاز می‌شود و می‌کوشد آن گذشتهٔ نزدیک را یادآوری کند. راویِ داستانْ نوجوانی است که در جنوب رشد کرده و
			به‌سبب فضای زندگی‌اش، ناخواسته بیشتر از سنّ خودش می‌فهمد. او چنان در گذشته غوطه می‌خورد که انگار دوباره دارد آن را زندگی می‌کند. نویسنده تصاویر را با جزئیات در ذهنِ راوی مرور می‌کند و به این طریق شخصیت‌های داستان را به مخاطب می‌شناساند. دیالوگ‌ها در فضاسازی سهمِ به‌سزایی دارند و شخصیت‌ها را نیز معرفی می‌کنند. بارِ عاطفیِ کلماتی که در قالب دیالوگ از زبان شخصیت‌های داستان جاری می‌شود، مخاطب را به آن‌ها نزدیک می‌کند. این داستان حاملِ اتفاق نیست، آدم‌ها و لحظات عادیِ زندگی‌شان اصلِ داستان‌اند و مخاطب به تماشای انسان‌هایی می‌نشیند که نویسنده در قامت راوی غمخوارشان است و بهشان حس دارد. فردین آریش، نویسنده و روزنامه‌نگار، در شرح اینکه داستان ''اینجاست آن‌که اتللو بود'' دربارهٔ چه کسانی است، می‌گوید: «آدم‌هایی ناراضی و سرخورده، حسرت‌زده و متمایل به گذشته، برکنار از زندگی و حال، در خود، دل‌سپرده به اندوه و در آرزوی پناه‌بردن به صحنه، به نقشی غیرازآنچه زندگی به آن‌ها تحمیل کرده است.»<ref>{{یادکرد ژورنال\|عنوان= در جست‌وجوی زمان ازدست‌رفته\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹\|صفحات= ۱۲۷ تا ۱۲۸}}</ref>

	===ناشرینی که با او کار کرده‌اند===		===ناشرینی که با او کار کرده‌اند===

	===تعداد چاپ‌ها و تجدید چاپ‌های کتاب‌ها===		===تعداد چاپ‌ها و تجدید چاپ‌های کتاب‌ها===

خط ۲۰۹:		خط ۲۲۰:
	*{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= ستاری‌فرد\|نام= پیمان\|عنوان= رنگ‌ها در تاریکی\|ژورنال= فصلنامهٔ فرم و نقد\|مکان= تهران\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹}}		*{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= ستاری‌فرد\|نام= پیمان\|عنوان= رنگ‌ها در تاریکی\|ژورنال= فصلنامهٔ فرم و نقد\|مکان= تهران\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹}}
	*{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= طاهری\|نام= شروین\|عنوان= روشنایی تاریک\|ژورنال= فصلنامهٔ فرم و نقد\|مکان= تهران\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹}}		*{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= طاهری\|نام= شروین\|عنوان= روشنایی تاریک\|ژورنال= فصلنامهٔ فرم و نقد\|مکان= تهران\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹}}
			*{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= اسکندری\|نام= رضا\|عنوان= یرقان مرز ندارد\|ژورنال= فصلنامهٔ فرم و نقد\|مکان= تهران\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹}}
			*{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= کریمی\|نام= مهدی\|عنوان= نوبت بُرد\|ژورنال= فصلنامهٔ فرم و نقد\|مکان= تهران\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹}}
			*{{یادکرد ژورنال\|نام خانوادگی= آریش\|نام= فردین\|عنوان= در جست‌وجوی زمان ازدست‌رفته\|ژورنال= فصلنامهٔ فرم و نقد\|مکان= تهران\|شماره= ۱۰\|سال= ۱۳۹۹}}

	==پیوند به بیرون==		==پیوند به بیرون==

چیروکا در ‏۱۱ دی ۱۴۰۰، ساعت ۱۰:۵۲

2022-01-01T10:52:30Z

نمایش تغییرات